I SA/Wa 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Dariusz Chaciński Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu [...] Państwowego Instytutu [...] w W. z dnia [...] listopada 2008 r. o nie nadaniu A. K. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rada Naukowa Instytutu [...] Państwowego Instytutu [...] w W. w dniu [...] listopada 2008 r. w głosowaniu tajnym przyjęła publiczną obronę rozprawy doktorskiej mgr A. K. pod tytułem "Lokalne uwarunkowania aktywności gospodarczej". Spośród 19 osób uprawnionych do głosowania: głosów na "tak" oddano 10, na "nie" 7 i dwa głosy wstrzymujące. Następnie Rada w głosowaniu tajnym podjęła uchwałę o nie nadaniu stopnia doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii mgr A. K. Na 19 osób uprawnionych do głosowania: na "tak" oddano 9 głosów, na "nie" 8 głosów i dwa głosy wstrzymujące. A. K. wniósł odwołanie od powyższej uchwały do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Centrala Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu [...] Państwowego Instytutu [...] w W. z dnia [...] listopada 2008 r. o nie nadaniu A. K. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centrala Komisja podała, że Sekcja Nauk Ekonomicznych - po zapoznaniu się z odwołaniem A. K. i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji - w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 3 głosy, przeciw - 6 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy). Następnie Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów - po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie - w głosowaniu tajnym wypowiedziało się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). W ocenie Komisji przebieg przewodu doktorskiego przeprowadzonego przez Radę Naukową był prawidłowy, zaś postępowanie Rady było formalnie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Komisja dodała, że w odwołaniu A. K. brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do decyzji Rady Naukowej. Zaznaczyła też, że jego odpowiedzi w trakcie obrony nie przyniosły wyjaśnienia wątpliwości oraz wskazywały na braki wiedzy w sprawach istotnych związanych z tematem pracy. Sporządzone w tej sprawie recenzje wskazywały ponadto na liczne wady rozprawy doktorskiej. Rada Naukowa rzeczowo przedyskutowała argumenty przemawiające za nadaniem lub nie nadaniem stopnia naukowego doktora i głosując w sprawie podjęła suwerenną, merytoryczną decyzję, zaś odwołanie nie jest zasadne i nie ma charakteru stricte merytorycznego. W tym stanie rzeczy Centrala Komisja do Spraw Stopni i Tytułów opowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Naukowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący - wnosząc o stwierdzenie nieważności ewentualnie o uchylenie decyzji - przedstawił szereg zarzutów, dotyczących przede wszystkim naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Zaskarżanej decyzji zarzucał: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego - to jest art. 12 w zw. z art. 14 ust 2 w zw. z art. 18 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co wyrażało się w bezzasadnym przyjęciu, iż w sytuacji spełnienia przez doktoranta wszelkich przesłanek niezbędnych do nadania mu tytułu naukowego doktora, dopuszczalne jest podjęcie uchwały o nie nadaniu stopnia naukowego, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 6 oraz art. 7 i art. 8 kpa poprzez jego niezastosowanie, co wyraziło się w zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia powodów wydania uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego doktora, b) art. 14 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie, co wyrażało się w bezzasadnym zaniechaniu załatwienia sprawy przez organ I instancji w formie pisemnej oraz braku doręczenia skarżącemu uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego doktora, c) art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co wyrażało się w nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżanej decyzji w sposób uniemożliwiający poznanie kontroli uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego doktora. Dodał, że tryb postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora jest precyzyjnie określony ustawą o stopniach naukowych. Zgodnie z art. 12 ust 1 tej ustawy tytuł naukowy doktora nadaje się osobie która: 1) posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera, lekarza lub inny równorzędny; 2) zdała egzaminy doktorskie w zakresie określonym przez radę jednostki organizacyjnej; 3) przedstawiła i obroniła rozprawę doktorską. Nadanie stopnia naukowego doktora jest dokonywane w formie uchwały, którą w myśl art. 14 ust 2 ww. ustawy poprzedza: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej; Spełnienie przez doktoranta wymogów określonych w art. 12 ust 1 ustawy o stopniach naukowych, a następnie podjęcie uchwał określonych w art. 14 ust 2 tejże ustawy, obliguje organ do wydania uchwały o nadaniu stopnia doktora. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 1528/07) – w którym Sąd stwierdził, że przepis art. 14 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki został tak skonstruowany, że nie daje możliwości działania organu administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego. Gdyby ustawodawca zdecydował pozostawić nadanie stopnia doktora uznaniu administracyjnemu, posłużyłby się sformułowaniem "może". Skoro jednak przepis ten nie stanowi, że rada wydziału "może nadać stopień doktora", oznacza to, że ustawodawca nie przewiduje tutaj żadnej dowolności. W odpowiedzi na skargę Centrala Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Komisja stwierdziła, że zarzut naruszenia art. 12 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) opiera się na założeniu, że pozytywne wyniki każdego etapu w procedurze przewodu doktorskiego wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1-4 ustawy muszą prowadzić do pozytywnej ostatecznej konkluzji Rady Naukowej i podjęcia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora (art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy). Uznała, ze rozumowanie takie jest niezasadne, gdyż ustawodawca przesądził, że uchwała o nadaniu stopnia naukowego doktora ma charakter aktu samodzielnego Rady. Głosowanie w tej sprawie jest kompleksową oceną całego przewodu doktorskiego, a nie tylko oceną samej rozprawy doktorskiej i jej publicznej obrony. Zaś uchwała o nadaniu stopnia naukowego nie jest czystą formalnością i automatycznym powtórzeniem wyników głosowania z etapu wcześniejszego. W głosowaniu tajnym w przedmiocie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej A. K. wyniki głosowania były następujące: za przyjęciem uchwały 10 głosów, przeciw 7 głosów, wstrzymujących się 2 głosy. Natomiast w głosowaniu tajnym w przedmiocie nadania mu stopnia naukowego doktora wyniki głosowania były następujące: za przyjęciem uchwały 9 głosów, przeciw 8 głosów, wstrzymujących się 2 głosy. Tak więc pierwsza uchwała "przeszła" jednym głosem, którego to głosu zabrakło przy następnym głosowaniu. Z treści protokołu z posiedzenia Rady Naukowej z dnia [...] listopada 2008 r. wyraźnie wynika, że odpowiedzi Kandydata w trakcie obrony nie przyniosły wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, ponadto wskazywały na pewne braki jego wiedzy w sprawach istotnych związanych z tematem pracy. Rada Naukowa przedyskutowała argumenty przemawiające za nadaniem lub nie nadaniem A. K. stopnia naukowego doktora. Następnie w głosowaniu tajnym podjęła suwerenną decyzję w ramach swoich ustawowych uprawnień. Komisja dodała, że również zarzuty naruszenia przepisów art. 6,7 i 8 kpa są nietrafne. Na zasadzie art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. wraz z przepisami wykonawczymi - rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128, ze zm.) w sposób wyczerpujący reguluje przebieg postępowania o nadanie stopnia doktora. Decydując się na wszczęcie określonej procedury Kandydat poddaje ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć taką, a nie inną jego ocenę. Komisja zbadała treść protokołu posiedzenia Rady Naukowej z dnia [...] listopada 2008 r. i dokonała na tej podstawie ustaleń stanu faktycznego. Natomiast samo głosowanie Rady Naukowej miało charakter tajny - z wynikającego z tego faktu konsekwencjami. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przepisów art.14 kpa - gdyż bezpośrednio po zakończenia głosowania przez Radę Naukową Kandydat został poinformowany przez Przewodniczącą Rady o wynikach głosowania i negatywnym brzmieniu uchwały w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora. Taki sposób procedowania wynika z wieloletnich tradycji instytucji naukowych. Bezsporne jest zatem, że Kandydat został poinformowany o nie podjęciu uchwały o nadaniu mu stopnia naukowego doktora, od której złożył w sposób właściwy odwołanie. Także kolejny zarzut obrazy art. 107 § 1 i 3 kpa jest nieuzasadniony. Centralna Komisja dokonała oceny czynności przewodu doktorskiego opierając się na ustaleniach faktycznych i prawnych dokonanych przez powołanego przez Komisję recenzenta. Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, w tym z opinią recenzenta Komisji. Nie jest prawdą, że akta Komisji były tajne i niedostępne dla A. K. (reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika), gdyż na etapie postępowania w Komisji były one do wglądu w jej siedzibie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów utrzymująca w mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu [...] Państwowego Instytutu [...] w W. o nie nadaniu A. K. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii. Podstawowym zarzutem skarżącego jest fakt podjęcia ww. uchwały w sytuacji, gdy spełnił on wcześniejsze wymogi określone w art. 12 ust 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 6, poz.595 ze zm.). Podnosił, że spełnienie przez niego tych wymogów, a następnie podjęcie uchwał określonych w art. 14 ust 2 tejże ustawy - obliguje organ do wydania uchwały o nadaniu mu stopnia doktora. Na potwierdzenie swojej tezy przytoczył stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1528/07 – w którym Sąd stwierdził, że przepis art. 14 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki został tak skonstruowany, że nie daje możliwości działania organu administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego. Gdyby ustawodawca zdecydował pozostawić nadanie stopnia doktora uznaniu administracyjnemu, posłużyłby się sformułowaniem "może". Skoro jednak przepis ten nie stanowi, że rada wydziału "może nadać stopień doktora", oznacza to, że ustawodawca nie przewiduje tutaj żadnej dowolności. Tymczasem powyższy wyrok został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 539/08. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej; 5) nadania stopnia doktora. Brzmienie ust. 2 art. 14 ustawy wskazuje, że każdy następny etap przewodu doktorskiego jest realizowany po pozytywnym zakończeniu etapu poprzedniego. Sąd uznał, że nie można zgodzić się z konkluzją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że jeśli zostanie podjęta uchwała "w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej", oznacza to, że wszystkie kolejne czynności przewodu doktorskiego zostały zrealizowane i następuje nadanie stopnia doktora - uchwałą rady wydziału w sprawie "nadania stopnia doktora" oraz, że przepis ten został tak skonstruowany, że nie daje możliwości działania organowi administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego - a skoro przepis nie stanowi, że rada wydziału "może nadać stopień doktora" oznacza to, że ustawodawca nie przewiduje tutaj żadnej dowolności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa wykładnia art. 14 ust. 2 nie mogła być uznana za prawidłową. Zaakceptowanie prezentowanej interpretacji omawianej regulacji, która zakłada, że podjęcie uchwały o przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej powoduje automatycznie skutek w postaci konieczności podjęcia uchwały o nadaniu stopnia doktora przeczyłoby racjonalności działania ustawodawcy. Ustawodawca przewidział, że czynności przewodu doktorskiego, m.in. wymienione w art. 14 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, kończą się odrębnymi uchwałami. Przyjmując, że takie rozwiązanie było celowym działaniem racjonalnego ustawodawcy stwierdzić należy, że podjęcie pozytywnych uchwał odnoszących się do poszczególnych czynności przewodu doktorskiego nie przesądza pozytywnej uchwały o nadaniu stopnia doktora. Bowiem również i ta uchwała, podobnie jak i poprzednie ma autonomiczny charakter, nie jest ona jedynie formalnym zakończeniem przewodu doktorskiego (por. analogiczne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do uchwał podejmowanych w przewodzie habilitacyjnym - wyrok z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1101/07 – niepubl). Wojewódzki Sąd Administracyjny - rozpoznając niniejszą sprawę - w pełni podzielił powyższe stanowisko. Podjęcie uchwały w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej (czwarty etap przewodu) nie oznacza obowiązku nadania stopnia doktora. Nie występuje tu zasada uznania administracyjnego, gdyż wszystkie uchwały są podejmowane w głosowaniu tajnym przez gremium kolegialne. Ustawodawca nie stanowi o nadaniu stopnia naukowego z mocy ustawy po spełnieniu określonych warunków. Przejście do głosowania na kolejną uchwałą uzależnione jest od pozytywnego głosowania uchwały poprzedzającej. Jednakże nadanie stopnia naukowego doktora nie jest sumarycznym wynikiem zapadłych wcześniej czterech pozytywnych uchwał, lecz stanowi autonomiczną uchwałę. Sąd uznał także, ze pozostałe zarzuty skarżącego nie są zasadne, a jego stanowisko jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio - o czym stanowi art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. W związku z tym ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Komisja jako organ kolegialny, podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym – wobec czego nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora, zatem ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa. Z tej samej przyczyny (głosowanie tajne) nie ma możliwości dokładnego wyjaśnienia powodów podjęcia przez Radę Naukową Instytutu [...] Państwowego Instytutu [...] w W. uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii A. K. Podobne stanowisko (które skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela) zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt I SA/WA 1292/07 - w której stwierdził: "Nie może również wywołać zamierzonego skutku zawarty w skardze zarzut naruszenia przez Centralną Komisję art. 107 § 3 kpa poprzez fakt, że Centralna Komisja nie uzasadniła we właściwy sposób wydanej przez siebie decyzji. Wyjaśnić należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym (art. 20 ust. 1 ustawy oraz § 7 ust. 2 statutu). Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 Sąd Najwyższy podzielił stanowisko piśmiennictwa, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. To stanowisko jest konsekwentnie utrzymywane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 7 października 1999 r. sygn. akt I SA 813/99 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników zaś tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 kpa. W tej sytuacji brak podstaw do przyjęcia, że zaskarżone decyzje, ze względu na swoją zwięzłość i brak ustosunkowania się do wszystkich istotnych zdaniem skarżącego kwestii, naruszają art. 107 § 3 kpa". Nie jest też zasadny podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów art.14 kpa i art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Zgodnie ze zdaniem pierwszym tego ustępu: "Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały". Wynikający z przytoczonego przepisu obowiązek "powiadomienia o treści uchwały" (jeżeli jest ona odmowna) nie może być utożsamiany z obowiązkiem doręczenia kandydatowi tejże uchwały wraz z uzasadnieniem. Tak samo stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06 (niepubl.): "Analizując tego rodzaju obowiązek organu, chybiony jest pogląd, że skarżącemu powinien być doręczony oryginał uchwały rady wydziału wraz z podpisami osób ją podejmujących oraz uzasadnieniem, zgodnie z art. 107 § 1 i 2 kpa." W niniejszej sprawie - bezpośrednio po zakończenia głosowania przez Radę Naukową – A. K. został poinformowany przez Przewodniczącą Rady o wynikach głosowania i o nie podjęciu uchwały o nadaniu mu stopnia naukowego doktora - od której to uchwały złożył w sposób właściwy odwołanie. Podsumowując stwierdzić należy, iż dokonując - w zakresie swej kognicji - oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. W postępowaniu dotyczącym utrzymania w mocy uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] Państwowego Instytutu [...] w W. z dnia [...] listopada 2008 r. o nie nadaniu A. K. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii - zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko - nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - a wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 kpa - z uwzględnieniem specyfiki postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).