II SA/Sz 138/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...]r. numer [...] działając na podstawie na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kpa i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) w związku z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 z ze zm.) oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej z dnia [...] r. - nie stwierdził u J. S. choroby zawodowej tj. [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - przewlekłe choroby [...] wywołane działaniem substancji powodujących napadowe stany [...] i [...] przebiegające [...] Na wstępie uzasadnienia organ I instancji przedstawił stan faktyczny przedmiotowej sprawy podając, że w dniu [...] r Samodzielny Publiczny Wojewódzki Zakład Gruźlicy i Chorób Płuc w S. wystąpił z wnioskiem do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. o wydanie opinii, czy [...] u J. S. ma związek z wykonywaną pracą i czy zachodzi wskazanie do renty zdrowotnej. Następnie w dniu [...] r. lekarz medycyny pracy przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. (zakładzie pracy), którego wyniki przekazano do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. Kolejnym etapem było poddanie J. S. badaniu w kierunku choroby zawodowej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy (Dział Konsultacyjno-Orzeczniczy) w S., a następnie w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., w oparciu o uzyskaną dokumentację, w dniu [...] r. wydał decyzję numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u J. S. Odwołanie nie zostało wniesione. W dniu [...] r. J. S. ponownie zgłosiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego podejrzenie tej samej choroby zawodowej tj.[...]. Postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyłączył Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. od udziału w postępowaniu dot. wniosku J. S. dnia [...] r. z uwagi na to, że J. S. była pracownikiem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. Do załatwienia sprawy został wyznaczony Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., w związku z tym, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej pod postacią [...] było już prowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. i zakończone decyzją - wydał w dniu [...] r. decyzję numer [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u J. S. Pełnomocnik J. S. wniósł odwołanie od tej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (po rozpoznaniu wniosku strony) uznał, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...]r. numer [...] naruszył przepisy art. 77 § 1 Kpa, art. 81 Kpa, art. 11 Kpa, art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 10 § 1 Kpa, art. 107 Kpa oraz art. 3 Kpa i stwierdził jej nieważność (decyzją z dnia [...] r.), eliminując ją tym samym z obrotu prawnego. Następnie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., numer [...] - uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził w decyzji, że okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci [...] u J. S. powoduje, że wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie rozstrzygniętej decyzją, w stosunku do której orzeczono nieważność (decyzją z dnia [...] r.), jest bezprzedmiotowe. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., po ponownym rozpoznaniu sprawy choroby zawodowej J. S., w dniu [...] r. wydał decyzję numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, od której odwołanie złożyła J. S. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , po rozpoznaniu odwołania strony, wydał w dniu [...] r. decyzję numer [...], którą utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. J. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , który wyrokiem z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt. II SA/Sz 53/08 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na konieczność rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku w sprawie choroby zawodowej J. S. z dnia [...] r. Po wyroku, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem numer [...] z dnia [...] r. wyłączył Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z postępowania administracyjnego dotyczącego rozpatrzenia wniosku J. S. z dnia [...] r. dotyczącego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej pod postacią [...] i wyznaczył do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. W dalszej części uzasadnienia decyzji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wskazał, że zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem [...] r. są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia tzn. zgodnie przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Organ podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy zgłoszenia choroby zawodowej z dnia [...] r., tak więc należało zastosować rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r . w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z ze zm.). Organ I instancji stwierdził dalej, że J. S., na skutek skierowania wydanego przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Zakład Gruźlicy i Chorób Płuc, była poddana badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S., który - po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanej oraz w oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w zakładzie pracy - wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zawodowej [...]. Organ I instancji wskazał, że w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego podano, że pacjentka zatrudniona (od [...] r.) na stanowisku starszego laboranta w pracowni badania żywności w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej , w czasie wykonywania prac w laboratorium była narażona na kontakt z środkami chemicznymi: [...]. Od [...] r leczy się z powodu nawracających stanów [...]. Skarży się na [...] po określonych lekach, przy czym dolegliwości te nasilają się zimą oraz w porze nocnej, a także po użyciu stężonych kwasów. Wywiad rodzinny w kierunku [...]. W wyniku przeprowadzonych badań ustalono:[...] . W badaniu RTG [...] . W badaniu laryngologicznym[...] . Uwzględniając badanie przedmiotowe, wyniki badań specjalistycznych,[...] . Następnie organ podał, że J. S. nie zgodziła się z treścią tego orzeczenia lekarskiego i wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Badanie zostało przeprowadzone w dniach [...] r. w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Sygnowanym [...] z dnia [...] r. opisano, że wykonane w Klinice Instytutu Medycyny Pracy testy [...] zawodowymi wypadły [...]. W [...] pacjentki stwierdzono [...] ([...] Klasa) [...]. Badania spirometryczne [...]o trybie [...]. [...]. [...] Nie zaobserwowano klinicznych [...]. Badanie składu [...]). W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono brak podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii choroby [...]. Organ I instancji wskazał na treść § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r., zgodnie z którym za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Zdaniem organu, o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki tj. zamieszczenie choroby w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia i ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Organ wyjaśnił dalej, że w trakcie prowadzenia postępowania ustalono, że J. S. zatrudniona była kolejno w S. Zakładach Materiałów Biurowych - na stanowisku [...], S. Zakładach Graficznych - na stanowisku [...], , Centralnym Laboratorium Przemysłu Rolnego w S. - na stanowisku [...], Rzemieślniczym Zakładzie Murarskim w S. - na stanowisku [...] i w okresie od [...] r. do [...] r. w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. - na stanowisku [...]. W czasie zatrudnienia w S. Zakładach Materiałów Biurowych J. S. wykonywała czynności związane z analizą surowców do produkcji[...]. Prace były wykonywane z użyciem następujących preparatów chemicznych: [...] i inne. W czasie pracy w S. Zakładach Graficznych J. S. wykonywała czynności związane z analizą stopów papieru i farb drukarskich, mieleniem i przygotowywaniem barwników, farb proszkowych i drukowych oraz przygotowywaniem emulsji światłoczułych do druku. Zakres obowiązków w Centralnym Laboratorium Przemysłu Rolniczego w S. dotyczył wykonywania analiz [...] oraz innych prac laboratoryjnych. Prace wykonywane były w kontakcie ze stężonym [...] i innymi. W okresie zatrudnienia w Rzemieślniczym Zakładzie Murarskim J. S. wykonywała następujące czynności :[...] . W okresie zatrudnienia w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S., na stanowisku starszego technologa w Laboratorium Badania Żywności strona wykonywała następujące czynności: analizy organoleptyczne (w tym ocena żywności pod kątem przydatności do spożycia), analizy fizykochemiczne, przygotowywanie roztworów do posiewów mikrobiologicznych oraz doraźnie posiewanie prób na podłoża mikrobiologiczne i miała kontakt m.in. z następującymi odczynnikami chemicznymi: [...] Od dnia [...] r. J. S. nie pracuje zawodowo. Organ I instancji wskazał następnie, że w trakcie postępowania administracyjnego,w dniu [...] r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Leczenia i Profilaktyki w S. z prośbą o wskazanie, czy istnieją okoliczności wymagające ponownego przebadania J. S. przez przedmiotowy Ośrodek Medycyny Pracy. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że J. S. otrzymała orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy z dnia [...] r. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zawodowej [...], od którego wniosła odwołanie i została poddana badaniu w jednostce orzeczniczej II stopnia. Po badaniach przeprowadzonych w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wydane zostało orzeczenie sygnowane [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania zawodowej [...]. W świetle obowiązujących obecnie przepisów orzeczenie II instancji jest orzeczeniem ostatecznym. Nadto, od czasu badania w Instytucie Medycyny Pracy pacjentka nie pracowała zawodowo także nie miało miejsca narażenie zawodowe po badaniu przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Organ I instancji wskazał również na fakt, że w dniu [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o uzupełnienie powyższej opinii i wskazanie; czy na podstawie dokumentacji zebranej w przedmiotowej sprawie istnieje konieczność ponownego przebadania pacjentki w Instytucie Medycyny Pracy i wydania nowego orzeczenia lekarskiego, jednoznaczne wskazanie jaką chorobę lub choroby zawodowe stwierdzono u J. S., wskazanie, czy istnieją aktualne podstawy do przyjęcia zawodowego pochodzenia stwierdzonych schorzeń, uzasadnienie istnienia lub braku związku przyczynowego między stwierdzoną chorobą lub chorobami lub brakiem narażenia zawodowego. W dniu [...] r. uzyskano odpowiedź Instytutu Medycyny Pracy w Ł., że po analizie dostarczonej dokumentacji oraz historii choroby pacjentki z pobytu w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w [...] r. nie zachodzi konieczność ponownego przebadania pacjentki w klinice. Ponowne zgłoszenie [...] jako choroby zawodowej, załączona dokumentacja lekarska oraz dochodzenie epidemiologiczne nie wnosi żadnych nowych informacji i nie stanowi istotnych okoliczności ponownego badania pacjentki w Instytucie Medycyny Pracy. Ponadto od czasu obserwacji w Klinice IMP w [...] r. pacjentka nie pracuje i nie ma kontaktu z alergenami zawodowymi. W czasie hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy w [...] r. rozpoznano u J. S. [...]. Wyniki wykonanych badań, a zwłaszcza [...] wykluczenia zawodowej [...]. [...] inie figurują w aktualnym wykazie chorób zawodowych. Organ wskazał dalej, że w toku postępowania, w dniu [...] r. wezwał J. S. na wywiad epidemiologiczny mający na celu uzupełnienie posiadanych informacji i ewentualnie złożenie nowych dowodów w sprawie. W dniu [...] r. organ przeprowadził z J. S. wywiad epidemiologiczny. W dniu [...] r. (pismo z dnia [...] r.) strona ponownie wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza właściwej specjalności lub ewentualnie skierowanie strony na badanie w innej jednostce orzeczniczej, albowiem dotychczas wydane orzeczenia w przedmiotowej sprawie nie spełniają wymogów należycie uzasadnionych opinii biegłych, w szczególności zaś nie zawierają wskazania jakichkolwiek innych przyczyn występowania u niej [...] poza czynnikami ryzyka występującymi w jej miejscu pracy. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. skierował pisma do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny oraz Instytutu Medycyny pracy w Ł. z wnioskiem o wskazanie na jakiej podstawie oceniono, że zachorowanie pacjentki na [...] nie miało związku z wykonywaną pracą oraz wskazanie jakie czynniki ewentualnie mogłyby spowodować powstanie przedmiotowej jednostki chorobowej, ponieważ nie udowodniono obciążenia genetycznego, które mogłoby spowodować powstanie schorzenia. W dniu [...] r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. wyjaśnił na piśmie, że rozpoznanie [...] opiera się na typowym obrazie klinicznym oraz analizie badań czynnościowych [...]. Jeżeli nie stwierdza się [...], a wywiad wskazuje na [...], należy wykonać [...]. Nakładanie się typowego obrazu klinicznego na dodatnią próbę prowokacyjną potwierdza rozpoznanie [...]. Specyficzną prowokacyjną próbę [...] z alergenem wykonuje się u pacjentów, którzy nie reagują skurczem [...] i [...], a mają w wywiadzie typowe napady duszności po kontakcie z alergenem. Do inhalacyjnego testu prowokacyjnego wybiera się alergen, który powoduje dodatni odczyn w skórnym teście punktowym i koresponduje z objawami klinicznymi, tzn. że kontakt z tym alergenem wywołuje napad duszności z kaszlem i świszczącym oddechem. W przypadku udowodnionej etiologii alergicznej rozpoznaje [...] ([...]), natomiast rozpoznanie [...] ([...]) ustala się wtedy, gdy trudno określić czynnik wywołujący objawy zapalenia [...]. Pod względem [...] te dwa typy [...] nie wykazują żadnej różnicy, w obydwu odmianach zaangażowane są te same komórki [...] aktywne, takie same [...]. Na podstawie wyników badań ([...]) wykonanych podczas hospitalizacji J. S. w Klinice IMP rozpoznano [...]. Nie stwierdzono [...]. Niskie stężenie przeciwciał przeciwko [...]. .. U J. S. wykonano to badanie[...] . Wyniki [...].Celem hospitalizacji w Klinice IMP było ustalenie i orzeczenie, czy są podstawy do rozpoznania zawodowej [...] i tej oceny dokonano na podstawie przeprowadzonych badań alergologicznych. Orzeczono brak podstaw do rozpoznania [...]. W dniu [...] r. organ otrzymał pismo z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w którym podano, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania [...] zostało sporządzone w oparciu [...] jak również w oparciu o dostarczone przez pacjentkę informację o stanie zdrowia. Nie potwierdzono uczulenia pacjentki na substancje, z którymi miała kontakt w czasie pracy zawodowej, co wyklucza zawodowe tło schorzenia. Pismem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz o możliwości zapoznania z dokumentacją i zgłoszenia nowych dowodów. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. - wobec braku wniosków stron, po przeanalizowaniu zebranej dokumentacji w sprawie, w dniu [...] r. - wydał przedmiotową decyzję. Od powyższej decyzji pełnomocnik J. S. złożył odwołanie, w którym zarzucił : - naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, na skutek ograniczenia prawa strony do korzystania ze środków dowodowych przewidzianych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dowodu z opinii biegłego, -naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 6, 7, 8, 9 11 Kpa na skutek tego, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. nie wskazał w podstawie prawnej decyzji jakichkolwiek przepisów tego rozporządzenia oraz na skutek niewyjaśnienia dlaczego zostały w toku postępowania pominięte nowe dowodowy oraz obecnie obowiązujące przepisy prawa, przy czym przyjmując za podstawę prowadzenia postępowania w sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w zasadzie uniemożliwił stronie możliwość aktywnego uczestniczenia w postępowaniu dowodowym, gdyż uznając, że jest związany orzeczeniami jednostek orzeczniczych, wyłączył jakąkolwiek możliwość naprowadzania dowodów, które stanowisko tych jednostek mogłyby podważyć, - naruszenie przepisów art. 75 § 1 Kpa oraz art. 78 § 1 Kpa, a nadto art. 84 § 1 Kpa na skutek nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności oraz dowodu z przesłuchania strony, jak również na skutek tego, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało ograniczone wyłącznie do analizy dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r., co do której miało miejsce stwierdzenie jej nieważności, -naruszenie przepisów 77 § 1 Kpa i 80 Kpa na skutek braku inicjatywy dowodowej organu i ograniczenia inicjatywy dowodowej strony poprzez uznanie niedopuszczalności wnioskowanego dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności oraz na skutek przekroczenia przez organ I instancji granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] r., co do której miało miejsce stwierdzenie jej nieważności, - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa na skutek wadliwego określenia podstawy prawnej decyzji (nie zostały podane jakiekolwiek przepisy prawa materialnego) oraz wadliwego uzasadnienia decyzji z uwagi na niewskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na jakich oparto się w tym zakresie, niewskazanie stanowiska organu co do dowodów i wniosków zgłaszanych przez stronę, uzasadnienie decyzji stanowi jedynie przypomnienie kolejnych etapów postępowania i podejmowanych w nich czynności przez stronę i rozstrzygnięć, - naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, w szczególności zaś ust. 1 i 2 tego rozporządzenia na skutek jego niewłaściwego zastosowania w efekcie nie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a co za tym idzie nie ustalenia przesłanek określonych w tym przepisie, niezbędnych do stwierdzenia, bądź odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] r. numer [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w związku z § 8 ust. 4 oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że J. S. została zbadana w kierunku choroby zawodowej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. i uzyskała w dniu [...] r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Następnie została zbadana w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., gdzie w dniu [...] r. uzyskała orzeczenie nr [...]. Organ II instancji, tak jak organ I instancji (powyżej), szczegółowo przytoczył w uzasadnieniu decyzji treść obu orzeczeń. Organ podkreślił, że na podstawie przedmiotowych orzeczeń oraz dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego na stanowisku pracy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wydał w dniu [...] r. decyzję numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci [...] wymienionej w pozycji 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego w sentencji decyzji rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ II instancji przedstawił dalej okoliczności faktyczne i prawne zaistniałe w sprawie J. S., opisane szczegółowo (powyżej) w zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ wskazał między innymi, że w dniu [...] r. J. S. ponownie skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej pod postacią [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 24 § 3 Kpa,art. 26 § 3 Kpa oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) postanowieniem z dnia [...] r. postanowił wyłączyć Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego od udziału w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej [...] u pani J. S., byłego pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno -Epidemiologicznej w S. oraz wyznaczył do załatwienia sprawy choroby zawodowej J. S. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.. Następnie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. na podstawie art. 105 Kpa oraz art. 5 pkt 4 a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u J. S.. Pełnomocnik J. S. skierował wniosek do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na postawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 157 § 2 Kpa o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. znak [...] o braku podstaw do stwierdzeniu choroby zawodowej w postaci zawodowej [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 Kpa stwierdził nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., eliminując ją z obiegu prawnego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., rozpoznając ponownie sprawę choroby zawodowej J. S., w dniu [...] r. skierował pismo do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Z. Centrum Leczenia i Profilaktyki w S. z prośbą o wyjaśnienie, czy istnieją okoliczności wymagające ponownego zbadania pacjentki w kierunku choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Z. Centrum Leczenia i Profilaktyki w S. w piśmie z dnia [...] r. podniósł, że orzeczenie II instancji jest orzeczeniem ostatecznym i merytorycznie nadrzędnym nad orzeczeniem I instancji, czyli Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i nie leży w kompetencji Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. ocena obowiązującego orzeczenia instancji nadrzędnej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. skierował również pismo do Instytutu Medycyny Pracy Kliniki Chorób Zawodowych w Ł. z prośbą o wskazanie, czy na podstawie dostarczonej dokumentacji istnieje konieczność ponownego zbadania pacjentki i wydania nowego orzeczenia lekarskiego; jednoznaczne wskazanie jaką chorobę lub choroby u niej stwierdzono; wskazanie czy istnieją aktualnie podstawy do przyjęcia zawodowego pochodzenia stwierdzonych schorzeń i których, uzasadnienie istnienia lub braku związku przyczynowego między stwierdzoną chorobą lub chorobami a narażeniem lub brakiem narażenia zawodowego. Instytut Medycyny Pracy Kliniki Chorób Zawodowych w Ł. w odpowiedzi poinformował, że po analizie dostarczonej dokumentacji oraz historii choroby pacjentki z pobytu w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w [...] roku nie widzi konieczności ponownego jej badania. Pełnomocnik J.S w dniu [...] r. skierował pismo do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., w którym sformułował wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza właściwej specjalności na okoliczność występowania u J. S. choroby zawodowej [...] ewentualnie skierowanie jej na badanie w innej jednostce orzeczniczej niż dotychczas wydające opinie w sprawie oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania J. S. na okoliczność występujących u niej objawów [...], czynników ryzyka na jakie była narażona, miejsc występowania tych czynników ryzyka i innych okoliczności będących przedmiotem badania w przypadku ustalenia występowania choroby zawodowej [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem z dnia [...] r. działając na podstawie art. 78 § 1 i § 2 Kpa, po rozpatrzeniu powyższego wniosku, postanowił odmówić uwzględnienia żądania dowodowego. Pełnomocnik J. S. w dniu [...] r. złożył zażalenie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 134 § 3 Kpa, art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W dniu [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał decyzję numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci [...] u J. S. Pełnomocnik J. S. złożył odwołanie od tej decyzji wraz z zażaleniem na postanowienie organu I instancji odmawiające uwzględnienia wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S., działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pełnomocnik J. S. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S . Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. numer [...], z uwagi na rażące naruszenie przepisów o właściwości. Następnie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczył do rozpatrzenia wniosku dotyczącego sprawy choroby zawodowej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Organ II instancji podkreślił dalej, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. przeprowadził wywiad epidemiologiczny z J. S.. Następnie, w związku z wnioskiem strony z dnia [...] r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. skierował w dniu [...] r. pisma do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny w S. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z wnioskiem o wskazanie na jakiej podstawie oceniono, że zachorowanie pacjentki na [...] nie miało związku z wykonywaną pracą oraz wskazanie jakie czynniki ewentualnie mogłyby spowodować powstanie jednostki chorobowej, ponieważ nie udowodniono obciążenia genetycznego, które mogłoby spowodować powstanie schorzenia. W tym miejscu organ odwoławczy podał szczegółowo treść odpowiedzi Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. na powyższe wnioski, których treść również opisał w decyzji organ I instancji. W dalszej części uzasadnienia, organ II instancji przytoczył zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącej w odwołaniu od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. numer [...] wskazując jednocześnie, że pełnomocnik J. S. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie występowania u J. S. choroby zawodowej pod postacią [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a nadto wniósł o zażądanie od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. przedłożenia organowi odwoławczemu kompletnej dokumentacji medycznej, na podstawie której wydane zostały stanowiska tych jednostek orzeczniczych, kwestionujące występowanie u J. S. choroby zawodowej pod postacią [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że - w niniejszej sprawie - postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w szczególności na podstawie materiału dowodowego pod postacią orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej –[...], Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. wydanych w [...] r., a następnie zweryfikowanych w [...] r. Podstawą do wydania decyzji były także dwukrotne wywiady epidemiologiczne przeprowadzane z J. S. w roku [...]. Zdaniem organu II instancji, ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie budzą zastrzeżeń i wskazują na zasadność wydania przedmiotowej decyzji. Także podstawy prawne w zaskarżonej decyzji powołane są odpowiednio. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu J. S., organ II instancji stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. działał zgodnie z przepisem § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), który jednoznacznie określa, że jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo badawczych, a w odniesieniu do pracowników kolejowych - oddziały i poradnie medycyny pracy kolejowej służby zdrowia. Organ powołał się w tym miejscu na wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 1998 r. (I SA 225/98, LEX nr 45827) w którym Sąd doprecyzował, że rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych jednostek organizacyjnych służby zdrowia, przy czym orzeczenia te w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej. Organ wskazał także na wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 października 2006 r. (II OSK 529/06, LEX nr 289269) oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 lipca1998 r. (II SA 634/98, PI. Pracy 1998.12.38). Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że jednostki organizacyjne, które wydały orzeczenia lekarskie, należą do kategorii jednostek określonych w przepisie § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia i obie jednostki zgodnie nie rozpoznały u J. S. choroby zawodowej w postaci [...]. Organ II instancji - oceniając wartość dowodową orzeczenia lekarskiego wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. - uznał, że spełniają one wymogi określone w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz.U. nr 105, poz. 869). W ocenie organu, przyjęcie za podstawę wydanej decyzji orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, w tym do przyczynowego łączenia rozpoznawanych chorób z pracą zawodową wykonywaną przez poddanego badaniom pracownika, było w pełni uzasadnione. Ponadto, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że nie znalazł uzasadnienia dla uwzględnienia wniosku strony skarżącej o zażądanie od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Szczecinie oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. przedłożenia organowi odwoławczemu kompletnej dokumentacji medycznej, na podstawie której wydane zostały stanowiska tych jednostek orzeczniczych, kwestionujące występowanie u J. S. choroby zawodowej pod postacią [...], albowiem przedmiotem tych dowodów są okoliczności znane już organowi. Natomiast, stawiany przez pełnomocnika strony skarżącej zarzut nie przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności jest nie uzasadniony. Organ przywołał orzeczenie NSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 2074/97, LEX nr 45828, w którym Sąd stwierdził, że orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych. Organ odwoławczy uznał, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej byłby zobowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdyby stwierdził, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem organu, dwie opinie właściwych podmiotów, sporządzone w niniejszej sprawie, są wystarczające, tym bardziej, że opinie te, jak wspomniano wyżej, zgodnie określają brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u J. S. Z kolei zgłoszony zarzut przekroczenia przez organ I instancji granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że wystarczające jest dokonanie analizy dowodów już zgromadzonych w postępowaniu zakończonym stwierdzeniem nieważności decyzji, według organu odwoławczego - jest chybiony. Zgodnie z § 8.1 powyżej cytowanego rozporządzenia organem powołanym do stwierdzenia choroby zawodowej jest właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy państwowy inspektor sanitarny. Podstawę decyzji stanowi orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyniki dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego, zaś podstawę do wydania orzeczenia lekarskiego stanowi informacja o zagrożeniach zawodowych, wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacja dotycząca przebiegu zatrudnienia, wyniki przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacja lekarska z okresu zatrudnienia, a wymienione dowody powinny być wskazane jako podstawa orzeczenia lekarskiego. W świetle powyższego przepisu - według organu II instancji - w sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy. Zarówno badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. jak i Instytucie Medycyny Pracy w Ł., a także dwukrotnie przeprowadzone wywiad epidemiologiczny J. S. wykazały, że nie ma merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i jednoznacznie wskazują na etiologię poza zawodową. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie podzielił także stanowiska strony skarżącej, że w decyzji organu I instancji nie zostały wskazane jakiekolwiek przepisy prawa materialnego. Brak w sentencji decyzji powołania szczegółowego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych nie przesądza o wadliwości tej decyzji, tym bardziej, że w sentencji powołano to rozporządzenie w całości, a także wskazano szczegółową pozycję załącznika do rozporządzenia identyfikującą chorobę zawodową skarżącej. Nadto, organ II instancji podniósł, że zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia w sprawie J. S. było prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ponieważ było rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, i zgodnie z § 11 ust. 2 było prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów tzn. zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. numer [...] J. S., w imieniu której wystąpił pełnomocnika [...] K. K., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, a mianowicie: - art. 7, art. 77 oraz art. 80 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego w efekcie utrzymania w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wskazanych w odwołaniu od decyzji tego organu przepisów prawa, które następnie utrzymując decyzję organu I instancji, naruszył również organ II instancji, - przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie skierowania skarżącej do zakładu społecznej służby zdrowia właściwego do rozpoznawania chorób zawodowych, - przepisu § 10 ust. 1 w związku z § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz w związku z art. 77 Kpa polegające na wydaniu przez organ I instancji decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, w sytuacji gdy orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej, na którym oparł się organ I instancji, zostało sporządzone z uchybieniem § 7 ust. 4 rozporządzenia, a mianowicie nie uwzględniało dokumentacji lekarskiej powstałej po dacie badania, czyli po [...] r. oraz aktualnych badań klinicznych, - przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez nie przesłanie skarżącej opinii uzupełniających orzeczenia lekarskie z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. oraz orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r., o sporządzenie których to uzupełnień organ I instancji zwrócił się pismami z dnia [...] r., - przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez pozbawienie skarżącej prawa do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo - badawczy, w sytuacji gdy organ I instancji występował o uzupełnienie opinii - orzeczenia lekarskiego z [...] r. - przepisów art. 75 § 1 Kpa oraz art. 78 § 1 Kpa, a nadto art. 84 § 1 Kpa oraz art. 86 Kpa na skutek nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności, pomimo złożenia w tym przedmiocie wniosku przez skarżącą w piśmie z dnia [...] r., - przepisów § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, na skutek jego niewłaściwego zastosowania w efekcie nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a co za tym idzie nieustalenia przesłanek określonych w tym przepisie, niezbędnych do stwierdzenia, bądź odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, - przepisów art. 107 § 1 Kpa oraz § 3 Kpa poprzez ograniczenie się przez organ I instancji do wskazania jako podstawy prawnej prawa materialnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, bez wskazania na podstawie jakich konkretnie przepisów organ I instancji wydał swą decyzję oraz brak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w szczególności brak odniesienia się do złożonych przez skarżącą wniosków dowodowych, - przepisu art. 6 Kpa poprzez wystąpienie przez organ I instancji o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego w trybie nieprzewidzianym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, - naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób; Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, które to upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu - na skutek ograniczenia prawa strony do korzystania ze środków dowodowych przewidzianych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy również delegacja ustawowa zawarta w art. 231 Kp (w brzmieniu z [...] r.) na podstawie której wydano rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych nie dają podstaw do tego, aby w oparciu o nie ograniczać możliwości dowodowe w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, które to postępowanie jak wynika z przepisu art. 37 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej prowadzone jest według przepisów Kpa, z uwagi na to, że nie jest dopuszczalne poprzez rozporządzenie ograniczanie praw strony postępowania wynikających z ustawy, - przepisu art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 140 Kpa na skutek nie podjęcia przez organ wydający zaskarżoną decyzję inicjatywy dowodowej, a nadto na skutek ograniczenia inicjatywy dowodowej strony poprzez przyjęcie niedopuszczalności wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego właściwej specjalności, jak również na skutek nie dokonania oceny stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, - przepisu art. 80 Kpa w zw. z art. 140 Kpa na skutek przekroczenia przez organ II instancji, jak również przez organ I instancji granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że wystarczające jest w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji dokonanie analizy dowodów już zgromadzonych podczas postępowania przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego , które to postępowanie zakończyło się stwierdzeniem nieważności wydanej w jego toku decyzji, w szczególności zaś opinii wydanej przez Instytut im. prof. N. w Ł. i następnie poddanie tej opinii uzupełnieniu przez ten sam Instytut, w trybie nieprzewidzianym zarówno w przepisach Kpa, jak w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, - przepisów art. 107 § 1 i 3 Kpa na skutek tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwie uzasadniona, gdyż nie zawiera wskazania faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na jakich oparto się w tym zakresie, nie zawiera stanowiska co do dowodów i wniosków zgłaszanych przez stronę, a obszerne uzasadnienie decyzji stanowi jedynie przypomnienie kolejnych etapów postępowania i podejmowanych w nich czynności przez stronę i rozstrzygnięć wydawanych przez organy orzekające, a nadto zaskarżona decyzja jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia prawnego, - art. 136 Kpa na skutek nie przeprowadzenia przez organ II instancji uzupełniającego postępowania dowodowego, - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 6, 7, 8, 9 i 11 Kpa na skutek tego, że nie wyjaśniono dlaczego zostały w toku postępowania pominięte nowe dowody ,gdyż wychodząc z założenia, że jest związany orzeczeniami jednostek orzeczniczych, wyłączył jakąkolwiek możliwość naprowadzania dowodów, które stanowisko tych jednostek mogłyby podważyć, jak również na skutek tego, że w sprawie występują daleko idące wady w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Na wstępie uzasadnia skargi, pełnomocnik strony wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., rozpatrywał niniejszą sprawę na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt: II SA/Sz 53/08, którym to orzeczeniem stwierdzono nieważność decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. nr [...]. W orzeczeniu Sąd wskazał, że organ ponownie rozpatrujący sprawę powinien w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek strony z dnia [...] r., a dopiero po ostatecznym jego rozstrzygnięciu wniosek późniejszy, a także dołożyć należytej staranności przy uzasadnianiu wydawanych rozstrzygnięć (art. 107 Kpa), a także ustosunkować się do składanych przez stronę wniosków. Skutkiem powyższego Państwowy Wojewódzkiego Inspektor Sanitarny w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyłączył Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego z postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] r. dotyczącego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej pod postacią [...] oraz wyznaczył do rozpatrywania przedmiotowego wniosku Państwowego Inspektora Sanitarnego w P.. Zdaniem pełnomocnika strony, decyzje organów obu instancji zostały wydane bez uwzględnienia (za wyjątkiem właściwości) wskazań co do dalszego postępowania, zawartych, na zasadzie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r. Uzasadniając powyższe stwierdzenie pełnomocnik wskazał, że postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...] r., zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych powinno toczyć na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Jednakże w działaniach organu I instancji nie podjęto czynności zgodnych z procedurą przewidzianą we wskazanym rozporządzeniu. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie orzeczenia o którym mowa w § 8 tego rozporządzenia oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że warunkiem wydania prawidłowej decyzji przez organ I instancji jest dysponowanie prawidłowo sporządzonym orzeczeniem lekarskim w sprawie choroby zawodowej, sporządzonym przez właściwą jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych. Z brzmienia § 7 ust. 4 rozporządzenia wynika, że wskazane powyżej orzeczenie wydawane jest na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wynikach dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzanych badań klinicznych oraz dokumentacji lekarskiej. Tymczasem, w niniejszej sprawie, organ I instancji, wydając decyzję w [...] r. oparł się na orzeczeniach lekarskich wydanych w [...] r., które z oczywistych względów nie mogły uwzględniać dokumentacji medycznej skarżącej powstałej po tej dacie. Pełnomocnik podniósł, że materiał dowodowy, na którym powinien opierać się organ wydając decyzję powinien być aktualny i adekwatny do przedmiotu prowadzonego postępowania, a w rozpatrywanym przypadku tak nie było. Według pełnomocnika skarżącej, organ I instancji ponownie rozpatrując w [...] r. wniosek skarżącej z [...] r. powinien dochować procedury przewidzianej przez § 3 ust. 1 rozporządzenia i skierować skarżącą do zakładu społecznej służby zdrowia właściwego do rozpoznawania chorób zawodowych. Takie stanowisko wynika wprost z brzmienia wskazanego przepisu, jak również z faktu, że opinie sporządzane w [...] r. są bezużyteczne, w niniejszej sprawie, zarówno z uwagi na duży upływ czasu od ich sporządzenia, jak też na wskazany powyżej brak uwzględnienia przy ich sporządzaniu aktualnej dokumentacji medycznej skarżącej, sporządzenie tych opinii w całkowicie innym postępowaniu, prowadzonym przez inny organ, którego decyzja opierająca się właśnie na wskazanych orzeczeniach została usunięta z obiegu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Pełnomocnik strony podkreślił, że organ I instancji, bez oparcia w procedurze przewidzianej w rozporządzeniu z 1983 r. oraz wbrew wnioskom skarżącej z dnia [...] r. (o powołanie w sprawie biegłego) zwrócił się pismami z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Z. Centrum Leczenia i Profilaktyki Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera, Kliniki Chorób Zawodowych w Ł. o uzupełnienie wydanych przez nie orzeczeń lekarskich oraz opinii. Takie postępowanie organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozporządzenie z 1983 r. nie przewiduje procedury uzupełniania orzeczenia lekarskiego, czy też opinii lekarskich. Również nie może być uznane za prawidłowe postępowanie organu administracji, który po otrzymaniu wniosku o sporządzenie opinii biegłego wniosek ten przesyła do jednostki sporządzającej orzeczenie lekarskie z prośbą o uzupełnienie orzeczenia, jednocześnie jednak nie podejmując żadnych działań w celu powołania w sprawie biegłego odpowiedniej specjalności. Pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że organ I instancji po otrzymaniu uzupełnień opinii i orzeczenia lekarskiego nie przekazał ich skarżącej, do czego był zobowiązany na podstawie § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 1983 r., pomimo, że uzupełnienia stanowią część orzeczenia lekarskiego, na którym oparł się organ I instancji. Z tego tytułu- według pełnomocnika - skarżącej, na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r., przysługiwało prawo do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo - badawczy. Ponadto, w przedmiotowej sprawie, nie zostały dochowane zasady prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, albowiem organ I instancji nie przeprowadził w zasadzie postępowania dowodowego, opierając się wyłącznie na materiale dowodowym, który został zgromadzony przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., która została unieważniona. W konsekwencji doszło do rażącego naruszenia interesów strony postępowania. Pełnomocnik zarzucił także, że organ I instancji nie przejawił jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej w sprawie, gdyż - zdaniem pełnomocnika - nie można uznać za takową wyznaczenia stronie terminu do zapoznania się materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, czy też wystąpienia z pismem do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (pismo z dnia [...] r.), czy też z pismem do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. N. w Ł. o zweryfikowanie opinii wydanych przez te jednostki organizacyjne w sprawie choroby zawodowej J. S., w szczególności w sytuacji, gdy na podstawie akt sprawy nie jest nawet znany materiał dowodowy, jaki tym jednostkom został przesłany w celu zweryfikowania wydanych przez nie opinii, jak również mając na uwadze to, że taka weryfikacja nie jest środkiem dowodowym znanym, ani ustawie, ani w rozporządzeniu z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Z kolei wnioski dowodowe strony zawarte w piśmie strony z dnia [...] r., zostały przez organ I instancji pominięte, także w uzasadnieniu decyzji, a stanowisko to zaakceptował organ II instancji. Niezależnie od naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego stanowi to zlekceważenie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w orzeczeniu z dnia [...] r., co do staranności przy uzasadnianiu wydawanych rozstrzygnięć (art. 107 Kpa), w tym także ustosunkowania się do składanych przez stronę wniosków. Organ II instancji nie odniósł się do okoliczności, że decyzja organu I instancji w żaden sposób nie ustosunkowała się do samego faktu złożenia wniosków dowodowych, poprzestając na stwierdzeniu, iż zostały one złożone w dniu [...] r. Zdaniem pełnomocnika strony, takie postępowanie organów zarówno I jak i II instancji nie odpowiada prawu i stanowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarówno bowiem przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, jak i rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. nie mogą ograniczać reguł dowodowych postępowania administracyjnego określonych ustawą. Delegacja ustawowa, na podstawie której wydane zostały przepisy obu tych rozporządzeń nie obejmuje prawa do ograniczenia zakresu środków dowodowych z jakich może korzystać strona, żądając ustalenia istnienia choroby zawodowej. Tym samym należy przyjąć, że organ I instancji przyjął dopuszczalność ograniczenia poprzez przepisy o randze podustawowej możliwości korzystania przez stronę ze środków dowodowych przewidzianych w Kpa. Pełnomocnik zaznaczył, że z uwagi na treść art. 178 ust. 1 Konstytucji Sąd rozpoznający niniejszą skargę ma możliwość weryfikacji zgodności z ustawą i Konstytucją wyżej wskazanych działań organów administracji, w kontekście przytoczonych przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Ustęp drugi tego paragrafu stanowi zaś, że przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się: rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub z materiałem pochodzącym od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe. Paragraf 10 ust. 1 stanowił zaś, że na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia. Pełnomocnik skarżącej wskazał dalej, że stanowisko doktryny, jak i orzecznictwo dotyczące problematyki podstawy prawnej decyzji administracyjnej jest jednoznaczne co do tego, że podstawę prawną decyzji stanowią w zasadzie przepisy tzw. materialnego prawa administracyjnego. Przepisy Kpa stanowią podstawę prawną jedynie dla rozstrzygnięcia kwestii procesowych. A zatem wskazanie art. 138 § 2 Kpa, jako podstawy prawnej decyzji z dnia 9 listopada 2007 r. jest błędne i stanowi naruszenie prawa, gdyż przepis ten określa jedynie sposób załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym wywołanym wniesieniem odwołania od decyzji organu I instancji. Analizowana decyzja nie daje jakiejkolwiek wiedzy dla strony na temat brzmienia przepisów rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., jak również obowiązków organu administracji z tego rozporządzenia wynikających. Tymczasem organ rozpoznający sprawę dotyczącą stwierdzenia choroby zawodowej powinien zbadać działanie czynników szkodliwych dla zdrowia oraz ich występowanie w środowisku pracy, jak również rodzaj i stopień narażenia oraz jego czas właśnie w oparciu o konkretne przepisy prawa. Pełnomocnik skarżącej powołał się w tym miejscu na następujące orzeczenia sądów : wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 maja 2002 r. I SA 1144/2001, wyroku Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 stycznia 2002 r. II UKN 746/2000 (OSNP 2003/21 poz. 521), wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98, Prokuratura i Prawo - dodatek 1999/7-8 poz. 56 (OSNAPiUS 1999/22 poz. 709), wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 1984 r. II PRN 9/84 (OSNCP 1985/4 poz. 53). W ocenie pełnomocnika J. S. analiza tych orzeczeń wskazuje na to, że prawidłowe stosowanie przepisów § 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy występowania czynników szkodliwych dla zdrowia oraz ich wpływu na zdrowie pracownika, tym samym z rozporządzenia tego wynika zakres badania sprawy przez organ administracji wydający orzeczenie w sprawie. Wynik owego badania, mającego na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, celem dokonania odpowiedniego stosowania prawa materialnego, powinien znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Według pełnomocnika, w tej sprawie organy administracji nie przeprowadziły w sposób właściwy postępowania. Uzasadnienie decyzji organu II instancji, pomimo pozornej obszerności, jest bardzo lakoniczne. Przede wszystkim sprowadza się ono do nakreślenia przez organ II instancji historycznego rysu sprawy z opisem poszczególnych czynności podejmowanych w postępowaniu przez właściwe organy i stronę. Uzasadnienie właściwe, czyli ta część w której powinno znaleźć się uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji to tylko część jednej strony (str. 7) uzasadnienia decyzji, przy czym nie spełnia ono wymogów prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Brak w nim szczegółowego opisu miejsca pracy skarżącej, jak również brak wskazania w sposób szczegółowy czynników ryzyka, na których oddziaływanie strona była w czasie zatrudnienia narażona. Uzasadnienie sprowadza się w zasadzie do bardzo ogólnikowych stwierdzeń sprowadzających się do wniosku, że przeprowadzone badania nie spowodowały wykazania u strony choroby zawodowej – [...]. Organ II instancji stwierdził, że zarówno badania przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S., jak i w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. wykazały, iż nie ma merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i jednoznacznie wskazują na etiologię pozazawodową. Jednakże żaden z organów rozpoznających sprawę nie podjął starań o sprecyzowanie na czym owa etiologia pozazawodowa polega. Nie wskazano żadnych innych czynników ryzyka, które mogłyby u skarżącej spowodować, bądź przyczynić się do stwierdzenia [...] (której występowanie u skarżącej jest niewątpliwe). Organy prowadzące postępowanie powinny w sposób szczegółowy przeanalizować stanowisko pracy strony i występujące w nim czynniki ryzyka, które mogłyby spowodować występowanie u strony [...]. Zaskarżona decyzja nie daje jakiejkolwiek wiedzy na temat tego, aby takie ustalenia zostały poczynione. W uzasadnieniu, i to w tej jego części, która stanowi opis przebiegu postępowania w sprawie, wymienia się jedynie przykładowe odczynniki chemiczne, jak również wskazania w jakim stopniu mogą one powodować występowanie [...] bądź też, że nie mają na wystąpienie tej choroby żadnego wpływu. Wymienione w uzasadnieniu decyzji badania również wskazane są w całkowitym oderwaniu od istoty sprawy, gdyż organ administracji nie wskazuje jakichkolwiek wniosków, jakie powinno się wyprowadzić, ze stwierdzenia, że "wykonane testy [...]", czy też ze stwierdzenia, że "testy [...]". Również niewyjaśnione jest stwierdzenie,[...]. Przepis ust. 2 § 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. stanowi, że przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się: rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub z materiałem pochodzącym od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w ocenie pełnomocnika - nie sposób doszukać się wypełnienia, przez organ, który wydał decyzję z dnia [...] r., powyższych wymogów. W konsekwencji decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów tegoż paragrafu rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że konstrukcja przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1893 r. przemawia za tym, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w Wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98 oraz orzeczenie SN z dnia 19 lipca 1984 r. II PRN 9/84 ; OSNCP 1985/4 poz. 53). Skoro zatem istnieje domniemanie, to obowiązkiem organu administracyjnego, w przypadku gdy jego stanowisko jest sprzeczne z wnioskiem strony, jest obalenie tego domniemania, a zatem wykazanie, że w przypadku strony dana choroba nie występuje, a nawet jeżeli występuje to nie może być uznana za zawodową z powodu braku w miejscu pracy odpowiednich czynników narażenia. Materiał dowodowy sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że u skarżącej występuje [...], jak również, że w środowisku pracy występowały czynniki ryzyka zapadnięcia na tego rodzaju chorobę zawodową. Organ II instancji, podobnie jak wcześniej organ I instancji, nie wskazał jakichkolwiek innych czynników, które mogłyby spowodować występowanie u J. S. choroby w postaci [...], a które występowały poza jej miejscem pracy, nie wykazał również jakiegokolwiek obciążenia genetycznego, które mogłoby spowodować występowanie u strony tego rodzaju schorzenia. Pełnomocnik skarżącej, odnosząc się do kwestii naruszenia w sprawie art. 107 Kpa, obszernie opisał wymogi jakie określają przepisy prawa i orzecznictwo sądowe względem konstrukcji decyzji i dla jej prawidłowego uzasadnienia. ze wskazaniem na uchybienia organów w tym zakresie. W szczególności pełnomocnik wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada prawu i to w sposób taki, że zachodzi przypadek rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera przecież wskazania jakichkolwiek dowodów przeprowadzonych w sprawie, gdyż nie można za takowe uznać opisu przebiegu postępowania. Element uzasadnienia decyzji obejmujący analizę materiału dowodowego powinien być odpowiednio redakcyjnie wyodrębniony w uzasadnieniu, tak aby umożliwić jego należytą weryfikację. W decyzji organ wskazał wprawdzie na orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej dokonane i opinie Instytutu im. prof. N., jednakże bez szczegółowej jego analizy. Z treści uzasadnienia decyzji nie wynika natomiast w żadnym razie jaki walor dowodowy mają te dokumenty. Organ administracji nie wskazał również jakie ustalenia faktyczne na podstawie tych dokumentów poczynił. Brak w uzasadnieniu szczegółowych ustaleń, co do czynników narażenia zawodowego, co do czasu pozostawania pod wpływem tych czynników, jak również tego, czy mogą czy też nie wywoływać [...]. Brak jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyny występowania u strony [...], pomimo tego, że z dokumentacji J. S. wynika, że do pracy przyjęta została zdrowa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego. Ponadto, organ II instancji, pomimo, że było to podnoszone już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nie wyjaśnia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego zastosował w sprawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Pełnomocnik wskazał także, że organom obu instancji umknęła kwestia, że co do decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. została wydana decyzja o stwierdzeniu jej nieważności. Tym samym decyzja ta została przez organ wyższego stopnia zdyskwalifikowana jako posiadająca rażące wady i wyeliminowana z obrotu prawnego. Wykorzystując zatem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zakończonego decyzją, co do której stwierdzono jej nieważność, organy obu instancji powinny niewątpliwie z dużo większą ostrożnością podchodzić do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zakończonym wydaniem takiej decyzji. Tym samym, wobec utrzymania w mocy decyzji organu I instancji również organ II instancji naruszył kolejną, wynikając z art. 8 Kpa zasadę ogólną postępowania administracyjnego pogłębiania zaufania obywateli do działania organów administracji. Również zasada ogólna wyrażona w art. 9 Kpa została w przedmiotowym postępowaniu naruszona, albowiem w zasadzie nie miało miejsca prowadzenie postępowania zmierzającego do zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na stwierdzenie istnienia u J. S. choroby zawodowej. Organ II instancji również nie dostrzegł tej nieprawidłowości. Istotne jest także wytłumaczenie stronie, dlaczego organ zastosował dany przepis w określonych okolicznościach, czego - w ocenie pełnomocnika organy obu instancji nie uczyniły. Pełnomocnik podkreślił, że organ II instancji, podobnie jak poprzednio organ I instancji, nie wyjaśnił dlaczego odmówił wiary dowodom przedstawionym przez stronę,w szczególności, w załączonym do pisma strony z dnia [...] r., skierowaniu z Przychodni Gruźlicy i Chorób Płuc do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i opisie prześwietlenia oraz dowodom przedstawionym podczas zapoznania z aktami sprawy, jak również dlaczego uznał za zasadne odmówienie stronie możliwości przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w piśmie strony z dnia [...] r. Organy obu instancji nie wyjaśniły dlaczego w opinii sporządzonej przez Instytut im. prof. N. w Ł. zinterpretowano wynik [...] klasa jako stężenie niskie, podczas gdy w badaniu Wojewódzkiego Zakładu Gruźlicy , według normy podanej na wyniku badań, wynik ten powinien być w klasie [...] tj. [...]. Wynik tego badania został przez stronę przedłożony Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. w dniu [...] r., jako załącznik do złożonego wówczas pisma dowodowego. Zdaniem pełnomocnika, organy obu instancji pominęły również to, że w Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonej w dniu [...] r. przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną stwierdza się, że warunki pracy stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie nr [...] z Przychodni Chorób Zawodowych z Ł. z dnia [...] r. stwierdza istnienie narażenia zawodowego od [...] r. do [...] r. i opisowo stwierdza następujące choroby : [...]. Organy obu instancji pominęły kopie kart chorobowych z Przychodni Medycyny Pracy , które zostały załączone do pisma dowodowego z dnia [...] r., złożonego w Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym w P. oraz to, że w toku badań przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy , po nałożeniu skarżącej [...]żądania skarżącej. Pełny wykaz odczynników, z którymi pracowała skarżąca został dołączony do dochodzenia epidemiologicznego w dniu [...] r. (w aktach sprawy), a pomimo tego dotychczas nie zweryfikowano tej listy pod kątem stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, przedstawione okoliczności potwierdzają, że w zakresie uzasadnienia faktycznego zaskarżona decyzja zawiera daleko idące uchybienia, podobnie jak utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji i nie ulega wątpliwości, że choroba zawodowa, o której stwierdzenie występowała strona, jest chorobą zawodową wymienioną w załączniku do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa materialnego czy procesowego, jeżeli miało ono bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot odpowiada wymogom prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lipca 2008r. – sygn.akt II SA/Sz 53/08, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...]r., Sąd uznał, że organ I instancji wydając decyzję naruszył rażąco prawo, bowiem nie był organem właściwym do rozpatrzenia wniosku strony z dnia [...]r. o stwierdzenie choroby zawodowej, czego nie zauważył organ odwoławczy i utrzymał w mocy decyzję. Sąd wskazał też, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – poza kwestią właściwości organu do rozpatrzenia wniosku - organy powinny w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek strony z dnia [...]r., a dopiero po ostatecznym jego rozstrzygnięciu wniosek późniejszy (z dnia [...]r., a także dołożyć należytej staranności przy uzasadnieniu wydawanych rozstrzygnięć (art. 107 kpa), w tym także ustosunkować się do składanych przez stronę wniosków. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dlaczego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżania. Przytoczony przepis pociąga za sobą daleko idące konsekwencje zarówno dla ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, toczącego się w następstwie wydania wyroku, jak i dla kolejnego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym podlegać będą ocenie decyzje administracyjne, wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ administracji – co do zasady - jest obowiązany ponownie rozpoznać sprawę, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku chyba, że nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego i prawnego. Również Sąd ponownie kontrolując decyzje wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy jest związany oceną i wytycznymi Sądu, a także kontroluje czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Wbrew zarzutom skargi, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy w pełni uwzględniły i wykonały wytyczne sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia [...]r. i w pierwszej kolejności został rozpoznany wniosek skarżącej z dnia [...]r. o stwierdzenie choroby zawodowej. Wskazać należy, że zgodnie z zasadą prawa administracyjnego organ wydaje decyzję według stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania decyzji oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji. Stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji administracyjnej, to nie zawsze przepisy aktualnie obowiązujące. W rozpoznawanej sprawie z mocy § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869) wystąpiła sytuacja uzasadniająca zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 poz. 294 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r. postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem [...]r. są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. Niesporne jest, że przedmiotem rozpoznania jest wniosek skarżącej z dnia [...]r. Tak więc, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji odnosić się musi do ustaleń organu stwierdzonych na dzień wydania tej decyzji oraz stanu prawnego stanowionego w [...] roku. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, chorobą zawodową jest choroba, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się : rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy, bezpośredni kontakt z chorymi zakaźnie lub materiałem pochodzącym od tych chorych oraz z czynnikami powodującymi choroby inwazyjne, uczuleniowe i nowotworowe. W myśl § 10 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny. Podstawę tej decyzji stanowi orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania choroby zawodowej (§ 7 ust. 1) oraz wyniki dochodzenia epidemiologicznego, a także dokumentacja dotycząca zagrożeń zawodowych występujących w środowisku pracy i z przebiegu pracy zawodowej (§ 4 rozporządzenia). Z przytoczonych przepisów wynika, że wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową lub odmawiającej uznania danego schorzenia za chorobę zawodową wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania i poczynienia ustaleń dotyczących z jednej strony charakteru pracy pracownika, jej przebiegu i zagrożeń występujących w środowisku pracy oraz z drugiej strony – ustaleń dotyczących stanu zdrowia pracownika i związku schorzenia z warunkami pracy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy, który obrazuje okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia. Dotyczą one bowiem stanu zdrowia skarżącej w dacie złożenia wniosku o ustalenie choroby zawodowej, jak również obejmują okres późniejszy wskazany przez stronę w jej pismach z dnia [...] oraz w złożonych zaświadczeniach i dokumentacji lekarskiej, a także obrazuje wyniki dochodzenia epidemiologicznego oraz zawiera odpowiednie orzeczenia jednostek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych (Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy w Ł. im. J.) na okoliczność związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem a środowiskiem pracy. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, a żądanie strony domagającej się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego jest bezpodstawne. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego (wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999r., II SA/Wr 1452/97, ONSA 2000/2/63). Z prawidłowych i nie kwestionowanych przez stronę ustaleń organu wynika, że aktywność zawodową skarżąca zakończyła z dniem [...]r. kiedy to od [...]r. przeszła na emeryturę, i z tą datą ustało wszelkie narażenie na czynniki szkodliwe występujące w miejscu pracy tj. alergeny zawodowe. Z opinii właściwych jednostek orzeczniczych wykonanych bezpośrednio po zakończeniu pracy zawodowej i szczegółowo opisanych w uzasadnieniach decyzji organów orzekających (orzeczenie WOMP w Szczecinie z dnia [...]r. i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...]r. – podtrzymanych w całości w [...]r.) wynika, że nie stwierdzono u skarżącej podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii [...]. Rozpoznanie astmy opiera się na typowym obrazie klinicznym oraz analizie badań czynnościowych płuc. Jeżeli nie stwierdza się [...], a wywiad wskazuje na [...], należy wykonać niespecyficzną inhalacyjną próbę prowokacyjną. Nakładanie się typowego obrazu klinicznego na dodatnią próbę inhalacyjną prowokacyjną potwierdza rozpoznanie astmy oskrzelowej. Próbę taką z alergenem wykonuje się pacjentów, którzy nie reagują skurczem oskrzeli na histaminę i metaholinę, a mają w wywiadzie typowe napady duszności po kontakcie z alergenem. U skarżącej wykonano to badanie i uzyskano [..]. Wykonano też badanie [...] i również wynik był ujemny, co eliminuje lateks jako czynnik etiologiczny [...]. Tym samym, uznano że schorzenie występujące u skarżącej ma podłoże pozazawodowe. Skoro zatem badania wykonane bezpośrednio po zakończeniu pracy zawodowej przez skarżącą wykluczyły zawodową etiologię [...], to istotnie nie było podstaw do dalszych badań skarżącej, które w istocie prowadziłyby do ustalenia aktualnego stanu zdrowia strony, co nie jest celem postępowania w sprawie o ustalenie choroby zawodowe. Celem postępowania w sprawie niniejszej jest bowiem ustalenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem umieszczonym w wykazie chorób zawodowych, a środowiskiem pracy. Z tego powodu w ocenie Sądu, nie są trafne zarzuty podniesione w skardze, że organy ponownie rozpoznając wniosek skarżącej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.