VIII SA/Wa 712/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę. 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania J.S. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z [...] sierpnia 2007 r. Przedmiotem tych decyzji było retrospektywne zaksięgowanie należności celnych związanych z importem samochodu osobowego. 1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz powołał się na ustalenia faktyczne organu I instancji. Z ustaleń tych wynika, że na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącego (SAD nr [...] z [...] listopada 2004 r.) objęto procedurą dopuszczenia do obrotu importowany ze Szwajcarii samochód osobowy marki [...]. Do zgłoszenia skarżący załączył rachunek z [...] listopada 2004 r., określający cenę zakupionego pojazdu na kwotę [...] CHF. W związku z niskimi wartościami pojazdów importowanych ze Szwajcarii, Departament Kontroli Celno–Akcyzowej Ministerstwa Finansów wystąpił z wnioskiem do szwajcarskiej administracji celnej o zweryfikowanie umów kupna – sprzedaży, faktur, a także innych dokumentów, na podstawie których dokonano zakupu importowanych pojazdów samochodowych. W wyniku dokonanej weryfikacji władze celne Szwajcarii ustaliły, że wartości samochodów wykazane w fakturach, umowach i rachunkach są zaniżone i nie odpowiadają rzeczywistym cenom rynkowym występującym w Szwajcarii. Sporządziły wykaz nieistniejących lub nieodnalezionych firm. W wykazie znalazła się m.in. [...] R., tj. firma, która została ujawniona jako sprzedawca w treści rachunku z [...] listopada 2004 r., załączonym przez skarżącego do zgłoszenia celnego. Postanowieniem z [...] czerwca 2007 r. Naczelnik UC wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej kwoty długu celnego od sprowadzonego pojazdu. Następnie decyzją z [...] sierpnia 2007 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w kwocie [...] zł. Przy ustalaniu wartości celnej importowanego pojazdu Naczelnik UC posłużył się danymi zawartymi w informatorze rynkowym INFO-EXPERT XI – 2004. Na tej podstawie określił wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę [...] zł. Pismem z [...] sierpnia 2007 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wystąpił o jej uchylenie i ustalenie wartości celnej importowanego pojazdu zgodnie z załączonymi do zgłoszenia celnego dokumentami. Podniósł, że samochód został zakupiony od firmy [...] jako samochód z wadliwie działającym układem napędowym (silnik i skrzynia biegów), jednakże zdolny do samodzielnego przemieszczenia się. Fakt uszkodzenia silnika i skrzyni biegów był powodem obniżenia wartości transakcyjnej auta do kwoty [...] CHF. Dodał, że funkcjonariusz celny nie zadał sobie trudu zbadania stanu technicznego silnika i skrzyni biegów. Skarżący w trakcie postępowania odwoławczego (pismo z [...] sierpnia 2009 r.) podniósł, że pojazd został naprawiony w Szwajcarii przy pomocy przedstawicieli sprzedawcy, za kwotę [...] CHF. Nie posiada jednak żadnych dowodów potwierdzających dokonanie naprawy pojazdu. 1.3. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przeprowadzonej weryfikacji, Dyrektor IC podkreślił, iż przedłożony przez skarżącego rachunek nr [...] z [...] listopada 2004 r., nie jest wystarczającym dowodem na to, że zadeklarowana cena została faktycznie zapłacona. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie w tej kwocie zapłaty za importowany pojazd, choćby takich jak bankowy dowód zapłaty lub dokument ubezpieczenia. Wyjaśnienia skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Dyrektora IC, organ I instancji w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego miał podstawy do zakwestionowania wartości celnej sprowadzonego pojazdu z uwagi na informacje przekazane przez władze celne Szwajcarii, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.; dalej: "prawo celne"). Podniósł, że organy celne są upoważnione do kwestionowania w uzasadnionych przypadkach wartości transakcyjnej wynikającej z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego, a także ustalania wartości celnej towaru metodą "ostatniej szansy". Zdaniem organu, ustalenie wartości celnej metodą "ostatniej szansy" poprzez odliczenie od średniej wartości rynkowej należności celno – podatkowych oraz 10% marży, w odniesieniu do używanych pojazdów uwzględnia wszystkie czynniki cenowo twórcze i zapewnia jednakowe traktowanie wszystkich importerów pojazdów używanych. W celu wzmocnienia swojej argumentacji, Dyrektor IC powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 24 sierpnia 2006 r., V SA/Wa 691/06; z 15 lipca 2009 r., VIII SA/Wa 183/09. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Złożył zatem skargę (pismo zawierające skargę nie zostało opatrzone datą) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, autor skargi powtórzył zasadnicze elementy argumentacji faktycznej oraz prawnej, prezentowane uprzednio w postępowaniu celnym. Zaskarżonej decyzji postawił zarzuty naruszenia art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez dowolne ustalenie wartości przedmiotowego samochodu bez jakiegokolwiek odniesienia do jego rzeczywistego stanu wynikającego z dowodu zakupu. Wskazał także na naruszenie art. 181a Rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. 2.2. Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że skarżący jako nabywca pojazdu nie ma możliwości weryfikowania legalności funkcjonowania podmiotów gospodarczych na terenie Konfederacji Szwajcarskiej. Okoliczność, iż podmiot sprzedający samochody działa nieformalnie, poza strefą legalnego obrotu, nie ma istotnego znaczenia dla sprawy i nie może obciążać nabywcy działającego w dobrej wierze. Zdaniem autora skargi, jedyną przyczyną, dla której można byłoby podważyć wartość transakcji, byłoby wykazanie, iż towar w rzeczywistości przedstawia znacznie wyższą wartość od zadeklarowanej. Za całkowicie dowolne oraz sprzeczne z zasadami postępowania podatkowego uznał przyjęcie wartości rynkowej importowanego pojazdu na podstawie danych z informatora "INFO – EKSPERT". Organy nie przeprowadziły ekspertyzy pojazdu. Nie dokonały jego oględzin. Pominęły argumentację skarżącego, iż samochód był uszkodzony i z tej przyczyny jego wartość była niewielka w dniu, w którym został on sprowadzony na terytorium RP. Dodał, że wpływu na wynik sprawy nie miało także ustalenie, że samochód nie posiadał zewnętrznych znamion świadczących o złym stanie technicznym. 3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał jednocześnie stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). 4.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 4.3. W sprawie niniejszej warto na wstępie wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a. 5.1. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w zakresie wartości celnej samochodu sprowadzonego przez skarżącego ze Szwajcarii. Mając na względzie przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r.; dalej: "WKC"), przepisy Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.; dalej: "rozporządzenie wykonawcze do WKC"), Protokół 3 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisaną w Brukseli dnia 22 lipca 1972r. (Dz. Urz. WE L 300 z 31.12.1972 ze zm.; dalej: "Protokół 3 do Umowy"), a także przepisy ustawodawstwa krajowego, tj. prawa celnego i Ordynacji podatkowej, zdaniem Sądu kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy przypisać wykładni art. 31 ust. 1 WKC oraz ocenie przeprowadzonego pod tym kątem postępowania celnego. Przepis ten upoważnia bowiem organ celny do ustalenia wartości celnej towaru (pojazdu) na podstawie metody ostatniej szansy. W myśl tego przepisu, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29 i art. 30, to jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu. Zdaniem Sądu, stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, w szczególności brak dowodów pozwalających na zastosowanie innej metody ustalenia wartości celnej sprowadzonego pojazdu, uzasadniał zastosowanie art. 31 ust. 1 WKC. Wartość transakcyjna jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. W pewnych sytuacjach, organy celne mogą jednak zaniechać stosowania tej metody. Taką możliwość przewiduje art. 181a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, mogą odstąpić od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Przy ustalaniu wartości celnej towaru metodami zastępczymi wymagane jest, aby organ celny wykazał istnienie uzasadnionych wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 29 WKC. Takie "uzasadnione wątpliwości" występują przykładowo wówczas, gdy wartość celna przywożonego towaru zadeklarowana przez kupującego (wartość transakcyjna), w sposób rażący odbiega od wartości rynkowej danego (porównywalnego) towaru w kraju sprzedawcy. 5.2. Zdaniem Sądu, oczywiście zasadne są powody, na podstawie których organ I instancji nie uwzględnił transakcyjnej wartości pojazdu ([...] CHF) i nie zastosował dyspozycji art. 29 WKC. Skoro cena nieuszkodzonego samochodu marki [...], wyprodukowanego w 1996 r., wynosiła [...] zł (według informatora rynkowego Info – Expert XI-2004), to wątpliwości dotyczące wartości pojazdu podanej przez skarżącego są w pełni uzasadnione. Kwestię tę Naczelnik UC podniósł w uzasadnieniu swojej decyzji. Powołał się na pismo szwajcarskich władz celnych z [...] maja 2006 r., dotyczące zaniżonych wartości samochodów wykazanych w fakturach, umowach i rachunkach poddanych weryfikacji. W tym wartości podanej w rachunku przedstawionym przez skarżącego jako dowód zakupu przedmiotowego pojazdu. Skarżący nie wykazał, że wartość importowanego samochodu w dniu sprowadzenia na terytorium RP stanowiła równowartość [...] CHF. Analiza akt administracyjnych świadczy, że polskie organy celne prawidłowo dokonały weryfikacji dokumentacji nasuwającej wątpliwości co do wartości pojazdu. W raporcie administracji celnej, w odniesieniu do firmy [...] (rzekomego kontrahenta strony skarżącej, według dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego), organy szwajcarskie wyjaśniły, że firma ta nie widnieje w rejestrze handlowym ani w innych dostępnych zestawieniach. Wyjaśniły, że w przypadku, gdy przekazują informację, iż jakaś firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała. Zarówno w bazach danych, a także pod wskazanym adresem. Ponadto ustalono na podstawie analizy danych z rynku sprzedaży samochodów używanych w Szwajcarii, że ceny za podobne samochody do przedmiotowego pojazdu, są wielokrotnie wyższe od widniejącej w przedłożonej przez skarżącego umowie kupna (rachunku). W świetle takiej informacji, organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nadal istnieją uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC. Skoro bowiem szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku przedsiębiorstwa rzekomego zbywcy pojazdu figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został sporny pojazd, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji nie odzwierciedlała rzeczywistej wartości transakcyjnej. 5.3. Organy celne słusznie uznały zatem za nieuzasadnione zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów (pojazdów) identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" WKC), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym czasie lub zbliżonym czasie, do towaru dla którego ustalana jest wartość celna. Niemożliwe jest bowiem – jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia. To zaś dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Prawidłowo też organy celne przyjęły, że kolejna metoda - ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "c" WKC) - może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i stanie, w jakim są towary, dla których ustalana jest wartość celna. Słusznie wreszcie podkreśliły, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. "d" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane. W konsekwencji należało podzielić zapatrywanie organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której ramy zostały zakreślone w art. 31 WKC. Wartość celna danego towaru jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów art. 31 ust. 1 WKC. W ust. 2 tegoż artykułu wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy". 5.4. Mając na uwadze to ostatnie wyłączenie należało podzielić stanowisko organów celnych, które zgodnie z art. VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., mogły dokonać wyceny w oparciu o specjalistyczne katalogi lub czasopisma, w którym wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji, do jakich można zaliczyć informator rynkowy "Info - Expert XI-2004". Taki sposób wyceny nie stanowił zdaniem Sądu naruszenia przepisu art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC. 6.1. Chybiony jest zarzut skarżącego, że organ celny naruszył art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy pismem z [...] lipca 2009 r. zwrócił się bowiem do skarżącego o przedłożenie dokumentów potwierdzających stan techniczny pojazdu. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że umowa kupna – sprzedaży zawierała zapis o wadliwie działającym układzie napędowym, a tym samym niezdolności do samodzielnego przemieszczania się pojazdu. Tymczasem w piśmie z [...] sierpnia 2007 r. (odwołanie) skarżący wskazał, że pomimo uszkodzenia układu napędowego (silnik i skrzynia biegów), samochód zdolny był do samodzielnego poruszania się. O tym, że pojazd był jakoby naprawiany w Szwajcarii poinformował organ odwoławczy 2 lata później, pismem z [...] sierpnia 2009 r. Wobec braku spójności w wyjaśnieniach, jak również przy braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających stan techniczny pojazdu, Dyrektor IC nie miał możliwości ustalenia wartości celnej sprowadzonego samochodu z uwzględnieniem korekt obejmujących ewentualne braki oraz uszkodzenia. Dodatkowo należy wskazać, że na odwrocie dokumentu SAD funkcjonariusz celny dokonał adnotacji: "stwierdzono samochód osobowy (...) bez widocznych uszkodzeń zewnętrznych i braków", natomiast w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] listopada 2004 r. stwierdzono, iż pojazd spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Skoro skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie zapłaty za przedmiotowy samochód w kwocie wynikającej z dowodu jego nabycia (np. bankowy dowód zapłaty, dokument ubezpieczenia), nie przedstawił dowodów potwierdzających dokonanie naprawy pojazdu z udziałem "przedstawicieli sprzedawcy", to jego argumentacja nie może zasługiwać na uwzględnienie. Także co do tego, że pojazd został rzeczywiście naprawiony na terytorium Szwajcarii. Skarżący nie przedstawił również w tym zakresie stosownych dowodów. Gdyby nawet przyjąć, że pojazd został naprawiony przed jego sprowadzeniem na terytorium RP, to znaczy, że deklarowana przez skarżącego wartość celna była zaniżona, a pojazd sprowadzony do kraju był w pełni sprawny technicznie. Jego wartość rynkowa została prawidłowo określona. Stąd wniosek, że organy celne prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie. Nie naruszyły granic swobodnej oceny dowodów. Prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. To zaś oznacza, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. 6.2. Dodać warto, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż zastosowania w sprawie preferencji celnych i podatkowych nie znajduje umowa z 22 lipca 1972 r. zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. UE L nr 300 z 31 grudnia 1972 r.), jeżeli importer nie przedstawi stosownego świadectwa przewozowego. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedstawił dokumentu potwierdzającego formalnie pochodzenie przedmiotowego pojazdu z UE lub ze Szwajcarii, wystawionego na wniosek eksportera przez odpowiednie władze celne. Za niedopuszczalne należało zatem uznać stosowanie wymienionej umowy w realiach niniejszej sprawy (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 18 grudnia 2007 r., III SA/Wr 385/07, a także oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r., I GSK 354/08; orzeczenia te dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.nsa.gov.pl, zwanej dalej w skrócie: "CBOSA"). Tym bardziej, że dowód zakupu pojazdu nie odzwierciedla rzeczywistości z przyczyn podmiotowych. Rzekomy sprzedawca nie istnieje w Szwajcarii. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.