I SA/Gl 933/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tj. w Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. w Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu zażalenia "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C., na postanowienie Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] roku w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego wysokość pomocy de minimis z tytułu poniesionych wydatków w ramach zwolnienia z podatku od nieruchomości przysługującego zakładowi pracy chronionej – uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego wynikało, że pismem z dnia [...] 2009 roku Spółka zwróciła się do organu podatkowego pierwszej instancji o "wystawienie zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z poniesionym wydatkiem z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na cele określone w § 2.1.1)a" rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W dalszej części wniosku Spółka podała nie podliczony wykaz kilkunastu pozycji kwot wydatkowanych w marcu 2009 roku na usługi i zakup sprzętu. Następnie wskazało, że postanowieniem z dnia [...] roku Prezydent Miasta C. odmówił Spółce wydania zaświadczenia potwierdzającego wysokość pomocy de minimis z tytułu poniesionych wydatków – w ramach zwolnienia z podatku od nieruchomości przysługującego zakładowi pracy chronionej. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 13 § 1 pkt 1, art. 15, art. 216, art. 217, art. 306b § 1 oraz 306c Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego postanowienia organ pierwszej instancji wskazał m.in., że to Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest organem właściwym do wydania zaświadczeń o treści żądanej przez stronę, natomiast organ pierwszej instancji jest właściwy – na podstawie art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – do wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w zakresie zwolnienia zakładu pracy chronionej z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4, czyli z mocy ustawy, bez konieczności wydawania w tej sprawie decyzji. Wysokość tego zwolnienia wynika bowiem ze złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy. Na postanowienie Prezydenta Miasta C. Spółka wniosła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia strona stwierdziła, że tylko Prezydent Miasta C. jest organem właściwym do wydania żądanego zaświadczenia, zaś kwestie związane z możliwością ustalenia czy wydatkowane środki pochodzą ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, czy też stanowią przysporzenie przedsiębiorcy nie mają najmniejszego znaczenia "w zakresie ustalania podmiotu uprawnionego do wydania zaświadczenia". Podniosła, że zgodnie z art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej "w przypadkach o których mowa w art. 306a § 2 organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie daje podstaw do twierdzenia, że nie obejmuje on danych dostarczonych organowi przez podmiot". Podkreśliła, że zwróciła się do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis na podstawie sporządzonego przez nią zestawienia wydatków poniesionych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w miesiącu [...] 2009 roku na cele określone w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołanym wyżej postanowieniem uchyliło postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie należy wyraźnie oddzielić od siebie wyjaśnienia dotyczące udzielania pomocy de minimis przez podmioty udzielające pomocy od kwestii formy, treści, terminu i sposobu wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis. Następnie stwierdził, że obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291) spoczywa na podmiocie udzielającym pomocy. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 12 tej ustawy jest to organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny. Ustawa nie normuje dodatkowych kwestii związanych z zakresem i trybem realizacji obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Wobec braku stosownych uregulowań w cytowanej ustawie dotyczących trybu wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy Działu VIII A Ordynacji podatkowej (w odniesieniu do pomocy udzielanej w ramach ulg i zwolnień podatkowych) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. nr 53 poz. 354). Podniósł, że organ pierwszej instancji dysponuje w rozpatrywanym przypadku tylko wiedzą na temat wysokości ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości przysługującego Spółce – jako zakładowi pracy chronionej – na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (jeżeli oczywiście spełnia ona warunki określone w ustawie). Natomiast określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu", użyte w art. 306b § 2 Ordynacji podatkowej nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Podniósł również, że do pomocy publicznej przeznaczonej dla przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej stosuje się uregulowania Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej, w tym art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, określający definicję pomocy publicznej oraz odpowiednie rozporządzenia Komisji (WE). Do pomocy publicznej w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, związanej z wydatkowaniem kwot uzyskanych przez pracodawców prowadzących zakłady pracy chronionej z tytułu zwolnień z podatków i opłat, wymienionych w art. 31 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dotychczas znajdowało zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. UE L z dnia 13 stycznia 2001 roku ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 98, poz. 989). Natomiast od 1 stycznia 2007 roku rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis oraz obowiązujące od 1 maja 2007 roku rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. nr 76, poz. 496), które utraciło moc z dniem 1 stycznia 2008 roku (Dz.U. z 2007 roku, Nr 249, poz. 1854). W chwili obecnej formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, ze została udzielona pomoc publiczna reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. z 2007 roku Nr 53, poz. 354). Podkreśli, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 roku, nr 123, poz. 776 ze zm.) środki uzyskane m.in. ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego przekazywane są w wysokości 10% kwoty zwolnienia na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a w 90 % na zakładowy fundusz osób niepełnosprawnych. Niezależnie od tego, kwota zwolnienia, która wpływa na zakładowy fundusz rehabilitacji niepełnosprawnych również nie jest w całości wydatkowana w sposób skutkujący przysporzeniem dla pracodawcy, gdyż 10% środków zakładowego funduszu jest wydatkowana na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepełnosprawnych pracowników tego zakładu. W dalszej części uzasadnienia postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że prezydent miasta nie ma żadnych możliwości ustalenia, czy środki pochodzące z tego zwolnienia zasiliłyby zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Nie posiada też żadnych uprawnień do skontrolowania, czy wydatki dokonane przez przedsiębiorcę pochodzą właśnie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W świetle powyższych wywodów Kolegium uznało, że jedynym organem posiadającym informacje w zakresie wydatkowania kwot z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest – zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, który w odniesieniu do wpłat przekazywanych na konto Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz zakładowego funduszu osób niepełnosprawnych – jest organem podatkowym, stosującym odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, jak również jest organem egzekucyjnym stosującym przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym bardziej, że pracodawca dokonując wpłat m.inn. pochodzących ze zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obowiązany do składania Zarządowi Funduszu deklaracji miesięcznych i rocznych, poprzez teletransmisję danych w formie dokumentu elektronicznego według ustalonego wzoru. Reasumując Kolegium podniosło, że do Prezesa Funduszu należy wystąpić z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści. Tym samym postępowanie z wniosku Spółki o wydanie zaświadczenia de minimis – jako skierowane do niewłaściwego organu – należało uznać za bezprzedmiotowe. Natomiast Prezydent Miasta C. jest organem, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – wydaje zaświadczenie o pomocy de minimis (w wysokości kwoty ustawowego zwolnienia) z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis, a w przypadku pomocy w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji – w terminie dwóch miesięcy od udzielenia pomocy publicznej. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniosła podobne argumenty, jak w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Skarżąca podtrzymała swoje żądanie wydania przez Prezydenta Miasta C. zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z "poniesionym wydatkiem z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych" w miesiącu marcu 2009 roku, w kwocie podanej przez Spółkę w sporządzonym przez nią zestawieniu. Podniosła ponadto, że Kolegium zdaje się nie zauważać, że ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej "wyraźnie i jednoznacznie statuuje obowiązek wydania beneficjentowi pomocy publicznej zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis po stronie podmiotu udzielającego pomocy publicznej, a nie po stronie organu podatkowego". Dodała także, że z żadnego przepisu nie wynika, aby to Prezes Zarządu PFRON udzielał skarżącej pomocy publicznej w związku ze zwolnieniem podatkowym z podatku od nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08, w którym Sąd stwierdził, że "organem właściwym do wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis na wydatki poniesione ze środków uzyskanych ze zwolnień z podatku od nieruchomości" jest prezydent miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie powołanego przez stronę postanowienia NSA organ odwoławczy wskazał, iż wynika z niego wprost, że "prezydent miasta jest organem właściwym do wydania z urzędu zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis, ale w wysokości ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że problematyka dotycząca pomocy de minimis została przeniesiona na grunt polskiego prawa w ramach procesu harmonizacji prawa krajowego z rozwiązaniami przyjętymi na gruncie prawa wspólnotowego. Podstawowymi aktami prawnymi odnoszącymi się do pomocy publicznej, w tym do pomocy de minimis był Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską - art. 87 i 88 (Dz.U. 90/2004, poz. 864/2 ze zmianami) - dalej TWE, a w dalszej kolejności rozporządzenie Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis, natomiast w prawie krajowym ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. w Dz.U. z 2007 roku, nr 59, poz. 404 z późniejszymi zmianami, zwana dalej u.p.s.p.p.) oraz wydane do niej przepisy wykonawcze, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. z 2007 roku nr 53, poz. 354). Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 87 ust. 1 TWE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi. Dla oceny, czy udzielona pomoc jest dopuszczalna, przepis art. 88 ust. 3 TWE przewiduje obowiązek zgłoszenia przez Państwo Członkowskie wszelkich planów przyznania lub zmiany pomocy. Równocześnie regulacja wspólnotowa przewidziała możliwość udzielenia przez Państwo Członkowskie pomocy, która nie będzie traktowana jako naruszająca art. 88 ust. 1 TWE i nie będzie podlegała zgłoszeniu w trybie art. 88 ust. 3 TWE. Stosownie do art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis pomoc przyznawana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu, która nie przekroczy w jakimkolwiek okresie trzech lat kwoty 100 000 euro będzie stanowiła dozwoloną formę pomocy - pomocy de minimis. Na gruncie prawa polskiego pomoc publiczna mająca charakter pomocy de minimis została zdefiniowana w art. 2 pkt 10 upspp. przez odwołanie się do definicji podanej w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 i może zostać udzielona w różnych formach, zawsze jednak przy uwzględnieniu zasady, o której mowa w art. 5 ust. 1 upspp. oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis. Na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy rehabilitacji zawodowej i społecznej osoby prowadzące zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu są zwolnione z podatku (z zastrzeżeniem ust. 2) od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Wspomniane w powołanym przepisie zasady zwolnienia osób prowadzących zakłady pracy chronionej od podatku od nieruchomości określone zostały w art. 6 ust. 6 i 7 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. w Dz.U. z 2006 roku, nr 121, poz. 944 z późniejszymi zmianami, zwana dalej u.p.o.l.). Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że zwolnieni od podatku od nieruchomości są prowadzący zakłady pracy chronionej lub aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady o jakich mowa w tym przepisie. Cytowana norma wskazuje, że przedmiotowe zwolnienie adresowane jest do podmiotu prowadzącego zakład pracy chronionej ale wyłącznie w odniesieniu do gruntów, budynków czy obiektów służących prowadzeniu takiego zakładu. Fakt powyższy musi być potwierdzony decyzją wojewody, który poza tym, że przyznaje status zakładu pracy chronionej/aktywności zawodowej, to określa dodatkowo obiekty wchodzące w skład takiego zakładu, stwierdzając, że spełniają one wymogi stawiane tego rodzaju zakładom określone w art. 28 – 30 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. Na tle wskazanych wyżej uregulowań nie może być wątpliwości, że pomoc publiczna udzielana dla zakładów pracy chronionej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości, po spełnieniu ogólnych warunków dla tej udzielenia tej pomocy, jest traktowana jako pomoc de minimis. Zatem udzielana na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej pomoc w postaci zwolnienia prowadzącego zakład pracy chronionej z podatku od nieruchomości jest pomocą udzielaną w ramach pomocy de minimis. Zauważyć należy, że stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Powyższe stanowi realizację postanowień zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001, a dotyczących obowiązku państw członkowskich do informowania zainteresowanego, iż udzielona pomoc ma charakter pomocy de minimis. Powołany wyżej przepis art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno – technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000 rok, str. 733). Formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że została udzielona pomoc publiczna reguluje aktualnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 marca 2007 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. z 2007 roku, nr 53, poz. 354). Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było, czy Prezydent Miasta C. był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.s. Przedstawione wyżej regulacje prawne rozstrzygają sporną kwestię w sposób jednoznaczny. Po pierwsze, kreują obowiązek wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis niezależnie od sposobu w jakiej udzielenie pomocy następuje, a więc niezależnie od tego, czy podstawą udzielenia pomocy jest decyzja administracyjna, czy akt prawny przewidujący ulgę podatkową. Po drugie, w przypadku obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy uzyskanej w formie ulgi podatkowej udzielonej na podstawie aktu normatywnego, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (zwolnienie z podatku od nieruchomości), organem właściwym do wydania zaświadczenia jest właściwy organ podatkowy. Stosownie do treści art. 1 "c" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organem podatkowym, w zakresie podatków i opłat wymienionych w art. 1 ustawy, w gminach jest wójt, a w gminach miejskich burmistrz bądź prezydent miasta. Skoro więc pomoc de minimis w rozpoznawanej sprawie polega na ustawowym zwolnieniu od obowiązku płacenia podatku od nieruchomości przez podmioty prowadzące zakłady pracy chronionej w zakresie nieruchomości i budowli wchodzących w skład tegoż zakładu pracy chronionej, to tym samym nie do zaakceptowania jest stanowisko organów podatkowych, iż Prezydent Miasta (będąc organem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości) nie jest podmiotem zobowiązanym do wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 u.p.s.p.p. Wskazać należy, iż pogląd ten znalazł już akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II FW 13/08 oraz wyroki z dnia 6 marca 2008 roku, w sprawach II GSK 312/07, II GSK 509/07 oraz II GSK 177/08). Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien zatem ocenić wszystkie podniesione przez stronę skarżącą argumenty z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por.T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2005 , s. 471), Sąd – uwzględniając charakter zaskarżonego postanowienia – uznał, iż nie zachodzi potrzeba określania w wyroku czy i w jakim zakresie akt pozbawiony tym wyrokiem mocy wiążącej, nie może być wykonany do czasu jego uprawomocnienia się (art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd nie zasądził na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, ponieważ nie złożyła ona stosownego wniosku o ich zasądzenie, a zgodnie z treścią art. 210 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.