III SA/Wa 955/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Hieronim Sęk, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] określającą podatek od towarów i usług za lipiec 2002 roku, 2) uchyla decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w części określającej podatek od towarów i usług za lipiec 2002 roku, 3) stwierdza, że decyzje określone w pkt 1) i 2) w uchylonych częściach nie podlegają wykonaniu, 4) w pozostałej części skargę oddala, 5) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz K. S.A. z siedzibą w W. kwotę 4 845 zł (słownie: cztery tysiące osiemset czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2008 r. określającą dla K. SA w W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 2002 r. w wysokości 41.479 zł; za listopad w wysokości 98.999 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za marzec 2002 r. w wysokości 22.600 zł; za maj 2002 r. w wysokości 141.310 zł; za czerwiec w wysokości 46.985zł; za sierpień w wysokości 36.308zł; za wrzesień w wysokości 14 zł; za październik w wysokości 178.738 zł i za grudzień w wysokości 356.908 zł. Podstawą prawną decyzji były przepisy art.21 § 1 pkt 1, § 3 i § 3a, art.23 § 2, art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 6 poz.80 ze zmianami),dalej jako "O.p." art.6 ust.1, art. 10 ust.2, art. 19 ust.1, ust.3 pkt 1 i ust. 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.) dalej jako "u.p.t.u." W wydanej decyzji Dyrektor Urzędu kontroli Skarbowej w W. wskazał, iż niniejsza decyzja wydana została po ponownym rozpoznaniu sprawy, w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 582/07, decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalił, że w miesiącach: czerwcu lipcu i listopadzie 2002r. spółka obniżyła podatek należny o podatek naliczony w faktur VAT wystawionych przez P. J. W. z tytułu zakupu maszyn i urządzeń. J. W. wystawiając faktury VAT, dokumentujące sprzedaż maszyn i urządzeń nie był ich właścicielem i nie mógł nimi dysponować jak właściciel. Właścicielem tych maszyn był Z. O. "U. sp. z o.o. w upadłości, który wystawił faktury dokumentujące ich sprzedaż J. W. w dniu 2 grudnia 2002 r. Dopiero od tej daty podatnik mógł stać się właścicielem maszyn i urządzeń wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT, a wobec tego w miesiącach: czerwcu, lipcu i listopadzie 2002 r. (tj. w miesiącach wystawienia przez J. W. faktur, dokumentujących sprzedaż maszyn spółce "K."), nie nastąpiło jeszcze wydanie towaru i przeniesienie posiadania. Dopiero też w tej dacie doszło do wydania tych maszyn przez Z. O. "U." sp. z o.o. i dostarczenia do magazynu spółki, mieszczącego się na terenie nieruchomości należącej do J. W. W tej sytuacji, spółka rozliczając podatek naliczony w fakturach wystawionych przed grudniem naruszyła przepis art. 19 ust. 3a u.p.t.u., zawyżając podatek naliczony w rozliczeniu za czerwiec, lipiec i listopad 2002r. Z tych przyczyn Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydając przedmiotową decyzję odmówił Stronie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakwestionowanych fakturach. Jednakże zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 2002r. uwzględniono kwoty podatku naliczonego w przedmiotowych fakturach VAT. Obowiązek taki wynikał z treści art. 19 ust.1 ustawy o podatku VAT, który obok innych przepisów tej ustawy wyrażał zasadę neutralności opodatkowania tym podatkiem. Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał, iż spółka w rozliczeniu za marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2002 r. obniżyła podatek należny o podatek naliczony w fakturach dokumentujących nabycie towarów przed terminem otrzymania tych faktur, naruszając przepis art.19 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku VAT. Mając na uwadze powołany wcześniej art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT organ kontroli skarbowej rozliczył we właściwych miesiącach przedwcześnie odliczony przez spółkę podatek naliczony. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakwestionował rozliczenie podatku należnego przez spółkę za miesiąc lipiec 2002 r. z tytułu wystawienia faktur VAT mających dokumentować sprzedaż linii obróbczych na rzecz spółki "M." Zdaniem organu kontroli skarbowej spółka "K." nie objęła w posiadanie w lipcu 2002 r. linii obróbczych i nie dostarczyła tych linii spółce "M.", a więc w lipcu 2002 r. nie mogą dokonać ich sprzedaży i wystawić faktur VAT dokumentujących sprzedaż. spółka mogła sprzedać linie obróbcze dopiero po ich otrzymaniu w grudniu 2002r. Pomimo więc wystawienia faktur dokumentujących sprzedaż tych linii w lipcu 2002 r. nie powstał obowiązek podatkowy i w rozliczeniu za ten miesiąc nie uwzględniono podatku należnego. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstał, zgodnie z art. 6 ust.1 ustawy o podatku VAT w miesiącu w którym spółka była w posiadaniu tych maszyn i mogła je wydać tj. w grudniu 2002 r. Dlatego w rozliczeniu podatku VAT za grudzień 2002r. uwzględniono podatek należny z tytułu sprzedaży linii obróbczych. W ocenie Dyrektor Izby Skarbowej w wydanej decyzji wyjaśnił, że zarzuty rozpatrzonego odwołania o naruszeniu przez kwestionowaną decyzję przepisów: art. 122 O.p. oraz przepisu art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 Nr 8.poz.65 ze zmianami); art. 191 O.p. w z zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) dalej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 120 O.p.; art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2, 3 i 3a u.p.t.u. w brzemieniu obowiązującym w 2002 r., art. 59 § 1 pkt 9 O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. oraz art. 70 § 4 O.p. jest nieuzasadnione. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej prowadząc postępowanie kierował się wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającym wcześniejsze decyzje organów podatkowych. Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku na treść przepisu art. 169 Kodeksu cywilnego, który przewiduje możliwość przeniesienia własności rzeczy przez osobę nieuprawnioną np. posiadacza zależnego lub samoistnego. Warunkiem przeniesienia własności na podstawie tego przepisu jest przeniesienie na nabywcę posiadania rzeczy oraz działanie nabywcy w dobrej wierze. Sąd w omawianym wyroku stwierdził, że organy podatkowe powinny ustalić, czy J. W. wystawiając faktury dokumentujące sprzedaż skarżącej spółce maszyn, urządzeń i linii obróbczych i znajdował się w posiadaniu tych rzeczy. Jednocześnie Sąd zakwestionował rzetelność zeznań syndyka podnosząc, iż nie mogą one stanowić jednoznacznej podstawy do ustalenia stanu faktycznego w zakresie możliwości dysponowania przez J. W. maszynami i urządzeniami, których dotyczy sprawa, w miesiącach, w których wystawił on faktury na rzecz Skarżącej. Syndyk przesłuchiwany w charakterze świadka odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące sposobu sprzedaży, co było sprzeczne z art. 196 § 2 O.p. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 10 sierpnia 2001 r., z którego treści wynika, że J W. nabył maszyny i urządzenia stanowiące majątek Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości. Ten sam majątek jest przedmiotem sprzedaży dokonanej przez syndyka w dniu 2 grudnia 2002 r. W tej sytuacji (przy wątpliwościach co do działań syndyka) należało zdaniem Sądu sięgnąć do innych środków dowodowych. Należało przeprowadzić dowód z dokumentów wskazanych przez skarżącą spółkę, które znajdowały się w Sądzie prowadzącym postępowanie upadłościowe Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości i przesłuchać w charakterze świadków osoby zatrudnione w zakładzie "U." w halach, z których odbierane były maszyny i urządzenia w celu ustalenia terminów, w których J. W. dokonał demontażu maszyn i urządzeń oraz ich wywozu z zakładu. Organy powinny ustalić czy J. W. miał możliwość poruszania się po Z. O. ."U." i pokazywania maszyn i urządzeń potencjalnym nabywcom. Sąd wytknął organom podatkowym zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego i przeprowadzenia dowodów z dokumentów sądowych oraz przesłuchania innych świadków i oparcie swoich ustaleń wyłącznie na zeznaniach syndyka. Uznał za trafne wątpliwości Skarżącej w kwestii zeznań kierowcy spółki "M.", który pomimo że przebywał w trakcie załadunku samochodu w kabinie pojazdu zeznał, że ładowane skrzynie nie są ciężkie oraz, że są puste. Prowadzący przesłuchanie nie wyjaśnili na czym kierowca opierał to twierdzenie, skoro nie był obecny przy ładowaniu towaru na skrzynię ładunkową samochodu. Sąd wskazał, iż nastąpiło naruszenie prawa tj. art.289 § 1 O.p. w związku z art.31 ust.1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez niepowiadomienie o miejscu i terminie przesłuchania kierowcy. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zgodnie z wytycznymi Sądu, w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące postępowania upadłościowego Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Gospodarczy. Jednak dokumenty te nie wyjaśniają okoliczności związanych z terminem dysponowania przez J. W. liniami obróbczymi, maszynami i urządzeniami sprzedanymi następnie spółce "K.". Zarówno dokumenty uzyskane z Sądu, włączone do niniejszego postępowania, postanowieniem wydanym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej jak i przekazane przez spółkę "K.", a dotyczące postępowania upadłościowego, nie pozwalają stwierdzić, że J. W. jako PPHU "Z" mógł dysponować maszynami i urządzeniami w czerwcu, lipcu i listopadzie 2002r. W aktach sprawy znajdują się dokumenty w postaci pism i zeznań świadków wskazujące, iż J. W. nie dysponował maszynami i urządzeniami z Z.O. "U." sp. z o.o. w upadłości, wymienionymi w fakturze Nr [...] z dnia 2 grudnia 2002 r. przed jej wystawieniem. J. W. nie mógł dysponować maszynami i urządzeniami od dnia 10 sierpnia 2001 r. tj. od daty pisma A. B.- syndyka, w którym informuje on, iż oferta J. W. została wytypowana do sprzedaży 126 pozycji maszyn i urządzeń za cenę 395.000zł i 15 pozycji złomu użytkowego za cenę 15.000zł oraz, że jest wymagane wadium w kwocie 40.000zł, które należy wpłacić do dnia 17 sierpnia 2001 r. Z treści tego pisma nie wynika, iż J. W. nabył wymienione w nim maszyny i urządzenia. Sam zaś termin "oferta wytypowana do sprzedaży" nie oznacza, iż w efekcie wytypowania tej oferty nastąpiła sprzedaż. Samo wytypowanie do sprzedaży nie oznacza, że nastąpiła transakcja sprzedaży. Prezentowane przez organ kontroli skarbowej stanowisko w tej kwestii jest m.in o tyle zasadne, iż nie został spełniony warunek wpłaty wadium (czy też jak wskazuje Strona zaliczki) w terminie określonym w tym piśmie. Przesłuchiwany w niniejszej sprawie w dniu 20 sierpnia 2006 r. w charakterze świadka syndyk A. B. - zeznał, że w przypadku wpłat wadium przez oferenta kwoty te byłyby ujmowane w sporządzanych przez niego sprawozdaniach rachunkowych. Przesłuchany następnie, w dniu 21 października 2008 r., syndyk po okazaniu przez kontrolujących wyciągu ze sprawozdania rachunkowego za okres od 11 maja 2001 r. do 31 sierpnia 2001 r., potwierdził, że w tym okresie nie zostało wpłacone wadium i nie dokonano sprzedaży maszyn i urządzeń z Z.O. "U." sp. z o.o. w upadłości. Odnosząc się do treści pisma z dnia 10 sierpnia 2001 r. "wasza oferta została wytypowana do sprzedaży 126 maszyn i urządzeń" stwierdził, iż cytowany zwrot oznacza tylko, że podtrzymuje ofertę i procedura sprzedaży może być kontynuowana. Jednak J. W. nie mógł od tej daty dysponować maszynami i urządzeniami. Należy także wskazać na inne okoliczności sprawy dowodzące, że J. W. nie dysponował maszynami i urządzeniami we wskazanym przez niego terminie. Z opublikowanego w "Gazecie Wyborczej" Nr 36 w dniu 10 września 2002 r. komunikatu syndyka zapraszającego do składania ofert na zakup z wolnej ręki całości lub części upadłego przedsiębiorstwa Z. O. "U." wynika, że przedmiotem sprzedaży są maszyny i urządzenia opisane w operacie szacunkowym z dnia 25 czerwca 2001 r. Fakt ten wskazuje, że w efekcie zamieszczonego ogłoszenia przez syndyka w dniu 23 lipca 2001 r. w "Gazecie Wyborczej" nie została zawarta żadna umowa sprzedaży, ponieważ do września 2002 r. Z. O. "U. nie sprzedał żadnych maszyn i urządzeń. Ponadto z danych ujętych w sprawozdaniu rachunkowym syndyka sporządzonym za okres od 1 września 2002 r. do 30 listopada 2002 r. wynika, że w tym okresie Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości uzyskał przychody z wadiów innych oferentów natomiast w tym okresie J. W. wadium nie wpłacił. W sprawie nie sposób również pominąć oświadczenia syndyka z dnia 14 marca 2003 r. (dołączonego do protokołu z kontroli doraźnej przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy W. w Z. O. "U."), z którego wynika, że urządzenia wymienione w fakturze VAT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. zostały wydane J. W. w dniu 6 grudnia 2002 r., po dokonaniu zapłaty przez tego nabywcę i jest to jedyna transakcja sprzedaży na rzecz tego kontrahenta do dnia złożenia niniejszego oświadczenia. Oświadczenie powyższe syndyk potwierdził podczas przesłuchania w dniach 20 czerwca 2006 r. i 21 października 2008 r. wskazując, że J. W. stał się dysponentem maszyn i urządzeń wymienionych w fakturze VAT w momencie uiszczenia należności wyszczególnionej na tej fakturze tj. w dniu [...] grudnia 2002 r. Taki tryb postępowania, potwierdzili przesłuchani w charakterze świadków pracownicy syndyka, zeznając iż warunkiem wydania maszyn, urządzeń i linii obróbczych była zapłata za towar. M. C. - księgowa zatrudniona przez syndyka - przesłuchana w charakterze świadka w dniu 22 października 2008 r. (k.915) w odpowiedzi na pytanie, czy warunkiem wydania z magazynu maszyn, urządzeń oraz linii obróbczych była zapłata za ten towar odpowiedziała twierdząco, K. W. - zatrudniona przez syndyka na stanowisku administracyjnym - przesłuchana w charakterze świadka w dniu 19 września 2008 r. (k.905) w odpowiedzi na pytanie Strony: "Jaka była procedura sprzedaży maszyn i urządzeń przez syndyka" odpowiedziała "Podstawą sprzedaży maszyn przeznaczonych do sprzedaży był wykaz tych maszyn. Kontrahent po wskazaniu maszyny, którą chciał kupić mógł ją obejrzeć. Oględziny odbywały się w obecności W. C. lub J. G.. Gdy klient zdecydował się na kupno maszyny lub urządzenia wystawiałam fakturę VAT, ale wydanie tych towarów odbywało się dopiero po uiszczeniu zapłaty za towar. Z tego, co się orientuję księgowa i C. sprawdzała czy wpłynęły pieniądze". W. C. - pracownik Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości - przesłuchany w charakterze świadka w dniu 19 września 2008 r. (k.902) zeznał, że podstawą wydania towaru była faktura od syndyka. J. G. - pracownik Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości - przesłuchany w charakterze świadka w dniu 16 stycznia 2008 r. (k.836) na zadanie pytanie przez prowadzącego przesłuchanie "Od kiedy jego zdaniem J. W. stał się dysponentem maszyn i urządzeń wchodzących w skład ww. linii obróbczych" odpowiedział, że: "W momencie zapłacenia należności w całości, co wiem od księgowej, która w momencie wpływu wpłaty informowała mnie, że już można wydać towar". Na zadane pytanie: "Czy zdarzyło się że wydał W. maszyny i urządzenia przed uregulowaniem przez niego należności" odpowiedział : "Nie, zawsze upewniam się u księgowej czy dokonano już wpłaty i to księgowa informowała mnie czy wydać maszyny czy nie". Ustalenia powyższe wskazują, że J. W. wystawiając faktury sprzedaży maszyn i urządzeń w czerwcu, lipcu i listopadzie 2002r. na rzecz spółki "K"(przed uiszczeniem należności za te towary i wystawieniem faktury Nr S/187/XII z dnia 2 grudnia 2002 r.) dokumentującej ich sprzedaż nie mógł być właścicielem i dysponentem tych towarów. Należy zatem wskazać, że zgodnie z przepisem art. 19 ust.1 u.p.t.u podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów i usług o podatek naliczony przy ich zakupie. Zgodnie z ust.2 powołanego artykułu kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Stosownie zaś do ust. 3a powołanego przepisu obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust.1 i 3, nie może nastąpić jednak wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi, albo otrzymania faktury potwierdzającej dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty) podlegającej opodatkowaniu. Oznacza to więc, że podstawę do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów nie może stanowić każdy dokument, lecz tylko i wyłącznie prawidłowo sporządzona faktura oraz fakt otrzymania towaru. W sprawie wykazano, że pomiędzy firmami Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości i "Z." J. W. transakcja nastąpiła w grudniu 2002r. Zatem sprzedaż tych maszyn i urządzeń przez J. W. na rzecz spółki "K." w czerwcu, lipcu i listopadzie 2002 r. nie mogła mieć miejsca, co oznacza, że wystawione przez J. W. faktury VAT (poprawne co do formy) nie dokumentowały faktycznie dokonanych czynności sprzedaży i nie mogły w związku z tym stanowić dla spółki K. podstawy do odliczenia naliczonego w nich podatku. Przedstawiony stan faktyczny sprawy dowodzi, iż spółka K. rozliczając podatek naliczony z faktur wystawionych przez PPHU "Z." J. W. w miesiącach czerwcu, lipcu i listopadzie 2002r. naruszyła przepis art. 19 ust.2 i 3a ustawy o podatku VAT, zawyżając podatek naliczony do odliczenia. Ponadto organ kontroli skarbowej ustalając, iż spółka K. nie nabyła maszyn i urządzeń od J. W. w czerwcu i lipcu 2002 r. uznał, że nie mogła sprzedać tych maszyn (linii obróbczych) w lipcu 2002 r. spółce "M.". Stanowiło to podstawę do zmiany rozliczenia przez organ kontroli skarbowej podatku należnego spółki z tego tytułu i rozliczenie tego podatku w grudniu 2002 r. Przeniesienie własności tych linii na rzecz PPHU "Z." J. W. na rzecz spółki K., a następnie przez K. S.A. na rzecz "M." sp. z o.o. mogło nastąpić dopiero w grudniu 2002 r., w miesiącu ich nabycia na podstawie faktury Nr S/187/XII z dnia 02 grudnia 2002 r. przez P."Z." od Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości. Podobnie postąpił organ kontroli skarbowej z podatkiem naliczonym w fakturach dokumentujących nabycie maszyn w czerwcu, lipcu i listopadzie 2002 r. przenosząc rozliczenie tego podatku na miesiąc grudzień 2002 r. Zdaniem organu odwoławczego spółka nie nabyła przedmiotowych maszyn i urządzeń w miesiącach wystawienia faktur w trybie art. 169 § 1 Kodeksu cywilnego, przewidującego, że jeżeli osoba nie uprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działał w złej wierze. Nie ustalono bowiem innych dat zbycia przedmiotów aniżeli wskazał Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, który przyjął, iż na datę przeniesienia własności maszyn i urządzeń na rzecz P. "Z." J. W. wskazuje nie tylko data wystawienia faktury w dniu 2 grudnia 2002 r. ale również data zapłaty za ten towar, którą nabywca uiścił w dniu 6 grudnia 2002 r. Trafność przyjętych przez organ kontroli skarbowej przesłanek służących do ustalenia daty przeniesienia własności maszyn i urządzeń potwierdzają przytoczone wyżej zeznania pracowników Syndyka, z których wynika, iż wydanie towarów następowało zawsze po uiszczeniu przez kontrahenta zapłaty i wystawieniu faktury. Nietrafne jest natomiast twierdzenie Strony, że w związku z długotrwałymi przygotowaniami maszyn i urządzeń (ich odbiór trwał kilka miesięcy wg zeznań świadka W. C.) nie można uznać, iż datą ich wydania J. W. jest data wystawienia faktury Nr [...] z dnia 2002 r. Z zeznań W. C., przesłuchanego w charakterze świadka w dniu 19 września 2008 r., wynika, że J. W. sprawdzał na terenie Zakładu Oblachowania "U." stan techniczny maszyn, zawsze w obecności świadka. Odbiór tych maszyn nastąpił wg świadka w ciągu kilku miesięcy. Należy jednak zauważyć, iż świadek nie wskazał, w których miesiącach odbiór się odbywał. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje zaś, iż odbiór tych maszyn nie musiał odbywać się w miesiącach wskazanych przez Stronę. Mógł również odbywać się w innych miesiącach wobec faktu, iż Syndyk sprzedawał maszyny i urządzenia kilkakrotnie w grudniu 2002 r. i w marcu 2003 r. i wszystkie wymagały demontażu i przygotowań do odbioru. Za bezzasadny należy uznać zarzut odmowy przez organ kontroli skarbowej zebrania dodatkowego materiału dowodowego, który ewentualnie udowodniłby, że transakcja została zawarta z pominięciem przepisów prawa upadłościowego. Przedmiotem postępowania nie było bowiem badanie zgodności działania syndyka z prawem upadłościowym - nad którego przestrzeganiem czuwał aktywnie sędzia komisarz - ale prawidłowość rozliczenia podatku VAT za kontrolowany okres. Przedstawiony przez Stronę argument, iż nastąpiło przekazanie dokumentacji i kluczyków dotyczących przedmiotowych maszyn przez J. W. na rzecz spółki "K.", co czyni spółkę ich właścicielem w świetle art. 348 Kodeksu cywilnego nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Po pierwsze w aktach sprawy brak jest protokołów zdawczo - odbiorczych maszyn i urządzeń, dowodów ich przyjęcia do magazynu, czy też innych dokumentów potwierdzających czynność ich przekazania Stronie. Po drugie świadek W. C. zeznając do protokołu przesłuchania świadka w dniu 19 września 2008 r. stwierdził, że J. W. sprawdzał maszyny pod względem technicznym i w związku z transakcjami sprzedaży przekazał J. W. dokumentację techniczną w tym dokumentacje linii obróbczych, to jednak nie wskazał w jakim okresie (w którym miesiącu i roku) miało miejsce przekazanie tych dokumentów. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny zarzut Strony naruszenia przez organ kontroli skarbowej art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej należy uznać za nietrafny. Organ odwoławczy zauważa również, iż pomimo zarzutu Strony, że w postępowaniu zbagatelizowano wiele okoliczności sprawy, a ustalenia oparto prawie wyłącznie na zeznaniach syndyka, to Strona nie wskazała, które okoliczności zostały zbagatelizowane. Pominęła również fakt, iż decyzję organu kontroli skarbowej wydano nie tylko w oparciu o zeznania Syndyka, ale również w oparciu o dokumenty i zeznania innych świadków. Organ kontroli skarbowej rozpatrując ponownie niniejszą sprawę w pierwszej instancji i wydając decyzję uwzględnił zalecenia wskazane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do postępowania włączył jako dowód dokumenty z Sądu Rejonowego [...] Wydział Gospodarczy, dotyczące postępowania upadłościowego Z. O. "U." sp. z o.o. w upadłości. Przesłuchał w charakterze świadków osoby zatrudnione w Z. O. "U." w halach, z których odbierane były maszyny i urządzenia w celu ustalenia terminów, w których J. W. dokonał demontażu maszyn i urządzeń oraz ich wywozu z zakładu. Organ kontroli skarbowej ustalił również, zgodnie z zaleceniem Sądu, iż J. W. miał możliwość poruszania się po Z. O. "U." i pokazywania maszyn i urządzeń potencjalnym nabywcom. Nie mógł jednak poruszać się samodzielnie po Zakładzie, ponieważ zawsze towarzyszyli J. W. pracownicy Syndyka -s (k.837,903, 905). Organ kontroli skarbowej zgodnie z sugestią Sądu przeprowadził dowód z przesłuchania świadków: W.C. i J B. z firmy "C." na okoliczność świadczenia przez wyżej wymienioną firmę usług transportowych na rzecz spółki "M." w 2002r. (k.833-830). Przeprowadzone czynności dowodzą, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie naruszył art. 153 p.p.s.a., a wręcz wykonał wszystkie zalecenia Sądu. Ponadto należy wskazać, iż Strona pozostaje w mylnym przeświadczeniu, że przedmiotowa decyzja została wydana w stosunku do zobowiązań podatkowych, które uległy przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że zaistniały przesłanki określone w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, na podstawie których został przerwany bieg terminu przedawnienia. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Nr [...] z dnia 25 lutego 2008 r. (k.855) wynika, że w stosunku do zobowiązań określonych w przedmiotowej decyzji został przerwany bieg terminu przedawnienia dnia 25 maja 2007 r., poprzez pobranie częściowej należności przez poborcę skarbowego, czyli zaistniała przesłanka wskazana w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Należy przy tym dodać, iż zastosowanie środka egzekucyjnego zostało dokonane na podstawie prawomocnych decyzji podatkowych, a nie jak stwierdza Strona w oparciu o uchylone przez Sąd decyzje. Wyrok uchylający decyzje organów podatkowych został wydany w dniu 26 lipca 2007 r., podczas gdy czynności egzekucyjne zakończone pobraniem częściowej należności miały miejsce w dniu 25 maja 2007 r. W wyroku z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt FSK 2390/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona, mają moc prawną. Decyzja ta do pewnego momentu funkcjonuje bowiem w obrocie rodząc określone skutki prawne, w tym także w zakresie postępowania egzekucyjnego. Dopiero z chwilą jej uchylenia zostaje wyeliminowana z obrotu. Nie jest zatem wyeliminowana od początku (ex tunc) i nie można zakładać stanu jej nieistnienia i braku jakichkolwiek skutków prawnych. Od opisanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej "K." SA złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzuciła jej naruszenie: art. 122, art. 187 i art. 191 O.p.; art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p.; art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2, 3 i 3a u.p.t.u.,w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.; art. 59 § 1 pkt 9 O.p.w związku z art. 70 § 4 O.p. Strona podniosła, iż organy pierwszej i drugiej instancji nie dysponują żadnym dokumentem, który potwierdziłby termin zawarcia umowy (sprzedaży maszyn i urządzeń), opierając się na domniemaniu, że musiało to nastąpić bezpośrednio przed wystawieniem faktury VAT przez Syndyka. Założenie to może nie uwzględniać, iż faktura mogła zostać wystawiona z naruszeniem przepisów dużo później, niż w ciągu siedmiu dni od dnia dokonania sprzedaży. Zdaniem Strony faktura sama w sobie jest dokumentem handlowym i fakt jej wystawienia nie pozwala wnioskować na temat czynności prawnej stanowiącej podstawę do jej wystawienia. Brak zainteresowania organów podatkowych trybem zawarcia umów sprzedaży powoduje, że nie ustalono w jaki sposób doszło do sprzedaży maszyn i przy jakiej procedurze. W ocenie Strony w niniejszej sprawie nastąpiło rażące naruszenie zasad postępowania podatkowego: prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe oparły swoje ustalenia prawie wyłącznie na zeznaniach syndyka. Nie stwierdziły na jakiej podstawie, w jakim trybie J.W. nabył na własność maszyny i urządzenia należące do masy upadłościowej, mimo, że zakwestionowany został moment ich nabycia wskazany przez spółkę. Strona wskazuje na upływ czasu oraz brak dokumentów dotyczących sprzedaży składników masy upadłościowej Z. O. "U. sp. z o.o., co nie pozwala rozstrzygnąć wszystkich wątpliwości związanych z przedmiotowym postępowaniem. Wątpliwości oraz niejasności co do stanu faktycznego sprawy powinny być rozstrzygane na korzyść spółki, w myśl zasady in dubio pro tributario. Strona zauważa, iż przedmiotem postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i Dyrektora Izby Skarbowej było ponowne rozpatrzenie sprawy w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 582/07 uprzednio wydanych decyzji organów podatkowych. W wyroku tym Sąd polecił przeprowadzenie określonych dowodów oraz wskazał wytyczne, którymi powinny się one kierować przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd uznał, iż zeznania syndyka nie mogą stanowić jednoznacznej podstawy do ustalenia istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Sąd w uzasadnieniu wyroku przedstawił zastrzeżenia, co do wiarygodności zeznań syndyka oraz wskazówki w zakresie konieczności poszukiwania przez organy podatkowe innych źródeł dowodowych. Zdaniem Sądu nie można wykluczyć, iż J. W. uzyskał w 2002 r. nieformalną zgodę syndyka na rozbieranie i wywóz maszyn oraz urządzeń zakładu "U.", czego dokonał w miesiącach czerwcu, lipcu i listopadzie 2002 r., a następnie rzeczy te nabył na własność na podstawie faktury VAT Nr S 187/XII z dnia 02 grudnia 2002 r. W ocenie Strony organ odwoławczy nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 153 p.p.s.a. ponieważ nie zastosował się do wiążących zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Strony pomimo, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził nowe dowody, to jednak tylko w niewielkim stopniu przyczyniły się one do wyjaśnienia sprawy. Strona wskazuje, że przedmiotowa decyzja wydana została w stosunku do zobowiązań podatkowych, które uległy przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 O.p. Nie zgadza się z przedstawionymi przez organ odwoławczy argumentami w tej sprawie, w tym z powołanymi w uzasadnieniu decyzji tezami wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r. FSK 2390/04. spółka stoi na stanowisku, iż zobowiązania podatkowe za marzec oraz maj - listopad 2002 r. uległy przedawnieniu i wygasły z końcem 2007 r., a zobowiązanie za grudzień 2002 r. wygasło z końcem 2008 r. Powyższe skutkować powinno zakończeniem (umorzeniem) toczącego się postępowania za ww. okres, z co za tym idzie zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za bezprzedmiotową i zostać usunięta z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał podniesionych w niej zarzutów i wnosił o oddalenie skargi, powołując się na analizę dokonaną w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę, z urzędu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z akt postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., włączając je do materiałów sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tej przyczyny Sąd w pierwszej kolejności zbadał, czy toczące się postępowanie nie naruszyło norm postępowania, zawartych w Ordynacji podatkowej jak też, czy wydane w sprawie decyzje są zgodne z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Badając materiały sprawy, również pod kątem zarzutu spółki iż doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd z urzędu uzupełnił materiały o akta postępowania egzekucyjnego. Stwierdził, że w aktach znajduje się tytuł wykonawczy z dnia 23 lutego 2007 r. nr [...], obejmujący zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2002 r. w kwocie 25.229,20 zł i za listopad 2002 r. w kwocie 98.999 zł. Tytuł zawiera odręczne adnotacje nad tymi kwotami. Znajduje się też dowód doręczenia spółce zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem oraz tytułu wykonawczego w dniu 11 kwietnia 2007 r. Rozpatrując zarzut przedawnienia Skarżącej spółki, należy stwierdzić, że: 1) uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 582/07, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. i poprzedzającej ją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. – obu dotyczących określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2002 rok, w tym za lipiec i listopad 2002 r. – odpadła podstawa prawna do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki. Wyeliminowana bowiem została z obrotu prawnego decyzja mocą której został wystawiony tytuł wykonawczy. Oceniając tę okoliczność w płaszczyźnie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) należy stwierdzić, że w takim przypadku, powinien mieć zastosowanie przepis art. 59 § 1 pkt 2, który nakazuje umorzyć postępowanie egzekucyjne, o ile obowiązek nie jest wymagalny. Stosownie do art. 60 § 1 tej ustawy, umorzenie na tej podstawie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Tak się stało i w tej sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. umorzył postępowanie i jak wynika z zapisów przekazał pobrane kwoty. Sąd jednak kategorycznie stwierdza, że uchylenie przez Sąd, poprzednio rozpoznający sprawę, decyzji nie miało wpływu na wygaśnięcie zobowiązań spółki z powodu ich przedawnienia. ( podkreślenie Sądu). 2) Zgodnie z art. 70 Ordynacji podatkowej w brzmieniu w 2002-gim roku, a więc w datach powstania zobowiązań podatkowych spółki przepis art. 70 w § 1 stanowił, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a w § 3, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Zgodnie z § 4 po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegł on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne, a zgodnie z § 5 kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywało biegu terminu przedawnienia. Pomimo, że decyzje podatkowe zostały wydane w 2008 i 2009 roku do niniejszej sprawy ma zastosowanie przepis w cytowanym brzmieniu z 2002 r. bowiem, zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), wprowadzającej zmiany do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym nową ustawą chyba, że dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wówczas należało stosować przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zacytowany przepis wyraźnie wskazał, że bieg terminu przedawnienia został przerwany pierwszą czynnością egzekucyjną, którą było zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Czynność miała miejsce w dniu 11 kwietnia 2007 r. i została dokonana jednocześnie z doręczeniem tytułu wykonawczego. Oznacza to, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 2002 r. i listopad 2002 r. przedawniłoby się 31 grudnia 2007 r. gdyby nie została podjęta czynność egzekucyjna. W ten sposób termin przedawnienia rozpoczął ponowny bieg w tej dacie. Oznacza to, że zobowiązanie spółki przedawni się 31 grudnia 2012 r. 3) Sąd badając akta egzekucyjne stwierdził, że podjęta na podstawie i w granicach tytułu wykonawczego, czynność egzekucyjna, została określona za lipiec 2002r. w kwocie 25.229,20 zł. Oznacza to, że czynność egzekucyjna przerwała bieg przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2002 r. do wysokości 25.229,20 zł. Obie decyzje - zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej i decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, określiły podatek w kwocie 41.479 zł., a więc w wysokości przewyższającej kwotę, która mogła być określona. W tym stanie prawnym Sąd uchylił obie decyzje, odnoszące się do podatku od towarów i usług, należnego za lipiec 2002r. W ocenie Sądu, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej winien z urzędu raz jeszcze zbadać wskazane okoliczności i wydać nową decyzję określającą podatek za lipiec 2002 r., w prawidłowej wysokości, uwzględniającą dokonane ustalenia w tym przyczyny nanoszonych ręcznie zapisków na tytule wykonawczym. Reasumując - Sąd nie podzielił zarzutu skargi o przedawnieniu zobowiązań podatkowych spółki wobec wcześniejszego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wydanych uprzednio decyzji podatkowych. Na poparcie przyjętej przez Sąd interpretacji przepisów należy przywołać komentarz do Ordynacji podatkowej pod redakcją Bogumiła Brzezińskiego, Marka Kalinowskiego, Agnieszki Olesińskiej, Mariana Masternaka i Janusz Orłowskiego (Wydawnictwo Dom Organizatora Toruń 2007) str. 387 o treści: "Inaczej niż w wypadku stwierdzenia nieważności decyzji, samo uchylenie decyzji, na której podstawie wydano tytuł wykonawczy, nie powoduje utraty mocy czynności egzekucyjnych. Czynności takie powodują przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego prawidłowa wysokość została określona w innej kwocie w decyzji późniejszej (por. wyrok NSA z 18 października 2005 r., FSK 2390/04, niepubl.)". Badając postępowanie kontrolno – podatkowe i podatkowe jak też wydane decyzje poprzez ocenę prawną i wskazania Sądu, zawarte w wyroku z dnia 26 lipca 2007r., Sąd obecnie rozpoznający sprawę stwierdza, że przepis art.153 p.p.s.a. został w całości i prawidłowo wykonany. Stanowi on zasadę, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność był przedmiotem zaskarżenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wykonał wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uzupełnił materiały dokumentami uzyskanymi z sądowego postępowania upadłościowego Z. O. U. sp. z o.o. w U., przesłuchaniami: uzupełniającymi syndyka masy upadłości, osób z jego biura w tym księgowej i osób z obsługi technicznej zakładu. Zostały one szczegółowo opisane w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej ze wskazaniem nazwisk przesłuchiwanych, kart akt na których się znajdują. Sąd we wstępnej części uzasadnienia, referując przebieg postępowania, opisał te zeznania, aby obecnie stwierdzić, że postępowanie dowodowe zostało w całości wyczerpane, wskazując jednoznacznie, że faktura Z. O. w U. z dnia 2 grudnia 2002 r. i dowód zapłaty za ujęte w tej fakturze przedmioty z dnia 6 grudnia 2002 r., to zdarzenia rzeczywiste. Oznacza to, że wyposażenie Zakładu nie mogło być przedmiotem – towarem handlowym, we wcześniejszych miesiącach 2002 roku. Wobec tego Sąd stwierdza, że J. W., wystawiając w czerwcu, lipcu i listopadzie faktury sprzedaży nie mógł znajdować się w posiadaniu linii produkcyjnych i innych przedmiotów stanowiących wyposażenie Zakładu, a więc dostarczyć je do spółki K.. Wątpliwości Sądu, poprzednio orzekającego, co do prawdziwości zeznań syndyka A. B., w uzupełniającym postępowaniu zostały usunięte zeznaniami innych osób. Nie można też pominąć, że o ile J. W., częsty bywalec Z. O., mógł mieć dostęp do linii obróbczych, maszyn i urządzeń to nie oznacza, że mógł nimi swobodnie, zgodnie z przepisem prawa, dysponować. Skoro dokument potwierdzający przeniesienie prawa do korzystania z przedmiotów jako element prawa własności do tych przedmiotów i urządzeń, został sporządzony z datą 2 grudnia 2002 r., a strony nie sporządziły pisemnej umowy, regulującej w sposób odmienny prawo do korzystania z tych przedmiotów i dysponowania nimi – należy przyjąć, że zdarzenie objęte fakturą miało miejsce w dacie wystawienia faktury. ( podkreślenia Sądu). Wystarczającym dokumentem jest faktura, która potwierdzała czynności umowne, zawierając dane, niezbędne dla danego stosunku prawnego jak nazwa towarów, ich ilość, cenę za poszczególne towary i łączną kwotę do zapłaty jak też wskazała osobę zbywcy i nabywcy. Brak jednak innej daty dla przeniesienia uprawnień, aniżeli data faktury powoduje konieczność przyjęcia, że czynności te zostały wykonane w dniu 2 grudnia 2002 r. ( podkreślenia Sądu). Okoliczność ta, w świetle art. 19 ust. 3a u.p.t.u., powoduje zakaz obniżenia kwoty podatku należnego, gdyż obniżenie nie może nastąpić wcześniej aniżeli w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru albo utrzymania faktury potwierdzającej dokonanie przedpłaty. Dalsze zmiany w deklaracjach podatkowych spółki, wskazane decyzją, są skutkiem błędnego określenia daty zdarzenia będącego czynnością opodatkowaną. W skardze zarzuca się decyzjom, że pomimo przeprowadzenia czynności zleconych przez Sąd, stan faktyczny sprawy nie został przesądzony. Należy stwierdzić, że przepuszczenia spółki co do możliwości wcześniejszego posiadania maszyn i urządzeń aniżeli w grudniu 2002 r., nie zostały potwierdzone dokonanymi przesłuchaniami J. G., J.B. i W. C., W.C., K.W. i M. C. jak też uzupełniającymi zeznaniami A. B. Okoliczność, że od daty postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] jest od dnia 19 lipca 2001r., wyrażającego zgodę na sprzedaż maszyn i oprzyrządowania Z. O., z wolnej ręki, sprzedaż ta mogła być dokonana, nie oznacza, że została dokonana skoro zafakturowano ją w grudniu 2002 r. bez wskazania chociażby na fakturze innych dat realizacji tej transakcji, chociażby wcześniejszego wydania przedmiotu sprzedaży. Reasumując – organy podatkowe wykonały zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., a więc nie naruszyły przepisu art. 153 p.p.s.a. Postępowanie zostało przeprowadzone w tym zakrsie zgodnie z art. 122, 187 § 1i 191 O.p. Decyzje nie naruszyły też art. 19 ust. 1, 2, 3 i 3a u.p.t.u. Oznacza to, że Sąd nie podzielił opisanych zarzutów skargi. Uwzględnił jedynie zarzut omówiony na wstępie, dotyczący przepisu art. 70 § 3 O.p. w brzmieniu z 2002 r., co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, każdej w części określającej zobowiązanie podatkowe spółki za lipiec 2002 r. Niezbadanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i Dyrektora Izby Skarbowej akt postępowania egzekucyjnego naruszyło przepis art. 122 O.p. Sąd uchylił decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. bowiem stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pozostałej części Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Koszty postępowania sądowego Sąd zasądził na podstawie art.200 p.p.s.a.