I SA/Wa 538/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Bogdan Wolski Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. K., M. N., S. M., A. G. i B. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosków P. K., M. N., M. N. i B. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [.. stycznia 2007 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1953 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa podał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1953 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W dniu 12 lutego 2007 r. do Ministra Budownictwa wpłynęły wnioski B. O., P. K. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. o identycznej treści, w których stwierdzono, iż "nie stwierdza się nieważności decyzji administracyjnej, jeżeli wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. A taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie". Zarzucono ponadto, że w decyzji tej "brak jest jednoznacznego i jasnego stanowiska co do jej skutków dla aktualnych właścicieli lokali w tym budynku i jednocześnie użytkowników wieczystych części przedmiotowej działki". Wnioskodawcy wskazali także, że w KW nr [...] błędnie wpisano, że przedmiotowa działka jest niezabudowana, a faktycznie od stu lat stoi tam kamienica. W dniu [...] lutego 2007 r. wpłynął wniosek M. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej w/w decyzją, a w dniu [...] lutego 2007 r. takiej samej treści wniosek M. N.. Wnioski te wpłynęły w terminie określonym w art. 129 § 2 kpa. Rozpatrując ponownie sprawę, Minister Budownictwa stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż odnosząc się do uwagi wnioskodawców, że w KW nr [...] błędnie wpisano, że przedmiotowa działka jest niezabudowana, należy wskazać, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie kwestionowano, że przedmiotowa nieruchomość była i nadal jest zabudowana. Minister Budownictwa nie podzielił opinii wnioskodawców, że w przedmiotowej sprawie zaszły nieodwracalne skutki prawne. Jak wskazano bowiem w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 maja 1992 r. III AZP 4/92 [w:] OSNCP 1992/12 poz. 211, OSP 1993/5 poz. 104: "odwracalność albo nieodwracalność skutku prawnego decyzji trzeba rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencję, tzn. umocowanie do stosowania władczych i jednostronnych prawnych form działania. A więc jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny. Nie oznacza to, że jest to nieodwracalność absolutna, że mamy do czynienia z totalną niemożnością przywrócenia poprzedniego stanu prawnego w ramach całego porządku prawnego. Jest to nieodwracalność skutku prawnego względna w tym znaczeniu, że "odwrócenie" tego skutku jest prawnie niedostępne dla organu administracji publicznej działającego w granicach obowiązywania norm prawa publicznego, w formach prawnych właściwych tej administracji i w trybie postępowania przypisanym tejże administracji. Decyzja wywoła wobec tego skutek prawny nieodwracalny, gdy ani przepisy prawa materialnego ani też przepisy procesowe, stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej, nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji". Zdaniem Ministra Budownictwa, przedmiotem ustaleń, ze względu na konieczność oceny, czy powyższe decyzje dekretowe wywołały nieodwracalne skutki prawne, było zbadanie, czy zdarzeniem prawnym następującym po wydaniu decyzji dekretowych była kolejna decyzja, czy też umowa cywilnoprawna. W kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. wyczerpująco wyjaśniono, że "zbycie lokali mieszkalnych wraz z ustanowieniem użytkowania wieczystego działki nastąpiło na podstawie aktów notarialnych poprzedzonych wydaniem decyzji administracyjnej w tej kwestii". "Decyzja o odmowie ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego) na podstawie dekretu na rzecz byłego właściciela gruntów [...] umożliwiła Państwu, jako właścicielowi tych gruntów i znajdujących się na nich wówczas budynków, zadysponowanie nimi przez oddanie ich w użytkowanie wieczyste innej osobie niż były właściciel tych gruntów. Jednakże w sytuacji, gdy umowa ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej była poprzedzona decyzją administracyjną w tym przedmiocie, to ta decyzja, a nie decyzja odmowna była podstawą ustanowienia na rzecz określonej osoby trzeciej użytkowania wieczystego i zawarcia umowy. To zatem, czy z powodu zawarcia umowy notarialnej o oddaniu gruntów i ewentualnie znajdujących się na nich budynków w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej zachodzi nieodwracalność skutków prawnych decyzji administracyjnej, na podstawie której umowa ta została zawarta, może być przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji będącej podstawą umowy. Nie może to natomiast być przedmiotem badania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntów warszawskich prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego). Są to bowiem dwie różne sprawy administracyjne, dotyczące odrębnych decyzji administracyjnych". (Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. [w:] OPS 7/96, ONSA 1997/2 poz. 49. Nieuzasadniony, zdaniem Ministra Budownictwa jest także zarzut dotyczący nieuwzględnienia skutków decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. dla aktualnych właścicieli lokali. Przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie nie jest bowiem wskazanie skutków decyzji nadzorczej, a jedynie ocena czy zaskarżone decyzje dekretowe zostały wydane zgodnie z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Minister Budownictwa uznał, że w powyższych wnioskach nie zakwestionowano ponadto żadnych ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r., i stwierdził, że ponowna analiza akt sprawy potwierdza, iż ustalenia poczynione przez organ w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. są prawidłowe, a rozstrzygnięcie zasadne. Skargę na decyzję Ministra Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: P. K., M. N., B. O., S. M., A. G.; zarzucając naruszenie (1) art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez niewłaściwe zastosowanie, (2) art. 8 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie w należytym stopniu istotnych dla sprawy okoliczności - wnieśli o uchylenie decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. Skarżący podnieśli, że rozstrzygające w tej sprawie jest brzmienie postanowień obowiązującego wówczas ogólnego planu zabudowania W. z [...] r., który, co jest niesporne, przeznaczał teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość pod zabudowę zwartą cztero - pięciokondygnacyjną, a ze znajdujących się w aktach materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy Stolicy wynika że budynek był siedmio - ośmiokondygnacyjny. Bezsporne jest więc, że wymóg ogólnego planu zabudowania W. z [...] r. dotyczący czterech lub pięciu kondygnacji nie został spełniony. W tym właśnie stanie faktycznym, jak stwierdzili skarżący, Minister Gospodarki Komunalnej w kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji przyjął, że przekroczenie wytycznych planu o dwie lub trzy kondygnacje nie pozwala na uznanie, że korzystanie z gruntu da się pogodzić z jego przeznaczeniem, tj. że nie została spełniona przesłanka z art.7 ust.2 dekretu, natomiast w ocenie Ministra Budownictwa w tym przypadku niespełnienie wymogów planu mieści się w dyspozycji omawianego przepisu dekretu, a odmienny pogląd stanowi rażące naruszenie prawa, a więc, zdaniem skarżących, trudno podzielić stanowisko organu nadzoru. Skarżący zarzucili, iż organ nadzoru uznając, że korzystanie z budynku przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z wymogami planu zabudowy w żaden sposób nie wykazał dlaczego; negując ocenę dokonaną przez Ministra Gospodarki Komunalnej i zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa - organ nadzoru nie uzasadnił swojego odmiennego stanowiska. Takie postępowanie, zdaniem skarżących, stanowi naruszenie zasady postępowania administracyjnego ujętej w art. 8 kpa, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; uzasadniając swoją decyzję w sposób ogólnikowy i niezrozumiały organ nie wypełni nałożonego na niego powołanym przepisem obowiązku jakim jest oddziaływanie na świadomość i kulturę prawną obywateli. Skarżący podnieśli również, iż zgodnie z zasadami konstrukcji prawidłowego uzasadnienia (v.: Janusz Borkowski op. cit.) winno ono przedstawiać trzy fazy rozumowania: (1) wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów, (2) ustalenie ich znaczenia według normy prawnej, (3) zastosowanie normy prawnej obowiązującej. Cechą prawidłowego uzasadnienia jest także: (1) logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, (2) ścisłość i dokładność wywodów, (3) kompletność motywów. Uzasadnienie skarżonej decyzji takich cech nie posiada, nie stosuje się także do w/w zasad konstrukcji, dlatego naruszenie art. 107 § 3 kpa jest w pełni zasadne. Poza zarzutami skargi skarżący poinformowali, że powzięli informacje o zbyciu przez uprawnionych spadkobierców byłych właścicieli ich praw do roszczeń, przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej, co zdaniem skarżących, pozbawia ich przymiotu strony. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Budownictwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1953 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...]. 3. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie podziela zarzutów skargi. 4. Podstawą materialnoprawną decyzji, której nieważność stwierdzono, był art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 tego dekretu, dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. (2) Gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej. 5. Prawidłowo organ uznał, iż przed wydaniem orzeczenia rozstrzygającego w sprawie z wniosku o przyznanie własności czasowej, winien dokonać ustaleń co do przeznaczenia nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie wydania decyzji badanej w trybie nadzoru. Z akt sprawy wynika, ze Archiwum Państwowe W. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z lat 1947-1950, który obejmowałby nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Skoro więc przedmiotowa nieruchomość nie była objęta do dnia wydania decyzji ostatecznej powojennym planem zagospodarowania przestrzennego, stosownie do przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowanym zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 16, poz. 109), to obowiązkiem organu administracji było, w zakresie oceny, czy zachodzi negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie prawa własności czasowej do gruntu omawianej nieruchomości, odnieść się do "Ogólnego planu zabudowania W." zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r. (nr VIII reg 1000/31), a wydanego na podstawie art. 23-28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 34 z 1939 r., poz.216). Według tego planu nieruchomość [...] położona przy ul. [...], przeznaczona była pod zabudowę zwartą 4-5 kondygnacyjną. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów archiwalnych, w tym materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy Stolicy z lat 1945-1946, wynika, że na posesji przy ul. [...] w dacie lustracji, tj. 22 lutego 1945 r., znajdował się budynek stary, murowany, 7-kondygnacyjny, mieszkalny, z drobnymi uszkodzeniami, część bardziej zniszczona, zajmowany przez osoby prywatne. Podkreślić należy, iż stosownie do art. 6 dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowanym zagospodarowaniu przestrzennym (...), plany zagospodarowania przestrzennego sporządza się w dostosowaniu do wieloletnich planów gospodarczych i inwestycyjnych, ustalanych w trybie przewidzianym przez obowiązujące przepisy prawa. Tak więc prawidłwowo, zdaniem Sądu, Minister Budownictwa stwierdził, iż uznanie, że teren nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], przeznaczony na cele publiczne, które to przeznaczenie, zdaniem organu pierwszej instancji, nie dawało się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez dotychczasowych właścicieli, świadczy o rażącym naruszeniu art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. przy wydawaniu orzeczenia administracyjnego z dnia [...] czerwca 1953 r., ponieważ odmówiono przyznania prawa własności czasowej, mimo braku wyjaśnienia i jednoznacznego ustalenia, czy korzystanie z przedmiotowego gruntu jest rzeczywiście sprzeczne z jego przeznaczeniem w planie zabudowy. Oznacza to również, iż Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie przeprowadzając stosownego postępowania wyjaśniającego i utrzymując w mocy wadliwe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, naruszyło rażąco art. 44, art. 75 ust. 1 i 2 oraz art. 92 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. R.P. Nr 36, poz. 341), a tym samym zaistniały przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności zarówno decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1954 r., jak również orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1953 r. 6. Prawidłowo organ również uznał, iż kwestią wymagającą wyjaśnienia było ustalenie, czy badane w trybie nadzoru orzeczenie organu pierwszej instancji wywołało nieodwracalny skutek prawny o którym mowa w art. 156 § 2 kpa. Jak wynika z akt sprawy, obecnie w skład dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] wchodzi działka ewidencyjna nr [...] objęta księgą wieczystą KW [...], będąca własnością komunalną, w użytkowaniu wieczystym właścicieli wykupionych lokali mieszkalnych nr [...]. Ponieważ zbycie lokali mieszkalnych wraz z ustanowieniem użytkowania wieczystego działki nastąpiło na podstawie aktów notarialnych poprzedzonych wydaniem decyzji administracyjnej w tej kwestii, co jednoznacznie wynika z akt sprawy, prawidłowo organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, bowiem okoliczność, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym osób trzecich sama przez się nie oznacza, zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że decyzja administracyjna odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej wywołała nieodwracalne skutki prawne (uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. akt IPK 4-7/98 - ONSA 1/99, wyrok NSA z dnia 12 maja 1998 r. sygn. akt I SA 2133/97, uchwała NSA z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt OPS 14/99 - ONSA 3/00, poz. 93, wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 września 2001 r. sygn. akt I SA 326/01, wyrok z dnia 26 maja 2003 r. sygn. akt I SA 996/02 - niepublikowany, wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2008 r. I OSK 739/07, LEX nr 505304, wyrok NSA z dnia z dnia 7 marca 2008 r. I OSK 327/07 LEX nr 505399, Wyrok NSA z dnia 30 października 2007 r. I OSK 1700/06, LEX nr 420111, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r. I OSK 444/05, LEX nr 188819). Prawidłowe jest stanowisko organu, i również zgodne z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż w sytuacji, gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej było poprzedzone decyzją administracyjną, co miało miejsce w tej sprawie, to właśnie ta decyzja, a nie decyzja o odmowie przyznania prawa własności czasowej, była podstawą ustanowienia na rzecz określonej osoby trzeciej użytkowania wieczystego co, przy ocenie legalności decyzji administracyjnej odmawiającej byłemu właścicielowi przyznania własności czasowej nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 kpa (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 236/08 LEX nr 533614). 7. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jeszcze podkreślić, że przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (t. j. Dz. U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216) miały zastosowanie, m. in., przy budowie, zmianach budowlanych i utrzymaniu wszelkich budynków naziemnych i podziemnych, urządzeń związanych z budynkami (art.1). Od dnia ogłoszenia wiadomości o zatwierdzeniu, względnie uprawomocnieniu się planu zabudowania, Państwu oraz gminie przysługiwało prawo nabycia w drodze wywłaszczenia terenów, przeznaczonych na arterie komunikacyjne razem z urządzeniami pomocniczymi, na inne urządzenia komunikacyjne, jak lotniska, porty wodne itp., pod budowę budynków, zakładów i urządzeń użyteczności publicznej, na place publiczne, skwery, parki, ogrody, place sportowe i inne podobne urządzenia, przeznaczone do użytku publicznego, skrawków gruntów, nie nadających się do zabudowania w myśl przepisów obowiązujących lub według planu zabudowania, o ile takie skrawki przez linię zabudowania zostały utworzone(art. 43 ust. 1). Na terenach przeznaczonych w zatwierdzonym albo prawomocnym planie zabudowania na cele budowlane, zabronione było wznoszenie nowych i powiększanie istniejących budynków niezgodnie z tym planem (art. 46 ust. 3). Rozporządzenie weszło w życie z dniem 5 marca 1928 r. W rozporządzeniu tym, tak jak i w przepisach dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju, nie było mowy o konieczności dostosowania wysokości istniejących już budynków do nowego planu. Jeśli nowy plan zabudowania przeznaczał teren, na którym istniał już budynek stary, siedmiopiętrowy [...], pod zabudowę zwartą, cztero - pięciokondygnacyjną, to oznaczało konieczność dostosowania nowych inwestycji powstających na terenie objętym tym planem - do obowiązującego planu. Nie jest do przyjęcia teza, iż taki plan nakładał obowiązek wyburzania kilku pięter budynku wybudowanego wcześniej, jako "zbyt wysokiego" czy też wyburzenia całego budynku siedmiopiętrowego jako nie spełniającego wymogów zabudowy zwartej, cztero - pięciokondygnacyjnej. Dlatego też nie jest zasadny zarzut skargi naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa z uwagi na to, że jak stwierdzono w skardze, "Bezsporne jest bowiem, że wymóg ogólnego planu zabudowania W z [...] r. dotyczący czterech lub pięciu kondygnacji nie został spełniony." Nie są zasadne również pozostałe zarzuty skargi, bowiem Minister Budownictwa dwukrotnie rozpoznając sprawę nie naruszył obowiązujących przepisów, w szczególności zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 8 kpa, ani art. 107 § kpa. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.