IV SA/Wa 325/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Sygn. akt IV SA/Wa 32S/10 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] stycznia 2009r. M. L. reprezentowany przez pełnomocnika racicę prawnego M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego płanu zagospodarowania przestrzennego dla P. zarzucając rażące naruszenie: art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu oraz przez niezastosowanie art. 17 pkt 13 tej ustawy tj, przez brak naniesienia na część graficzną płanu uwzględnionej przez Prezydenta Miasta W. uwagi do projektu planu w postaci drogi dojazdowej od [...] dla obszaru oznaczonego symbolem [...]; art. 19 i art, 20 ust. 1 ww. ustawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie albowiem Rada Miasta powinna podjąć oddzielną uchwałę o zgodności projektu planu zagospodarowania ze studium, przed uchwaleniem planu, co jednak nie nastąpiło, a stwierdzenie zgodności treści studium z treścią projektu planu zawarte zostało w części wstępnej uchwały; art, 2 pkt. 10 ww. oraz niezastosowanie art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, albowiem objęcie ochroną obiektu przy [...] w zakresie określonym planie zagospodarowania P. nastąpiło przez podmiot nie posiadający do tego umocowania ustawowego; art. 4 wskazanej ustawy oraz niezastosowanie art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, albowiem objęcie ochroną nastąpiło bez uzasadnienia nieruchomości przy [...] w zakresie określonym w planie zagospodarowania przestrzennego dla P. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż posiada interes prawny do zakwestionowania postanowień zaskarżonego planu, albowiem jest współwłaścicielem nieruchomości budynkowej i użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej położonej przy [...] w W. objętej postanowieniami planu. Ponadto pismem z dnia [...] listopada 2009r. skarżący wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miasta nie ustosunkowała się do wezwania, w związku z powyższym M. L. w terminie 60 dni od dnia doręczenia Radzie Miasta wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniósł niniejszą skargę. Zdaniem skarżącego ustalenie ochrony nieruchomości budynkowej położonej przy [...] jako dobra kultury współczesnej narusza prawa skarżącego przez ograniczenie wykonywania prawa współwłasności oraz prawa użytkowania wieczystego, gdyż obejmuje w szczególności zakaz naruszania elementów właściwych dla pierwowzoru tj.: bryły budynku, formy elewacji, otworów okiennych, kształtu stolarki okiennej i jej podziału, kolorystyki elewacji oraz zakaz stosowania jaskrawych kolorów na elewacjach budynku. Postanowienia planu dotyczą również minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenu, maksymalnej powierzchni zabudowy terenu, maksymalnej liczby kondygnacji dla obszaru oznaczonego na rysunku symbolem [...]. Wobec takich postanowień planu skarżący nie będzie mógł w szczególności rozbudować nieruchomości, zlokalizować pod nią parkingu podziemnego, wymienić stolarki okiennej na inną, niż obecnie występująca w budynku, co będzie między innymi wiązało się ze znacznie większymi kosztami, niż wymiana niestandardowej stolarki okiennej. Tym samym wejście w życie przedmiotowego planu zagospodarowania powoduje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wynikające z przysługującego skarżącemu prawa współwłasności i użytkowania wieczystego. Ponadto zdaniem skarżącego ww, uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującego prawa tj. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 19 i przez niezastosowanie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak naniesienia na część graficzną planu zagospodarowania uwzględnionej przez Prezydent Miasta W. uwagi do planu w postaci drogi dojazdowej od [...] dla obszaru oznaczonego symbolem [...]. Zdaniem skarżącego przy uchwaleniu planu nie dochowano także innych wymogów procedury planistycznej tj. nie wyłożono projektu planu do publicznego wglądu czym organ planistyczny naruszył w sposób istotny tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast Rada Miasta powinna podjąć oddzielną uchwałę o zgodności projektu planu zagospodarowania ze studium, przed uchwaleniem planu, co jednak nie nastąpiło. W niniejszej sprawie stwierdzenie zgodności treści studium z treścią projektu zawarte zostało w części wstępnej uchwały. W ocenie skarżącego uchwała Rady Miasta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. została podjęta z naruszeniem obowiązującego prawa tj. przez błędną wykładnią i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także niezastosowanie art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji przez objęcie ochroną obiektu przy [...] w zakresie określonym w planie zagospodarowania P. przez podmiot nie posiadający do tego umocowania ustawowego. Nieruchomość budynkowa położona przy [...] została objęta ochroną w planie zagospodarowania P. jako dobro kultury współczesnej. Objęcie ochroną zgodnie z § 9 planu zagospodarowania powoduje ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu obejmujące w szczególności zakaz naruszania dla właściwych dla pierwowzoru: bryły budynku, formy elewacji, otworów okiennych, kształtu stolarki okiennej i jej podziału, kolorystyki elewacji oraz stolarki, zakaz stosowania jaskrawych kolorów na elewacjach budynku, a także obejmujące minimalną powierzchnię biologicznie czynną dla terenu, maksymalną powierzchnię zabudowy teren maksymalną liczbę kondygnacji, dla obszaru oznaczonego na rysunku symbolem [...]. Przy czym obiekt przy [...] został wskazany do objęcia ochroną przez podmiot nie umocowany do tego ustawowo. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedynym aktem normatywnym, który mówi o dobru kultury współczesnej. Definicji tej nie zawiera w szczególności ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zwrot dobro kultury współczesnej pojawia się w art. 1 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 1 pkt 4, 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak żaden z przytoczonych przepisów nie wskazuje organu, który jest uprawniony do określenia jaki obiekt może posiadać przymiot dobra kultury współczesnej oraz jakie mają być warunki ochrony dla tego obiektu, co w zasadzie jest równoznaczne z kształtowaniem ograniczeń w prawach przysługujących właścicielom nieruchomości. Zgodnie zaś z ustawą zasadniczą prawo własności może być ograniczone tylko w przypadkach wskazanych w ustawie, co stanowi także gwarancje, iż podmiot dokonujący ograniczenia wykonywania prawa własności będzie posiadał do tego również umocowanie ustawowe. Organ planistyczny nie może arbitralnie wskazywać podmiotu, który ma określać ograniczenia wykonywania prawa własności. Odmienna sytuacja godzi w zasady rządzące państwem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub też jej części. Zdaniem Rady twierdzenia w tym zakresie są chybione i nie znajdują swojego oparcia faktycznego i prawnego. Rada wskazała, iż stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała 0 zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na co wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1863/06. Oczywistym w sprawie pozostaje, że w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek ustawowy określony w art. 20 ust. 1 upzp o czym wprost świadczy treść przytoczonej wyżej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu. Nadto przywołany przepis art. 20 ust. 1 ustawy nie stanowi, że ma być podjęta odrębna uchwała o zgodności planu ze studium. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 19 ustawy o planowaniu 1 zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak naniesienia na część graficzną planu gospodarowania uwzględnionej przez Prezydenta Miasta W. uwagi do projektu planu w postaci drogi dojazdowej od [...] dla obszaru oznaczonego symbolem [...], Rada uznała iż jest on gołosłowny i nie znajduje swojego odzwierciedlenia w procedurze planistycznej, gdyż stosownie z załącznikiem do zarządzenia Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008 r. przy poz. [...] jest zapis "uwzględnić na rysunku planu dojazd do nieruchomości od strony [...] zgodnie ze stanem istniejącym", a na rysunku planu został zaznaczony wjazd strzałką na teren [...]. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 2 pkt 10 i art, 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niezastosowanie art. 64 ust.3 Konstytucji RP poprzez objęcie ochroną obiektu przy [...]. Ustanowiony w art. 2 słownik pojęć zachowuje moc normatywną na potrzeby zaskarżonego aktu prawnego i odnosi się do "dóbr kultury współczesnej" i zapewnia kompatybilność z ustawą z dnia 23 lipca 2003 o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 16, poz. 1568 ze zm.). Ustawa ta pozostawia radom gmin swobodę co do potrzeb w tym zakresie, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Budynek Z. został uznany w planie miejscowym za dobro kultury współczesnej i znajduje się na liście dóbr kultury współczesnej zawartej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Opinię w zakresie oceny wartości artystycznych i historycznych obiektu Z. oraz uznania go za dobro kultury współczesnej wyraził [...] Konserwator Zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd rozpoznając skargę na uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla P. nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym warunków formalnych, Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/06 LEK nr 315977). W niniejszej sprawie skarżący M. L. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy [...] na której posadowiony jest budynek stanowiący jego współwłasność. Nie może budzić wątpliwości, iż własność jest prawem, które wskazuje na istnienie interesu prawnego. Jednocześnie w ocenie Sądu skarżący wykazał, iż postanowienia uchwały Rady W. z dnia [...] czerwca 2009r.w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla P. nie obejmujące ochrona budynek stanowiący współwłasność skarżącego, naruszają posiadany przez stronę interes prawny. Skarżący M. L. wskazywał na niezgodne z prawem objęcie jego budynku przy [...] zbyt daleko idącą ochroną, uznając je za dobro kultury współczesnej oraz na naruszenie procedury planistycznej. Zasadniczym zarzutem skargi jest naruszenie przez Radę prawa własności nieruchomości skarżącego, naruszenie godzące w uprawnienia właściciela określone w art. 140 k.c. 1 art. 3 ustawy. Uniemożliwia to, zdaniem strony skarżącej, planowane zagospodarowanie terenu i korzystanie z nieruchomości. Tak sformułowany zarzut wymaga jednak zastrzeżenia, że plan zagospodarowania przestrzennego z samego założenia narusza prawo własności nieruchomości, a ingerencja gminy w to prawo jest co do zasady dopuszczalna. Problem polega jednak na tym, czy ingerencja ta jest usprawiedliwiona z punktu widzenia zasad i wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, tj. czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości i wykonywaniu prawa własności są konieczne dla zrealizowania koniecznych funkcji publicznych gminy. W ocenie Sądu ingerencja w prawo własności skarżącej jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy -stosownie do art. 3 ust, 1 p.z.p. - należy do zadań własnych gminy. Artykuł ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Powołanego władztwa jednak nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie ww. wezwania nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 71). Rada gminy ma brać pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Oznacza to, iż prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych. Jak już wyżej wskazano nie tylko posiadanie interesu prawnego jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny, ale i naruszenie posiadanego interesu prawnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący bez wątpienia wykazał swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. Sam fakt objęcia budynku przy [...] szczególną ochroną niewątpliwie narusza jego interes prawny. Obowiązkiem Sądu było zatem rozważenie, czy naruszenie to mieści się w ramach przedstawianego wyżej władztwa planistycznego gminy oraz, czy nie jest związane z naruszeniem procedury planistycznej w sposób istotny bądź zasad uchwalania planu (art. 28 p.z.p.). Stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, bądź istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. W ocenie Sądu organ nie wykroczył poza ramy przysługującego mu władztwa planistycznego obejmując budynek położony przy [...] ochroną wynikającą z faktu ustanowienia go dobrem kultury współczesnej. Zdaniem Sądu działania organu, nie były w tym zakresie dowolne i nieuzasadnione. Przede wszystkim stosownie do treści art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jak wynika z akt administracyjnych Rada W. uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwala Nr [...] z dnia [...] października 2006 ) przyjęła określoną w nim politykę przestrzenną Miasta, a tym samym uznała za dobra kultury współczesnej obszary i obiekty wskazane w tym w dokumencie, w tym budynek położony przy [..] (obiekt Z.). Zgodnie z opinią prof. dr hab. arch. L. K. z Wydziału Architektury Politechniki [...] przedmiotowy budynek zasługuje na zachowanie go dobrem kultury polskiej z połowy XX wieku, zarówno na walory architektoniczne jak i osobę autora H. S. - jednej z najwybitniejszych postaci architektury polskiej XX wieku, albowiem jest on jednym z niewielu budynków wzniesionych w początkach łat siedemdziesiątych obiektów reprezentujących cechy późnego modernizmu i w tamtych latach uzyskał wyróżnienie [...]. Cechy jego kompozycji przestrzennej nawiązują do parkowego otoczenia m.in. poprzez podniesienie ponad otaczającą zieleń górnej kondygnacji. Budynek ten wyróżnia się doskonałymi proporcjami, dyscypliną i harmonią kompozycji brył, materiałów i faktur. Dodatkowo podnosi się, że trzy narożniki skrzyżowania północno-wschodni, południowo-wschodni i południowo- zachodni tworzą całość obiektów o niewielkiej wysokości, na wschodnio -południowym obrzeżu znajduje się park miejski - P. Budynek Z. jest integralną częścią kompozycji tej części miasta. Takie też ustalenia znalazły się w uchwalonym planie dla P. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego co do naruszenia art. 2 pkt 10 i art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niezastosowanie art. 64 ust.3 Konstytucji RP poprzez objęcie ochroną obiektu przy [...]. Na akceptację zasługuje stanowisko strony skarżącej, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostawia radom gmin swobodę co do możliwości obejmowania budynków dobrem kultury współczesnej, ustanawiania w tym zakresie strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, zakazów i nakazów, mających na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Budynek Z. został uznany w planie miejscowym za dobro kultury współczesnej i znajduje się na liście dóbr kultury współczesnej zawartej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. Opinię w zakresie oceny wartości artystycznych i historycznych obiektu Z. oraz uznania go za dobro kultury współczesnej wyraził [...] Konserwator Zabytków, W świetle powyższego uznać należy, iż naruszony interes prawny skarżącego, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy także zarzut, iż ww. uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującego prawa przez niezastosowanie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez brak naniesienia na część graficzną planu zagospodarowania uwzględnionej przez Prezydent Miasta W. uwagi do planu w postaci drogi dojazdowej od [...] dla obszaru oznaczonego symbolem [...], Zaniechano również ponowienia czynności, o których mowa w treści art. 17 pkt 13 w związku z art. 17 pkt 7d ustawy o planowaniu i darowaniu przestrzennym w niezbędnym zakresie. W powyższym przypadku powtórzenie czynności w niezbędnym zakresie powinno obejmować uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi. Zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem, iż zarzut ten jest gołosłowny i nie znajduje swojego odzwierciedlenia w procedurze planistycznej, gdyż zgodnie z załącznikiem do zarządzenia Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008r. przy poz. [...] jest zapis "uwzględnić na rysunku planu dojazd do nieruchomości od strony [...] zgodnie ze stanem istniejącym", a na rysunku planu został zaznaczony wjazd strzałką na teren [...]. Jednocześnie uwzględnienie tej uwagi nie wymagało ponowienia czynności, o których mowa w treści art. 17 pkt 13 w związku z art. 17 pkt 7d ustawy o planowaniu i darowaniu przestrzennym w niezbędnym zakresie, w tym przypadku uzgodnienia projektu planu z właściwym zarządcą drogi, gdyż uwzględnienie dojazdu do nieruchomości od strony [...], potwierdziło stan istniejący, uwzględniając istniejący już wjazd do tej nieruchomości. Powyższa zmiana nie miała więc jakiegokolwiek wpływu na ruch drogowy lub samą drogę. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 19 i art. 20 ust. 1 ww. ustawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie albowiem Rada Miasta powinna podjąć oddzielną uchwałę o zgodności projektu planu zagospodarowania ze studium, przed uchwaleniem planu, co jednak nie nastąpiło, a stwierdzenie zgodności treści studium z treścią 10 projektu planu zawarte zostało w części wstępnej uchwały. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że dokonanie oceny zgodności planu ze studium w uchwale podejmującej plan, a nie uchwale odrębnej poprzedzającej uchwałę o planie, skutkuje nieważnością planu. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, iż redakcja przepisu art. 20 ust, 1 ww. ustawy wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, wówczas gdy rada gminy - tak jak w niniejszym przypadku - ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan. Zakładając nawet, że rada gminy narusza normę art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkując nieważnością podjętego planu. Przemawia za tym zarówno brzmienie art. 10 ust. 1 ww. ustawy nie przewidując wprost obowiązku podejmowania odrębnej uchwały w analizowanej kwestii, jak i restrykcyjny charakter regulacji art. 28 ustawy zastrzeżonej do przypadków najcięższych naruszeń prawa przy sporządzaniu projektu planu. Jeżeli zatem w sprawie rozpoznawanej przez sąd pierwszej instancji dokonano oceny zgodności aktów planistycznych, o których mowa, tyle że uczyniono to w uchwale plan ten podejmującej, a nie odrębną uchwałą, to brak było podstaw do stwierdzenia nieważności planu w żądanym zakresie i z tego powodu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 1627/07). Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. 11