I SA/Go 319/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2003r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zw. dalej Kolegium odwoławcze) utrzymało w mocy decyzję własną z [...] lutego 2009r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy z [...] stycznia 2004r. Nr [...]. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo wystąpiło do Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, które w ich ocenie miało polegać na: 1) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dróg leśnych stanowiących las w rozumieniu art.3 ust.2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (j. t.: Dz. U. z 2005r. nr45, poz.435 ze zm.) w związku z częścią 2 pkt 1 załącznika Nr6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr38, poz.454), wydanego na podstawie art.26 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2000r. nr100, poz.1086 ze zm.); 2) nieprzeprowadzeniu przez organ podatkowy – Wójta Gminy dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego, pomimo zarzutu podatnika, iż w ewidencji Nadleśnictwa drogi leśne były do 31 grudnia 2002r. "lasem" w rozumieniu ustawy o lasach, opodatkowane podatkiem leśnym, pozostawały "lasem" od 1 stycznia 2003r., i są nimi nadal, co stanowi naruszenie art.194 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr8, poz.60 ze zm.). Urząd Gminy w piśmie z [...] grudnia 2008r. wskazał, że jak wynika z treści art. 247 §1 pkt3 ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślił, iż z tego typu naruszeniem mamy do czynienia, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma on charakter rażący, to znaczy gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, lub uchylono obowiązek. Podkreślił, że w tego typu przypadkach nie chodzi o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie praw w sposób jasny i niedwuznaczny. Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2009r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy z [...] stycznia 2005r. W uzasadnieniu wskazało, że stosownie do art.247 §1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana między innymi z rażącym naruszeniem prawa. Przypomniało, że z treści wniosku strony wynika, że domaga się ona stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie 51.122,40zł. z powodu rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, że według wnioskodawcy owo rażące naruszenie prawa przejawiało się w opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dróg leśnych, będących lasem w rozumieniu art.3 pkt2 ustawy o lasach w związku z częścią 2 pkt 1 załącznika nr6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków a także poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu przeciw ewidencji gruntów i budynków. Ustosunkowując się do powyższego Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zgodnie z art.2 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym wszystkie grunty, które nie były w 2003 roku sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub jako lasy, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art.21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zaś do art.2 pkt3 wskazanej ustawy poprzez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z art.22 ust.1 powołanej ustawy - w brzmieniu obowiązującym w 2003r.- ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Organ wywiódł dalej, że z powyższych przepisów, a w szczególności z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wynika jednoznacznie, że ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez właściwego miejscowo starostę jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy podatkowe, dokonując wymiaru zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 29.06.2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05). Ewidencja gruntów i budynków, w stanie prawnym obowiązującym w 2003r., prowadzona była na podstawie art.26 ust.2 pkt1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz.454). Z §68 ust.2 pkt1 ww. rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Każdy grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" stanowił dla organów podatkowych (nie mogących kwestionować zapisów ewidencji) las w rozumieniu art.3 pkt 1 ustawy o lasach i tym samym grunt ten podlegał opodatkowaniu na podstawie art.60 ust.1 tej ustawy. A contrario, jeżeli dany grunt nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "Ls", nie mógł być opodatkowany podatkiem leśnym na zasadach określonych w ustawie o lasach. W świetle powyższego za niezasadne, organ uznał, stanowisko podatnika, iż wymiar podatków lokalnych, w tym podatku od nieruchomości, czy podatku leśnego, winien być dokonywany na podstawie innej ewidencji (np. ewidencji prowadzonej przez samego podatnika, w tym przypadku Lasy Państwowe Nadleśnictwo) niż prowadzona przez właściwe starostwo ewidencja gruntów i budynków. Jeśli istniała rozbieżność pomiędzy ewidencją prowadzoną przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo, a ewidencją prowadzoną przez Starostwo, podatnik winien był podjąć stosowne czynności prawne, w celu usunięcia rozbieżności - poprzez zmianę klasyfikacji gruntów. Podkreślono, że organ podatkowy I instancji nie tylko nie naruszył w sposób rażący prawa poprzez nie przeprowadzenie dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostwo, lecz wręcz nie był do tego uprawniony. Działanie, którego domaga się od organu wnioskodawca stanowiłoby właśnie rażące naruszenie prawa. Odnosząc się do argumentu wnioskodawcy, iż jego stanowisko znalazło poparcie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 grudnia 2005r. I SA/Go 734/05 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007r. II FSK 958/06, Kolegium Odwoławcze wyjasniło, że wyroki te bezspornie są wiążące w sprawie, której dotyczą, nie stanowią natomiast obowiązującej wykładni prawa. Wobec powyższego, organ nie stwierdził rażącego naruszenia prawa przez organ podatkowy I instancji – Wójta Gminy w decyzji z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...]. Nie stwierdził także, aby w sprawie zachodziły inne przesłanki wymienione w art.247 §1 Ordynacji podatkowej, skutkujące stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji. Skarżące Nadleśnictwo z zachowanie ustawowego terminu wniosło odwołanie od w/w decyzji wskazując, że: 1) do dnia 31 grudnia 2002r. drogi te były opodatkowane podatkiem leśnym; 2) przed dniem 1 stycznia 2003r. także obowiązywała ustawa z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne z art.21 mówiącym, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń /...../ - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków; 3) nie zaszły żadne okoliczności faktyczne i prawne po stronie dłużnika podatkowego Nadleśnictwa w zakresie dróg leśnych uzasadniające zmianę opodatkowania tych dróg z podatku leśnego na podatek od nieruchomości od dnia 1.01.2003r.; 4) drogi leśne zostały przez nadleśnictwo zgłoszone do opodatkowania podatkiem leśnym; 5) drogi leśne w rozumieniu powołanego Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr38, poz.454), były do 31.12.2002r. i są od 1.01.2003r. lasem ,Ls"; 6) rejestr gruntów nadleśnictwa był do 31.12.2002r. i jest od 01.01.2003r. prowadzony zgodnie z rozporządzeniem wymienionym w pkt5 pisma; 7) Starostwo Powiatowe potwierdziło zgodność tego rejestru z ewidencją gruntów i budynków; 8) Starostwo Powiatowe naruszyło przepisy art.20 ust.2 ustawy o lasach (t j. Dz. U. z 2005r., nr 45, poz.435, z poz. zmianami), nie uwzględniając w ewidencji gruntów i budynków ustalenia Planu Urządzania Lasu dla Nadleśnictwa na lata 1999-2008 oraz przepisy §46 ust.2, pkt 4 rozporządzenia z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art.4 ust.3 powołanej ustawy o lasach; 9) organ podatkowy mając wiedzę w zakresie stanu prawnego i faktycznego podanego wyżej rażąco naruszył art.194 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005r., nr8, poz.60, z poz. zmianami), odstępując od przeprowadzenia dowodów przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zarzutów, decyzja z [...] kwietnia 2009r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie z [...] lutego 2009r. W uzasadnieniu organ potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazując dodatkowo, że w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ musi wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią obowiązującej regulacji prawnej, przy czym nie chodzi o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 21.02.2006 r. 11 OSK 544/2005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.12.2006 r. VII SA/Wa 1829/2006; wyrok NSA z dnia 31.01.2006 r. I OSK 883/2005; wyrok NSA z 6.02.2006 r. I FSK 439/05). Rozstrzygający przy tym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawa obowiązujący w dniu podejmowania weryfikowanej decyzji. Kolegium Odwoławcze uznało za słuszne stanowisko, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostę. Ma ono oparcie wprost w treści art.21 ust.1 w związku z art.22 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2005r. nr 240, poz.2027), z którym koresponduje przepis art.2 ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w powiązaniu z §68 ust.2 pkt1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr38, poz. 454) - w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w 2003 roku. Skoro zatem w 2003r. grunty stanowiące przedmiot opodatkowania weryfikowaną decyzją Wójta Gminy, sklasyfikowane były w ewidencji gruntów i budynków Starostwa jako drogi "dr" (tj. tereny komunikacyjne zaliczane do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych) a nie pod symbolem "Ls", to zasadnie objęte zostały podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem leśnym. Organ podkreślił, że miał przy tym na względzie, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy (wyrok NSA z dnia 29.06.2006r. sygn. akt II FSK 1505/05 oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009r. sygn. akt II FSK 1475/07 i powołane tamże w uzasadnieniu: wyrok NSA z dnia 29.06.2006r. II FSK 842/05; wyrok NSA z dnia 7.02.2006r. II FSK 1332/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004r. III SA 3016/03 oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009r. sygn. akt II FSK 1850/07). Tym samym, to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (vide: ww. wyrok NSA z dnia 23.01.2009r. II FSK 1850/07 i powołany tamże w uzasadnieniu wyrok NSA z 8.05.2002 r. III SA 2466/01, niepubl.). W tym stanie rzeczy organ za chybiony uznał zarzut Nadleśnictwa co do naruszenia prawa, tym bardziej rażącego, w szczególności art.194 §3 Ordynacji podatkowej przy podejmowaniu decyzji przez Wójta Gminy, co w konsekwencji uprawnia do stwierdzenia, iż pozostałe zarzuty wniosku i odwołania są również bezzasadne i nie mają wpływu na wynik sprawy (w kontekście zarzutu zmiany opodatkowania gruntów z podatku leśnego na podatek od nieruchomości od 1.01.2003r., czy bezczynności" Starostwa Powiatowego), W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Nadleśnictwo wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2005r. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie :1/ art.194 §3 w zw. z art.247 §1 pkt3 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż nie jest rażącym naruszeniem prawa wydanie decyzji przez Wójta Gminy w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki, podnoszone przez Stronę Skarżącą do przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom, tj. przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe; 2/ art.1 ust.1 ustawy o podatku leśnym w zw. z art.3 ust.2 oraz art.20 ust.2 ustawy o lasach i art.20 ust.3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz częścią 2, pkt1, oraz częścią 3, pkt 7 lit. "a" załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, którą opodatkowano podatkiem od nieruchomości grunty stanowiące las. W uzasadnieniu skargi wskazano argumentację podniesioną już w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Dodatkowo w piśmie procesowym z [...] października 2009r. skarżący wskazał na rażące naruszenie: 1/ art.2 ust.2 oraz 3 pkt4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art.3 pkt2 ustawy o lasach, poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów pod drogami leśnymi stanowiącymi las w rozumieniu ustawy o lasach; 2/ art.21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez niewłaściwe zastosowanie, ponieważ w wymiarze podatku od nieruchomości decyduje stan faktyczny, a dane z ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajdują się drogi, oznaczone symbolem "dr" oraz 3/ art.120, art.122, art.194 §3 oraz art.247 §1 pkt3 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, która jest w postępowaniu podatkowym wartością podstawową oraz punktem wyjścia dla prawidłowego wymiaru podatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę, jako niezasadną należało oddalić. Na wstępie wskazać należy, że w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa ( art.247 §1 pkt3 Ordynacji podatkowej), strona powinna wykazać, iż treść decyzji pozostaje w rażącej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( wyrok NSA z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00 niepubl. ). Rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Podkreślić również należy, że postępowanie w sprawie o stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może służyć do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący błędnie upatruje owego rażącego naruszenia prawa w tym, iż Wójt Gminy ustalając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Jak trafnie wskazało Kolegium Odwoławcze, zgodnie z treścią art.21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Jeżeli więc, co jest niesporne w niniejszej sprawie, w 2003r. przedmiotowe grunty były ujawnione w ewidencji gruntów jako drogi – "dr", to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane podatkiem leśnym zamiast podatkiem od nieruchomości. Słusznie też Kolegium Odwoławcze wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd co do tego, że ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy. Potwierdzeniem powyższego stanowiska są chociażby następujące orzeczenia - wyrok NSA z dnia 29.06.2006r. sygn. akt II FSK 1505/05 oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009r. sygn. akt II FSK 1475/07 i powołane tamże w uzasadnieniu: wyrok NSA z dnia 29.06.2006r. II FSK 842/05; wyrok NSA z dnia 7.02.2006r. II FSK 1332/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004r. III SA 3016/03 oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009r. sygn. akt II FSK 1850/07. Z tych samych przyczyn za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art.2 ust.2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art.3 pkt2 ustawy o lasach. Jako chybiony, należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia art.194 §3 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje jego naruszenia w tym, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów. Taki zarzut jest oczywiście bezzasadny. Skoro bowiem wskazany już przepis art.21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów, to organ podatkowy jest danymi zawartymi w tej ewidencji związany. Ewentualną podstawą do przeprowadzenia postępowania wskazanego w art.194 §3 Ordynacji podatkowej nie może być okoliczność, iż skarżący prowadzi na podstawie art.4 ust.3 ustawy o lasach i przepisach wykonawczych do tej ustawy, rejestr (ewidencję) gruntów, z której wynika, że sporne grunty były i są lasami. Prowadzona przez skarżącą ewidencja nie może bowiem z przyczyn wskazanych powyżej stanowić podstawy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, skoro podstawę taką stanowi przytoczony już art.21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym znaczeniu nie można stwierdzić, że organy podatkowe naruszyły w sposób rażący wskazany przepis. Powyższy pogląd jest zgodny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2009r., sygn. akt II FSK 1850/07. W motywach uzasadnienia tego orzeczenia skład orzekający miedzy innymi wskazał: "To podatnik powinien bowiem doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków", ( por. również wyrok NSA z 8 maja 2002r. , III SA 1466/01, niepubl.) W innym orzeczeniu – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 marca 2006r. sygnatura akt ISA/Gd 348/04 sąd stwierdził: "Skoro podatnik kwestionuje dokument urzędowy (dane z ewidencji gruntów i budynków) to powinien wszcząć procedurę w celu jego zmiany. Organ podatkowy nie może zmieniać danych z ewidencji". Należy mieć na uwadze, że to właśnie pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, który korzysta z domniemania wiarygodności i autentyczności, bez uprzedniego przeprowadzenia przeciwdowodu stanowiłoby naruszenie art.194 §1 ordynacji podatkowej. Zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić, naruszenia art.120, art.122 i art.247 § 1, pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić bowiem należy, iż w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co następnie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób bardzo obszerny ustosunkowało się do wszystkich okoliczności wynikłych w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazało jakie okoliczności uwzględniło podejmując rozstrzygnięcie, a jakim i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności. Wobec powyższego uznać należało, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie podlegają uchyleniu , ponieważ sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; nie stwierdził też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj. przesłanek określonych w art.145 §1 pkt1 lit.a) oraz c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ). W tej sytuacji na podstawie art.151 w/w ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ Alina Rzepecka /-/ Krystyna Skowrońska-Pastuszko /-/ Dariusz Skupień