IV SA/Wr 575/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przyznania i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji we W., po rozpoznaniu odwołania A. W. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w D. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie odmownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że będący emerytem policyjnym A.W. wnioskiem z dnia [...]r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w D. o przyznanie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Komendant Powiatowy Policji w D. wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...]negatywnie rozpatrującą wniosek strony o wypłacenie wnioskowanego świadczenia. W swoim rozstrzygnięciu organ I instancji wskazał, że w związku z nowelizacją rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2006 r., brak jest podstaw prawnych pozwalających na przyznanie i wypłatę emerytowanym funkcjonariuszom policyjnym równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy podał, że A. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym nie przytoczył żadnych przepisów prawa na uzasadnienie swoich roszczeń a jedynie powołał się na wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07. Rozpatrując powyższe odwołanie Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie. Podał, że odmawiając wnioskowanego świadczenia organ I instancji uznał, że w aktualnym stanie prawnym nie jest możliwe przyznanie emerytowi policyjnemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego z tego względu, że nie istnieje przepis prawa materialnego, który przyznawałby emerytom lub rencistom policyjnym prawo do takiego równoważnika. Argumenty prawne zawarte w decyzji Komendanta Powiatowego Policji w D. odpowiadają, zdaniem organu odwoławczego, obowiązującym przepisom prawa. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246). Uchyliło ono § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 919), który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie istnieje obecnie żaden przepis prawa, który pozwoliłby w zakresie prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu traktować emerytów policyjnych w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z brzmienia powyższego przepisu, zdaniem organu, wynika, że prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a nie emerytowi, czy renciście policyjnemu. Organ odwoławczy wskazał dalej, że przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), także nie pozwalają traktować emerytów i rencistów policyjnych w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w sposób tożsamy jak policjantów w służbie czynnej. Art. 29 tej ustawy stanowi bowiem jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Powyższy pogląd, zdaniem organu odwoławczego, znajduje odzwierciedlenie również w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt U 4/08. W uzasadnieniu tego wyroku, w kwestii podmiotów uprawnionych do równoważnika za brak lokalu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, co następuje: "Rozważając to zagadnienie, należy podkreślić, że krąg osób uprawnionych do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego stanowi materię uregulowaną w ustawie". Dalej wskazał, że "uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy". Organ odwoławczy wskazał, że uchylony § 8 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wykraczał poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 91 ustawy o Policji. Reasumując, organ odwoławczy uznał, mając na względzie uzasadnienie wyżej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, że decyzje przyznające emerytom i rencistom uprawnienia do równoważnika za remont zostały wydane bez podstawy prawnej. Trybunał Konstytucyjny wskazał bowiem, że w kwestii równoważnika za brak lokalu nie doszło do zmiany stanu prawnego w wyniku nowelizacji, gdyż ustawa nie przyznawała powyższego uprawnienia emerytom i rencistom policyjnym, a podstawy takiej nie mogło stanowić rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego ze stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego w cytowanym wyroku można wywnioskować, że zakres uprawnień wynikający z art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, nie obejmuje prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego a zatem także i za remont lokalu mieszkalnego, bowiem brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla odmiennego traktowania tych równoważników. Organ odwoławczy wskazał, że rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2005 r. uchyliło również § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, dotyczący organów właściwych do wydania decyzji w tych sprawach. Z powyższego, zdaniem organu odwoławczego wynika, że nie istnieje żaden przepis prawa, który pozwoliłby na przyznanie emerytowi, bądź renciście policyjnemu prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. A.W. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie oraz przywrócenie prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego należnego za lata 2006 - 2008 wraz z odsetkami oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawił okoliczności i podejmowane przez niego dotychczas działania zmierzające do uzyskania równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącego, dokonana przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładnia przepisów prawa dotyczących prawa emerytowanych policjantów do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie jest prawidłowa. Zdaniem skarżącego, uchylenie § 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przez przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r., nie pozbawia emerytów policyjnych prawa do tego równoważnika. Powołując się na zasadę sprawiedliwości społecznej podniósł, że skoro ekwiwalent za remont lokalu otrzymują policjanci w czynnej służbie, to tym bardziej powinni otrzymywać go emeryci i renciści, bowiem ich mieszkania są użytkowane przez nich dłużej w związku z czym wymagają większych nakładów na remont, a nadto uposażenie policjantów będących w czynnej służbie jest wyższe niż emerytów i rencistów, co również zdaniem skarżącego, winno uzasadniać przyznanie pomocy finansowej na remont lokalu emerytom i rencistom policyjnym. Ponadto powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07. Zdaniem skarżącego, jego sytuacja prawna podobna jest do sytuacji skarżącego w sprawie o powołanej sygnaturze. Dodał również, że jest emerytem policyjnym i pobierał jako emeryt świadczenia z tytułu ekwiwalentu za remont lokalu mieszkalnego w związku z czym jego skarga winna być uwzględniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślił, że skarżący złożył wniosek o przyznanie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008 w dniu 29 grudnia 2008 r., tj. w czasie, gdy stan prawny nie pozostawiał wątpliwości co do tego, że nie ma regulacji prawnej kształtującej prawo emerytów policyjnych do tego równoważnika. Obecny na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji oświadczył, że na rzecz skarżącego, jako emeryta policyjnego, nigdy nie została wydana decyzja przyznająca prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność ich wykładni. Sądy administracyjne sprawują kontrolę zaskarżonych do nich aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy zaskarżona decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, czy odpowiada zasadom sprawiedliwości społecznej, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia zdaniem Sądu nie występują, w związku z czym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organ administracji właściwie zastosował i prawidłowo zinterpretował przepisy art. 91 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), a także przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Przedmiotem kontroli legalności Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o odmowie przyznania i wypłaty emerytowi policyjnemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Problemem legalności decyzji administracyjnej wydanej w sprawie odmowy przyznania i wypłaty emerytowi policyjnemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie sygn. IV SA/Wr 579/09, w której oddalając skargę uznał, że wydana w tej mierze decyzja odmowna w niczym nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu zawarte w wyroku wydanym w w/w sprawie w dniu 11 lutego 2010 r. Dla oceny zasadności skargi i podniesionych w niej zarzutów istotne znaczenie ma odpowiedź na pytanie o ustawową regulację kręgu osób uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zauważyć należy, że krąg osób uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego stanowi materię uregulowaną w ustawie. Zagadnienie to nie zostało przekazane do unormowania w drodze rozporządzenia. Prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego dla policjantów wynika z przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W myśl art. 91 ust. 1 ustawy: "Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Zatem zarówno krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania przedmiotowego świadczenia, jak i funkcja świadczenia są określone bezpośrednio w ustawie (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 listopada 2004 r., sygn. K 7/04, OTK ZU seria A, 2004 r., nr 10, poz. 109). Z literalnego brzmienia przepisu art. 91 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a nie emerytowi policyjnemu. Także przepisy w/w ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin nie pozwalają traktować emerytowanych funkcjonariuszy policji w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Zauważyć bowiem należy, że art. 29 owej stanowi jedynie o prawie emeryta do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2008 r., sygn. U 4/08, OTK ZU A, 2008 r., nr 8, poz.141). W art. 91 ust. 2 ustawy o Policji zawarta jest delegacja ustawowa do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Wydane na podstawie owej delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), przyznawało w § 8 emerytowanym funkcjonariuszom policyjnym prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Przepis § 8 rozporządzenia odnosił się bowiem wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także do członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Przepis kompetencyjny art. 91 ust. 2 ustawy o Policji stanowi jedynie, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, uwzględniając m.in. podmioty uprawnione do jego otrzymania, a także inne sprawy wymienione w tym przepisie. Należy zwrócić uwagę, że część z tych spraw, takich jak sposób ustalania wysokości równoważnika, czy wzory wymaganych dokumentów, nie została unormowana w ustawie. W tym kontekście obowiązek uwzględnienia określonych zagadnień ma różne znaczenie w zależności od tego, czy zostały one unormowane w ustawie. Obowiązek uwzględnienia określonych zagadnień drugorzędnych, nieunormowanych w ustawie oznacza obowiązek ich samodzielnego unormowania w drodze rozporządzenia. Natomiast w wypadku spraw unormowanych w ustawie obowiązek ich uwzględnienia oznacza bezwzględny obowiązek ustanowienia regulacji zgodnych z ustawą. Z treści art. 91 ust. 2 ustawy o Policji nie wynika uprawnienie do określania kręgu osób uprawnionych do uzyskania równoważnika pieniężnego za brak lub remont mieszkalnego. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma okoliczność, że w dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246). Uchylając przepisem § 1 pkt 1) rozporządzenia zmieniającego przepis § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyeliminował niezgodność regulacji prawnej w zakresie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu z konstytucyjnym porządkiem prawnym, albowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekroczył zakres spraw przekazanych mu do uregulowania w rozumieniu art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, co stanowiło naruszenie art. 7 Konstytucji poprzez działanie poza granicami prawa. W następstwie wejścia w życie regulacji zawartej w § 8 rozporządzenia doszło bowiem do sytuacji takiej, w której o nabyciu prawa zadecydowało rozporządzenie a nie ustawa, co jest sprzeczne z zasadą państwa prawnego zawartą w art. 2 Konstytucji RP. Rozporządzenie nie może normować spraw uregulowanych bezpośrednio w ustawie, ani też spraw nieprzekazanych przez ustawę do unormowania w drodze rozporządzenia. Także brak stanowiska ustawodawcy w danej sprawie musi być interpretowany, jako nieudzielenie w danym zakresie kompetencji normodawczej. W świetle powyższego rozważenia wymaga krąg osób uprawnionych do równoważnika pieniężnego na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Jeżeli krąg ten został określony w ustawie o Policji, a uprawnienia emerytów i rencistów policyjnych wynikałyby z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, to nasuwa się wątpliwość, czy uchylenie § 8 rozporządzenia zmienia stan prawny, wykluczając stosowanie przepisów rozporządzenia do emerytów i rencistów policyjnych na mocy odesłania zawartego w art. 29 ust. 1 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Ostatnio wymieniony przepis prawa, w świetle tego, co powiedziano wyżej, nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W tym kontekście uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych wynikającej z art. 2 Konstytucji. Podkreślenia wymaga, że nie istniał i nie istnieje żaden inny przepis ustawy, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować emerytów policyjnych w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, trafnie organy rozpoznające sprawę uznały, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do przyznawania i wypłacania równoważnika pieniężnego dla emerytowanych funkcjonariuszy Policji. Wykładnia powołanych wyżej przepisów prawa prowadzi do wniosku, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji pozostającym w czynnej służbie. Podobny pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1012/07, w uzasadnieniu którego stwierdzono, że równoważnik pieniężny za remont lokalu służy funkcjonariuszom czynnym, a nie emerytom i rencistom, gdyż inaczej byłoby to wyraźnie wskazane w ustawie. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że uprawnienia związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych przysługujących funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie, nie przysługują emerytom i rencistom. W stanie prawnym obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji brak było przepisu prawa powszechnie obowiązującego mogącego stanowić podstawę przyznania emerytowi policyjnemu zarówno równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, jak i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W związku z powoływaniem się przez skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. I OSK 953/07 zauważyć należy, że jak wynika zarówno z nadesłanych przez organ akt sprawy administracyjnej, jak i oświadczenia pełnomocnika organu II instancji złożonego na rozprawie, nie została wydana w niniejszej sprawie na rzecz skarżącego, będącego od dnia 30 czerwca 2003 r. emerytowanym funkcjonariuszem Policji, decyzja przyznająca prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Nie ma zatem mowy w przypadku skarżącego o "przywróceniu prawa do należnego równoważnika pieniężnego". W kontekście tak sformułowanego wniosku skargi należy podkreślić, że sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji administracyjnych, o czym była już mowa wyżej, a w przypadku uwzględnienia skargi, mogą wyeliminować z obrotu prawnego decyzje administracyjne z przyczyn wskazanych w stosownych przepisach p.p.s.a. Nie mogą natomiast swoimi wyrokami zastępować decyzji administracyjnych. Mimo, że przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją była kwestia ewentualnego uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008 i ten problem stanowił główny przedmiot rozważań Sądu, to w związku z zarzutami skargi należy zauważyć, że jak wynika z nadesłanych przez organ akt administracyjnych, skarżący był uprawniony i pobierał w przeszłości, od dnia 16 grudnia 1999 r., na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr[...], wydanej na podstawie art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 5 i § 7 wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczególnych zasad ich zwracania (Dz. U. Nr 106, poz. 1212), równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, w wysokości należnej policjantowi będącemu w służbie stałej posiadającemu rodzinę. Z akt sprawy wynika, że w owym czasie skarżący zajmował pokój hotelowy we W. Powyższa decyzja została następnie wygaszona decyzją ostateczną Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...]z dnia [...]r. w związku ze zwolnieniem skarżącego z dniem 30 czerwca 2003 r. ze służby w Policji wobec nabycia przez niego praw emerytalnych. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Zapadła zatem w sprawie decyzja identyczna w skutkach prawnych do właściwie wydanej decyzji cofającej prawo. Po nabyciu przez skarżącego praw emerytalnych nie została na jego rzecz wydana decyzja o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. W tej sytuacji powoływanie się przez skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.06.2008 r. sygn. I OSK 953/07 uznać należy za nietrafny. Skoro zatem wydane w sprawie decyzje administracyjne w niczym nie naruszają zarówno prawa materialnego, jak i przepisów procedury administracyjnej, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.