II OSK 1031/11

Dnia 22 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 267/10 w sprawie ze skargi M.G. i K.G. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Gd 267/10 oddalił skargę M.G. i K.G. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, powołując się na art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wymierzył M.G. i K.G. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw wybudowanej na działce nr [...] przy ul. M. w S. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego postanowienia, przeprowadzone w dniu 18 października 2006 r. oględziny przedmiotowej stacji paliw, ujawniły, iż jest ona użytkowana, gdyż tankowano na niej paliwo. W toku postępowania ustalono, że stacja paliw została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z [...] lutego 2003 r., w którym nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie oraz że jest użytkowana od marca 2003 r. Inwestor nie wystąpił do właściwego organu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Opisano też poszczególne obiekty, z których się składa stacja, wskazując ich parametry i zaliczając ją do XX kategorii obiektów budowlanych wymienionych w załączniku do ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając sposób obliczenia wysokości kary wskazano, że zastosowano stawkę w wysokości 500 zł, współczynnik kategorii obiektu 15,0 oraz współczynnik wielkości obiektu budowlanego 1,0. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M.G. i K.G. wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że skarżący nie posiadają pełnej dokumentacji stanowiącej podstawę do uzyskania pozwolenia na użytkowanie oraz że nie złożyli wniosku i nie uzyskali pozwolenia na użytkowanie. Uzasadniając ten zarzut skarżący podali, że po wybudowaniu stacji paliw uzyskali pozytywną opinię Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Straży Pożarnej, Inspekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ponadto twierdzili, że dziennik budowy był prawidłowo prowadzony, a kierownik budowy zaakceptował wszystkie prace oraz potwierdził, że zostały wykonane zgodnie z projektem. W końcu podnieśli, że złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie i decyzja w tej sprawie była wydana w chwili podjęcia postanowienia o wymierzeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2006 r. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i wnioski organu pierwszej instancji, przy czym zaznaczył, że ustaleń faktycznych dokonano na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 18 października 2006 r. z udziałem skarżących, co zostało udokumentowane podpisanym przez nich protokołem i trzema zdjęciami. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdański M.G. i K.G. Skarżący zarzucili naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie ich o zebraniu materiału dowodowego i uniemożliwienie w ten sposób wypowiedzenia się co do tego materiału i zgłoszenia wniosków dowodowych przed wydaniem postanowienia, art. 93 pkt 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 marca 2003 r., czyli w dniu rozpoczęcia użytkowania obiektu budowlanego, poprzez niezastosowanie kary względniejszej wobec skarżących, art. 7 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie innych ustaw poprzez uznanie wbrew treści tego przepisu, że do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę (czyli tak jak w przypadku skarżących) stosuje się przepisy o złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie, art. 4 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne uznanie, że w stosunku do skarżących stosuje się art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem przepisów dotyczących obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a tym samym przepisów karnych, nie stosuje się, art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie znajdującej oparcia w przepisach prawa obowiązującego w chwili naruszenia prawa i zastosowanie surowszych przepisów z chwili orzekania oraz art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu skarżących oraz społecznego, w szczególności nieuwzględnienie, że w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stan uznany za niezgodny z prawem został konwalidowany przez decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Wyrokiem z 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 153/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Malborku z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd przyjął za prawidłowe ustalenie organów administracji, że skarżący do użytkowania stacji paliw przystąpili w marcu 2003 r. oraz że w decyzji o pozwoleniu na budowę tej stacji nałożono na nich obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W związku z tym Sąd uznał, że skarżący naruszyli przepisy prawa obowiązujące w czasie rozpoczęcia użytkowania stacji paliw, czyli w marcu 2003 r., a w szczególności art. 93 pkt 7 Prawa budowlanego. Ten przepis zatem, zdaniem Sądu winien mieć zastosowanie, a nie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, który wówczas nie obowiązywał. Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, mocą której znowelizowano art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy do obliczania wysokości kar, o których mowa w art. 57 ust. 7 oraz art. 59f Prawa budowlanego, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem Sądu z tego przepisu wynikało, że ustawodawca zdecydował o niekaraniu według nowych zasad osób, które przystąpiły do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów przed 31 grudnia 2004 r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1045/09, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd II instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego oraz art. 2 ust. 1 i 4 w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 57 ust. 7 i art. 4 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane należy odczytywać w ten sposób, że od dnia 1 stycznia 2005 r. organ nadzoru budowlanego wymierza na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego (lub jego części) z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55, także w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 31 maja 2004 r. Sąd ten wskazał, że art. 4 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. stworzył możliwość "zalegalizowania" przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego (lub jego części) z naruszeniem art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 31 maja 2004 r. Mianowicie do 01 stycznia 2005 r. inwestorzy mieli czas, aby "konwalidować" przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego. Natomiast od tego dnia organ nadzoru budowlanego może wymierzyć karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Malborku o nadesłanie akt sprawy z wniosku skarżących o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stacji paliw, której dotyczy sprawa. Z nadesłanych akt wynikało, że skarżący z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stacji paliw wystąpili w dniu 23 listopada 2006 r. i decyzję o pozwoleniu na użytkowania wydano im w dniu [...] listopada 2006 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 267/10, oddalił skargę na postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż Naczelny Sąd Administracyjny przesądził w rozpoznawanej sprawie, że niezależnie od tego czy obiekt budowlany został wybudowany przed dniem 31 maja 2004 r. organ nadzoru budowlanego może wymierzyć karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że inwestorzy mieli możliwość dostosowania się do zmienionego stanu prawnego. Wynika to z tego, że art. 57 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w brzmieniu przewidującym karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych, zaczął obowiązywać, jak wynika z art. 4 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 93, poz. 888 ze zm.), w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 31 maja 2004 r., dopiero od dnia 01 stycznia 2005 r., a nie jak pozostałe przepisy ustawy zmieniającej od 31 maja 2004 r. Mechanizm dostosowania się do nowych przepisów przez inwestorów, którzy budowę ukończyli przed 31 maja 2004 r. i przystąpili do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 lub 55 Prawa budowlanego, polega na tym więc, że do 1 stycznia 2005 r., mieli czas, aby zakończyć budowę w sposób prawem przewidziany, a więc poprzez zgłoszenie zakończenia robót budowlanych (art. 54 Prawa budowlanego) albo poprzez uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55 Prawa budowlanego). Z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Malborku wynika, że skarżący wystąpili o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji paliw, ale po dniu 01 stycznia 2005 r., mianowicie w dniu 23 listopada 2006 r. Ustalenie organów administracji okazało się zatem trafne. Wystąpienie o pozwolenie na użytkowanie dopiero 23 listopada 2006 r. nie powoduje, w świetle dokonanej wykładni przepisów prawa, że wobec skarżących nie może mieć zastosowanie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu przewidującym karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skarżący nie kwestionowali poczynionego przez organy administracji ustalenia, iż do użytkowania obiektu budowlanego (stacji paliw) przystąpili w marcu 2003 r. Wręcz przeciwnie skarżący okoliczność tę wprost przyznają poprzez sformułowanie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 93 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, gdzie wskazano że przepis ten naruszono w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 marca 2003 r., a zatem w dacie rozpoczęcia użytkowania obiektu. Niezależnie od tego należy wskazać, że z protokołu oględzin (protokołu kontroli) z dnia 18 października 2006 r., na który powołały się organy administracji, i który został podpisany przez skarżących, wynika, że w chwili tej kontroli stacja paliw była użytkowana. Już to wystarczy do wymierzenia skarżącym kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, skoro o pozwolenie na użytkowanie wystąpili po tej kontroli (23 listopada 2006 r.). Za trafne uznano również ustalenie organów administracji, że skarżący w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2003 r. zostali zobowiązani do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Okoliczności powyższe wskazują, że wymierzenie skarżącym opłaty z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego było zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podniósł również, iż nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczących kwestii intertemporalnych (zarzuty naruszenia art. 93 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, art. 4 pkt 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, jak i naruszenia art. 6 i art. 7 kpa), co wynika z wykładni prawa dokonanej w rozpoznawanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie innych ustaw polegał natomiast na nieporozumieniu wynikającym z błędnego odczytania powołanego przepisu. Przepis ten stanowi, że do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Dotyczy więc obowiązkowej kontroli po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie, a nie samego wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Inaczej mówiąc nie dotyczy rozpoznawanej sprawy. Z kolei zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa uznano za niezasadny, gdyż z akt sprawy wynika, że w dniu 31 października 2006 r. doręczono skarżącym pismo z dnia 27 października 2006 r. informujące o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz o możliwości składania uwag i wniosków oraz, że w dniu 7 listopada 2006 r. skarżąca stawiła się w Urzędzie, gdzie udostępniono jej akta, co zostało udokumentowane podpisanym przez nią protokołem. Skargę kasacyjną od powyżej opisanego wyroku złożyli M.G. i K.G. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów art. 93 pkt. 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 marca 2003 r. polegające na niezastosowaniu kary względniejszej wobec skarżących; art. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, że w stosunku do skarżących stosuje się przepisy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane; art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) polegający na wydaniu decyzji na przepisach nie znajdujących oparcia w przepisach obowiązujących w dacie ewentualnego dokonania naruszenia prawa oraz zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano dotychczasowy przebieg postępowania a następnie wskazano, że organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę nie przeprowadziły rzetelnej analizy stanu prawnego od dnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia ujawnienia rzekomego naruszenia przepisów prawa przez skarżących. Równocześnie nie dokonano prawidłowej analizy przepisów prawa. W ocenie składających skargę kasacyjną za prawidłowe uznać należało stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2007 r., z którego wynikało, że ustawodawca zdecydował się na nie karanie osób, które przystąpiły do użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania stosownego zezwolenia przed dniem 31 grudnia 2004 r. Do skarżących winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w marcu 2003 r., kiedy to przystąpili do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 8 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną K.G. Rozpoznaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegała skarga kasacyjna M.G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zasadności zarzutów złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje ponownie legalności zaskarżonego aktu lub czynności w takim zakresie, w jakim może i powinien to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują, kierunek badawczej działalności tego sądu determinują przytoczone podstawy kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc zastępować stron i w jakikolwiek sposób uzupełniać czy modyfikować za nie podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony do podjęcia własnej inicjatywy w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia. Rola tego Sądu w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem wyłącznie do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów autora skargi kasacyjnej. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów, w tym art. 93 pkt. 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 marca 2003 r. oraz art. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane zmierzają do wykazania, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych w oparciu o treść art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednakże, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem badania przez tenże Sąd. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1045/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 153/07. Wobec tego w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w myśl którego sąd, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Równocześnie zgodnie z art. 190 zd. 2 powyższej ustawy, nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty ingerujące w ocenę prawną, dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu nie mogą być uwzględnione, nawet bez merytorycznej ich oceny Oparcie skargi kasacyjnej, wbrew powyższemu zakazowi, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, stanowi podstawę oddalenia skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1161/10, LEX 1068097, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 220/09, LEX 587121). W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. przesądził, iż przepis art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej z dnia 16 kwietnia 2004 r. należy odczytywać w ten sposób, że od dnia 01 stycznia 2005 r. organ nadzoru budowlanego wymierza na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w razie stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego (lub jego części) z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, także w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 31 maja 2004 r. Analiza zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazuje, że intencją skarżącej było dokonanie odmiennej wykładni art. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., aniżeli dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2010r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.