IV SA/Po 199/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego M.M. kwotę 200 złotych ( dwieście ) tytułem zwrotu kosztów sądowych. WSA/wyr.1-sentencja wyroku Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...] wydaną w oparciu o przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej ustawa) cofnął M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B (dokument nr [...] druk nr [...]). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu (dalej – WCMP) wydało w dniu [...] lipca 2007r. i orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi (dalej – IMP) z dnia [...] marca 2008r. nr [...] stwierdzono u M.M przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M.M., decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 24 lutego 2009r. wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Po 781/08, w którym uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania. Sąd stwierdzając naruszenie przez organy I i II instancji art. 7, art. 77 §1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), nakazał organom administracyjnym w sposób wyczerpujący dokonać oceny zgromadzonego materiału, dopuścić jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a także kiedy będzie to niezbędne wystąpić do WCMP lub IMP o nadesłanie dokumentacji medycznej. Sąd wskazał, iż w pierwszej kolejności należy ustalić jaka choroba jest źródłem istnienia przeciwwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami i dopiero później ocenić trafność przedłożonych przez skarżącego dowodów. W związku powyższym, Prezydent Miasta Poznania przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...], działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy, cofnął M.M. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B (dokument nr [...] druk nr [...]). Uzasadniając decyzję, organ I instancji wskazał na orzeczenie lekarskie IMP, stwierdzające u M.M. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prezydent Miasta Poznania stwierdził, że wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy orzeczenia lekarskie (WCMP i IMP) jednoznacznie wskazują na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez M.M. i nie mogą być poddane weryfikacji przez organ cofający uprawnienia. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wystąpił do WCMP i IMP o nadesłanie dokumentacji związanej z wydanymi orzeczeniami i uzasadnienie orzeczenia stwierdzającego istnienie u M.M. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (podanie schorzenia). Zarówno IMP jak i WCMP odmówiły udzielenia jakichkolwiek informacji w tej sprawie uznając, że żądanie Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta Poznania ,jest sprzeczne z przepisami dotyczącymi warunków udostępniania dokumentacji medycznej, ochrony tajemnicy lekarskiej oraz sprzeczne z trybem wydawania orzeczeń stwierdzających istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Ponadto, odwołując się do treści wyroku NSA z dnia 11.01.2007r. sygn. akt OSK 251/06, organ I instancji podkreślił, że orzeczenie lekarskie o jakim mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7.01.2004r. w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15 – dalej rozporządzenie), nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 kpa, która powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający jej kontrolę sądową, lecz stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa, a który podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy. M.M., kwestionując powyższą decyzję wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył całego istotnego materiału dowodowego. W ocenie skarżącego, organ prowadzący postępowanie administracyjne winien uczynić wszystko, aby ustalić aktualny stan jego zdrowia, np. ponownie skierować go na badania lekarskie, bądź przeprowadzić dowód z opinii biegłego. M.M. powołując się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2009r. stwierdził, iż organ I instancji rezygnując z uzyskania dokumentacji medycznej, doprowadził do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Skarżący wskazał również, iż art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (j.t. Dz.U. z 2007r. Nr 14, poz. 89 ze zm. – dalej uzoz) odsyła do ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417), która w art. 26 ust. 3 pkt 4 przewiduje, iż podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało przeprowadzone na ich wniosek. Oznacza to, iż odmowa udostępnienia dokumentacji medycznej przez WCMP i IMP jest niezgodna z prawem. Do odwołania skarżący załączył "Informację dla lekarza kierującego/POZ" z dnia [...] lipca 2009r., podpisaną przez dr n. med. A.K. – specjalistę neurologa dziecięcego i pediatry, z której wynika, m.in. że M.M. obecnie nie wymaga leczenia neurologicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenia WCMP i IMP wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy, stanowią o istnieniu u m.M. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii prawa jazdy. Wydział Komunikacji Urzędu Miasta Poznania w wykonaniu zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 24.02.2009r. sygn. akt II SA/Po 781/08, wystąpił do obu instytucji medycznych o uzasadnienie wydanych orzeczeń lekarskich, lecz WCMP i IMP odmówiły podania uzasadnienia. Zdaniem organu odwoławczego, działanie instytucji medycznych znajduje potwierdzenie w treści art. 18 uzoz oraz art. 26 ust. 3 ustawy o prawach pacjenta, z których wynika, iż organów administracji publicznej nie zalicza się do podmiotów, którym udostępnia się dokumentację medyczną. Jak zauważył organ odwoławczy, procedura prowadzenia badań lekarskich kierowców przewidziana w rozporządzeniu jest odrębna od administracyjnej. Orzeczenia lekarskie WCMP i IMP wydane zostały zgodnie z tą procedurą w przewidzianej formie, przez instytucje medyczne dwóch instancji, powołanych do badania kierowców zgodnie z obowiązującymi przepisami, co w oparciu o treść art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy powoduje powstanie po stronie starosty (tutaj prezydenta miasta na prawach powiatu) obowiązek cofnięcia prawa jazdy. Organ odwoławczy stwierdził, że przywrócenie uprawnień będzie mogło nastąpić wówczas, gdy skarżący przedłoży orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych. Powołano się przy tym na orzeczenie IMP, w którym wskazano datę ponownego badania M.M. na dzień 07.03.2007r. M.M. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji zarzucił organom naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 35 § 1 i 3, art.77 §1, art. 78 §1 i 2, art. 107 §3 kpa, art. 153 ppsa, art. 26 ust. 3 pkt 4 ustawy o prawach pacjenta. Zdaniem skarżącego, organy I i II instancji nie zastosowały się do wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 24 lutego 2009r, sygn.akt. II SA/Po 781/08. Powyższe dotyczy braku uzyskania dokumentacji medycznej od organów wydających orzeczenia lekarskie jak i nie odniesienia się do dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącego. Organy obu instancji nie ustaliły w dalszym ciągu również tego, jakie przeciwwskazania zdrowotne są przyczyną cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący wskazał również na art. 18 uzoz, odsyłający do ustawy o prawach pacjenta, która w art. 26 ust. 3 pkt 4 przewiduje, iż podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało przeprowadzone na ich wniosek. Oznacza to, iż odmowa udostępnienia dokumentacji medycznej przez WCMP i IMP jest niezgodna z prawem. Skarżący zauważył także, iż organy I i II instancji oparły się na nieobowiązujących przepisach prawa tj. art. 18 ust. 3 uzoz, albowiem treść art. 18 uzoz została zmieniona ustawą z dnia 24 kwietnia 2009r. – przepisy wprowadzające ustawę o Prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. nr 91, poz. 408). Skarżący wskazał również na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów regulujących terminy załatwienia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nie wykonania wyroku Sądu, organ odwoławczy wskazał, iż w trakcie postępowania administracyjnego zwracano się do instytucji medycznych wydających opinie w sprawie o udostępnienie dokumentacji medycznej, lecz spotkało się to z odmową. Jak stwierdził organ odwoławczy, ustawodawca nie dał organom samorządowym instrumentów pozwalających na wyegzekwowanie od placówek medycznych ich akt, w związku z czym organy I i II instancji nie mogły przeprowadzić dowodu z dokumentacji stanowiącej podstawę do wydania orzeczeń lekarskich kwestionowanych przez skarżącego. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, iż orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 §2 kpa, a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim zaświadczone. Związanie organów administracji orzeczeniami WCMP i IMP oznacza, że nie można w tym postępowaniu uwzględnić wskazanych przez stronę zaświadczeń lekarskich czy orzeczeń lekarskich wydanych w innym trybie niż przewiedziony w rozporządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego wynika, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego objęte jest przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r. sygn akt SA 527/97, LEX 47275). Z treści powołanego przepisu w jednoznaczny sposób wynika obowiązek organu orzekającego w sprawie podporządkowania się wyrażonej w orzeczeniu sądu ocenie prawnej jak i wytycznym sądu co do dalszego postępowania w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r. sygn. IV SA 1177/97, LEX 47301). Oceną prawną wyrażoną w wyroku związany jest też sąd, ilekroć dana sprawa będzie rozpoznawana przez sąd, jeżeli nie ulegną zmianie przepisy (wyrok SN z dnia 25 lutego 1998r., sygn. akt III RN 130/97, OSNP 1999, nr 1, poz. 2). W świetle powyższego, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2009r; sygn. akt II SA/Po 781/08, stwierdzić należy, że organy administracyjne nie zastosowały się do treści wyroku i wytycznych zawartych w uzasadnieniu. Powyższe dotyczy dopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym dokumentów medycznych przedłożonych przez skarżącego oraz dokonania oceny całego zgromadzonego materiału. Sąd nakazał również dokonanie ustalenia, jaka choroba jest źródłem istnienia przeciwwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami, a także wystąpienia do WCMP lub IMP o nadesłanie dokumentacji medycznej. Jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji, wykonując zalecania Sądu zwrócił się do WCMP i IMP o wydanie dokumentacji medycznej, lecz jej nie uzyskał. Instytucje medyczne stwierdziły, iż żądanie udokumentowania i uzasadnienia orzeczenia jest sprzeczne z przepisami dotyczącymi warunków udostępniania dokumentacji medycznej, ochrony tajemnicy lekarskiej i sprzeczne z trybem wydawania orzeczeń stwierdzających istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazać należy jednak, iż zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 4 ustawy o prawach pacjenta, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało przeprowadzone na ich wniosek. Nie może także budzić wątpliwości, że organ może domagać się przekazania informacji dotyczących przebiegu postępowania pod względem formalnym, tj. rodzaju (zakresu) badań, właściwego wykorzystania dokumentacji medycznej itp., aby mógł podjąć decyzję, czy orzeczenie lekarskie jest wiarygodne i w konsekwencji, czy może stanowić podstawę rozstrzygnięcia w określonej sprawie. Powyższe wynika z ciążącego na organie obowiązku wyczerpującego zebrania i wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozpatrując materiał dowodowy, organ administracji publicznej nie może bowiem pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu (zob. np. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83). Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 w/w ustawy, dokumentacja medyczna udostępniania jest również pacjentowi. Z powyższego wynika, iż organy administracji, chcąc wykonać wytyczne zawarte w wyroku Sądu, mogły zwrócić się do skarżącego jako pacjenta o zwrócenie się do właściwych jednostek medycznych o udostępnienie dokumentacji medycznej. Osoba badana ma bowiem wgląd do prowadzonej przez uprawnionego lekarza dokumentacji medycznej, może też domagać się wydania jej kopii, odpisów lub wyciągów z tej dokumentacji oraz ma zagwarantowane prawo do informacji o swoim stanie zdrowia. Organy prowadzące postępowanie, pomimo możliwości uzyskania dokumentacji medycznej za pośrednictwem skarżącego, poprzestały jednak na uzyskaniu odmowy udzielenia dokumentacji medycznej bezpośrednio od WCMP i IMP, uchybiając w ten sposób wytycznym Sądu zawartych w wyroku. W tym miejscu zgodzić należy się ze stanowiskiem organów I i II instancji, iż orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia, nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 kpa, która powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający jej kontrolę sądową lecz stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa, a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, który podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy (zob. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 251/2006 Lex Nr 291185, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 420/2005 Lex Nr 194056, , wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1078/06, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2028/06). Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, że pochodzi od organu, który go wystawił, oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. W myśl art. 76 § 3 kpa należy jednak przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Przepisy kpa nie wprowadzają bowiem ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. art. 252 k.p.c.) - zob. wyrok SN z dnia 5 października 1995 r., III ARN 38/95, OSNAPiUS 1996, nr 8, poz. 109, w którym stwierdzono, że: "Przepis art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodów przeciwko treści dokumentu". W rozpatrywanej sprawie skarżący przedstawił dokumentację dotyczącą jego stanu zdrowia, tak w trakcie postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie wyroku z dnia 24 lutego 2009r. (k-9), jak i po jego wydaniu (vide zaświadczenie z dnia [...] lipca 2010r. załączone do odwołania). Dokumentacja ta w swej treści w istocie jest sprzeczna (w zakresie, jakiego każdy z dowodów dotyczył) z orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez uprawnione jednostki. Organy obu instancji zaniechały jednak skonfrontowania tych dokumentów z orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez WCMP i IMP i nie próbowały wyjaśnić tych rozbieżności. Brak takiego działania stanowi naruszenie przez organy administracyjne art. 7, art. 77 §1 i art. 80 kpa. Naruszenie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego polega bowiem również na tym, że organ administracji publicznej nie dostrzeże, iż poszczególne środki dowodowe wykazują sprzeczności (Komentarz do art. 77 M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Stwierdzić należy również, iż decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydana w trybie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy ma charakter prewencyjny i powinna zostać wydana jedynie w sytuacjach, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Tym samym cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wynikać winno z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Chodzi tu o wszelkiego rodzaju choroby lub ułomności fizyczne, które uniemożliwiają bezpieczne prowadzenie pojazdu (zob. R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, wydanie II). W związku z powyższym, Sąd, mając na względzie wagę stwierdzonych uchybień oraz nie zastosowanie się do wyroku Sądu, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku z dnia 24 lutego 2009r.; sygn. akt II SA/Po 781/08. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracyjne zastosują się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Po 781/08 z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Dodatkowo, mając na względzie fakt, iż w orzeczeniu lekarskim IMP wskazano dzień 07.03.2010r. jako datę ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego skarżącego, organy administracyjne ustalą czy skarżący zgłosił się na badania w celu stwierdzenia istnienia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W przypadku wydania orzeczenia w tej kwestii organy uwzględnią je w ramach prowadzonego postępowania zgodnie z wskazówkami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 ppsa, a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ppsa. MZ