I OZ 245/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 198/10 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia (...) marca 2009 r. nr (...) w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w drodze przetargu nieograniczonego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 198/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania uchwały Rady Miejskiej W. z dnia (...) marca 2009 r. nr (...) w sprawie ze skargi M. K. w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w drodze przetargu nieograniczonego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w piśmie z 22 grudnia 2009 r. M. K. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia (...) marca 2009 r., nr XXXV/224/2009, w której wyrażono zgodę na zbycie w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości położonej w W. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w sprawie doszło do naruszenia prawa, bowiem błędna interpretacja przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami skutkowała pominięciem przez organ pierwszej instancji uprawnień skarżącej do nabycia przedmiotowej nieruchomości w formie bezprzetargowej. Wobec tego wykonanie uchwały spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej i będzie naruszać jej usprawiedliwione interesy. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca jedynie wskazała na naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz powtórzyła podstawy rozpoznania tego wniosku określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zatem skarżąca nie wykazała, iż zaistniały okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. K. zarzucając mu naruszenie art. 61 §3 w zw. z art. 165 P.p.s.a. Podniosła, iż w sprawie doszło do błędnej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, co skutkowało pominięciem jej uprawnień do nabycia przedmiotowej nieruchomości w formie bezprzetargowej. Wniesiona przez skarżącą skarga dotyczy podjęcia uchwały nr (...) z naruszeniem prawa, a więc przy zupełnym zignorowaniu uprawnień skarżącej w zakresie możliwości wystąpienia do Rady Miasta W. z wnioskiem o udzielenie zgody na nabycie nieruchomości położonej w W. w trybie bezprzetargowym. Biorąc powyższe pod uwagę, oraz uwzględniając wskazane motywy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały zdaniem skarżącej przyjąć należy, iż uzasadnienie wniosku wynikało także z okoliczności przedstawionych w treści skargi oraz z samego charakteru sprawy. W przypadku wykonania zaskarżonej uchwały przedmiotowa nieruchomość zostanie zbyta w drodze przetargu nieograniczonego, bez uwzględnienia uprawnień skarżącej, wynikających z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca zostanie pozbawiona możliwości prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej, co narazi ją na utratę źródła utrzymania. Powrót skarżącej do prowadzenia działalności gospodarczej będzie znacznie utrudniony, a wręcz niemożliwy. Oznacza to, że istnieje realna możliwość zbycia nieruchomości, która może doprowadzić do sytuacji, której skutki będą trudne do odwrócenia, zaś organ administracyjny działający w granicach swojej właściwości i kompetencji nie będzie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych, które mogą powstać w wyniku zawartej umowy sprzedaży. Skarżąca podniosła również, iż na inwestycje związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaciągnęła, z myślą o dalszym funkcjonowaniu kredyt obrotowy oraz kredyt konsumencki. Wykonanie skarżonej uchwały i sprzedaż nieruchomości w przetargu nieograniczonym będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej działalności, a co za tym idzie koniecznością spłaty kredytu obrotowego, oraz uniemożliwi spłatę kredytu konsumenckiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 ). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy mieć ponadto na uwadze, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. Sąd na tym etapie ocenia spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek, udzielenia tymczasowej ochrony prawnej, wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi (vide postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1315/08). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Za spóźnione należy uznać podnoszenie argumentów uzasadniających wstrzymanie na etapie postępowania zażaleniowego, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie bada jedynie zgodność z prawem rozstrzygnięcia Sądu I instancji, a to jak już wyżej wskazano prawa nie narusza. Należy mieć na uwadze, że postanowienie w przedmiocie udzielenia, bądź odmowy ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wpadkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem sąd administracyjny rozpoznając niniejszy wniosek nie odnosi się do merytorycznych zarzutów skargi, gdyż niweczyłoby to kontrolę legalności wydanego aktu przez sąd administracyjny stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. Skarżąca zobowiązana była więc do przedstawienia we wniosku z art. 61 §3 P.p.s.a. okoliczności świadczących o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej. Przedmiotowy wniosek takich okoliczności nie zawiera, a zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z 197 §2 P.p.s.a. zażalenie oddalił.