II OSK 1186/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1620/09 w sprawie ze skargi Gminy Dywity na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 4 sierpnia 2009 r. nr GDDKiA-O/OL-P-1-bs-439-137.1/09 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1620/09, po rozpoznaniu skargi Gminy Dywity na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 4 sierpnia 2009 r., nr GDDKiA-O/OL-P-1-bs-439-137.1/09 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, wnioskiem z dnia 22 czerwca 2009 r. Wójt Gminy Dywity, wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu planu. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r. Nr: GDDKiA-0/OL-P-1-bs-439-137/09, Dyrektor odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwald, Gm. Dywity. Pismem z dnia 14 lipca 2009 r. Wójt wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpatrzywszy sprawę ponownie Dyrektor utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 3 lipca 2009 r., podtrzymując sformułowane tam oceny. Organ wskazał, że odmowa uzgodnienia projektu planu nastąpiła z uwagi na: 1. kolizję jego ustaleń z wybranym przez Komisję Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych GDDKiA w Warszawie w dniu 28 czerwca 2007 r. wariantem VI trasy północno - wschodniej obwodnicy Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51 i toczące się w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację obwodnicy Olsztyna (ustalenie wariantu przebiegu trasy) - Dyrektor zaznaczył, że po wydaniu przez niego postanowienia z dnia 3 lipca 2009 r., tj. w dniu 16 lipca 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia budowy północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna w ciągu dk nr 51, według wariantu VI (fioletowego). W korytarzu północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51 według wariantu VI zlokalizowane zostały w przedłożonym projekcie planu tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy usługowej, tereny dróg wewnętrznych (oznaczone m.in. symbolem 5U, 1UM, 7MN, 8MN, 6MN, 5MN, 4MN, 1KDL, 1KDW, 2KDW, 3KDW)); 2. niespełnienie warunków wymaganych w §9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43 poz. 430 z późn. zm.), który mówi, że "3) - droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy: dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają (...)". Planowane skrzyżowanie drogi 1 KDL komunikujące tereny objęte planem w km około 80+570 dk nr 51 zlokalizowane jest pomiędzy istniejącymi skrzyżowaniami z drogą gminną - w km 80+373 i ul. Sosnową - w km 80+908. Obsługa komunikacyjna tych terenów zapewniona jest poprzez istniejącą drogę powiatową Nr 1430N Dywity – Rożnowo włączoną do dk nr 51 w km 81+433. Docelowo skomunikowanie terenu objętego planem z planowaną północno-wschodnią obwodnicą Olsztyna i nowym przebiegiem dk nr 51 zostanie określone w ramach przygotowywanych opracowań: "Koncepcja programowa budowy obwodnicy Olsztyna w ciągu dróg krajowych nr 16 i 51 – etap studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe" i "Studium Techniczno- Ekonomiczno-Środowiskowe (Etap I i II) przebudowy odcinka drogi krajowej nr 51, od km 76+900 - koniec obwodnicy Spręcowa do km około 86+140 - skrzyżowanie ulic Wojska Polskiego i Sybiraków w Olsztynie"; 3. naruszenie zapisów §11 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Lokalizacja nowej zabudowy mieszkaniowej możliwa w odległości nie mniejszej niż 150 m, licząc od linii rozgraniczającej planowaną obwodnicę zgodnie z opracowanym w roku 2007 "Raportem o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko" dla zadania pod nazwą "Budowa północno-wschodniej obwodnicy Olsztyna w ciągu dk nr 51". Natomiast odległość dla zabudowy 1MN i 2MN zostanie określona w "Raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko" opracowanym w ramach STEŚ dla odcinka Spręcowo-Olsztyn; 4. brak wykonanej "Prognozy oddziaływania na środowisko" dla przedmiotowego planu - do wniosku Wójta z dnia 22 czerwca 2009 r. o dokonanie uzgodnienia nie dołączono "Prognozy oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity, w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwałd". Prognoza dołączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnosi się wyłącznie do obecnej sytuacji, nie uwzględnia oddziaływania planowanej drogi nr 51. W "Prognozie..." przytoczone są nieaktualne akty prawne i wykorzystano wyniki badań hałasu drogowego z roku 2001, które nie mogą być podstawą przy opracowaniu planu zagospodarowania przestrzennego z roku 2009. W skardze z dnia 8 września 2009 r. skarżąca Gmina Dywity zarzuciła postanowieniu GDDKiA z dnia 4 sierpnia 2009 r.: 1. naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 2. naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., polegające na wskazaniu faktów i dowodów w oparciu, o które wydano przedmiotowe postanowienia, które nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia; 3. naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na żądaniu wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycji drogowej niezgodnej z ustaleniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Dywity; 4. naruszenie art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na zaniechaniu współpracy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwald polegające na niezłożeniu wniosku do planu i niedotrzymanie terminu dotyczącego udostępnienia informacji niezbędnych do prac planistycznych; 5. naruszenie art. 24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na określeniu warunków na jakich uzgodnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić bez podania podstawy prawnej uzasadniającej ich nałożenie. Skarżąca Gmina podniosła, że GDDKiA nie posiada ostatecznej decyzji dla żadnego z opracowanych wariantów przebiegu obwodnicy Olsztyna. Wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację budowy północno- wschodniej obwodnicy Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51 nie jest decyzją ostateczną. Skarżąca powołała również postanowienie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt IGR.1.7041-1704-012/07/09, uzgadniające projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Dywity w obrębach geodezyjnych Dywity i Ługwald w zakresie zadań rządowych, stwierdzające, że na terenie objętym sporządzanym planem miejscowym realizowane będą programy, o których mowa w art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej Gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie narusza zapisów § 11 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, gdyż jest zgodny z wymaganiami zawartymi w tych przepisach. Gmina podniosła również, iż "Prognoza oddziaływania na środowisko" dla przedmiotowego planu została wykonana. Zdaniem skarżącej Gminy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na konieczności współpracy przy sporządzaniu projektu planu miejscowego poprzez składanie wniosków i udostępnianie informacji w ramach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W odpowiedzi na skargę z dnia 30 września 2009 r. organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie utrzymane nim w mocy wydano na podstawie art.17 pkt 7 lit.d w związku z art.24 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 z 2003 r., poz.717 ze.zm.). Negatywna ocena projektu planu była wynikiem szeregu zastrzeżeń co zgodności przewidzianych w projekcie rozwiązań z przepisami prawa materialnego rangi zarówno ustawowej, jak i podustawowej. Jako zasadniczą przesłankę odmowy uzgodnienia projektu planu Dyrektor uznał naruszenie przez projekt art.35 ust.2 ustawy o drogach publicznych, stanowiącego, że w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. W ocenie organu w projekcie planu bezpodstawnie nie uwzględniono stosownej rezerwy północno - wschodnią obwodnicę Olsztyna w ciągu drogi krajowej nr 51 według wariantu VI wybranego w dniu 28 czerwca 2007 r. przez Komisję Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie. Dyrektor nadmienił, że decyzją z dnia 16 lipca 2009 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację tego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu pierwszej instancji rozumowanie organu jest w tym zakresie nietrafne. Poddając analizie brzmienie przywołanego przez Dyrektora art. 35 ust.2 ustawy o drogach publicznych należy stwierdzić, że nie zawiera on ścisłych i precyzyjnych wytycznych odnośnie tego, w jakich sytuacjach gmina sporządzająca projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobowiązana jest stworzyć rezerwę na drogi publiczne, w odniesieniu do których nie jest inwestorem. W szczególności przepis ten nie wskazuje stadium zaawansowania procedur administracyjnych, dotyczących planowanej inwestycji drogowej, którego osiągnięcie taki obowiązek na gminę by nakładało. W ocenie Sądu stadium, na które w niniejszej sprawie powołał się Dyrektor, tj. ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, nie jest stadium do tego wystarczającym. Postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji drogowej (postępowanie "środowiskowe") uznać należy za wczesny, przygotowawczy etap w szeroko pojętym procesie inwestycyjnym, ograniczony tylko do kwestii ochrony środowiska. Poprzedza on procedurę o charakterze zasadniczym, tj. procedurę w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. Dopiero ostateczne zakończenie postępowania lokalizacyjnego stwarza stan pewności co do tego, w jakich granicach terytorialnych planowana inwestycja zostanie usytuowana. Na marginesie należałoby zauważyć, że nie można wykluczyć również możliwości niekontynuowania postępowania inwestycyjnego (tj. niewszczęcia postępowania lokalizacyjnego) po zakończeniu postępowaniu "środowiskowego" w związku z odstąpieniem przez inwestora od inwestycji. Z tychże względów wywodzenie, że uzyskanie decyzji "środowiskowej" mogłoby stanowić podstawę do tworzenia rezerwy, o której mowa w art.35 ust.2 ustawy o drogach publicznych nie znajduje w ocenie Sądu uzasadnienia. W tym zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza przepis prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. Powyższe uchybienie nie ma jednakże wpływu na wynik sprawy, albowiem pozostałe zarzuty, które zostały podniesione przeciwko planowi nie budzą zastrzeżeń. W obu postanowieniach Dyrektora szczegółowo wyjaśniono przesłanki, w oparciu, o które organ stwierdził niezgodność postanowień projektu planu z §9 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ustalenie nienormatywnych odległości pomiędzy skrzyżowaniami oraz §11 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie lokalizowania w strefie przekroczonych norm hałasu nowej zabudowy mieszkaniowej, jak też uchybienie obowiązkowi uwzględnienia w prognozie oddziaływania na środowisko aktualnych danych. Oceny te, oparte o wyczerpującą analizę faktyczną i prawną, uznać należy za prawidłowe, a ich kwestionowanie przez skarżącą Gminę za mające charakter jedynie polemiczny. W konkluzji Sąd stwierdził, że w toku postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem wykazane zostały przesłanki do odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu planu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżając tenże wyrok w zakresie dokonanej przez Sąd oceny prawnej dotyczącej nieuzasadnionego zastosowania przez organ uzgadniający art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, iż przepis ten może stanowić podstawę odmowy uzgodnienia planu zagospodarowania przestrzennego dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania lokalizacyjnego, co skutkowałoby stwierdzeniem przez Sąd, iż zaskarżone postanowienie narusza przepis prawa materialnego tj. art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. Wskazując na powyższe naruszenie skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie oceny prawnej dotyczącej dokonanej przez Sąd wykładni art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienie narusza przepis prawa materialnego tj. art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy Dywity wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, iż przedmiotem zaskarżenia nie może być wyłącznie uzasadnienie wyroku lub jego część (B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze 2006, wyd. II, s. 376, postanowienie NSA z dnia 24 marca 2006 r., I FSK 750/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 126, postanowienie NSA z dnia 10 maja 2007 r., II OSK 107/07). Wskazuje się jednak na możliwość uzyskania przez stronę zmiany uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego poprzez zaskarżenie całego tego orzeczenia, które podlegałoby weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 184 i 185 p.p.s.a. Orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego ma bowiem istotny wpływ na postępowanie administracyjne ponownie prowadzone w danej sprawie oraz na ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu uchwały z dnia 15 lutego 2010 r. (II FPS 8/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż dopuszczalne jest zaskarżenie przez stronę wyroku dla niej korzystnego z punktu widzenia brzmienia sentencji, natomiast naruszającego interes prawny z uwagi na treść uzasadnienia wyroku. W związku z powyższym uznać należy, iż skarga kasacyjna Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest dopuszczalna. Zarzuty podniesione przez skarżącego kasacyjnie nie mogą jednak odnieść zamierzonego skutku w postaci zmiany uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie oceny prawnej dotyczącej nieuzasadnionego zastosowania przez organ uzgadniający art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z treścią ww. przepisu według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanych decyzji w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Podkreślić należy, że przepis art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wprost nie wskazywał na jakim stadium procedury inwestycyjnej powstaje obowiązek stworzenia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rezerwy na drogi publiczne. Wykładnia w tym zakresie wymagała zatem dookreślenia. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko jakie zaprezentował Sąd pierwszej instancji w tej kwestii. Jak niewadliwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, nie jest stadium wystarczającym dla powstania po stronie gminy obowiązku stworzenia rezerwy na drogi publiczne o którym mowa w przepisie art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Ten etap postępowania inwestycyjnego poprzedza procedurę o charakterze zasadniczym, tj. procedurę w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. W tym zakresie Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie trafnie zdekodował normę zawartą w przepisach ustawy o drogach publicznych. Podkreślić należy, że wykładnia jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji znalazła potwierdzenie w aktualnym brzmieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Ustawodawca wprowadzając przepis art. 15 ust. 4b, w istocie doprecyzował normę wcześniej już istniejącą. Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się w miarę potrzeb granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej (...). Tym samym zasadnym było uznanie, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia nie stanowi podstawy do tworzenia rezerwy o której była mowa w przepisie art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych także w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, iż przepis ten może stanowić podstawę odmowy uzgodnienia planu zagospodarowania przestrzennego dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania lokalizacyjnego, nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.