II OSK 718/11

Dnia 12 lipca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Bożena Popowska /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 622/10 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt: VII SA/Wa 622/10 oddalił skargę A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku podano, iż Starosta Powiatu Wyszkowskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm. – dalej ustawa lub Prawo budowlane), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] (kategoria obiektu XXIX) na działce nr 471 położonej w Skuszewie, gmina Wyszków. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 5 i 34 ustawy, jest zgodny z ustaleniami zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wyszków uchwalonymi uchwałą Nr XXXII/33/2001 Rady Miejskiej w Wyszkowie z dnia 28 czerwca 2001 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 20 sierpnia 2001 r., Nr 171, poz. 2700. Starosta Powiatu Wyszkowskiego wskazał również, że zgodnie z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. projektowana stacja bazowa nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz zgodnie z oświadczeniem projektanta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W decyzji tej organ I instancji określił również obszar oddziaływania inwestycji, który obejmuje działki nr: 471,478, 477/2, 477/1, 462, 461, 474, 472, [...], 479/3, 480 w Skuszewie. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr 28/2010, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań D. i Z. O., L. i M. L., A. K., E. P. z d. N., K. C., D. R., M. P. A., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32, 33 i 34 ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że inwestycja jest zgodna z zapisem zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wyszków. Działka nr ewid. 471 w m. Skuszew, gm. Wyszków, położona jest na terenie przeznaczonym: w części pod zieleń leśną oznaczoną symbolem U 15 LS oraz w pozostałej części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową oznaczoną symbolem U 13 MR/MN. Organ odwoławczy podkreślił, że z oświadczenia projektanta z dnia 4 listopada 2009 r. wynika, że przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA nr 23233 Skuszew nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Wojewoda Mazowiecki zaznaczył również, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej była analizowana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Organ II instancji wskazał, że jeżeli inwestor spełnił wymagania określone w ww. przepisach to właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżących organ odwoławczy stwierdził, że strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu dowodów i materiałów w siedzibie Starostwa Powiatowego w Wyszkowie, o czym zostały powiadomione zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia 9 listopada 2009 r. Organ podkreślił także, że nie może uwzględniać zastrzeżeń i uwag skarżących, jeżeli nie znajdują one uzasadnienia w przepisach prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie interesu prawnego polegającego na zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której jest właścicielem, a tym samym narażeniu ją na trwałe oddziaływanie emitowanego przez stację pola elektromagnetycznego. Skarżąca podniosła, że decyzje obu instancji naruszają jej interes prawny, wynikający z przepisów Kodeksu cywilnego o ochronie własności. Zdaniem skarżącej, jako właścicielowi nieruchomości oznaczonej nr działki [...], przysługuje jej niezakłócone korzystanie z własnej działki, a także ochrona prawna przed działaniami nadmiernie ograniczającymi prawo własności. Do takich działań zaliczyła oddziaływanie z sąsiadującej nieruchomości pola elektromagnetycznego. Skarżąca podkreśliła, że wpływ trwałej ekspozycji oddziaływania pola na zdrowie człowieka nie jest jeszcze do końca zbadany, z uwagi na zbyt krótki okres czasu użytkowania urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, niewątpliwie jednak może on być bardzo niekorzystny. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując powyższą skargę uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności Sąd I instancji rozważył nowe zarzuty, jakie zostały sformułowane przez pełnomocnika skarżącej do protokołu na rozprawie. I tak nie znalazł uznania zarzut, że decyzje organów I i II instancji są obarczone wadą nieważności z uwagi na fakt skierowania ich do L. B., która w dniu wydania decyzji już nie żyła. Zdaniem Sądu I instancji, skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie nie jest równoznaczne z omyłkowym jej doręczeniem. Ww. przesłanka nieważnościowa oznacza wyłącznie to, że w decyzji zawarto rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy dopiero wydanie decyzji w stosunku do np. L. B., a nie do [...] sp. z o.o., należałoby ocenić w kategoriach naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Sąd I instancji stwierdził również, że skarżąca błędnie powołała się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. że A. B., która nabyła udział w sąsiedniej nieruchomości, nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż skarżąca winna mieć na względzie, że podmiotem, który skutecznie może powoływać się przed sądem oraz organem administracyjnym na ww. przesłankę jest A. B. To przedstawienie przez nią dokumentów potwierdzających nabycie przez nią udziału w nieruchomości stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, że w trakcie postępowania A. B. nie występowała z takim wnioskiem, brak jest podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 78 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. wskazano, że brak ustosunkowania się Wojewody Mazowieckiego wprost do zarzutu o braku powołania biegłego w celu wydania opinii w przedmiocie potencjalnego negatywnego oddziaływania ww. inwestycji - nie może prowadzić do uchylenia prawidłowej decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazywał, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym przedmiotem kontroli była kwestia negatywnego oddziaływania stacji bazowej telefonii cyfrowej. Z oświadczenia projektanta wynika, że przedmiotowa inwestycja w przedstawionej konfiguracji nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W opisie oceny narażenia ludności zawartej w projekcie budowlanym wskazano, że przedmiotowa inwestycja przewiduje zastosowanie anten o kierunkowej charakterystyce promieniowania. Przyjęte dla inwestycji rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i konstrukcyjne (wysokość zawieszenia anten 38,1-35,3 m) eliminują dostęp ludzi do obszarów oddziałujących szkodliwie. Ponadto, organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentacji dot. przedmiotowej inwestycji regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska celem zbadania, czy inwestycja ta może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Obowiązek ten wynikał z art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy. Po przeprowadzeniu ww. postępowania, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wydał postanowienie z dnia [...] października 2009 r. znak: [...], którym na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie nałożył obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Poza ustaleniem, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na cele ochrony obszarów Natura 2000, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wykluczył również możliwość jej negatywnego oddziaływania na ludzi poruszających się po ziemi. Stanowisko to organ administracyjny uzasadnił rodzajem i charakterystyką stacji nadawczej, wskazując, że inwestor w nadesłanej dokumentacji wskazał najlepszy dla środowiska wariant inwestycyjny. W projekcie zastosowane zostały bowiem najnowsze rozwiązania technologiczne, przyjmujące model fizyczny zapewniający duży margines bezpieczeństwa i maksymalną możliwą do wystąpienia moc EIRP (ang. Effective Isotropical Radiated Power) na pasmo. Wszystkie parametry instalacji antenowej będą zgodne z obowiązującymi aktami prawnymi. Z powyższych ustaleń wynika, że brak było przesłanek do przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego. W tym miejscu Sąd I instancji wskazał, że stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie odnosiło się -co prawda - do przedmiotowej inwestycji, to w postanowieniu przedstawione zostały niższe wysokości zawieszenia anten sektorowych Kathrein 742 225 i Kathrein 742 213 (odpowiednio 36,80 m i 34,30 m), niż wysokości zawieszenia tych anten przedstawione w projekcie (odpowiednio 38,1 m i 35,3 m). Ponadto postanowienie uwzględniało instalację dodatkowych anten na wysokości 40 m anten radioliniowych o średnicy 0,6m, pracujących w paśmie 23 GHz, których w zatwierdzonym projekcie budowlanym w Tomie II "Część Środowiskowa" - brak. W ocenie Sądu I instancji, wykazane powyżej rozbieżności nie mają wpływu na treść podjętych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie i organy architektoniczno-budowlane rozstrzygnięć, ponieważ pozytywna ocena przedmiotowej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko, w tym ludzi, oparta została na podstawie mniej korzystnych parametrów niż te, które zostały przyjęte w części środowiskowej zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd I instancji powołał się na ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/GI 823/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 540/08, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1428/07, orzeczenia publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4, tj. posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożenia wniosku o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także dokonaniu określonych w art. 35 ust. 1 sprawdzeń, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wymogi, jakie wynikają z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to zostało prawidłowo podpisane przez osobę uprawnioną zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy upoważnieniami. Ponadto, mając na względzie obowiązek wynikający z ww. przepisu, inwestor wraz z projektem przedstawił wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wyszków. Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W postępowaniu tym, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wypowiedział się także w zakresie oddziaływania stacji bazowej telefonii cyfrowej na środowisko, w tym na ludzi. Inwestor spełnił także wymogi określone w art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ przedstawił cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Przedstawiona Staroście Wyszkowskiemu przez inwestora dokumentacja zawierała więc opinię nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej działającego przy Staroście Wyszkowskim, warunki przyłączenia do elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej 08/R11/06570 wydane przez PGE Dystrybucja Warszawa-Teren sp. z o.o. Rejon Energetyczny Wyszków, a także z uwagi dotyczące wysokości przedmiotowej stacji bazowej - uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP. Projekt został także zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy bez zastrzeżeń pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami energonomii. Projektanci dołączyli do projektu stosowne zaświadczenia potwierdzające ich przynależność do Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Z zaświadczeń tych wynika, że przedmiotowy projekt budowlany został wykonany w okresie ich ważności. A zatem, do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono wszystkie wymagane dokumenty, o jakich mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, celem uzyskania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponadto, z projektu budowlanego wynika, że został wykonany obowiązek o jakim mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ projektant zapewnił sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. W procesie budowlanym, poza ww. wymaganiami jakie winien spełnić inwestor, Prawo budowlane nakłada także na organ architektoniczno-budowlanym określone obowiązki. Wynikają one z treści art. 35 ust. 1 ustawy, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż w projekcie budowlanym na każdej stronie znajduje się pieczęć Starostwa Powiatowego w Wyszkowie. Wobec opisanych powyżej warunków od jakich spełnienia zależne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę i opieczętowania projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany należy uznać, że Starosta Wyszkowski spełnił wymóg, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy. Organ administracyjny stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy winien sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864), przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku; bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Nie ma, zdaniem Sądu wątpliwości, że w tym zakresie organ administracyjny dokonał odpowiednich sprawdzeń, tym bardziej, że w uzasadnieniu swojej decyzji powoływał się na stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, a także z uwagi na fakt, że projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Wskazania wymaga, że poza budową wieży dla stacji bazowej telefonii cyfrowej przedmiotowa inwestycja polega także na budowie przyłącza energetycznego. Z projektu budowlanego wynika, że kabel zasilający został zaprojektowany zgodnie z wymogami określonymi w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Sąd I instancji zgodził się z organem administracyjnym, że budowa przedmiotowej inwestycji na działce nr 471 położonej w Skuszewie, gmina Wyszków, zgodna jest z ustaleniami zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wyszków uchwalonymi uchwałą Nr XXXII/33/2001 Rady Miejskiej w Wyszkowie z dnia 28 czerwca 2001 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 20 sierpnia 2001 r., Nr 171, poz. 2700. Zgodnie z postanowieniami ww. planu, ta część działki nr 471 - gdzie zaprojektowano ww. stację bazową telefonii cyfrowej -znajduje się na terenie oznaczonym symbolem U15LS na rysunku graficznym stanowiącym załącznik do planu. Zgodnie z § 31 ust. 1, plan wyznacza "Tereny leśne -LS" - podstawowe przeznaczenie gruntów pod zieleń leśną i zadrzewiania. Zgodnie z § 31 ust. 2 pkt 2, na tych terenach plan dopuszcza w zakresie przeznaczenia uzupełniającego lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Ponadto dla jednostki planistycznej "U" Skusze, zgodnie z postanowieniami zawartymi w § 161, ustala się funkcję podstawową zabudowę mieszkaniową, zagrodową, jednorodzinną, usługi, przemysł, tereny upraw polowych i ogrodniczych, lasy. W § 169 ust. 1 pkt 1 plan ustala dla terenów oznaczonych na rysunku planu, stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały m.in. symbolem U15LS, zakaz wprowadzania obiektów kubaturowych za wyjątkiem obiektów związanych z gospodarką leśną. Natomiast w ust 3 tego paragrafu, plan dopuszcza realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia. Jak wynika z analizy planu miejscowego, na terenie oznaczonym symbolem U15LS, na którym znajduje się część działki nr 471 w Skuszewie objęta przedmiotową inwestycją, dopuszczalne jest lokalizowanie sieci napowietrznej infrastruktury technicznej. Do takich sieci niewątpliwie zalicza się sieć bazową telefonii komórkowej. Zgodnie z postanowieniami zawartymi w części ogólnej, na terenie LS możliwa jest też realizacja funkcji uzupełniającej tego terenu poprzez lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Analiza zarówno zapisów ww. planu miejscowego, projektu zagospodarowania terenu działki nr 471 oraz projektu budowlanego w części środowiskowej wskazuje, że zarzut strony skarżącej, że projektowana stacja bazowa spowoduje ograniczenie w zabudowie nieruchomości skarżącej (działki nr [...]) jest bezzasadny. Z analizy ww. dokumentów wynika, że tylko niewielka cześć działki nr [...] (róg tej działki od strony działek 479/3 i 472) mieścić się będzie w promieniu 70 m od nadajników stacji bazowej telefonii cyfrowej. Natomiast żadna sąsiadująca zabudowa, w tym skarżącej, nie jest umiejscowiona wzdłuż osi głównych promieniowania. Mając na względzie, że działka skarżącej znajduje się na terenie oznaczonym symbolem U13MR/MN - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej, oraz sposób zagospodarowania jej działki, na której znajduje się budynek mieszkalny i dwa gospodarcze, należy stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja nie utrudni w żaden sposób, ani nie pogorszy warunków zabudowy istniejących na działce skarżącej. W przypadku, gdy skarżąca będzie chciała zrealizować nową zabudowę, to będzie to mogła uczynić w centralnej części swojej działki, a więc poza zasięgiem ww. stacji bazowej. Nie bez znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania jest również ustalenie w trakcie postępowania środowiskowego, że wysokość umiejscowienia urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne wyklucza możliwość ich negatywnego oddziaływania na ludzi i zwierzęta. Skoro projektant przewidział w projekcie budowlanym takie rozwiązania techniczne, które minimalizują negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego na ludzi, co zostało dostrzeżone w trakcie postępowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, to trudno jest się dopatrzeć jakiegokolwiek naruszenia interesu osób trzecich, w tym ewentualnego ograniczenia w prawie zabudowy działek znajdujących się na terenie oznaczonym symbolem U13MR/MN. Ponadto, Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca nie podnosiła w trakcie postępowania, że na terenie jej działki są miejsca dostępne dla ludzi, które znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, emitującego m.in. pole elektromagnetyczne o częstotliwości 900, 1800 i 2100 MHz, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten. Z projektu budowlanego wynika, że w niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z akt sprawy wynika, że moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny w niniejsze sprawie zamyka się w zakresie od 1531,19 do 1841,63 W, a wiązki promieniowania są tak skierowane, że wykluczone jest wzdłuż 70-ciometrowej osi promieniowania usytuowanie miejsc dostępnych dla ludzi. Wzdłuż głównej osi nie znajduje się żaden budynek ani mieszkalny, ani gospodarczy. Ponadto, wysokość, na której planowane jest zawieszenie anten znajduje się na takiej wysokości (od 35,3 do 38,1 m), że wykluczony jest dostęp ludzi i negatywne oddziaływanie promieniowania na ludzi. Zasadnie więc w niniejszej sprawie uznanie, że nie było konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Z tych względów organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, nie mógł odmówić wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA (kategoria obiektu XXIX) na działce nr 471 położonej w Skuszewie, gmina Wyszków. Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został w całości zaskarżony przez A. K.. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła naruszenie art.145 § 1 pkt 1 b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo istnienia podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na niezapewnienie stronie Annie B. - następcy prawnemu L. B. - prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym. Wnosząca skargę kasacyjną wskazała również na naruszenie art.145 § 1 pkt 2 w ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na naruszenie przez organy administracji art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej (L. B.). Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art.32 ust.i pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 97 ust.l i 3 i art.63 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm. – dalej UIOŚ) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w oparciu o ustalenia wynikające z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 października 2009 r., stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, podczas gdy postanowienie RDOŚ odnosiło się do niższych wysokości zawieszenia anten sektorowych Kathrein 742 225 i Kathrein 742 213 (odpowiednio 36,80 m i 34,30 m) niż wysokości wskazane w projekcie przedłożonym przez inwestora organom architektoniczno-budowlanym (odpowiednio 38,1 m i 35,3 m). Wnosząca skargę kasacyjną wskazała również na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 K.p.a., polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia czy zwiększenie wysokości zawieszenia anten sektorowych Kathrein 742 225 i Kathrein 742 213 (odpowiednio 38,1 m i 35,3 m) w stosunku do wysokości ustalonych w postanowieniu RDOŚ z dnia 14 października 2009r. (odpowiednio 36,80 m. i 34,30 m ), co mogło wpłynąć na odmienną ocenę przewidywanych skutków zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art.35 ust.l pkt 1 i 2 ustawy w zw. z art. 6 ust.2 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.) polegające na niepełnym sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu z przepisami ustawy, co skutkowało przyjęciem, że inwestor jest uprawniony do wybudowania stacji bazowej telefonii cyfrowej na działce nr 471 położonej w Skuszewie gm. Wyszków, podczas gdy takie zamierzenie inwestycyjne godzi w chroniony prawem interes publiczny. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W skardze kasacyjnej wskazano, iż dla uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania administracyjnego, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., następuje na żądanie strony. W orzecznictwie stwierdza się, że przesądzające znaczenie ma tym zakresie treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części, nie jest uzależnione od aktywności procesowej strony. Argument wypływający z art. 147 K.p.a., wskazujący na wnioskowy charakter postępowania o wznowienie opartego o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie może mieć znaczenia przesądzającego, skoro w hipotezie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonano żadnego rozróżnienia podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, w tym także ewentualnego podziału opartego o kryterium aktywności strony lub działania organu z urzędu. Anna B. nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i nie doręczano jej decyzji (z akt sprawy administracyjnej wynika, że doręczano je nieżyjącej L. B.). Należało zatem przyjąć, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, że Anna B. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem kasatorki, powoływanie się przez organy architektoniczno-budowlane na postanowienie RDOŚ stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie może być uznane za wypełnienie dyspozycji art.32 ust.1 pkt 1 ustawy w zw. z art.96 ust.1 i 3 UIOŚ w postaci przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Należy bowiem wskazać, że postanowienie RDOŚ odnosi się do innych wysokości zawieszenia anten sektorowych Kathrein 742 225 i Kathrein 742 213 (36,80 m i 34,30 m), niż wysokości zawieszenia tych anten przedstawione w projekcie analizowanym przez organy architektoniczno-budowlane (odpowiednio 38,1 m i 35,3 m) i jako takie nie może automatycznie przesądzać o braku wpływu na środowisko inwestycji polegającej na zainstalowaniu anten na wyższej wysokości. Postanowienie, o którym mowa w art.97 ust. 5 UIOŚ, jest bowiem postanowieniem wydawanym po dokonaniu szczegółowej analizy planowanego przedsięwzięcia i uwzględnieniu rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu, a także rodzaju i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1 i 2 UIOŚ. Należy podnieść, że nawet niewielka zmiana wysokości zawieszenia anten sektorowych może wpływać na skalę możliwego oddziaływania planowanej inwestycji (a zwłaszcza emitowanych przez planowaną stację pól elektromagnetycznych) na środowisko, w tym ludzi. Z postanowienia RDOŚ wynika jedynie, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie wywierać znaczącego wpływu na cele ochrony obszarów Natura 2000 w przypadku umieszczenia anten sektorowych na wysokości 36,80 m i 34,30 m. Natomiast RDOŚ w ogóle nie odniósł się do potencjalnego wpływu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w przypadku zainstalowania anten sektorowych na wyższej wysokości. Należy podkreślić, że dopiero zbadanie przez RDOŚ potencjalnego wpływu inwestycji przewidującej zawieszenie anten sektorowych na wysokości wskazanej w projekcie i wydanie odpowiedniego postanowienia w sposób bezpośredni odnoszącego się do tej wysokości mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia, że doszło do spełnienia wymogu określonego w art.32 ust. 1 pkt 1 ustawy w postaci uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Mając na względzie powyższe, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, należy stwierdzić, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo powołały się na postanowienie RDOŚ stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Tym samym uznać należy, że decyzja o wydaniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej została wydana de facto bez uprzedniego dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W skardze podniesiono również, że w toku postępowania administracyjnego zachodziła potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w celu zbadania wpływu zwiększenia wysokości zawieszenia anten sektorowych na środowisko. Jeżeli bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości wykraczających poza zakres wiadomości ogółu osób ogólnie wykształconych, to dowód z opinii biegłych jest konieczny. Biegły powołany w toku postępowania administracyjnego powinien ustalić czy zwiększenie wysokości zawieszenia anten sektorowych w stosunku do wysokości ustalonych w postanowieniu RDOŚ mogło wpłynąć na odmienną ocenę przewidywanych skutków zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Uzasadniając zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że organy administracji obu instancji prawidłowo sprawdziły zgodność projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu z przepisami PiZP, stwierdzono, że akta sprawy wskazują, że lokalizacja projektowanej inwestycji jest kontrowersyjna i wywołała zdecydowane protesty mieszkańców osiedla, czyli nie znalazła aprobaty społecznej, co oznacza, że stoi w sprzeczności z wymaganą przez art.6 ust.2 pkt 1 PiZP zgodnością zagospodarowania terenu (poprzez np. wybudowanie na terenie stacji bazowej telefonii cyfrowej) z chronionym prawem interesem publicznym rozumianym jako uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem Skarżącego, Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie, powyższy obowiązek NSA wiąże się z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w związku z 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z uwagi na wagę tego zarzutu, musi on być rozpoznany w pierwszej kolejności. Dopiero uznanie go za bezzasadny otworzy NSA drogę do rozpoznania skargi kasacyjnej w granicach w niej zakreślonych. Zdaniem orzekającego NSA, zarzut naruszenia przez organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., czego –zdaniem Kasatorki – nie zauważył Sąd I instancji - nie jest uzasadniony. Naruszenie powyższe w skardze kasacyjnej uzasadnia się tym, że decyzję skierowano do osoby nieżyjącej, tj. L. B.. W rozważanym tu zakresie istotne znaczenie ma fakt, że L. B. zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu 9 listopada 2009 r., a - jak wynika z aktu zgonu (I tom, k- 156) - L. B. zmarła w dniu 30 marca 2000 r. Znaczenie ma też fakt podniesiony przez Kasatorkę we wniosku z 2 lipca 2010 r. do Sądu I instancji o podjęcie zawieszonego postępowania, do którego załączono kserokopię aktu notarialnego z dnia 6 lutego 1995 r. Z pisma Kasatorki i aktu notarialnego wynika, że L. B. darowała swoje udziały w nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której planowana jest budowa przedmiotowej stacji telefonii cyfrowej sieci ERA, swojej córce D. R. i synowi T.B. z żoną A. B. (w uzasadnieniu wyroku Sądu i instancji używa się nazwiska Anna B.ch, Z akt sprawy wynika jednak, iż chodzi o Annę B.). Powołując się na powyższe okoliczności Kasatorka domagała się podjęcia postępowania sądowego zawieszonego z powodu zgonu L. B., wskazując, że: "L. Cecylia B. nie była w ogóle stroną niniejszego postępowania, a także postępowania przed organem (...)". Orzekający NSA podziela pogląd wyrażony przez Kasatorkę na etapie postępowania sądowego, tzn. że L. B. nie była stroną postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci ERA. Doręczanie przez organ I i II instancji pism adresowanych do L. B. członkom rodziny w toku postępowania administracyjnego nie może być zatem rozpatrywane jako rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tym samym, nie można przypisać Sądowi I instancji uchybienia normie zawartej w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zdaniem orzekającego NSA, również drugi zarzut procesowoprawny, tj. naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 b P.p.s.a. nie jest uzasadniony. Kasatorka nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że podmiotem, który skutecznie może powoływać się na przesłankę wznowieniową wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest ta osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, tj. A. B., a nie Kasatorka. Jak już wskazywano, A. B. nabyła udział w sąsiedniej – wobec nieruchomości, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja – nieruchomości na podstawie aktu darowizny L. B., równocześnie z córką i synem darczyńcy. Dla udowodnienia swojego stanowiska Kasatorka przedstawiła tylko jedną linię orzecznictwa w kwestii interpretacji 145 § 1pkt 1 b P.p.s.a., abstrahując od argumentacji Sądu I instancji. Tymczasem, poglądy doktryny i orzecznictwo odnoszące się do wymienionego przepisu nie są jednolite (por. pogląd T. Wosia [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 664; tak też wyrok SN z dnia 04.12.2000 r., III RN 200/01, OSNP 2003/24/582 oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 339 i tam przywołane orzecznictwo). Orzekający NSA zauważa jednak, że w ostatnim okresie wyraźnie zaznacza się kierunek, w myśl którego, interes prawny w kwestionowaniu naruszenia praw procesowych w zakresie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym ma podmiot, którego prawa zostały naruszone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09; z dnia 9 czerwca 2011r. sygn.akt II OSK 990/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do jej oceny ustawodawca pozostawił podjęcie obrony. Oparcie rozwiązania zawartego w art. 147 K.p.a. na zasadzie rozporządzalności prawami procesowymi w postępowaniu administracyjnym przez stronę ma też znaczenie dla wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. J. Borkowski w aprobującej glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08 (OSP 2011, z. 2, s. 146 i n.) wskazał, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. nie może być wykładany jako samodzielna podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji, bo jest to jedynie norma odsyłająca, a "naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" muszą być ustalane na podstawie regulacji zawartych w ustawach odrębnych. Art. 147 zdanie drugie K.p.a. stanowi integralny element konstrukcyjny tych podstaw wznowienia postępowania. Mając zatem na względzie fakt, iż celem (ratio legis) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. jest przede wszystkim ochrona obiektywnego porządku prawnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu..., s. 338), to, zdaniem NSA, możliwość zastosowania tego przepisu w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. należy uzależniać od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a w szczególności od stwierdzenie istnienia (bądź braku): wadliwości działania ("zawinienia") organu administracji, wiedzy pominiętej strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym i ewentualnie wyrażonej przez nią woli co do wzruszenia zaskarżonego aktu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.09.2011r. sygn. akt IV SA/Po 520/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem orzekającego NSA, okoliczności niniejszej sprawy, pozwalają przyjąć, że Sąd I instancji nie uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Jak z powyższych rozważań wynika, oba zarzuty skargi kasacyjnej, tj. wskazujące na naruszenie przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., nie są trafne. Rozpoznanie powyższych zarzutów procesowoprawnych pozwala przejść do pozostałych zarzutów, które koncentrują się wokół kwestii materialnoprawnych. Zdaniem Kasatorki, niewłaściwie zastosowano art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. oraz art. 97 ust. 1 i 3 oraz art. 63 ust. 1 UIOŚ. Błąd organu odwoławczego polegał na tym, że zaskarżoną decyzję oparto na postanowieniu RDOŚ, stwierdzającym brak potrzeby oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W postanowieniu zaś przyjęto "niższe wysokości zawieszenia anten sektorowych Kathrein 742 225 i Kathrein 742 213 (odpowiednio 36,80 m i 34,30 m) niż wysokości wskazane w projekcie przedłożonym przez inwestora organom architektoniczno-budowlanym (odpowiednio 38,1 m i 35,3 m). Wobec tego, uchybienie Sądu I instancji, zdaniem Kasatorki, polegało na akceptacji zaskarżonej decyzji, ponieważ: "pozytywna ocena przedmiotowej inwestycji oparta została na podstawie mniej korzystnych parametrów niż te, które zostały przyjęte w części środowiskowej zatwierdzonego projektu." Kasatorka nie zgadza się ze stanowiskiem WSA, uznając, że nawet niewielka zmiana wysokości zawieszenia anten sektorowych może wpływać na skalę możliwego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym ludzi. Odnosząc się do powyższego zarzutu, stwierdzić należy, że w znajdującej się w aktach administracyjnych środowiskowej części projektu budowlanego zawarta jest "Charakterystyka techniczna stacji, w której wymienia się anteny, składające się na planowany system antenowy. W odniesieniu do anten: Kathrein 742 225 wskazuje się na dwie wysokości: 38,1 m n.p.m. (oś anteny) i 36,8 m n.p.m. (spód anteny). Także w odniesieniu do anten: Kathrein 742 213 wskazuje się na dwie wysokości: 35,3 m n.p.m. (oś anteny) oraz 34,3 m n.p.m. (spód anteny). Tymczasem w postanowieniu RDOŚ nie precyzuje sposobu określenia wysokości anten, tylko wskazuje na jedną wysokość w odniesieniu do anten Kathrein 742 225, tj. 36,8 m n.p.m., oraz jedną wysokość w odniesieniu do anten Kathrein 742 213, mianowicie 34,3 m n.p.m. Weryfikując dane z postanowienia z danymi z charakterystyki anten w projekcie, stwierdzić można, że RDOŚ wskazywał na wysokości odnoszone do "spodu anten". Orzekający NSA zauważa, że również Sąd I instancji nie wyjaśniał, czy uwzględnia wysokości anten ustalone względem "spodu anten" czy "osi anten". Najistotniejsze zaś, zdaniem NSA jest to, że także Kasatorka nie sprecyzowała, do jakich wysokości się odnosi. Stąd, twierdzenie o wpływie "zwiększenia wysokości zawieszenia anten sektorowych na środowisko," czego nie wzięły pod uwagę organy i co umknęło uwadze WSA w Warszawie, nie podlega weryfikacji. Żeby skutecznie powołać się na zarzut, że organ odwoławczy oparł się na postanowieniu RDOŚ, które wskazywało na niższe wysokości zawieszenia anten, niż wymienia inwestor, to należałoby wykazać, że tak RDOŚ, jak i organ odwoławczy, wskazują na ten sam rodzaj parametru, tj. np. na wysokość odnoszoną do "spodu anten" albo do "osi anten", i w ramach tego samego parametru przyjmują inne dane, niż wskazane w projekcie. W związku z powyższym, za nieuzasadniony należy uznać też zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia, czy "zwiększenie wysokości zawieszenia anten sektorowych Kathrein 742 225 i Kathrein 742 213 (odpowiednio 38,1 m i 35,3 m) w stosunku do wysokości ustalonych w postanowieniu RDOŚ (odpowiednio 36,8 m i 34,3 m) mogło wpłynąć na odmienną ocenę przewidywanych skutków zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Podsumowując powyższe, zarzut naruszenia prawa materialnego oparty na nieweryfikowalnym argumencie dotyczącym różnych wysokości zawieszenia anten, wskazanych w projekcie budowlanym i w postanowieniu RDOŚ, na którym się oparł organ odwoławczy, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Tym samym, za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem Kasator nie wykazał, że była potrzeba przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego. Orzekający NSA nie podziela także zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 6 ust. 2 pkt 1 PiPZ, co, zdaniem Kasatorki, umknęło uwadze Sądu I instancji. Argument, że lokalizacja planowanej inwestycji jest kontrowersyjna, nie może być ważniejszy od argumentu, że postanowienia obowiązującego na terenie inwestycji mpzp dopuszczają na przedmiotowej działce lokalizację infrastruktury technicznej. Także trudno zgodzić się z argumentem, że interesy mieszkańców osiedla, którzy zgłosili protesty, wskazują na brak społecznej aprobaty, co należy rozumieć w ten sposób, że planowana inwestycja godzi w chroniony prawem interes publiczny. NSA zauważa, że telefonia cyfrowa służy także zaspokajaniu potrzeb na rynku usług telekomunikacyjnych, a więc interesowi publicznemu. Zdaniem NSA, wywody skargi kasacyjnej w rozważanym tu zakresie są dość ogólnikowe i odległe od kryteriów, które prawo wiąże z oceną projektu budowlanego. Przede wszystkim jednak NSA zauważa, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem, przepisy art. 6 ust. 2 u.p.z.p. odnoszą się do ochrony interesu prawnego wyłącznie w zakresie działań podejmowanych na płaszczyźnie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Czynności realizowane na dalszych etapach procesu inwestycyjno-budowlanego, podejmowane na podstawie przepisów prawa budowlanego, podlegają reżimowi przepisów odrębnych, zwłaszcza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Tam też znajdują się prawne gwarancje służące ochronie interesów osób trzecich przy realizacji inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, z. 1, poz. 15, zob. także komentarz w Lex T. Bąkowskiego do art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) W tym stanie rzeczy, skoro organ nie uchybił art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego, ani art. 97 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 63 ust. 1 UIOŚ, ani art., 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a Sąd I instancji nie uchybił art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 145 § 1 pkt 1 b, art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 145 § 2 P.p.s.a. , to skargę kasacyjną, jako niemającą usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., należało oddalić.