I SA/Op 326/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2009r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne oddala skargę. Burmistrz G., decyzją z [...], ustalił A. K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 w wysokości zero złotych. Decyzję doręczono 1 marca 2007 r. Od decyzji nie wniesiono odwołania, zatem stała się ona ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, postanowieniem z 31 lipca 2008 r., wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza G. Decyzją z [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza G., z uwagi na to, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w myśl art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje m.in. z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przepis ten ma zastosowanie także w sprawach dotyczących ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, iż zobowiązaniem podatkowym jest zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz m.in. gminy podatku, tj. świadczenia pieniężnego w określonej wysokości (art. 5 i art. 6 Ordynacji podatkowej), stwierdzono, iż decyzja Burmistrza G. z [...] ustalająca zobowiązanie podatkowe w kwocie 0 zł, rażąco narusza art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który wyraźnie wskazuje, iż ustala się wysokość podatku. Istotą decyzji wymiarowej jest ustalenie kwoty podatku. Jeżeli taka kwota nie występuje nie ma podstaw do wydania takiej decyzji. Od decyzji Kolegium strona wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą przyjęciem, iż decyzja Burmistrza G. z [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nadto A. K. podniósł zarzut naruszenia art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym i art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez pominięcie ich treści i znaczenia w analizie stanu prawnego sprawy. Strona wskazała, że przepisy nie zakazują wprost wydania przez organ podatkowy decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 0 zł. Przeciwnie, organ podatkowy obowiązany jest podać podatnikowi w formie decyzji wysokość podatku przypadającego do zapłaty, nawet wtedy gdy wynosi on zero złotych. Podatnik pozostaje bowiem w stanie niepewności, czy ma zapłacić podatek, czy też jest od niego zwolniony. W ocenie wnoszącego odwołanie, decyzja Burmistrza G. jest prawidłowa i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Usunięcie jej z obrotu prawnego nie jest celowe, gdyż niezależnie od jej istnienia lub nieistnienia podatek do zapłaty wynosiłby zero złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Według art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). W ocenie organu, Ordynacja podatkowa definiuje zobowiązanie podatkowe jako wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego (art. 5). Przy czym w rozumieniu cytowanej ustawy, obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4), natomiast podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej (art. 6). Zatem w zaskarżonej decyzji wskazano, że podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku, jako świadczenia wyrażonego w pieniądzach, tylko wtedy, gdy organ podatkowy wydał i doręczył mu decyzję tworzącą zobowiązanie podatkowe. Organ podatkowy jest uprawniony do wydania takiej konstytutywnej decyzji, jeżeli w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy istnieje konieczność przekształcenia obowiązku podatkowego danego podatnika w zobowiązanie podatkowe. Organ podatkowy posiada kompetencje do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, gdy po zbadaniu przedmiotów i podstaw opodatkowania, uwzględnieniu ulg i zwolnień od podatku oraz zastosowaniu stawek podatkowych stwierdzi, że podatnik powinien uiścić pewną kwotę pieniędzy tytułem podatku. Jeżeli natomiast z analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, że podatnik nie jest obowiązany do uiszczenia daniny - gdyż podatek wynosi zero złotych, wówczas organ podatkowy nie jest uprawniony do wydania decyzji konkretyzującej obowiązek podatkowy, skutkującej powstaniem zobowiązania podatkowego. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzja ustala wysokość zobowiązania wyłącznie wtedy, gdy nakłada na podatnika obowiązek uiszczenia wskazanej w niej należności pieniężnej. Jeśli wartość tej należności wynosi zero złotych, to decyzja taka nie tworzy zobowiązania podatkowego i nie wynika z niej obowiązek zapłaty podatku. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji "zerowej" nie tylko nie jest adekwatne do treści art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, ale pozostaje w stosunku do tych przepisów w oczywistej i bezpośredniej sprzeczności, gdyż zostało podjęte pomimo tego, że organ podatkowy nie był uprawniony do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. Jeżeli brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, wówczas organ podatkowy powinien umorzyć prowadzone postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenie takiej decyzji formalnie kończy wszczęte postępowanie, a równocześnie informuje podatnika, że na dany rok podatkowy zobowiązanie podatkowe nie powstało. Organ podniósł, iż podobny pogląd prezentuje Leonard Etel, który stwierdził, iż decyzje "zerowe" nie pełnią funkcji informacyjnej, a to z uwagi na fakt, że podatnik składając informację wykazuje już dane nieruchomości jako nieopodatkowane, a zatem wie, że nie zapłaci podatku. Organ podatkowy nie ma obowiązku, ani uprawnienia do informowania podatników, że nie muszą płacić podatku (L. Etel, Wydawanie i doręczanie decyzji wymiarowych z "zerową" kwotą podatku, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych Nr 9 z 2008 r., s. 27). Wskazano, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Ponadto podkreślono, iż przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. W ocenie organu odwoławczego, Burmistrz G. wydał [...] decyzję ustalającą Panu A. K. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007, pomimo tego, że w stanie faktycznym i prawnym przyjętym jako podstawa decyzji nie posiadał kompetencji do podjęcia rozstrzygnięcia odnoszącego się do istoty sprawy. Wydanie decyzji merytorycznej z przekroczeniem zakresu kompetencji władczych organu podatkowego było w tym przypadku oczywiste i stanowiło rażące naruszenie prawa. W konsekwencji, stwierdzenie nieważności takiego aktu było konieczne, gdyż stoi on w bezpośredniej sprzeczności z zasadą legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) oraz art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Kategoryczna treść art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie pozwala organowi podatkowemu na prowadzenie rozważań dotyczących celowości stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skoro względy celowościowe pozostają w niniejszej sprawie prawnie obojętne, to nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołania wskazujący, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji "zerowej" oraz nieistnienie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego statuują w taki sam sposób sytuację prawną podatnika. Na powyższą decyzję A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu podnosząc, że w sprawie nie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza G. z [...], nr [...] ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 w wysokości 0 (zero) złotych, w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa. Skarżący zarzucił Kolegium naruszenie art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez pominięcie ich treści i znaczenia prawnego oraz art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie wadliwej tezy, że decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2009r. skarżący podtrzymała zarzuty skargi, dodatkowo wskazując na wyrok WSA w Opolu w sprawie o sygn. akt I SA/Op 279/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.], lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja ostateczna Burmistrza G. z [...], ustalająca A. K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 w wysokości zero złotych została wydana z naruszeniem prawa i czy to naruszenie ma postać kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego, skutkującą koniecznością stwierdzenia nieważności tej decyzji. Na wstępie podnieść należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyłomem w powyższej zasadzie są między innymi tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb stwierdzenia nieważności (zob. wyrok WSA w Warszawie z 04.03.2008r., sygn. akt III SA/Wa 2198/07) . Postepowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony (art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej). Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty. Nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. W tym nadzwyczajnym trybie bada się wyłącznie czy istnieją wady decyzji ostatecznej wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie będącej przedmiotem sporu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji ostatecznej Burmistrza G. z [...], ustalającej skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2007 w wysokości zero złotych z uwagi na rażące naruszenie prawa. Zdaniem organu odwoławczego Burmistrz G. wydając [...] decyzję ustalającą skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007, nie posiadał kompetencji do podjęcia rozstrzygnięcia odnoszącego się do istoty sprawy. Stwierdzenie nieważności takiego aktu było konieczne, gdyż stał on w bezpośredniej sprzeczności z zasadą legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) oraz art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji generalnie zasługuje na aprobatę. Jako podstawę prawną do wydania decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne Burmistrz G. wskazał m.in. art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.). Stosownie do art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Natomiast zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W myśl art. 5 Ordynacji podatkowej zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Z kolei podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej (art. 6). W świetle powyższych przepisów rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że podatnik zobowiązany jest do zapłaty podatku wyłącznie wtedy, gdy organ podatkowy wydał i doręczył mu decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe. Jeżeli natomiast kwota podatku nie występuje (wynosi zero złotych) organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do wydania takiej decyzji. Decyzja taka niczego nie ustala, nie wynika z niej obowiązek zapłaty podatku. W takim przypadku, jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, nie wszczyna się postępowania i nie wydaje decyzji, lub też, jeżeli postepowanie takie było wszczęte, winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe w oparciu o przepis art. 208 Ordynacji podatkowej. Stąd, Sąd w składzie tu orzekającym w pełni podziela poglądy doktryny, powołane w zaskarżonej decyzji (stanowisko Leonard Etela prezentowane w Wydawanie i doręczanie decyzji wymiarowych z "zerową" kwotą podatku, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych Nr 9 z 2008 r., s. 27). Podobny pogląd L. Etel wyraził w Podatki od nieruchomości, 2009, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, s. 235-237. Takie stanowisko prezentował również Sławomir Klepacz w opracowaniu: Decyzje "zerowe" w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym, Jurysta nr 10/2006, w którym stwierdził, iż decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie zero, jest decyzją nieważną z uwagi na brak podstawy prawnej do jej wydania. Nie jest trafny zarzut skargi, iż tego typu decyzje pełnią funkcję informacyjną. Podatnik składając informację wie przecież, iż nie zapłaci podatku, a organ podatkowy nie ma ani obowiązku ani uprawnienia do informowania podatników o tym, że nie muszą płacić podatków (zob. L. Etel, Podatki od nieruchomości, 2009, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2009, s. 237). Biorąc powyższe pod uwagę, decyzja ostateczna Burmistrza G. z dnia [...] ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie zero jest nieważna. Jednakże, w ocenie Sądu, podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji winien być przepis art. 247 § 1 pkt 2 – wydanie decyzji bez podstawy prawnej, a nie, jak podał organ - 247 § 1 pkt 3 – wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2008r., I FSK 151/07 (LEX nr 471066): "decyzja kończąca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, o którym mowa w art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej, bez względu na zawarte w niej rozstrzygnięcie, załatwia sprawę związaną z istnieniem albo brakiem w decyzji ostatecznej wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego też Sąd administracyjny pierwszej instancji w przypadku skargi zarówno na pozytywną jak i negatywną (odmowną) decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygając w granicach danej sprawy ma obowiązek przeanalizować takie orzeczenie w szczególności z punktu widzenia zgodności z art. 247 Ordynacji podatkowej i nie może ograniczyć się, tylko do wad wskazanych w takiej decyzji". Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie naruszono norm kompetencyjnych. Granice pomiędzy wydaniem decyzji bez podstawy prawnej a z rażącym naruszaniem prawa mogą być trudne do uchwycenia. Zwrócić jednak trzeba uwagę, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej wtedy występuje, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowywałby administrację publiczną do działania albo też taki przepis prawny wprawdzie istnieje, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. W orzecznictwie jako przykłady wydawania decyzji bez podstawy prawnej wskazuje się przypadki, jeśli np.: wydano decyzję w sprawie cywilnoprawnej nie podlegającej orzecznictwu administracyjnemu, wydano decyzję chociaż przedmiot rozstrzygnięcia nie stanowił odrębnej sprawy, wydano decyzje, podczas gdy sprawa winna być załatwiona w drodze czynności materialnotechnicznej lub w drodze wydania zaświadczenia. Odrębną grupę omawianych przypadków też stanowią rozstrzygnięcia organu odwoławczego związane z naruszeniem procedury np.: rozpoznanie odwołania, które nie było podpisane, wydanie decyzji odwoławczej przed doręczeniem stronie decyzji organu I instancji, rozpatrzenie odwołania od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy itp. ( zob. wyrok z dnia 03.12.2009. I SA/Wa 1590/09). Innymi przykładami mogą być decyzje wychodzące poza zakres regulacji sprawy, a także, gdy decyzja zostanie wydana w sprawie, w której stosunek prawny zawiązał się z mocy samego prawa (zob. Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 856). W sytuacji zatem, gdy nie istniały przepisy prawa będące podstawą do wydania przez Burmistrza G. decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie zero złotych, należało przyjąć, iż wydana przez ten organ decyzja nie miała podstawy prawnej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z czym oddalono wniesioną skargę na podstawie art. 151 tej ustawy.