VII SA/Wa 1546/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Prezydent W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zgłoszenia dokonanego przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wniósł sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ podał, że projekt budowlany dotyczy stalowej konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego "S-18" o wym. zewn. 6,36 x 3,36 m o łącznej wysokości 8,09 m, posadowionej na żelbetowej prefabrykowanej stopie fundamentowej. Przedmiotem zgłoszenia jest zatem budowa konstrukcji wsporczej, a nie tylko instalacja tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, jako całości funkcjonalnej urządzenia reklamowego. W ocenie organu I instancji, zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, po rozpoznaniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w niniejszym przypadku konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zauważył, że z dołączonego do zgłoszenia projektu wynika, iż przedmiotową inwestycję stanowi jednostronna tablica reklamowa o wymiarach 6,0 m x 3,0 m, posadowiona na fundamencie o wymiarach 3,40 m x 2,0 m częściowo zagłębionym w ziemi. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego wynosi ok. 7,5 m. Organ II instancji wskazał, że powyższe wymiary oraz obecność fundamentu uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W skardze podniesiono, że o tym czy urządzenie reklamowe jest związane trwale z gruntem decyduje rozwiązanie techniczne a nie jego wielkość, dlatego też stwierdzenie konieczności trwałego związania z gruntem powinno nastąpić na podstawie dowodu z opinii technicznej. Skarżąca spółka podkreśliła, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania związane jest z gruntem jedynie w wyniku oddziaływania sił grawitacji, a tego rodzaju związania nie można uznać za trwałe, gdyż wówczas nie istniałyby w ogóle obiekty nietrwale powiązane z gruntem w strefie oddziaływania sił przyrody. Ponadto, przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem z uwagi na brak takiego technicznego powiązania, a więc zastosowanie do niego ma art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istniały rozbieżności w zakresie tego, czy urządzenia reklamowe podlegają reżimowi pozwolenia na budowę. Ostatecznie został zaakceptowany i przyjęty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym można mówić o co najmniej dwóch rodzajach reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ww. ustawy "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę jako że są to obiekty budowlane nie wymienione w art. 29-31 ww. ustawy i na co wskazuje art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Do drugiej grupy wymagającej jedynie zgłoszenia zalicza się tablice i urządzenia reklamowe instalowane na obiektach budowlanych, jak również te wolnostojące, ale niezwiązane trwale z gruntem - art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1361/08; z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1293/08). Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż wolnostojący nośnik reklamowy stanowi tablica reklamowa o wym. 6 m x 3 m i słup wsporczy o wysokości ok. 7,5 m, posadowiony na żelbetowej stopie fundamentowej o wymiarach 3,40 m x 2,0 m. W okolicznościach niniejszej sprawy i wskazanego wyżej orzecznictwa sądowego nie może budzić wątpliwości to, że realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/08 stwierdził, że regulacja zawarta w art. 29 Prawa budowlanego stanowi wyjątek od zasady zamieszczonej w ust. 1 art. 28 Prawa budowlanego. Wyjątków od zasady nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej, a to prowadzi do wniosku, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 nie ma zastosowania do wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo wniósł sprzeciw, bowiem z samego faktu, że nie znajduje tu zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6, wynika konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Jak już wyżej wskazano, parametry zgłoszonego urządzenia reklamowego i jego konstrukcja opisana w projekcie budowlanym wskazuje jednoznacznie, że zamiar budowy dotyczy wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli zalicza się "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Przedmiotowe urządzenie reklamowe o ww. parametrach, wynikających z załączonego projektu budowlanego, jest niewątpliwie urządzeniem określonym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, do którego odnoszą się też wymogi art. 5 ust. 1. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 jako dotyczący instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, bowiem instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej budowli na fundamencie. Wymagane jest zatem w niniejszej sprawie pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).