II FSK 40/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Artur Adamiec, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. R. i Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 233/10 w sprawie ze skargi M. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 22 września 2010 roku w sprawie sygn. akt I SA/Sz 233/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 29 stycznia 2010 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazaną wyżej decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza W., z dnia 21 października 2009 r., ustalającą M. R., Z. R. (zwanym dalej skarżącymi) oraz J. S. wymiar podatku od nieruchomości za 2007 r. w łącznej kwocie 9.554,00 zł. Podatek dotyczył nieruchomości położonej w obrębie miejscowości O. gm. W., nr działki [...] stanowiącej współwłasność M. i Z. małżonków R. i J. S. w udziale po 1/2 części. Grunty przedmiotowej nieruchomości zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i budynków oznaczone są symbolem K - kopaliny. Grunt działki nr [...] od momentu założenia rejestru gruntów po scaleniu gruntów w 1971 r., sklasyfikowany był jako użytki kopalniane. Przed przeprowadzeniem scalenia gruntów na obszarze kopalni występowały użytki rolne klas IV a, IV b, V i nieużytki. W rejestrze gruntów przed scaleniem widnieje uwaga, iż jest to teren kopalni piasku. 21 sierpnia 2009 r. dokonano zmiany w ewidencji gruntów w zakresie powierzchni działki i określono, że działka nr [...] ma powierzchnię 5,3984 ha - przed zmianą 5,62 ha. Burmistrz W. wydając decyzję z dnia 21 października 2009 r. wskazał, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to co faktycznie znajduje się na gruncie albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany rolniczo. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik M. i Z. R., wniósł od powyższej decyzji odwołanie, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy ma obowiązek uwzględnić te dane w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący zapisy w ewidencji może wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym rejestr. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie dokonano zmian w ewidencji gruntów odnoszących się jedynie do powierzchni działki nr [...] położonej w O.. Zmiany te nastąpiły dopiero w 2009 r. Organ podkreślił, iż art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych gruntów, przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów w danym roku podatkowym. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku gdy podatnik uważa, że sporne grunty są w ewidencji błędnie zakwalifikowane, to do podatnika należy inicjatywa doprowadzenia zapisów w ewidencji do zgodności z rzeczywistym stanem, nie zaś do organu, który jest związany danymi zawartymi tej ewidencji. Przytoczył treść przepisów art. 2 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazując, że o wyłączeniu opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje treść wpisu do ewidencji gruntów i budynków świadczących o klasyfikacji danego gruntu jako nieużytku, niezależnie od tego, czy jego treść jest zgodna z rzeczywistością. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze dane zwarte w ewidencji gruntów, a w szczególności powierzchnię działki [...] w O., jaka była uwidoczniona w 2006 r. (5,62 ha) oraz symbol użytków (K), organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stwierdził, że nie mają znaczenia toczące się postępowania w sprawie nieistnienia obowiązku rekultywacji opodatkowanej działki czy dokonania zmian klasyfikacji znajdujących się tam gruntów. Podkreślił, że dopiero po zakończeniu tych postępowań oraz dokonaniu zmian w ewidencji gruntów będzie możliwe uwzględnienie tych zmian w podstawie naliczenia wymiaru podatku. Na powyższą decyzję SKO, skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613) – zwanej dalej u.p.o.l. - przez niewłaściwe zastosowanie, mimo że działka nr [...] o pow. 5,62 ha położona w O., jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniona z opodatkowania; b) art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, mimo że grunty oznaczone działką nr [...] położoną w obrębie O. gm. W., będące przedmiotem opodatkowania, należą faktycznie do kategorii gruntów zadrzewionych i zakrzewionych i użytków, i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; c) art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez przyjęcie, że dane ewidencyjne dotyczące powierzchni działki nr [...] wymienionej wyżej, były zgodne ze stanem faktycznym jaki istniał w 2005 r., a więc że powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosiła 56.200 m2, podczas gdy faktycznie obszar przedmiotowej działki wynosił w roku 2005 – 53 984m2; d) art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, mimo że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisu; 2.naruszenie norm postępowania : - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ II instancji, iż oparcie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów stanowiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, - art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994 r. sporządzonego dla obszaru O., w którym działka nr 83 została oznaczona symbolem K i N, - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o stan prawny niezgodny z stanem faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a. - skargę oddalił. Za istotę sporu w rozpoznawanej sprawie uznał ustalenie czy słusznie organy podatkowe przyjęły, że położona w O. działka gruntu nr [...] o pow. 5,62 ha, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla gruntów pozostałych. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Natomiast ust. 2 tegoż przepisu stanowi, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(tj.: Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków. Dlatego też dopóki zapisy w ewidencji nie zostaną zmienione, ich treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, z wypisu z rejestru gruntów wynika, że grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w O., na terenie działki [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K"- grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Skoro zatem działka nr działka gruntu nr [...] położona w O., nie należy ani do kategorii użytków rolnych, ani do kategorii gruntów leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych, nie jest też oznaczona jako nieużytek, organ podatkowy drugiej instancji miał uzasadnione podstawy do uznania tej działki za przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawki jak dla gruntów pozostałych. Sąd uznał także za niezasadny zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2007 r.), skoro przepis ten przewidzianym tam zwolnieniem przedmiotowym obejmuje podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomościwyłącznie te grunty niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, które jako nieużytki, grunty zakrzewione lub zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, zostały w taki sposób sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Za nietrafny uznał także zarzut naruszenia przez organy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie niezgodnej ze stanem faktycznym powierzchni działki nr 83. Zgłoszenie zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni wskazanej działki do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz do ewidencji zasobu Powiatu K. P. nastąpiło w dniu 12 maja 2009 r. W związku z tym wskazana okoliczność będzie miała znaczenie przy ustalaniu wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2009 i lata następne. Sąd uznał także, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 122 oraz 180 § 1 w związku z art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej bowiem organ odwoławczy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgromadzono kompletny materiał dowodowy oraz zgodnie z wolą stron dopuszczono jako dowód przedłożone przez nie dokumenty. Za niezasadny uznał też zarzut naruszenia przepisów art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24 sierpnia 1994 r., w którym sporna działka gruntu oznaczona została symbolami "K" i "N". Jak wskazał Sąd, dokument ten ani nie został do akt administracyjnych złożony przez samych skarżących, ani też nie był przedmiotem ich wniosku dowodowego, co zarzut pominięcia tego dokumentu, jako dowodu nieznanego organowi, czyni całkowicie nieuprawnionym. Odnośnie zarzutu skarżących w kwestii niezastosowania przez organ odwoławczy instytucji zawieszenia postępowania podatkowego do czasu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków Sąd przyjął, że wystąpienie przez właścicieli gruntu do właściwego organu z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów samo przez się nie daje podstaw organowi podatkowemu do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Natomiast ewentualne rozstrzygnięcie zmieniające kwalifikację gruntów wstecz będzie mogło w przyszłości stanowić podstawę wzruszenia decyzji organu podatkowego w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. i Z. R. zaskarżyli wyrok w całości, na zasadzie art. 173 i art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucili: 1/ naruszenia prawa materialnego, a to: a/ art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie, mimo że działka nr [...] o pow. 5,62 ha położona w O., jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniona z opodatkowania, b/ art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, mimo że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisu, c/ art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek rekultywacji ciąży na skarżących, co przyczyniło się do nierozpoznania istoty sprawy. d/ art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji wymiarowej w zakresie podatku od nieruchomości mimo istniejącej sprzeczności nie tylko stanu faktycznego z stanem ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków, ale także stanu prawnego (rzeczywistego) z stanem prawnym ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków; pominięcie okoliczności, że rozstrzygnięcie wniosku skarżących o zmianę danych w ewidencji gruntów w zakresie klasyfikacji działki nr [...] położonej w O. oraz wniosku o ustalenie nieistnienia obowiązku rekultywacji działki ma istotny wpływ na ocenę prawidłowości decyzji wymiarowej organu I instancji i utrzymującej jej w mocy decyzji organu II instancji (SKO w S.). 2/ naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, 180 § 1 i 194 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - mimo że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Skarżący wnieśli o: 1/ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, 2/ zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie o: 3/ uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy po ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi W. (art. 188 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego nie mogły doprowadzić do zakwestionowania prawidłowej oceny Sądu I instancji, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, a zmiana tych danych nie może mieć miejsca w ramach postępowania podatkowego. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy, błędną wykładnię art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i w efekcie niezastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Natomiast w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucili naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z wymienionymi przepisami Ordynacji podatkowej. Zarzut ten sprowadzał się do braku zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., mimo że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Regułą jest, że w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należało rozpatrzyć zarzuty dotyczące podnoszonych naruszeń przepisów prawa materialnego. Ocena tych zarzutów jest konieczna do określenia niezbędnego zakresu ustaleń faktycznych w sprawie i tym samym ma wpływ na zasadność podnoszonego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2007 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2. ust. 2). Natomiast jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Tak więc o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje charakter i przeznaczenie gruntu, odpowiednio sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(tj.: Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966, z 14 września 2010 r., II FSK 690/09, LEX nr 745808). Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, z wypisu z rejestru gruntów nr 00512/01 z dnia 14 września 2001, wypisu z rejestru gruntów nr 411/2009 z dnia 12 maja 2009 r. i nc/1301/2009 z 15 lipca 2009 r. wynika, że w 2007 roku grunty o powierzchni 5,62 ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w O. na terenie działki [...], oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K"- grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Z powyższych wypisów nie wynika, aby powyższe grunty stanowiły nieużytki i grunty zakrzewione. Tym samym nie mogło tu nastąpić zwolnienie z podatku od nieruchomości. Jednocześnie słusznie Sąd pierwszej instancji wskazywał (a wcześniej organy podatkowe), że skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji winni wszcząć procedurę ich zmiany u organu prowadzącego tę ewidencję. W rozpoznawanej sprawie zainicjowano taką procedurę i doprowadziła ona do zmiany ewidencji w 2009 roku co do powierzchni gruntu. Nie nastąpiła natomiast żadna zmiana co do klasyfikacji gruntów objętych niniejszym postępowaniem. Zważywszy na powyższe bezzasadny jest zarzut skarżących co do niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i niezastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 10 powyższej ustawy. Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że podnoszona przez skarżących kwestia rekultywacji gruntów i tego, na kim ciąży obowiązek jej przeprowadzenia, nie ma znaczenia w postępowaniu podatkowym, a jedynie w postępowaniu prowadzonym przez Starostę w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów. Z tej też przyczyny nie była ona poruszana w wyroku Sądu pierwszej instancji. Równocześnie ponieważ ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dokonuje się na podstawie aktualnej klasyfikacji w obowiązującej ewidencji gruntów, to wszczęcie postępowania o zmianę tych danych nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego. Tym samym bezzasadne są zarzuty błędnej wykładni art. 20 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i w efekcie niezastosowanie art. art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sformułowana wyżej ocena co do bezzasadności zarzutu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego przesądza o bezzasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów procesowych poprzez oparcie wyroku na nieprawidłowo ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym. Skoro z przedstawionej argumentacji jednoznacznie wynika, że miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów, to w celu stwierdzenia, czy grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest to, jak grunty te były zaklasyfikowane w tej ewidencji w okresie, którego dotyczy decyzja podatkowa. Tym samym nie można zaakceptować trafności zarzutu, przy jasności co do zapisów ewidencji, że zebrany przez organ podatkowy materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących. Uznanie trafności powyższego zarzuty byłoby tożsame z uznaniem dopuszczalności możliwości zmiany ewidencji gruntu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości. Inaczej mówiąc w efekcie przeprowadzenia kontrdowodu przeciwko treści wpisu w ewidencji gruntów organ podatkowy miałby możliwość anulowania, bądź zmiany treści takiego wpisu. Stanowisko takie z powyżej przedstawionych względów nie może być zaakceptowane. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalił.