II OSK 1420/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 326/10 o odrzuceniu skargi A. K. na uchwałę Rady Miasta K. nr [...] z [...] lutego 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 326/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. K. na uchwałę Rady Miasta K. nr [...] z [...] lutego 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uchwała stanowiąca przedmiot zaskarżenia była już przedmiotem kontroli sądowej w sprawie II SA/Kr 609/09 na skutek wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi przez "[...]" Sp. z o.o. w K. Sąd pierwszej instancji wskazał również, iż "jak wynika z sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 609/09 skarga złożona w sprawie zakończonej tym wyrokiem dotyczyła całej uchwały Rady Miasta K. nr [...] z [...] lutego 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" podobnie jak skarga w niniejszej sprawie, co oznacza, że dotyczyła również nieruchomości, o które chodzi skarżącej A. K. Tym samym skarga A. K. nie dotyczy innej "sprawy", ale sprawy tożsamej z tą, która została uruchomiona skargą rozpoznaną w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 609/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009 r., uznał, że zaskarżona uchwała także w części zakwestionowanej przez A. K. jest zgodna z prawem. Pewnie narusza ona interes prawny skarżącej, ale - jak powiedziano wyżej - interes prawny nie jest przedmiotem ochrony przed polskim sądem administracyjnym w fazie orzekania." W tej sytuacji rozpoznanie merytoryczne skargi A. K. naruszałoby przepis art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej ustawa o samorządzie gminnym. Od powyższego postanowienia A. K. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi pomimo istnienia przesłanek do uwzględnienia skargi i wydania wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ppsa, co stanowi uchybienie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Rada Miasta K. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego z tym, że stosownie do treści art. 101 ust. 2 ww. ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Dokonując wykładni powyższych przepisów należy przyjąć, że nie można wykluczyć skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, powoduje bowiem, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu strony skarżącej. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych konkretnego skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 181/09). Sąd pierwszej instancji, orzekając w niniejszej sprawie, niezasadnie więc uznał, że skarga A. K. jest niedopuszczalna w związku z tym, że zaskarżona uchwała Rady Miasta K. podjęta w sprawie przedmiotowego planu, była wcześniej kontrolowana przez sąd administracyjny. W konsekwencji podjęcia orzeczenia o odrzuceniu skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie badał ewentualnego naruszenia zaskarżoną uchwałą indywidualnego interesu prawnego skarżącej w zakresie w jakim nie uczyniono tego we wcześniejszym postępowaniu sądowym. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ o zwrocie tych kosztów Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, natomiast koszty postępowania kasacyjnego poniesione w związku z zaskarżeniem postanowienia o odrzuceniu skargi, mogą być zasądzone w późniejszym orzeczeniu zapadłym w związku z jej rozpoznaniem. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i 3 ppsa.