I OSK 1683/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Protokolant asystent Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 568/10 w sprawie ze skargi R. S. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w E. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 lipca 2010 r., II SA/Ol 568/10 oddalił skargę R. S. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w E. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Orzeczeniem nr [...]z dnia 22 lutego 2010 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie utrzymała w mocy orzeczenie nr [...]z dnia 4 listopada 2009 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Olsztynie, w którym ustalono niezdolność do służby wojskowej plutonowego R. S. Wobec powyższego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Dowódca [...] Brygady K. w B. zwolnił plutonowego R. S. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 marca 2010 r. W odwołaniu od powyższego rozkazu R. S. podał, że orzeczenie lekarskie, na podstawie, którego został zwolniony ze służby, zostało przez niego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uwagi na odmowę uznania w nim związku schorzeń powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej z pełnioną przez niego służbą. Postanowieniem nr [...]z dnia 28 kwietnia 2010 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w E. - powołując art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność powyższego odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w świetle art. 115 ust. 2 i ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zaskarżony rozkaz personalny ma charakter deklaratoryjny i służy jedynie celom ewidencyjnym, gdyż w przypadku orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby, zwolnienie ze służby następuje z mocy prawa. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie R. S. zarzucił organowi: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 115 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż rozkaz personalny w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oparty na nieprawomocnym orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej ma charakter deklaratoryjny, a tym samym pominięcie, iż w takich sytuacjach ma on charakter konstytutywny, a zatem jest decyzją, od której przysługuje odwołanie; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcie, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej, na podstawie którego został zwolniony ze służby, nie jest prawomocne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wskazał, że w sprawie niesporne jest, że ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby stanowi przesłankę zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, co zresztą wynika wprost z art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r., nr 141, poz. 892 ze zm.). Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 tej ustawy, wojskowa komisja lekarska, po ustaleniu zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, wydaje w tej sprawie orzeczenie. Rozstrzygnięcia wymaga kwestia, z jaką datą następuje zwolnienie żołnierza zawodowego ze służby w przypadku ustalenia przez tą komisję niezdolności do służby. W tym celu niezbędne jest zaś dokonanie wykładni art. 115 ust. 2 powołanej ustawy, w świetle którego, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Analiza powołanego przepisu pozwala na stwierdzenie, że - obok ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby (art. 111 pkt 3), odnosi się on także do wielu innych przypadków zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby wymienionych w art. 111 powołanej ustawy, których stwierdzenie następuje albo na podstawie odpowiedniego orzeczenia albo decyzji lub też zaistnienia okoliczności. Skoro przepis art. 115 ust. 2 powołanej ustawy uzależnia skutek zwolnienia ze służby od daty uprawomocnienia się orzeczenia, ostateczności decyzji albo zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia, niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, do której kategorii wymienionych zdarzeń prawnych należy zaliczyć orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby. Na mocy art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją. Zatem, w przypadku ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby (art. 111 pkt 3), zwolnienie z zawodowej służby wojskowej - na mocy art. 115 ust. 2 tej samej ustawy, następuje z dniem, w którym orzeczenie to (będące w istocie decyzją) stało się ostateczne. W sprawie niesporne jest, że ostateczne jest orzeczenie nr [...]z dnia 22 lutego 2010 r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie. Z tym właśnie dniem nastąpiło więc z mocy prawa zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej i faktu tego nie może zmienić ani poddanie kontroli sądu administracyjnego tego orzeczenia, ani określenie w rozkazie personalnym organu I instancji, że "zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpi z dniem 31 marca 2010 r.". W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że wydany w niniejszej sprawie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Dowódcy [...] Brygady K. w B. nie był decyzją konstytutywną, a jedynie aktem deklaratoryjnym wydanym dla celów ewidencyjnych (art. 115 ust. 3 ustawy). Rozkaz ten jako akt wewnętrzny nie podlega zatem ani kontroli instancyjnej ani sądowej, co uprawniało organ do wydania zaskarżonego postanowienia, w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2007 r., I OSK 1784/06 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 września 2009 r., II SA/Bd 540/09). Zgodnie bowiem z art. 134 k.p.a., który ma zastosowanie w sprawie na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Od powyższego wyroku R. S. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego tj. 1. art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw w zw. a art. 115 ust. 2 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2010 r.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędnie nie "podciągnięcie" pod hipotezę określonych powyżej norm prawnych ustalonego stanu faktycznego, czego wyrazem było pominięcie, iż dla wydania rozkazu personalnego konieczne jest, aby stosowne orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej było prawomocne; 2. art. 115 ust. 2 i 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (w brzmieniu po 1 stycznia 2010 r.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, czego konsekwencją było błędne przyjęcie, iż rozkaz personalny w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oparty na nieprawomocnym orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej ma charakter deklaratoryjny, a tym samym pominięcie, iż w sytuacji faktyczno-prawnej, w której znalazł się skarżący rozkaz ten miał charakter konstytutywny, a więc miał charakter decyzji, od której przysługuje odwołanie. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a konsekwencji brak należytego ustalenia i uwzględnienia przepisów, które organy i sąd administracyjny powinny wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych został znowelizowany ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. Według art. 8 ustawy nowelizującej, stanowiącej normę o charakterze intertemporalnym, sprawy wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. W związku z tym należy wskazać, iż postępowanie dotyczące ustalenia niezdolności do służby wojskowej skarżącego zostało zainicjowane przed listopadem 2009 r., albowiem orzeczenie Terenowej Komisji Lekarskiej w Olsztynie nr [...]datowane jest 4 listopada 2009 r. Postępowanie to nie zostało zakończone przed 1 stycznia 2010 r. W związku z tym do niniejszej sprawy, która została wszczęta i nie została zakończona ostateczną decyzją przed 1 stycznia 2010 r. stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy o treści sprzed nowelizacji dokonanej wskazaną powyżej ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. Zgodnie z art. 115 ust. 2 w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2010 r. zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji albo zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. W tym stanie rzeczy należy podkreślić, iż warunkiem wydania przedmiotowego rozkazu personalnego było jego uprawomocnienie się, a nie jak to przyjął sąd administracyjny, jego ostateczność. Tym samym brak było podstaw faktycznych i prawnych do jego wydania, skoro rozkaz personalny nie odznaczał się przymiotem prawomocności. Wskazane powyżej argumenty ilustrują, iż WSA nie zbadał niniejszej sprawy pod kątem przepisów właściwych do rozpatrzenia niniejszej sprawy. W konsekwencji sąd administracyjny rozpoznał sprawę w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które nie miały do niej zastosowania. W tym stanie rzeczy skarżący podtrzymuje stanowisko, iż rozkaz nabiera znaczenia deklaratoryjnego jedynie wówczas, kiedy zwolnienie ze służby wojskowej następuje na skutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby, która następuje "z mocy prawa". Jednakże niezbędną przesłanką do uznania, że ma się do czynienia z taką podstawą prawną, jest warunek "uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia". W niniejszej sprawie dotyczy to uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 maja 2007 r., II SA/Wa 88/07). Skoro zaś rozkaz personalny nr [...] z Dowódcy [...] Brygady K. wydano przedwcześnie tj. przed dniem uprawomocnienia się orzeczenia lekarskiego, to nie może on mieć charakteru deklaratoryjnego w rozumieniu art. 115 ust. 3 ustawy, bowiem rozkazem tym nie potwierdzono stanu prawnego, o którym mowa w art. 115 ust. 2 ustawy i w konsekwencji stworzono nowy stan prawny adresowany do skarżącego, który ukształtował jego sytuację prawną w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym rozkaz ten przybrał postać decyzji konstytutywnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdzie przez decyzję należy rozumieć również rozkaz personalny oraz w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, gdzie przez decyzję należy rozumieć decyzję administracyjną w rozumieniu k.p.a. Zatem w rozpoznawanej sprawie Dowódca [...] Brygady K. wydając rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, wydał faktycznie rozkaz personalny (decyzję administracyjną) w rozumieniu art. 104 k.p.a. Tym samym zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej na podstawie rozkazu personalnego wydanego do celów ewidencyjnych (decyzja deklaratoryjna), o którym mowa w art. 115 ust. 3 ustawy, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, kiedy zwolnienie następuje na mocy prawa wskutek wystąpienia określonych okoliczności i zdarzeń faktycznych lub prawnych wyszczególnionych w art. 111 pkt 1 - 3, 5, 8, 9 lit. b i pkt 11 - 15 ustawy, przy czym dla mocy wiążącej tych przypadków konieczne jest bądź to uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji, bądź też faktyczne zaistnienie okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. Oznacza to, a contrario, że jeżeli podstawę zwolnienia stanowią przesłanki określone w art. 111 pkt 1 - 3, 5, 8, 9 lit. b i pkt 11 -15, lecz nie dojdzie do uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji, bądź też okoliczności tam określone faktycznie nie zaistnieją, bądź zostaną wadliwie określone, to wtenczas nie ma podstaw do zwolnienia z mocy prawa i w konsekwencji do wydania rozkazu personalnego o charakterze ewidencyjnym. Wydany zaś w tym celu rozkaz personalny powołujący się na powyższe przesłanki, ma natomiast charakter konstytutywny i w konsekwencji oznacza, że musi być poddany kontroli instancyjnej oraz sądowej. W tym stanie rzeczy rozkaz personalny nr 9 z 9 marca 2010 r. podlegał kontroli sądowej, a tym samym zaskarżone postanowienie, jak i zaskarżony wyrok WSA są chybione. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w E. wniósł o jej oddalenie. Podniósł też, że, przed wejściem w życie ustawy z dna 24 kwietna 2009 r. o zmianie ustawy o służbę wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw Nie toczyło się postępowanie w sporawe zwolnienia skarżącego ze służby. "Jedyne postępowanie, jakie z jego udziałem się toczyło, to postępowanie przed wojskowymi komisjami lekarskimi w sprawie zdolności skarżącego do służby. A to z pewnością Nie to samo". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 269 k.p.a. stanowi: "Decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi". W doktrynie podkreśla się, że przepis ten, zamieszczony już w tekście pierwotnym k.p.a. (art. 190), miał na celu zrównanie skutków wydania decyzji opartych o przepisy prawa materialnego pochodzące z okresu międzywojennego, kiedy to w związku z funkcjonowaniem Najwyższego Trybunału Administracyjnego w art. 73 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. nr 36, poz. 341 z późn. zm. – dalej – r.p.a.) rozróżniano pojęcia decyzji ostatecznej i prawomocnej, ze skutkami decyzji wydawanych w sytuacji, gdy Trybunał nie został przywrócony po II Wojnie Światowej. Zgodnie z 73 ust. 2 r.p.a. prawomocna była taka decyzja, której nie można było zaskarżyć do sądów administracyjnych. Po wprowadzeniu w 1980 r. sądowej kontroli administracji sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny za wystarczające uznano związanie organów administracji oceną prawną zawartą w orzeczeniu Sądu – art. 209 tekstu jednolitego k.p.a. z 1980 r., a następnie, art. 30 ustawy z dnia 1 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Rozwiązanie to nadal obowiązuje w art. 153 p.p.s.a. Przepis art. 269 k.p.a. cechę prawomocności przypisuje wyłącznie decyzjom, co, do których na podstawie obowiązujących przepisów przysługuje możliwość ich zaskarżenia do sądu powszechnego, bowiem w 1960 r. sądownictwo administracyjne w Polsce nie istniało. Mimo postulatów doktrynalnych ustawodawca nie zdecydował się na przywrócenie tego pojęcia i włączenie go do aktualnie obowiązujących rozwiązań prawnych – B. Adamiak, J. Borkowski, Ostateczność i prawomocność decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 1989, nr 10, s. 56; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a., Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 747. W przepisach obowiązującego prawa jedynie w nielicznych przypadkach, np. w odniesieniu do decyzji w sprawach ubezpieczeń społecznych, czy decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, z woli wyraźnego i niebudzącego wątpliwości postanowienia ustawodawcy można mówić o decyzji prawomocnej w odniesieniu do decyzji utrzymanej w mocy przez sąd, albo, co, do której upłynął już termin zaskarżenia do sądu. Powyższy wywód prowadzi do wniosku, iż użyty w art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. nr 141, poz. 892 z późn. zm.) zwrot: "z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji" oznaczał w zw. z art. 269 k.p.a. w odniesieniu do decyzji – dzień, w którym decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności. Z przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie wynika bowiem, czego wymaga art. 269 k.p.a., aby ustawodawca powiązał określenie analizowanej decyzji jako "prawomocnej" z jej utrzymaniem w mocy w postępowaniu sądowym, bądź też z upływem terminu do jej zaskarżenia w takim postępowaniu. Okoliczność, iż na mocy art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 79, poz. 669 ze zm.) nadano art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. nowe brzmienie, precyzujące, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, nic w zakresie terminu tego zwolnienia nie zmieniła. Nowa redakcja przepisu art. 115 ust. 2 powołanej ustawy miała wyłącznie na celu doprecyzowanie przepisu i usunięcie wszelkich wątpliwości, co do wspomnianej daty, związanych przede wszystkim z samym brzmieniem art. 269 k.p.a. W przedstawionej wyżej sytuacji nie można uznać, iż wydany w oparciu o art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. "rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych", stwierdzający fakt zwolnienia z zawodowej służby wojskowej był przedwczesny. Orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia 22 lutego 2010 r. ustalające niezdolność skarżącego do służby stało się ostateczne z chwila jego doręczenia skarżącemu. Zawarte w skardze kasacyjnej i w zaskarżonym wyroku rozważania na temat deklaratoryjnego charakteru owego rozkazu personalnego dla celów ewidencyjnych, a zwłaszcza wnioski, jakoby ten charakter przesądzał o tym, iż nie podlega on kontroli w toku instancji ani kontroli sądowej, są całkowicie chybione. Doktrynalny podział aktów administracyjnych (decyzji administracyjnych) na konstytutywne i deklaratoryjne, nie ma i nie może mieć żadnego wpływu na ich zaskarżalność. Ustawodawca w art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, posłużył się określeniem "rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych". Określenie to powinno być rozumiane w znaczeniu "poświadczenia", aktu zbliżonego swym charakterem do zaświadczenia w rozumieniu art. 217 k.p.a. z tą różnicą, iż wydawane jest one w sferze wewnętrznej działania administracji i w dodatku z urzędu, a nie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Mimo więc, że art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. stanowi, iż ilekroć w ustawie użyte jest określenie "decyzja", to należy przez nie rozumieć także rozkaz personalny, to "rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych" nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 k.p.a. Zauważyć przy tym można, iż ustawodawca jest wyjątkowo niekonsekwentny, posługuje się bowiem w ustawie obok określeń "decyzja" i "rozkaz personalny", także terminami: "rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych" czy "decyzja administracyjna" – art. 75 ust. 3. W konsekwencji, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego nie można uznać za zasadny także zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.