III SA/Łd 563/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 17 i art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M. W. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] wystawionych w dniu [...] obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2002 roku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] z dnia [...] zawiadomieniami z dnia 23 października 2007 roku dokonano zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej w PKO BP Oddział w B. W piśmie z dnia 26 października 2007r roku Bank poinformował organ egzekucyjny, że zobowiązana posiada rachunek bankowy związany z prowadzoną. działalnością gospodarczą, z którego w dniu 25 października 2007 roku została przekazana kwota 135,46 zł na pokrycie należności objętych tytułem wykonawczym o nr [...], informując jednocześnie, że brak jest środków finansowych na dalszą realizację należności objętych wystawionymi w dniu 18 października 2007 roku tytułami wykonawczymi. W piśmie natomiast z dnia 30 marca 2009 roku pełnomocnik zobowiązanej wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na fakt, iż egzekwowane zobowiązania uległy przedawnieniu. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne Naczelnik Urzędu Skarbowego podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). W przedmiotowej sprawie przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w związku z zastosowaniem skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego dokonanego zawiadomieniami z dnia 23 października 2007 roku, o których zobowiązana została poinformowana w dniu 26 października 2007 roku, co powoduje, że nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie pełnomocnik M. W. złożył zażalenie, w którym podniósł zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz naruszenie art. 8 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, iż wbrew twierdzeniom Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przerwania biegu przedawnienia tj. zastosowanie przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego oraz powiadomienie o tym fakcie zobowiązanej, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zdaniem pełnomocnika, stosownie do treści art. 67 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1 a pkt 12 lit. a tej ustawy, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Stosownie do treści art. 1 a cytowanej ustawy, przez środek egzekucyjny należy rozumieć egzekucję (z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego itp.), a więc egzekucje, a nie czynności zmierzające do jej przeprowadzenia. Wobec powyższego organ egzekucyjny nie zastosował skutecznie środka egzekucyjnego, a egzekwowane zobowiązania podatkowe wygasły i postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone. Ponadto pełnomocnik wskazał, że z uwagi na fakt, iż Bank PKO BP O/B., na poczet należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi przekazał jedynie kwotę 135,46 zł, którą zaksięgowano na tytuł wykonawczy o Nr [...] a dalsza realizacja tytułów wykonawczych była niemożliwa z powodu braku środków finansowych, skuteczne przerwanie biegu przedawnienia można rozważać jedynie w stosunku do zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym o Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu i instancji w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 67 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Stosownie do treści art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie natomiast z art. 80 § 2 ustawy, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. W świetle zatem cytowanych przepisów, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest skuteczne z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny w dniu 25 października 2007 roku doręczył bankowi sześć zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego i w tym dniu zostało dokonane skuteczne zajęcie tego rachunku. O fakcie zajęcia wierzytelności zobowiązana została poinformowana w dniu 26 października 2007 roku. Stosownie do treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2003 roku, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Stwierdzić zatem należy, że prowadząc egzekucję administracyjną, Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej i nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. oraz art. 29 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 3, art. 1a pkt 12 lit. a i art. 59 § 1 pkt 2 i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zażaleniu pełnomocnik podkreślił, iż dokonane zawiadomieniami z dnia 23 października 2007 roku zajęcie rachunku bankowego nie mogło spowodować przerwania biegu terminu przedawnienia, ponieważ zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami są to jedynie czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Zdaniem pełnomocnika skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia mogło nastąpić jedynie w stosunku do zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 roku. W stosunku zaś do pozostałych zobowiązań nie zastosowano skutecznie żadnego środka egzekucyjnego, co powoduje, że uległy one przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8 z 2005r. poz.602 z późn. zm.) oraz ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 229 z 2005r. poz.1954 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.59 § 1 pkt.2 ustawy z 17 czerwca 1966r. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W myśl art.59 § 1 pkt.9 ustawy z 29 sierpnia 1997r. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości wskutek przedawnienia. Zgodnie z treścią art.70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl art.70 § 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zgodnie z treścią art.1a pkt.12 a.) ustawy z 17 czerwca 1966r. przez określenie środek egzekucyjny rozumie się, w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję między innymi z rachunków bankowych. W myśl art.67 § 1 cytowanej ustawy, podstawą zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art.1a pkt.12 a.) stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zgodnie z treścią art.80 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały – do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu zapłaty. W myśl art.80 § 2 wymienionej ustawy zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe dotyczy podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2002r. Zgodnie z treścią art.70 §1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia, odnośnie zobowiązania za maj, czerwiec, lipiec, sierpień i listopada 2002r., rozpoczął się 31 grudnia 2002r. zaś odnośnie zobowiązania za grudzień 2002r., w dniu 31 grudnia 2003r. Zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest to czy w dniu 26 października 2007r. doszło do przerwania biegu przedawnienia. Z przepisu art.70 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, iż do przerwania biegu przedawnienia dochodzi po spełnieniu dwóch następujących przesłanek: po pierwsze gdy zastosowano środek egzekucyjny oraz po drugie gdy zawiadomiono podatnika o zastosowaniu tego środka. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż dla skutecznego przerwania biegu przedawnienia konieczne jest spełnienie obu wymienionych przesłanek. W sytuacji gdy daty zastosowania środka egzekucyjnego i zawiadomienia o tym podatnika są różne przerwanie biegu przedawnienia następuje w tej drugiej dacie. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lipca 2008r. w spr. II FSK 609/07 (Lex nr 490117), z 24 marca 2006r. w spr. II FSK 528/05 (Lex nr 197525), z 28 czerwca 2006r. w spr. II FSK 734/05 (nie publikowany) i z 23 września 2003r. w spr. I SA/Ka 397/02 ( Lex nr 103291). Pogląd taki wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 lutego 2005r. w spr. III SA/Wa 1263/04 (Lex nr 167990) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 26 października 2006r. w spr. I SA/Bk 199/06 (Lex nr 400589). Pogląd ten podzielają także autorzy komentarzy do art.70 Ordynacji podatkowej: B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, R. Hauser, i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 str. 896, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006). Jedną z przesłanek przerwania biegu terminu przedawnienia jest zastosowanie środka egzekucyjnego. Pojęcie "środka egzekucyjnego" zostało określone w art.1a pkt.12a) ustawy z 17 czerwca 1966r. Przez określenie "zastosowanie" należy rozumieć użycie czegoś w jakimś celu (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S.Dubisza Wydawnictwo PWN Warszawa 2003r. tom 4 str.889). Zastosowanie środka egzekucyjnego oznacza zatem zastosowanie egzekucji z rachunku bankowego co następuje przez zajęcie wierzytelności z tego rachunku. Zajęcie takie jest dokonane z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu i obejmuje także kwoty, które zostały wpłacone na rachunek po dokonaniu zajęcia. Innymi słowy w sytuacji gdy organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, to z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, dochodzi do zastosowania środka egzekucyjnego w rozumieniu art.70 § 4 p.e.a. W przekonaniu sądu nie ma znaczenia wysokość wierzytelności jaka znajduje się na rachunku bankowym dłużnika a więc to czy wierzytelność pozwala za zaspokojenie całej czy też tylko części kwoty należności objętej tytułem wykonawczym. Istotne jest to, iż następuje zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i z tym momentem dochodzi do zastosowania środka egzekucyjnego w rozumieniu art.70 § 4 p.e.a., wobec wszystkich zobowiązań podatkowych na poczet których dokonano zajęcia. W rozpoznawanej sprawie w dniu 25 października 2007r. doręczono Bankowi PKO BP Oddział w B. 6 zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej, obejmujących należności z 6 tytułów wykonawczych. Z tym dniem doszło do zajęcia wierzytelności na rachunku a tym samym do zastosowania środka egzekucyjnego. Zawiadomienia o zajęciu doręczono M. W. w dniu 26 października 2007r. co oznacza, iż w tym dniu nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. Terminy przedawnienia rozpoczęły zatem bieg na nowo w dniu 27 października 2007r. Zobowiązania podatkowe skarżącej przedawnią się więc w dniu 27 października 2012r. Organy administracji obu instancji słusznie zatem uznały, nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań M. W. i brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd nie podzielił poglądu podniesionego w skardze, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany tylko wskutek skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego zaś skuteczne to takie zastosowanie środka egzekucyjnego gdy istnieją wierzytelności, które można zająć. W ocenie strony skarżącej zajęcie rachunku bankowego nie jest egzekucją lecz czynnością mającą doprowadzić do egzekucji. Skoro zatem, zdaniem strony skarżącej, wierzytelność zajęta na rachunku (135,46 zł) została przeznaczona na zaspokojenie należności objętej jednym tytułem wykonawczym (nr [...]) to tylko w stosunku do tej należności miało miejsce przerwanie biegu przedawnienia zaś wobec pozostałych należności bieg terminu przedawnienia nie został przerwany. Przede wszystkim należy podnieść, iż w przepisie art.70 § 4 Ordynacji podatkowej jest mowa o "zastosowaniu środka egzekucyjnego" a nie o tym, iż zastosowanie to musi być skuteczne. Nie ma wątpliwości, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było aby przerwanie biegu przedawnienia następowało tylko w razie skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego (czyli w razie chociażby częściowego wyegzekwowania należności) to ustawodawca dałby termu wyraz w treści art.70 § 4 Ordynacji podatkowej. W przepisie tym nie ma jednak mowy, iż tylko skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia co prowadzi do wniosku, iż każde zastosowanie tego środka, bez względu na to czy okaże się skuteczne, powoduje przerwanie biegu przedawnienia. Zaznaczyć należy, iż w dniu 25 października 2007r. Bankowi PKO BP Oddział w B. doręczono 6 zawiadomień o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym skarżącej. Zawiadomienia te obejmowały należności pieniężne objęte sześcioma tytułami wykonawczymi z 18 października 2007r. W dniu doręczenia zawiadomienia (25 października 2007r.) na rachunku bankowym skarżącej znajdowało się jedynie kwota 135,46 zł. Z dniem zajęcia tej wierzytelności doszło do zastosowania środka egzekucyjnego wobec wszystkich sześciu należności. Jest rzeczą zrozumiałą, iż kwota 135,46 zł została przeznaczona na zajęcie tylko jednej należności (objętej tytułem wykonawczym nr [...]) co nie oznacza, że wobec pozostałych należności nie doszło do przerwania biegu przedawnienia. Wierzytelność na rachunku bankowym skarżącej została zajęta w związku z sześcioma zawiadomieniami o zajęciu a nie tylko w związku z zawiadomieniem nr [...] (dotyczącym należności objętej tytułem wykonawczym nr [...]). W skardze przedstawiono dość oryginalną interpretację dotyczącą przerwania biegu terminu przedawnienia. Przyjęcie poglądu przedstawionego przez stronę skarżącą prowadziłoby do osobliwych wniosków. W sytuacji gdyby przyjąć ten pogląd oznaczałoby to, iż do przerwania biegu przedawnienia wszystkich sześciu należności skarżącej doszłoby tylko wówczas gdyby na rachunku znajdowała się kwota w wysokości odpowiadającej sumie wszystkich egzekwowanych należności. W istocie doszłoby wówczas do wyegzekwowania wszystkich należności co, w ocenie strony skarżącej, spowodowałoby przerwanie biegu terminu przedawnienia. Skoro doszłoby do wyegzekwowania wszystkich należności to pojawia się pytanie po co w ogóle jest potrzebna instytucja przerwania biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art.70 § 4 Ordynacji podatkowej. Pogląd strony skarżącej, iż tylko skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego powoduje przerwanie biegu przedawnienia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. W związku z czym sąd odrzucił ten pogląd. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 25 października 2007r. doszło do zastosowania środka egzekucyjnego poprzez zajęcie wierzytelności na rachunku bankowym skarżącej. Okoliczność, iż zajęta kwota – 135,46 zł, została przeznaczona na częściowe zaspokojenie tylko jednej należności nie oznacza, iż pozostałe pięć należności uległy przedawnieniu. O fakcie zajęcia skarżąca została powiadomiona w dniu 26 października 2007r. i w tym dniu doszło do przerwania biegu przedawnienia wobec wszystkich egzekwowanych należności. Terminy przedawnienia zaczęły biec na nowo w dniu 27 października 2007r. i organy administracji słusznie uznały, iż brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę M. W. a.ł.