II SA/Po 730/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Danuta Rzyminiak- Owczarczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]kwietnia 2008r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/ J. Szaniecka Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]Wojewoda Wielkopolski, po rozpoznaniu odwołania G. S. i B. K. od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono W. G. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie części pomieszczeń sklepu na samodzielny lokal handlowy w budynku przy ul. [...] w P. na terenie działki nr [...], art. [...], obręb [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprawa o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych toczyła się z wniosku inwestora W. G. z dnia 27 stycznia 2004 r. Kolejne decyzje, jakie wydawano w tej sprawie, podlegały uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu bądź przez organ odwoławczy. Decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] zezwalająca na wykonanie robót budowlanych i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia[...]kwietnia 2004 r. znak: [...]zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Po 418/04. W wyroku tym Sąd stwierdził, że zaprojektowany zakres robót wykracza poza upoważnienie wskazane w treści prawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2003 r. sygn. akt [...] (oraz opinii biegłego z dnia 20 czerwca 2002 r.) i z tego powodu organy powinny w oparciu o całość dokumentów dokonać szczegółowej analizy opracowanego projektu robót. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy traktować jako środek dowodowy w postępowaniu administracyjnym. Z tego względu również i to oświadczenie podlega też ocenie organu (art. 80 K.p.a.). Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], ponownie udzielił pozwolenia pozwoleniu wykonanie robót budowlanych. Decyzja ta został uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] z powodu powstałych wątpliwości czy inwestor, w świetle prawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2003 r. sygn. akt [...], posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Następną decyzję o pozwoleniu wykonanie robót budowlanych wydano dnia [...] września 2006 r. (nr [...]). Rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] z powodu ustalenia, iż w ocenie organu odwoławczego inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę inwestora na decyzję kasacyjną Wojewody, podkreślił, że w wyroku o sygn. akt II SA/Po 418/04 nakazał organom zbadanie zakresu prawa W. G. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, poprzez sprawdzenie, czy upoważnienie zawarte w powołanym postanowieniu wstępnym Sądu Rejonowego odpowiada przedmiotowo projektowi budowlanemu przedłożonemu wraz z wnioskiem. Zdaniem Sądu w sprawie należało przyjąć, iż postanowienie z dnia [...] stycznia 2003 r. jest dostateczną podstawą do uznania, że W. G. miała prawo do samodzielnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wykonania prac adaptacyjnych zmierzających do wyodrębnienia samodzielnego lokalu. Sąd zaznaczył również, że organy powinny zweryfikować granice upoważnienia określone w postanowieniu z dnia 31stycznia 2003 r. zgodnie z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego, interpretując postanowienie Sądu Rejonowego w kontekście przepisów wykonawczych i wynikających z nich obowiązków techniczno-budowlanych nałożonych na inwestora. Uwzględniając wskazany przez Sąd zakres przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Wojewoda postanowił uchylić decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] września 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania (decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...]). Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]- która jest przedmiotem kontroli w tej sprawie - Prezydent Miasta Poznania, działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ponownie zatwierdził projekt budowlany W. G. i udzielił jej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie części pomieszczeń sklepu na samodzielny lokal handlowy w budynku przy ul. [...]w P . Organ zwrócił uwagę, że w dniu 28 listopada 2007 r. strony zostały zawiadomione o ponownym podjęciu czynności w sprawie. Inwestor oraz autor projektu złożyli wyjaśnienia wskazując, że dołączony do wniosku projekt budowlany jest zgodny z zakresem robót budowlanych określonych w postanowieniu wstępnym Sądu Rejonowego w Poznaniu. Ponadto protokół z dnia 27 marca 2006 r. zawiera szczegółowe wyjaśnienia dotyczące zakresu robót budowlanych i oświadczenia projektanta, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej i nie wykracza swoim zakresem poza ustalenia określone w postanowieniu Sadu Rejonowego. Odwołanie od decyzji złożyła G. S. i B. K . B. K. podniosła, iż nie miała możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i wniosła o uchylenie decyzji. Podobne zarzuty zgłosiła G. S., zaznaczając dodatkowo, że w nieruchomości został ustanowiony Zarządca Sądowy, który powinien występować jako strona w postępowania. Uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił, iż ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem Wojewody, pomimo wskazań zawartych w wyroku sądu z dnia 30 listopada 2005 r. o sygn. akt II SA/Po 418/04 organ pierwszej instancji nadal nie zbadał czy inwestycja nie narusza granic upoważnienia określonego w postanowieniu Sądu z dnia 31 stycznia 2003 r., które powinno być odczytywane wraz z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego. Wojewoda podniósł, że w aktach brak tej opinii. Dodatkowo organ odwoławczy polecił uzupełnić czynności postępowania w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133), a także kwestie związane z udziałem w postępowaniu Zarządcy Sądowego. Wskazał w szczególności, iż należy doprowadzić projekt do zgodności z § 5 wyżej wskazanego rozporządzenia (strony projektu bez kolejnej numeracji, brak spisu zawartości projektu), jak też wyjaśnić czy lokal będzie pełnił funkcje publiczne, a jeżeli tak to wezwać projektanta do określenia sposobu zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z niego przez osoby niepełnosprawne (§ 11 pkt 4 rozporządzenia). Wojewoda zauważył też, że do projektu nie dołączono rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego dotyczącego sposobu rozdzielenia instalacji elektrycznej z istniejącym lokalem użytkowym Lu 1 oraz sposobu podłączenia węzła sanitarnego w wydzielanym pomieszczeniu 002A, do istniejącej kanalizacji i sieci wodociągowej przebiegającej w poziomie piwnicy (pod bramą przejazdową) w ramach upoważnienia zapisanego w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2003 r. Do projektu adaptacji nie dołączono wymaganej przepisem § 11 pkt 9b rozporządzenia charakterystyki właściwości cieplnych przegród budowlanych. W skardze W. G. zarzuciła naruszenie: – art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji kasacyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a nie wydaniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty; – art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, to jest nie wydanie decyzji merytorycznej, podczas gdy w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ani w znacznej części; – art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegające na niewykonaniu przez Wojewodę wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r. nakazujących zweryfikowanie zakresu upoważnienia wynikającego z postanowienia Sądu z dnia 31 stycznia 2003 r. oraz z opinii biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. z projektem ustanowienia lokalu użytkowego; – art. 7, 35 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów) i nie dokonaniu wyczerpującej analizy całego materiału dowodowego, a także prowadzenie postępowania w sposób przewlekły przez okres ponad 4 lat. W. G. wskazała nadto, że zaskarżona decyzja narusza jej interes prawny, albowiem rozstrzygnięciem tym pozbawiono ją uprawnienia jakie nabyła na mocy decyzji Prezydenta zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 2 K.p.a. W. G. podniosła, że możliwość uchylenia decyzji pierwszej instancji jest tylko wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Zdaniem skarżącej nie dołączenie do akt sprawy opinii biegłego z dnia 20 czerwca 2002 r. nie było wcale przeszkodą do załatwienia sprawy co do istoty przez Wojewodę. Powinien on we własnym zakresie wystąpić do organu pierwszej instancji bądź Sadu Rejonowego o jej doręczenie. W. G. podniosła też, że w wyroku z dnia 27 marca 2007 r. Sąd nakazał Wojewodzie rozważenie czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany odpowiada zakresowi upoważnienia wynikającego z postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2003 r. Wojewoda czynności tych nie przeprowadził naruszając art. 153 P.p.s.a. Skarżąca wskazała nadto, że postępowanie prowadzone było z naruszeniem obowiązku wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy (art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz w sposób przewlekły (trwa już ponad 4 lata). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności wskazał, ze zgromadzone akta sprawy i sposób rozstrzygnięcia nie uprawnia do postawienia organowi odwoławczemu zarzutu, iż bezpodstawnie odmawia skarżącej uprawnienia, jakim jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda wyjaśnił też, że w sprawie wymagane jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, w tym w szczególności uwzględnienie oświadczeń projektanta złożonych w dniu 27 marca 2006 r. w siedzibie organu pierwszej instancji. Należy też wziąć pod uwagę fakt, że Sąd administracyjny wskazał na konieczność zweryfikowania granic upoważnienia określonego w postanowieniu Sądu Cywilnego z dnia 31 stycznia 2003 r. zgodnie z opinią biegłego z dnia 20 czerwca 2002 r. Ponadto skarżąca nie uwzględniła, że w sprawie wymagane jest również wyjaśnienie statusu ustanowionego na nieruchomości przy ul. [...] .Zarządcy Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja miała charakter kasatoryjny. Determinuje to sposób rozpoznania sprawy przez Sąd, który w takim przypadku bada jedynie istnienie przesłanek uchylenia decyzji określonych w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: K.p.a.) oraz kontroluje prawidłowość przeprowadzonego postępowania (por. wyrok z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 266/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl wskazanego wyżej przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zdaniem Sądu w tej sprawie postępowanie przeprowadzone przez Prezydenta Miasta niewątpliwie dotknięte było brakami stwarzającymi potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, stąd konieczne było uchylenie decyzji pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przed przedstawieniem argumentów dla takiego stanowiska, należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a., gdyż związanie organów wyrokami dotychczas wydanymi w sprawie wyznaczyło kierunki i zakres postępowania wyjaśniającego (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Po 418/04 oraz wyrok z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 92/07). W wyroku o sygn. akt II SA/Po 418/04 Sad podkreślił, że zakres projektowanych prac powinien być zgodny z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2003 r. w tym także z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. stanowiącą integralną część tego postanowienia. Z kolei w wyroku o sygn. akt II SA/Po 92/07, w którym uchylono tylko decyzję drugiej instancji, wskazano, iż Wojewoda Wielkopolski nie rozważył, czy przedłożony projekt budowlany autorstwa T. D. i P. G., odpowiada zakresowi upoważnienia udzielonego inwestorowi W. G. w postanowieniu Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2003 r. Sąd wskazał, że dokonując takiej oceny organ powinien wziąć pod uwagę wyjaśnienia złożone przez projektanta T. D. w dniu 27 marca 2006 r. Powinien również - zważywszy na specyfikę projektu budowlanego sporządzonego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133) oraz wymogi techniczne budynków, zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) - zweryfikować granice upoważnienia określone w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2003 r. zgodnie z opinią biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz projektem ustanowienia lokalu użytkowego, interpretując postanowienie Sądu w kontekście powołanych przepisów wykonawczych i wynikających z nich obowiązków techniczno-budowlanych nałożonych na inwestora przy tego rodzaju robotach. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna oraz wskazania zawarte w powyższych wyrokach wiążą w sprawie zarówno Sąd jak i organy. Zważając na treść tego przepisu Wojewoda - wykonując wyrok z dnia 27 marca 2007 r. - decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. uchylił dotychczasową decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. G. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy przyjął bowiem, że braki postępowania dowodowego, jakie dostrzegł Sąd, powinny być uzupełnione przez Prezydenta Miasta. Decyzja ostateczna Wojewody z dnia [...] listopada 2007 r. nie została zaskarżona. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji pozostawał zatem związany już nie tylko wskazaniami Sądu, ale także obowiązany był wykonać zalecenia Wojewody co do uzupełnienia materiału dowodowego (art. 138 § 2 in fine K.p.a.). Tymczasem w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Prezydent Miasta Poznania - choć odniósł się do kwestii wskazanych w wyroku z dnia 27 marca 2007 r. - uczynił to w sposób pobieżny, bezkrytycznie przyjmując oświadczenia projektanta zawarte w protokole z dnia 27 marca 2006 r. (k. 60 akt adm.). Nie dostrzegł przy tym, że w aktach nie dołączono nawet opinii biegłego z dnia 20 czerwca 2002 r. (stanowiącej integralną część postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2002 r.), a opinia do jakiej odnosił się projektant i jaką załączył do protokołu datowana jest na 15 września 2002 r. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ma rację Wojewoda uznając, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Poznania i zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. uchyla się spod kontroli i powinno być w znacznej części powtórzone. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub znacznej części. W tej sprawie Prezydent Miasta Poznania nie odniósł się, a nawet nie utrwalił w aktach, dokumentu (opinii biegłego) określającego zasadnicze dla sprawy uprawnienie inwestora do dysponowania częścią nieruchomości na cele budowlane. Zdaniem Sądu zachodzi zatem sytuacja wymieniona w art. 138 § 2 K.p.a., gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Nie może bowiem ujść z pola widzenia, że opinia biegłego B. H. z dnia 20 czerwca 2002 r., stanowiąca integralną część postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2003 r., rzutuje na wiele czynności postępowania dowodowego. Rzetelne przeprowadzenie i ocena tego dowodu wymagać będzie skonfrontowania go z innymi dowodowymi zebranymi w sprawie, a w szczególności z oświadczeniami projektanta. Stanowić będzie ona dopiero podstawę do "zweryfikowania granic upoważnienia określonego w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2003 r. [...] w kontekście powołanych przepisów wykonawczych i wynikających z nich obowiązków techniczno-budowlanych nałożonych na inwestora przy tego rodzaju robotach" - co polecił Sąd w wyroku z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Po 92/07. To wszystko powoduje, że wystąpienie o opinię biegłego B. H., a przede wszystkim jej ocena powinna być uznana za "znaczną część postępowania dowodowego", która nie mogła być przeprowadzona w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym (art. 136 K.p.a.). Uzupełniając powyższe Sąd wskazuje, że znane są mu poglądy orzecznictwa i doktryny dotyczące stosowania art. 138 § 2 K.p.a. Nie kwestionując stanowiska, że przepis ten jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, podkreślić należy, iż w tej konkretnej sprawie postępowanie wymagało nie tyle "uzupełnienia" w oparciu o art. 136 K.p.a. (co sugeruje skarżąca), co "powtórzenia" w znacznej części. Przeprowadzenie tak istotnego dla rozstrzygnięcia dowodu, jakim jest opinia biegłego z dnia 20 czerwca 2002 r. aktualizuje konieczność dokonania na nowo oceny całokształtu materiału dowodowego (80 K.p.a.), a to powinien uczynić organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu w tej sprawie Wojewoda Wielkopolski nie naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Organ ten miał podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, co zwolniło go z obowiązku oceny niepełnego materiału dowodowego. Z uzasadnienia decyzji wynika też, że Wojewoda zbadał sprawę i sformułował odpowiednie wskazania co do okoliczności, jakie powinny być uwzględnione w dalszym postępowaniu (art. 138 § 2 K.p.a.), tak by mogła być ona należycie załatwiona. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast sprawność i rzetelność faktycznego działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Poznania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych było kilkukrotnie uchylane, co jest zjawiskiem niepożądanym w świetle zasady wzbudzania zaufania obywateli do organów państwa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. Sąd stwierdza, iż jest on trafny, jednakże nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie dawał podstawy do uwzględnienia skargi. Należy pamiętać, że w razie naruszenia terminów załatwiania spraw przez organy administracji stronie przysługuje odrębny środek prawny, jakim jest zażalenie na bezczynność, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Mając na uwadze, że w sprawie zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, Sąd uznał zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego za prawidłową. Z tego względu skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Stankowski /-/ J.Szaniecka MK