I SA/Kr 1762/09

Sygn. akt I SA/Kr 1762/09 | | P O S T A N O W I E N I E Dnia 29 stycznia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010r., sprawy ze skarg "M" Spółka z o.o. Spółka Komandytowa w W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 7 października 2009r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad, grudzień 2007r. oraz od stycznia, do grudnia 2008r., postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe - Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 30 czerwca 2009r. decyzje o numerach od [...]do [...] określając w niej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za poszczególne miesiące od czerwca 2007r. do grudnia 2008r., z wyłączeniem października 2007r., w wysokości niższej od zadeklarowanej w korektach deklaracji VAT-7. Organ I instancji dokonując oceny rozliczenia podatkowego zawartego w korektach deklaracji podatkowych stwierdził, że są one zasadne jedynie w części dotyczącej odliczenia paliwa do samochodów, co do których prawa do odliczenia podatku występowało przed 1 maja 2004r. Natomiast nie uwzględnił kwot podatku naliczonego związanych z zakupem samochodów osobowych oraz związanych z nabyciem paliwa do takich samochodów. Nie zgadzając się z takimi rozstrzygnięciami spółka zaskarżyła je w drodze odwołań zarzucając organowi I instancji naruszenie: 1) art. 86 ust. 3 i ust. 5 oraz art. 88 ust. l pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, przy uwzględnieniu wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008r. w prawie C-414/07 (Magoora sp. z o.o.) – poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to na skutek wadliwego przyjęcia, że podatnik nie miał prawa do odliczenia w całości podatku naliczonego zarówno od zakupu paliwa do napędu samochodów, jak i od zakupu samochodów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej; 2) art. 17 ust. l, ust. 2 i ust. 6 VI Dyrektywy Rady (a od 1 stycznia 2007r. – art. 168 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 10, art. 94 oraz art. 249 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przy uwzględnieniu przywołanego już wyroku w sprawie Magoora sp. z o.o. - poprzez niezastosowanie, na skutek wadliwego przyjęcia, że na podstawie klauzuli stałości, zawartej w art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy, mają w sprawie zastosowanie przepisy nieobowiązującej już w porządku prawnym ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, 3) art. 25 ust. l pkt 2 oraz pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 17 ust. 6 akapit 2 VI Dyrektywy, a także w zw. z art. 2, art. 7, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji RP - poprzez niewłaściwe zastosowanie na skutek wadliwego przyjęcia, że nadal obowiązują ww. przepisy ustawy z 1993r., chociaż zostały w całości uchylone z dniem l maja 2004r., a ponadto w chwili przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. nie były już rzeczywiście stosowane; 4) art. 122, art. 187§ l, art. 210 § l pkt 6 i § 4 w związku z art. 235 oraz art. 21 § 3a w związku z art. 21 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej - poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych i prawnych wyjaśnień strony oraz złożonych przez nią dokumentów (zestawień), z których wynika fakt, iż wydatki na nabycie samochodów i paliwa w stosunku do których dokonała korekty podatku naliczonego były ściśle związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą; 5) art. 21 § 3a w zw. z art. 21§ l pkt 2 Ordynacji podatkowej - poprzez określenie wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w zaniżonej wysokości, na skutek niezastosowania postanowień VI Dyrektywy i wynikającej z nich zasady neutralności podatku VAT, która przyznaje stronie prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wszelkich nabytych samochodów, w tym osobowych i paliw do nich, w przypadku, gdy są wykorzystywane do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług; 6) art. 193 §1, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że ewidencja zakupu VAT strony jest prowadzona niezgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów; 7) art. 52 § 1 ust. 2 w zw. z art. 53 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, iż otrzymany przez stronę zwrot podatku w wysokości wyższej niż określona w decyzji, traktuje się na równi z zaległością podatkową, od której nalicza się odsetki za zwłokę, gdy tymczasem ten zwrot nastąpił bez żadnej winy strony, a zatem brak podstaw do naliczania odsetek za zwłokę jak od zaległości podatkowej. Decyzjami z dnia 7 października 2009r. o numerach od [...]do [...]oraz od [...]do [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji za okres od czerwca 2007r. do grudnia 2008r., z wyłączeniem października 2007r. W uzasadnieniu tych decyzji organ odwoławczy potwierdził, że kwestię prawidłowości stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego od 1 maja 2004r. w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. rozstrzygnął Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydając orzeczenie w trybie prejudycjalnym w sprawie C-414/07. W tym kontekście wskazał, iż dokonując oceny zakresu przysługującego spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z poczynioną przez ETS wykładnią, tj. mając na względzie ograniczenie do odliczenia podatku naliczonego rzeczywiście stosowane przed wejściem w życie VI Dyrektywy, a mianowicie to, które wynikało z art. 25 ust. l pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym zasadnym było: l) uznanie prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego od zakupu paliwa do samochodów spełniających kryteria określone w art. 25 ust. l pkt 3a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż jest to rozwiązanie dla spółki korzystniejsze i nie powoduje rozszerzenia wyłączeń w odliczeniach podatku naliczonego, 2) nieuznanie prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem paliwa do samochodów osobowych, gdyż ograniczenie takie obowiązywało również na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązującej przed przystąpieniem Polski do UE, 3) nieuznanie prawa spółki do pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów osobowych. W skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargach spółka powtórzyła w większości zarzuty sformułowane już uprzednio w odwołaniach i wniosła o uchylenie kwestionowanych Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2009r. i poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 czerwca 2009r. W uzasadnieniu skarg w pierwszym rzędzie raz jeszcze odwołano się do naczelnej zasady wspólnotowego systemu podatku VAT, a to zasady neutralności. Wszelkie odstępstwa od tej zasady powinny być zaś interpretowane bardzo ściśle. Zdaniem spółki organy podatkowe błędnie zrozumiały sens orzeczenia w sprawie Magoora sp. z o.o., gdyż niedopuszczalne jest twierdzenie, iżby unormowania przepisów art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 i ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług nie obowiązują tylko w zakresie w jakim działają na niekorzyść podatników rozszerzając przedmiotowy zakres ograniczenia prawa do odliczenia. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała orzecznictwo sądowe w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 147/09 wydany w sprawie spółki "Magoora". W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił połączyć sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1762/09 do I SA/Kr 1779/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić jej pod sygn. akt I SA/Kr 1762/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy dokonać szerszej wykładni w/w przepisu. Prejudycjalność postępowania, o którym mowa w tym przepisie dotyczy także przypadku, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujące w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład rozszerzony NSA (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187, art. 269 p.p.s.a.). Ten kierunek wykładni celowościowej odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, którego zadaniem jest kontrola zgodności z prawem działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Dlatego zjawiskiem wysoce niepożądanym jest i utrudniającym praworządne działanie administracji jest rozbieżność stanowisk sądów administracyjnych, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prawnym. W związku z tym podstawą zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być oceniana pod względem celowości i ekonomiki procesowej. Powyższe rozważania znajdą w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie. Sformułowane w skardze zarzuty w znacznej części opierają się na stanowisku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zawartym orzeczeniu z dnia 22 grudnia 2008r. wydanym w sprawie C-414/07 (Magoora sp. z o.o.) oraz w wydanym po rozpoznaniu skargi spółki Magoora wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 147/09. Jednakże przedmiotowy wyrok sądu I instancji został zaskarżony przez Dyrektora Izby Skarbowej w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej, informując jednocześnie, że wystąpił do NSA do o przyśpieszenie rozpoznania skargi kasacyjnej. Zauważyć przy tym należy, że orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach przedmiotowo podobnych nie jest jednolite i zapadły już wyroki, które prezentują inne stanowisko niż tut. Sądu w wyroku z dnia 3 kwietnia 2009r. sygn. akt I SA/Kr 147/06 (por. wyrok WSA: z dnia 12 marca 2009r., sygn. akt I SA/Ol 59/09, z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 208/09, z dnia 6 maja 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1466/08, z dnia 23 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Rz 740/08 i inne). W związku z powyższym Sąd uznał, że wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. albowiem orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie także w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił o zawieszeniu postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej do wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2009r.