II SA/Bd 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynków postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu, Prezydentowi Miasta B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. Pismem z dnia 23 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], uchylającą decyzję z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...], którą Prezydent Miasta B. odmówił stwierdzenia nabycia z dniem [...] grudnia 1990r. przez Przedsiębiorstwo A w B. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w B. przy ul. K., oznaczonego w ewidencji gruntów, jako działka nr [...] o powierzchni 0,1248 ha, obręb [...], zapisanego w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. KW nr [...], na rzecz gminy B. oraz nabycia prawa własności budynków i urządzeń tam posadowionych. Zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta B. zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego – art. 62 i art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. u. z 2004r. Nr 263, poz. 2603 ze zm.), jak i przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w niej zarzutów. Jak stanowi przepis art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Złożona do sądu administracyjnego skarga opierać się musi na istnieniu związku pomiędzy sferą praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem. Innymi słowy skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem, a także interes prawny w doprowadzeniu do stanu zgodnego z obiektywnie pojętym porządkiem prawnym. W związku z powyższym rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy wnoszący skargę Prezydent Miasta B. jest podmiotem legitymowanym do jej wniesienia, czyli czy posiada interes prawny w niniejszej sprawie. Orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentuje pogląd, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Pogląd taki wyrażony został m. in. w postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 (LEX nr 10166) wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 521/05 (LEX nr 189858), postanowieniu NSA z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05 (LEX nr 194022), czy w uchwale NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (LEX nr 79089). Konkludując – jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Organ samorządowy, w zakresie w jakim wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego, jako interes osoby prawnej. Jednostka samorządowa nie może występować raz w roli organu wydającego decyzję, a innym razem jako strona postępowania w zależności od tego, na jakim etapie znajduje się załatwiana sprawa. Powyższe, utrwalone w orzecznictwie stanowisko wskazuje, iż Prezydent Miasta B., jako organ wydający decyzję pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie, nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję wydaną w tejże sprawie w drugiej instancji. Wskazać należy, iż w obecnym stanie prawnym w miastach na prawach powiatu, zgodnie z art. 92 w związku z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t. jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), funkcję starosty wykonuje prezydent miasta. Wynika z tego niejako podwójna rola sprawowana przez prezydenta miasta, który jednocześnie występuje jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego i jako starosta. Do oceny Sądu należy zatem ustalenie roli, w jakiej występuje Prezydent Miasta, jako wnoszący skargę (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1610/08). W przedmiotowej sprawie zarówno z treści skargi, jak i z podstawy prawnej decyzji wydanej w niniejszej sprawie w pierwszej instancji nie wynika, aby wnoszący skargę Prezydent Miasta wykonywał funkcje starosty, uznać zatem należy, że skarga wniesiona została przez Prezydenta Miasta B. reprezentującego Gminę Miasto B.. Z tego względu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 powyżej wskazanej ustawy.