II OZ 464/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Konsorcjum Inwestycyjnego "K." sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1819/09 zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi K. Konsorcjum Inwestycyjnego "K." sp. z o.o. w K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi K. Konsorcjum Inwestycyjnego "K." sp. z o.o. w K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P.", która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa M. Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., i weszła w życie z dniem 29 grudnia 2008 r. Sąd podał, że w dniu 9 listopada 2009 r. K. Konsorcjum Inwestycyjne "K." sp. z o.o. w K. wezwała Radę Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa własności przedmiotową uchwałą, a następnie złożyła na tę uchwałę skargę, zarzucając naruszenie procedury uchwalania planu i naruszenie zasad jego uchwalania. Strona skarżąca podała, że ustalenia planu naruszają jej interes prawny, bowiem jako współwłaściciel działek nr [...], [...] obręb [...] P. w K. nie może ich zagospodarować wobec uchwalonego całkowitego wykluczenia zabudowy. Spółka zarzuciła naruszenie art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 144 Kodeksu cywilnego, art. 32 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. wniosła o jej oddalenie i podniosła m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 265/09 oddalił identyczną skargę K. H., będącego współwłaścicielem między innymi działek [...] i [...] na wskazany plan zagospodarowania przestrzennego w związku z niewykazaniem przez skarżącego naruszenia zaskarżonym planem jego interesu prawnego. Sąd stwierdził, po przeprowadzeniu dowodu z akt sądowych o sygn. II SA/Kr 265/09, że K. H. wniósł skargę na ww. plan miejscowy, występując jako, między innymi, współwłaściciel działek nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 265/09 oddalił powyższą skargę wskazując, że skarżący nie wykazał naruszenia chronionego prawem jego interesu prawnego lub uprawnienia. Wyrok ten został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. W związku z powyższym, w ocenie Sądu zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania w tej sprawie, bowiem zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Tym innym postępowaniem jest postępowanie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 265/09. Jeżeli bowiem raz już Sąd I instancji orzekł w sprawie planu miejscowego ze skargi jednego ze współwłaścicieli działki, to kolejna skarga drugiego współwłaściciela, oparta na identycznej argumentacji i wykazująca jako podstawę naruszenia jego interesu prawnego właśnie naruszenie prawa współwłasności do tej samej działki, nie powinna być rozstrzygana merytorycznie do chwili zakończenia odrębnego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jeżeli więc sytuacja obu stron skarżących (tak w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 265/09 jak i w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1819/09) jest identyczna, a różnią się one tylko formą organizacyjną (osoba fizyczna i kapitałowa spółka handlowa), to taka sytuacja wymaga, aby zawiesić rozpoznawanie sprawy ze skargi wniesionej później (sygn. akt II SA/Kr 1819/09) do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wcześniejszego wyroku, gdyż to rozstrzygnięcie będzie miało istotne znaczenie dla załatwienia sprawy. Sąd podniósł, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jeżeli już raz sąd administracyjny orzekał w sprawie skargi na akt z zakresu administracji publicznej i skargę oddalił, to ponowna skarga na ten sam akt nie jest dopuszczalna, co dodatkowo potwierdza zasadność zawieszenia postępowania w tej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło K. Konsorcjum Inwestycyjne "K." sp. z o.o. w K., domagając się jego uchylenia. Spółka zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie. W opinii skarżącej własność udziału w nieruchomości gruntowej jest źródłem odrębnych i samoistnych uprawnień i obowiązków w sferze prawa publicznego i prowadzi do powstania samoistnego interesu prawnego. Ponadto skarżąca podała, że posiadała określone decyzje administracyjne, w świetle których planowała zrealizować swoje zamierzenia inwestycyjne. Jej zdaniem wejście w życie planu miejscowego naruszyło wynikający z art. 6 ustawy planistycznej interes prawny przysługujący skarżącej, nie zaś innym współwłaścicielom. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu, że obie sprawy różnią się jedynie formą organizacyjną podmiotów, stwierdzając, że każda ze skarg została oparta na naruszeniu odrębnego interesu prawnego przysługującego różnym podmiotom. Legitymacja obu skarżących, choć pochodzi z podobnej podstawy faktycznej, to jednak wynika z innej podstawy prawnej. Jeżeli sąd administracyjny orzeknie o braku naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 265/09, to nie oznacza to automatycznie braku interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. Gdyby było inaczej ustawodawca zapobiegłby podobnym sytuacjom ustanawiając np. termin na wniesienie skargi na plan miejscowy, co powodowałoby możliwość połączenia wszystkich ewentualnych skarg do rozpoznania w jednym postępowaniu. Zdaniem skarżącej nietrafna jest także argumentacja Sądu dotycząca art. 101 usg bowiem przepis ten jej zdaniem dotyczy tożsamości sprawy w rozumieniu podmiotowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż od rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej K. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 265/09, zależy wynik niniejszej sprawy. Poza sporem w sprawie niniejszej pozostaje, że obie skargi dotyczą tego samego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarżący w sprawie II SA/Kr 265/09 K. H., jest wraz ze skarżącą w sprawie niniejszej Spółką, współwłaścicielem działek nr [...] i [...]. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednakże w myśl art. 101 ust. 2 tej ustawy przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Zaistnienie takiej sytuacji skutkuje odrzuceniem skargi. Należy jednak stwierdzić, podzielając stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 181/09 (lex 557032), w którym dokonano interpretacji art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, że: "Nie można wykluczyć skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa" Skoro w sprawie wystąpiła taka sytuacja, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia oczekiwała na rozpoznanie skarga kasacyjna wniesiona od wyroku oddalającego skargę współwłaściciela przedmiotowych działek na ten sam plan zagospodarowania przestrzennego, to niewątpliwym jest, że słusznie uznano, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku wskazanego postępowania kasacyjnego. Powyższej oceny nie może zmienić znana Sądowi z urzędu okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. (sygn. akt II OSK 403/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie.