IV SA/Wa 975/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. Nieruchomości sp. z o. o. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę M. Spółka z o.o. z siedzibą w P. złożyła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. dla obszaru ograniczonego ulicami [...] oraz projektowaną ulicą zlokalizowaną przy szpitalu, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż nieruchomość Spółki (działka nr ewid. [...]) położona jest przy ul. [...] w P. i w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 2.MN. W oparciu o poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r. skarżąca otrzymała decyzją z dnia [...] września 2006 r. pozwolenie na budowę, które decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. zostało uchylone i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wejście w życie nowego, zdaniem skarżącej wadliwego, planu uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę, co narusza prawo własności Spółki. Zaskarżona uchwała narusza prawo na oba wskazane w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p.) sposoby, czego skutkiem powinno być stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Zdaniem skarżącej uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Uchwalony plan dotyczy terenu, który według Studium znajduje się na obszarze stanowiącym strefę "A" - intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego, w której wydzielono tereny mieszkalnictwa wielorodzinnego o symbolu MW, mieszkalnictwa wielo- i jednorodzinnego o symbolu MWN oraz tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego o symbolu MN. W pkt VI. 1.1. Studium określa strukturę funkcjonalno-przestrzenną strefy "A" odnośnie zabudowy mieszkaniowej, w pkt I, II i III wskazuje kolejno: tereny Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 mieszkalnictwa jednorodzinnego, wielorodzinnego oraz jedno- i wielorodzinnego. Podział III strefy wyróżnia podstrefy z dominacją zabudowy wielorodzinnej - strefa lila, z dominacją jednorodzinnej - strefy lllc oraz Nid. Z powyższego wynika zdaniem skarżącej, że Studium dla stref mieszkalnictwa jedno- i wielorodzinnego dopuszcza i zaleca oba rodzaje zabudowy, poza strefami, gdzie wskazano preferencje dla zabudowy jedno- albo wielorodzinnej. Miejscowy plan został uchwalony dla obszaru, określonego w studium jako strefa zabudowy jedno- i wielorodzinnej i nie został określony jako teren o preferencji dla zabudowy jednorodzinnej. Tymczasem nowy plan w zasadzie dla wszystkich obszarów w nim objętych przewiduje tereny o symbolach: 1.MN/U, 1.MN, 2.MN/U, 2.MN/U, 2.MN, 3.MN/U, 3.MN, 4MN/U, 4MN, 5MN/U, wykluczył zabudowę wielorodzinną, zatem jest niezgodny z postanowieniami Studium, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Aby gmina mogła podjąć taką wykluczającą decyzję planistyczną, powinna wcześniej zmienić Studium, bez tego nowouchwalony plan jest sprzeczny ze Studium, co stanowi naruszenie ww. przepisów. W ustaleniach Studium przyjęto dla części strefy A, przeznaczonej w Studium do intensywnej zabudowy wielofunkcyjnej, minimalny procent biologicznie czynnej powierzchni działki na poziomie 50%, zaś w planie miejscowym wskaźnik ten dla terenów oznaczonych symbolami: 1.MN, 2.MN, 3.MN, 2MN/U, 3.MN/U został podwyższony do 60%. Zmiana tych ustaleń w planie bez zmiany ustaleń zawartych w tej mierze w Studium, narusza art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zdaniem skarżącej obowiązek ustalenia renty planistycznej istnieje tylko wtedy, gdy uchwalenie planu lub jego zmiana powoduje zwiększenie wartości nieruchomości. Tymczasem zapisy planu będą miały wyłącznie negatywny wpływ na wartość nieruchomości, z uwagi na ograniczenie sposobu zagospodarowania niektórych nieruchomości w stosunku do sposobu dopuszczonego w planie z 1998 r. Dotyczy to prawie wszystkich obszarów objętych uchwałą z dnia [...] września 2008 r. Zaskarżona uchwała narusza też, w ocenie skarżącej, zasadę sporządzania planu wyrażoną w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdyż nie wskazuje sposobu realizacji zapisanych w § 27 oraz § 28 inwestycji infrastrukturalnych (sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej), należących do zadań własnych gminy. Nie można bowiem uznać, że powołanie się w załączniku nr 3 na to, iż zasady finansowania inwestycji infrastrukturalnych określone są w ustawie o finansach publicznych oraz że obowiązki gminy w tym zakresie wynikają z ustawy o zaopatrzeniu w wodę i Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 zbiorowym odprowadzaniu ścieków, gdyż to nie stanowi rozstrzygnięcia o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji infrastrukturalnych, należących do zadań własnych gminy. Rozstrzygnięcie w tym zakresie powinno zawierać określenie poziomu i harmonogramu niezbędnych wydatków, brak tego narusza zasadę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyrażoną w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, w ocenie skarżącej, zaskarżony plan miejscowy został podjęty z naruszeniem trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie zachowano kolejności czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. Zgodnie z pkt. 5 tego przepisu na Burmistrza nałożono obowiązek sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu, z uwzględnieniem art. 36 ustawy. Sporządzenie tej prognozy powinno być poprzedzone opinią komisji urbanistyczno-architektonicznej. Zdaniem skarżącej prognoza załączona do planu nie została sporządzona zgodnie z harmonogramem określonym w art. 17 u.p.z.p., gdyż nie została udostępniona w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznej wiadomości, o czym świadczy pismo z dnia [...] września 2008 r. otrzymane z Urzędu Gminy. Prognoza skutków finansowych nie spełnia też wymogów § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), gdyż nie zawiera szacunków dotyczących odszkodowań, o których mowa w art. 36 u.p.z.p. Zatem Rada Miejska, komisja urbanistyczna, Burmistrz P. oraz mieszkańcy P. nie mieli możliwości oceny w tej mierze skutków dla budżetu gminy podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała ma, zdaniem skarżącej błędny tytuł, gdyż powinna dotyczyć w istocie zmiany planu, a nie uchwalenia nowego planu. Obszar którego dotyczy przedmiotowa uchwała, był wcześniej objęty planem z 1998 r., który zachował moc na podstawie art. 87 ust. 1 u.p.z.p. Podobnie uchwała Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., która jest uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś - jak było w istocie - do zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżąca wskazała, że uchwała nie spełnia wymogu § 12 pkt 9 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. z uwagi na brak właściwego uzasadnienia. Brak jest również stosownego załącznika do uchwały Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 stwierdzającej zgodność miejscowego planu z ustaleniami Studium. Natomiast nie można uznać fragmentu zdania części wstępnej uchwały, wskazującej na podstawę prawnąjej wydania, za stwierdzenie zgodności miejscowego planu ze Studium. Rada Miejska w P. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie podnosząc między innymi, że skarżąca złożyła uwagę do projektu planu wnosząc o zachowanie zabudowy mieszkaniowej we wszystkich formach, w tym zabudowy wielorodzinnej, który Rada odrzuciła w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska w P. nie uwzględniła też zawartego w piśmie skarżącej z dnia [...] listopada 2008 r. wezwania w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do usunięcia naruszenia interesu prawnego w związku z uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Wyrokiem z dnia 17 października 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 296/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej oraz ustalanie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa. Wbrew twierdzeniu skarżącej, uchwalony zaskarżoną uchwałą plan zagospodarowania przestrzennego nie pozostaje w sprzeczności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. Niekwestionowane jest, iż zgodnie z ustaleniami Studium obszar objęty planem znajduje się w strefie A - intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego. W tej strefie Studium przewiduje funkcje: mieszkalnictwo w formie wielorodzinnej, usługi publiczne o znaczeniu ponadlokalnym związane z pełnieniem funkcji ośrodka powiatowego przez miasto, usługi komercyjne o znaczeniu ponadlokalnym (VI.1.) Według Studium w strukturze funkcjonalno-przestrzennej strefy A dominuje zabudowa mieszkaniowa z wyróżniającymi się na jej tle obszarami rozwoju funkcji gospodarczych. W obszarze dominacji funkcji mieszkaniowej strefy A wyróżnia się obszar, gdzie dopuszcza się lokalizację usług publicznych o znaczeniu lokalnym. Dominująca funkcja mieszkaniowa będzie występować na terenie tej strefy w formie zabudowy wielo- i jednorodzinnej. Na terenie strefy A Studium w pkt VI.1.1 wyznacza obszary o różnych funkcjach, m.in. mieszkalnictwa wielorodzinnego (MW), mieszkalnictwa Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 wielo- i jednorodzinnego (MWN), mieszkalnictwa jednorodzinnego (MN). Z zawartych w § 11 uchwały w sprawie planu miejscowego ustaleń wynika, że na obszarze objętym planem wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych (MN/U) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW). A więc, zawarte w wymienionych wyżej aktach ustalenia, zdaniem Sądu, nie są ze sobą sprzeczne. Dla przedmiotowego terenu w Studium przewidziano tereny o zabudowie wielorodzinnej, tereny o zabudowie wielo- i jednorodzinnej oraz tereny o zabudowie jednorodzinnej i takie też rodzaje terenów przyjęto w zaskarżonym planie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył także, że zgodne ze Studium, wbrew zarzutom skargi, są również ustalenia planu dotyczące wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Sądu przyjęcie w planie tego wskaźnika na poziomie 60%, a więc wyższym niż w studium, nie stanowi o braku zgodności obu aktów, ponieważ w studium wskaźnik ten ma charakter postulatu, co oznacza, że jego konkretyzacja nastąpi w planie miejscowym. Sąd I instancji podkreślił także, iż zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie może być rozumiana, tak jak chce tego strona skarżąca, jako obowiązek przenoszenia, do planu ustaleń studium w sposób nie dający radzie gminy możliwości wyboru niektórych rodzajów przeznaczenia terenów w ramach ogólnie określonej funkcji w studium. Gdyby tak miało być, rada gminy musiałaby w planie powtórzyć ogólne ustalenia studium albo też wymienić wszystkie możliwe szczegółowe przeznaczenia terenu, mieszczące się w ogólnej funkcji terenu określonej w studium, przekreślając w ten sposób przyjęty w ustawie system planowania przestrzennego w gminie ze studium jako ogólnym aktem polityki przestrzennej, znajdującej konkretyzację w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Związanie rady gminy uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studium, winno być rozumiane jako bezwzględne związanie ogólną funkcją terenu, np. pod usługi, jak w niniejszej sprawie i dyktowaną polityką przestrzenną możliwością wyboru ściśle określonego przeznaczenia terenu. Innymi słowy ustawowa zasada związania rady gminy ustaleniami studium w pracach nad planem miejscowym nie jest naruszona wówczas, gdy rada konkretyzuje w planie, przyjętą w studium, politykę przestrzenną, ograniczając się w tej konkretyzacji do ściśle określonych rodzajów przeznaczenia Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 terenów. Jeżeli więc w niniejszej sprawie Rada Miejska w P. przeznaczyła w kwestionowanym planie teren, na którym położona jest nieruchomość skarżącej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to nie można jej skutecznie zarzucić naruszenia zasady zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał, że z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że Rada Miejska w P. odrzuciła wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2007 r. złożony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o wprowadzenie na działce, stanowiącej jej własność, zabudowy wielorodzinnej wraz z towarzyszącymi usługami. Wobec powyższego skarżąca nie mogła oczekiwać, że na terenie obejmującym jej nieruchomość plan wprowadzi zabudowę wielorodzinną. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgodził się także ze stanowiskiem skarżącej, że stwierdzenie zgodności projektu planu miejscowego ze studium musi nastąpić w odrębnej uchwale przed podjęciem uchwały w sprawie planu. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie stanowisko, że stwierdzenie zgodności może nastąpić zarówno w samej uchwale, w której jest uchwalany plan miejscowy, jeżeli stwierdzenie o takiej zgodności znajduje się w części wstępnej uchwały, jak również stwierdzenie takiej zgodności może nastąpić w odrębnej uchwale przed podjęciem samej uchwały dotyczącej planu miejscowego. W zaskarżonej uchwale, w części stanowiącej podstawę prawną znalazł się zapis, iż uchwalany plan zgodny jest z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. W związku z tym Sąd I instancji przyjął, że zrealizowany został obowiązek wynikający z przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że Rada Miejska w P. trafnie podniosła w odpowiedzi na skargę, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p istnieje bezwzględny obowiązek określenia stawek procentowych, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, Sąd I instancji uznał także zarzut naruszenia trybu sporządzenia zaskarżonego planu z uwagi na wady prognozy skutków finansowych jego uchwalenia, bowiem prognoza skutków nie jest załącznikiem do planu, a zatem nie ma charakteru wiążącego i pełni jedynie funkcję informacyjną. Nietrafny jest zarzut skargi, co do tego, że zaskarżona uchwała nie jest nowym planem lecz zmianą do istniejącego planu. Wybór w tej mierze należy Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 bowiem do rady gminy, która w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego decyduje o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu albo do zmiany obowiązującego planu. W wyniku wniesionej przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 361/10 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadnione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.).Naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji RP jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione, jeżeli zważy się na zakres i szczegółowość rozpoznanej przez Sąd I instancji sprawy, której granice w pierwszej kolejności wyznacza skarga, a w szczególności podniesione w niej zarzuty oraz ich uzasadnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu, powinien w pierwszej kolejności rozpoznać wszystkie zarzuty skargi, a następnie korzystając z możliwości jakie daje przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., zbadać pod względem zgodności z prawem sprawę w szerszym zakresie, nieobjętym zarzutami skargi. Powyższych wymogów nie spełnia zaskarżony wyrok, chociażby z tej przyczyny, że Sąd nie rozpoznał dwóch zarzutów podniesionych w skardze, natomiast pozostałe zarzuty zostały rozpoznane bardzo pobieżnie, bez rozważenia ich istoty i wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, co uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu dokonanie właściwej oceny zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do stanowiska Sądu I instancji dotyczącego niezgodności postanowień zaskarżonej uchwały z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, dotyczącymi przeznaczenia poszczególnych terenów pod zabudowę różnego typu budownictwa mieszkaniowego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z samego porównania, że "w studium przewidziano tereny o zabudowie wielorodzinnej, tereny o zabudowie wielo- i jednorodzinnej oraz tereny o zabudowie jednorodzinnej i takie też rodzaje terenów przyjęto w zaskarżanym planie", nie można jeszcze wyciągać wniosku, że nie ma sprzeczności pomiędzy postanowieniami zaskarżonego miejscowego planu Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 zagospodarowania przestrzennego a ustaleniami studium. Jest to wniosek przedwczesny, gdyż nie wyczerpuje to wszystkich kwestionowanych ustaleń planu i odniesień do tego zawartych w studium. W tym zakresie ustalenia studium są w dużym stopniu szczegółowe, bowiem w strefie A (objętej planem) wyróżnia się jeszcze podstrefy (lila, lllc, llld), w których określono preferencje dla zabudowy jednorodzinnej, albo wielorodzinnej, co zdaniem skarżącej powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w później uchwalanym planie miejscowym. Ponieważ przed uchwaleniem planu miejscowego, nie zmieniono ustaleń studium w tym zakresie, to zdaniem skarżącej zaskarżony plan narusza ustalenia studium. Sąd I instancji tak daleko idącej analizy postanowień planu i studium nie przeprowadził, co uniemożliwia dokonanie oceny, czy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 9 ust. 4 u.z.p. przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji zgodności postanowień uchwały Rady Miejskiej P. z dnia [...] lipca 2006 r. z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r., jest trafny, czy też nie. Podobne trudności występują przy ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9 ust. 4 u.z.p. przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu zgodności postanowień zaskarżonej uchwały z ustaleniami studium przez przyjęcie, że zapisy studium dotyczące wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, nie sprzeciwiają się zapisom planu w tym zakresie. Tej kwestii Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poświęcił jedno zdanie, rozstrzygając o zgodności postanowień planu z ustaleniami studium, chociaż w studium ustalono wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 50% a w planie na poziomie 60%. W uzasadnieniu wyroku podniesiono również, iż rozpoznając skargę na uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy sprawdzić, czy wszystkie przewidziane w art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. postanowienia, dotyczące zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium, znalazły jakiekolwiek odzwierciedlenie w procedurze przygotowania i uchwalania planu i czy ma to jakiekolwiek odzwierciedlenie w aktach sprawy, czy "nie zostały naruszone zasady sporządzania studium lub planu miejscowego oraz czy nie został naruszony tryb ich sporządzania." Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tym, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 pomimo że nie jest aktem prawa miejscowego, wiąże organy gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Nie można bagatelizować znaczenia tego aktu, bowiem ustalenia studium umożliwiają inwestorom zorientowanie się, co na danym terenie będzie można w przyszłości budować i w zależności od tego podejmować odpowiednie działania wyprzedzające. Gmina może zmieniać przeznaczenie poszczególnych terenów, jednak takie zmiany powinny mieć swoje odzwierciedlenie w zmianach studium wprowadzanych w odpowiednim trybie. Wskazując na istnienie po stronie skarżącej uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jej interes prawny, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, iż do czasu wejścia w życie zaskarżonej uchwały na terenie, na którym położona jest nieruchomość skarżącej, obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r., który dopuszczał budownictwo wielorodzinne i którym to typem budownictwa była zainteresowana skarżąca jako inwestor, o czym świadczy wszczęte wcześniej postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Planów inwestycyjnych skarżącej związanych z budownictwem wielorodzinnym, nie wykluczała też jednoznacznie i ostatecznie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy P., chociaż nie uwzględniono wniesionych uwag dotyczących projektu studium. Dopiero uchwalenie zaskarżonej uchwały przekreśliło plany inwestycyjne skarżącej, z czym należy wiązać inne zarzuty skargi dotyczące np. błędnego określenia tytułu uchwały, czy też braku podstaw do ustalenia w planie stawki procentowej tzw. renty planistycznej. Prawdą jest, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe "renty planistycznej", jednak ustawodawca wiąże to ze wzrostem wartości nieruchomości, która w tym przypadku w ocenie skarżącej, uległa obniżeniu, skoro przed wejściem w życie nowego planu na terenie, na którym jest położona nieruchomość skarżącej, było przewidziane budownictwo wielorodzinne, a teraz nie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Plan miejscowy zaś, jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jest aktem prawa miejscowego.. Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że sąd dokonuje oceny zaskarżonego aktu mając na uwadze wszelkie aspekty sprawy, nie zaś jedynie argumentację podniesioną przez stronę skarżącą. Przy czym reguła powyższa doznaje istotnej modyfikacji, która wynika z brzmienia art. 190 p.p.s.a., bowiem obecnie sąd I instancji proceduje w warunkach wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku uchylającego poprzedni wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przywołany przepis stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 3 września 2008r. (sygn. akt OSK 1311/07, Lex 510043) przez "ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego." W niniejszej sprawie owa ocena prawna dotyczy nieprawidłowości, których dopuścił się sąd I instancji w rozpoznaniu zarówno zarzutów skargi, a także w rozpatrzeniu całej sprawy. Sąd bowiem winien również Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 sprawdzić i przeanalizować czy wszystkie postanowienia ustawy znalazły odzwierciedlenie w procedurze przygotowania i uchwalania planu. Z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 13 maja 2010 r. ( sygn. akt II OSK 361/10) wynika nakaz powtórnego i zdecydowanie bardziej szczegółowego oraz rzetelnego rozpatrzenia zarzutów skargi, a wyrazem takiego zabiegu będzie prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Sąd II instancji w żaden sposób nie przesądził o zasadności tych zarzutów, stwierdził jedynie, że sąd wojewódzki nie dokonał dogłębnej analizy postanowień planu i studium, a w konsekwencji niemożliwym było rozpatrzenie zarzutów, z kolei skargi kasacyjnej. Zalecił natomiast, aby sąd orzekający skoncentrował się na sprawdzeniu czy nie zostały naruszone zasady sporządzania planu oraz czy nie został naruszony tryb jego uchwalania. NSA w powołanym wyroku nie poddał w wątpliwość okoliczności, że skarżący dochował terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jak również nie został zakwestionowany interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 usatwy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r, Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Z tych względów powyższe zagadnienia nie muszą być na tym etapie odrębnie i szczegółowo omawiane. Zgodnie z koncepcją władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, W-wa 2003, s. 90), mającą umocowanie w przepisie art. 4 u.p.z.p., organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje. Nie ulega wszakże wątpliwości, iż przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony przy zachowaniu, określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasad i trybu jego sporządzenia. Obydwie te przesłanki mają tak zasadnicze znaczenie przy realizowaniu władczych uprawnień gminy, jakimi są plany zagospodarowania przestrzennego, że ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p ich naruszeniu przypisał sankcję nieważności. Otóż przepis powyższy stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Zatem w pierwszej kolejności sąd wojewódzki zbadał, czy zostały naruszone zasady sporządzania planu miejscowego. Jak zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. (sygn .akt II SA/Po Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 692/06, LEX nr 475253) ustawodawca w żadnym przepisie nie zdefiniował powyższego pojęcia, jednakże należy przyjąć, że "zasady sporządzenia planu miejscowego" dotyczą zawartości aktu planistycznego (części tekstowej i graficznej, załączników), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego merytoryczną zawartość (część tekstową i graficzną) określają art. 15 ust. 1 i 17 pkt 4 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. Przedmiot (wprowadzone ustalenia) określają art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej określa, wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 ustawy, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Zasadniczą kwestią przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jego spójność z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Do podstawowego obowiązku rady gminy w toku procedury planistycznej, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p, należy ocena zgodności projektu planu ze studium, bowiem plan miejscowy może być uchwalony jedynie po stwierdzeniu jego zgodności ze studium. W jaki sposób pod względem technicznym ma dokonać tego rada gminy, to jest już odrębną kwestią i zostanie omówione w dalszej części niniejszych wywodów, jako że dotyczy trybu uchwalania planu. Na tym etapie rozważań należy ocenić, czy zapisy planu przewidujące dla obszaru 2.MN (w tym obszarze znajduje się nieruchomość skarżącego) funkcję zabudowy jednorodzinnej pozostają w sprzeczności z zapisami studium dla tego terenu. Po dokładnej analizie części tekstowej oraz graficznej studium oraz przedmiotowego planu Sąd doszedł do przekonania, że plan pozostaje w zgodzie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Uchwalony plan dotyczy terenu, który według Studium znajduje się na obszarze stanowiącym strefę "A" - intensywnego rozwoju wielofunkcyjnego, w której wydzielono tereny mieszkalnictwa wielorodzinnego o symbolu MW, mieszkalnictwa wielo- i jednorodzinnego o symbolu MWN oraz tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego o symbolu MN. W pkt VI. 1.1. Studium określa strukturę funkcjonalno-przestrzenną strefy "A" odnośnie zabudowy mieszkaniowej, w pkt I, II i Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 III wskazuje kolejno: tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego (MN), wielorodzinnego oraz jedno- i wielorodzinnego. Podział III strefy wyróżnia cztery podstrefy: lIla pomiędzy ulicami [...] preferuje się rozwój zabudowy wielorodzinnej i dopuszcza się rozwój usług, lllb na północ od ulic [...] do kanału [...] dopuszcza się jako funkcje towarzyszące usługi publiczne i komercyjne o znaczeniu lokalnym oraz funkcje produkcyjno-magazynowe, lllc pomiędzy ul. [...], doliną rzeki J. i ulicami [...] preferuje się rozwój zabudowy jednorodzinnej i dopuszcza się rozwój usług turystyki oraz innych usług komercyjnych i publicznych o znaczeniu lokalnym, IIId w części południowej miasta pomiędzy [...] rzeką J. preferuje się rozwój zabudowy jednorodzinnej i dopuszcza się rozwój usług turystyki oraz innych usług komercyjnych i publicznych o znaczeniu lokalnym. Jednocześnie adaptuje się istniejące tereny zabudowy wielorodzinnej. W ocenie Sądu studium w sposób kompleksowy i wyczerpujący dzieli strefę III na cztery obszary, gdzie wyróżnia określone preferencje do zabudowy. Nie zaistniała zatem sytuacja, aby teren objęty planem nie został zakwalifikowany do odpowiedniej podstrefy. Do której zaś konkretnie, o tym decyduje jego usytuowanie. Otóż podstrefa lila, gdzie przyznano preferencję zabudowie wielorodzinnej położona jest powyżej terenu objętego planem, to samo dotyczy podstrefy lllb. Strefa lllc obejmuje obszar na wschód od terenu skarżących i jedynie podstrefa llld, opisana ogólnie jako południowa część miasta pomiędzy [...] a rzeką J. obejmuje obszar objęty kontrolowanym planem zagospodarowania przestrzennego. W obszarze tym preferuje się rozwój zabudowy jednorodzinnej. Tym samym zapisy planu, gdzie znakomita większość kwartałów uzyskała przeznaczenie pod budownictwo jednorodzinne (MN), w części z usługami ( MN/U) i jedynie jeden kwartał opisano jako 1.MW czyli tereny zabudowy wielorodzinnej niewątpliwie jest zgodny z zapisami studium. Preferencja zabudowy jednorodzinnej nie może tutaj budzić wątpliwości, jako że stosownie do zapisów studium prawie cały obszar przeznaczono pod tę funkcję. Odnośnie zapisów planu o ustaleniu wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej, należy podkreślić, iż przedmiot ten podobnie jak przeznaczenie terenu musi podlegać ocenie zgodności ze studium. W pkt VI.1.2 studium przyjmuje Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 się różne wielkości tego wskaźnika w zależności od rodzaju terenu, na którym jest ustanawiany. Istnieje jednak generalna zasada w każdym wypadku, mianowicie zapis studium operuje pojęciem "minimalny" i następnie wskazuje konkretną liczbę. W ocenie Sądu oznacza to, że udział tej powierzchni ulega konkretyzacji w planie zagospodarowania i nie może być niższy, niż ten zastrzeżony w studium. Gdyby studium zawierało "sztywne" cyfrowe wskazanie powierzchni biologicznie czynnej, wówczas rada gminy mając obowiązek zapewnić spójność planu ze studium obowiązana byłaby w prosty sposób przenieść wyznaczone w studium wartości. Studium wyznacza tymczasem pewne ramy i kierunki, których musi dochować rada gminy przy tworzeniu planu, ale ostateczny kształt postanowień planu i konkretne decyzje zostały zastrzeżone na etapie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów przyjęcie w planie współczynnika wyższego od tego zastrzeżonego w studium mieści się w granicach zgodności ze studium i stanowi konkretyzację ogólnego aktu polityki przestrzennej. Studium bowiem ze swej istoty wyznacza jedynie ogólne kierunki rozwoju prac planistycznych. Stosownie do art. 15 ust. 2. u.p.z.p w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Innymi słowy organ planistyczny ma obowiązek ustalenia stawki renty planistycznej i jest on niezależny od pewnych przewidywań lub nawet spekulacji co do ewentualnych wzrostów wartości nieruchomości lub ich spadków wskutek uchwalenia tego planu. Organ bowiem nie jest uprawniony do przewidywania zachowań inwestorskich w przyszłości, tudzież kształtowania rynku obrotu nieruchomościami. Jego rolą jest określenie stawki procentowej, mieszczącej się w granicach przewidzianych u.p.z.p. Powołany przepis jest jednoznaczny i nie uzależnia obowiązku określenia tej stawki od jakichkolwiek czynników. Jeżeli w przyszłości wystąpią przesłanki uzasadniające wymierzenie renty planistycznej właściwy organ ustali wysokość opłaty planistycznej w oparciu o uchwaloną w planie stawkę, jeśli natomiast nie - zapis planu nie znajdzie zastosowania. Na etapie jednak tworzenia planu nie można przesądzać, czy nastąpi wzrost nieruchomości i od tego uzależniać umieszczenie zapisu o stawce procentowej. Stosownie do art. 20 ust 1 u.p.z.p plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Wbrew stanowisku skarżącej spółki przepis ustawy nie wymaga, aby rada gminy ustalała harmonogram wydatków związanych z prowadzeniem inwestycji przewidzianych w planie. W jego świetle nie ma konieczności tak szczegółowych uregulowań związanych z ponoszeniem wydatków na taką działalność. Załącznik nr 3 do uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta P. określa inwestycje z zakresu infrastruktury, które zostaną zrealizowane w ramach planu. Sąd nimi: realizacja dróg publicznych, budowa sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, oświetlenie ulic, planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię eklektyczną i paliwa gazowe. W § 4 wskazano, że finansowanie tych inwestycji podlega przepisom ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych, natomiast w § 5 określono źródła tego finansowania. W ocenie Sądu nie można przypisać omawianemu dokumentowi wadliwości skutkujących złamaniem zasad tworzenia planu. W dalszej kolejności należało rozważyć charakter dokumentu jakim jest prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Otóż stosownie do art. 17 pkt 5) u.p.z.p burmistrz po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego m.in. sporządza taką prognozę. Prognoza ta nie stanowi treści planu bowiem jakie elementy winny znaleźć się w planie obligatoryjnie i fakultatywnie, o tym stanowi art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. Tym samym budzi wątpliwości czy można potraktować prognozę jako element planu i dokonać jej oceny pod kątem zgodności z zasadami sporządzania takiego aktu. Wydaje się, że możliwe jest potraktowanie szersze pojęcia planu i ujęcie nie tylko jego tekstu i części graficznej, ale także wszelkich dokumentów sporządzanych przy okazji toczenia się procedury planistycznej. Art. 20 ust.1 ost. zdanie powoływanej ustawy stanowi bowiem, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Sąd stoi zatem na stanowisku, że takim wymaganym rozstrzygnięciem, co prawda przygotowywanym przez burmistrza, jest prognoza skutków finansowych uchwalenia planu i możliwe jest zbadanie tego dokumentu pod kątem dochowania zasad jego sporządzania. Jako zasadę sporządzenia planu (art. 28 ust. 1) należy przyjąć zawartość prognozy, a przepisy nie zawierają żądnych wymogów, jakie treści winna ona zawierać, za wyjątkiem uwzględnienia kwestii ewentualnych rent planistycznych i odszkodowań wskutek Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 zmniejszenia wartości nieruchomości będącej skutkiem uchwalenia planu. Organ w tej prognozie przewidział, że mogą pojawić się takie roszczenia, ale nie miał wymogu wyliczenia hipotetycznej ich wartości. Z tych też względów zasady procedury planistycznej nie zostały w tym miejscu naruszone. Analizując w dalszym toku akta postępowania planistycznego pod kątem innych zasad tworzenia planu, a to przewidzianych w art. 15, 17 pkt 4 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. Sąd doszedł do przekonania, że zasady te nie zostały naruszone. Przechodząc natomiast do zbadania kwestii ewentualnego naruszenia trybu, należy stwierdzić, co następuje. Idąc w ślad za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Wr 415/05, Lex 297163) sąd orzekający stwierdza, że nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. "Dla ustalenia istotności decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Z tych też względów Sąd doszedł do przekonania, że organom gminy ustawodawca pozostawił decyzję, czy w wypadku obowiązywania na danym terenie planu miejscowego zostanie podjęta uchwała o przystąpieniu do uchwalenia zmiany tegoż planu, czy też zostanie uchwalony nowy plan. Przepisy ustawy nie regulują tej kwestii zupełnie, a istotne jest zachowanie wszelkich uprawnień dla zainteresowanych stron co do możliwości wpływu na kształt planu. Wszelkie reguły planistyczne są zachowane zarówno przy tworzeniu planu na nowo, jak i przy jego zmianie ( vide art. 27 u.p.z.p.). Z tego powodu jaki zabieg techniczny zostanie przyjęty przez gminę pozostaje bez najmniejszego wpływu na zachowanie gwarancji ustawowych prawidłowego przebiegu procedury. Odnośnie treści uzasadnienia uchwały do planu, należy podzielić stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, że przepisy, w przeciwieństwie do zawartości samego planu, nie przewidują żadnych koniecznych elementów uzasadnienia. Gdyby Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 nawet przyjąć, że uzasadnienie to jest zbyt lakoniczne, nie sposób wywieść, że taki jego kształt mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcia zawarte w planie. Jak wskazano wyżej z art. 20 ust. 1 u.p.z.p, wynika, że plan uchwala się po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Skarżący twierdzi, że stwierdzenie takiej zgodności wymaga uprzedniego podjęcia odrębnej uchwały przez radę gminy. Dopiero po spełnieniu tego warunku możliwe jest przystąpienie do uchwalenia planu. Bezspornym w sprawie jest, że Rada Miasta P. nie podjęła odrębnej uchwały w tym przedmiocie, ale w preambule uchwały w sprawie uchwalenia planu zawarto stwierdzenie, że niniejszy plan jest zgodny ze studium. Kwestia strony technicznej stwierdzania zgodności planu z ustaleniami studium była przedmiotem wykładni sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. (II SA/Bk 583/05, LEX nr 173715) stanął na stanowisku, że stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium jest czynnością towarzyszącą uchwaleniu planu, ale następuje przed jego uchwaleniem. Czynność ta powinna nastąpić w formie odrębnej uchwały. Odrębna, uprzednia uchwała o zgodności planu z ustaleniami studium, podlegająca ocenie organu nadzoru co do jej legalności, a także zaskarżeniu do sądu w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, służy ochronie zasady praworządności w procesie sporządzenia planu. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Ol 993/07 LEX nr 357621) dopuścił możliwość stwierdzenia zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zarówno w samej uchwale, w której jest uchwalany plan miejscowy, jeżeli stwierdzenie o takiej zgodności znajduje się w części wstępnej uchwały, jak również w odrębnej uchwale przed podjęciem samej uchwały dotyczącej planu miejscowego. Rozwiązania jednak zagadnienia należałoby szukać korzystając z autorytetu NSA, który w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. (sygn. akt II OSK 1863/06, LEX 337467) orzekł, że "stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z Sygn. akt IV SA/Wa 975/10 ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Z tych też względów zarzut skargi należało uznać za bezprzedmiotowy. Badając dalej akta zakończone uchwaleniem kontrolowanego planu Sąd nie dopatrzył się naruszenia trybu jego uchwalania, przewidzianego przez u.p.z.p. Na zakończenie należy podnieść, że uchwała może być wyeliminowana z obrotu prawnego, jeżeli wraz z naruszeniem interesu prawnego dojdzie do naruszenia norm prawa materialnego albo procesowego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, które związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, nakłada dopiero na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy dochodzi do naruszenia interesu prawnego lub obowiązku skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 415/05, Lex 297163). Niewątpliwie interes prawny skarżącej spółki wskutek zmiany przeznaczenia terenu, na którym znajduje się jej nieruchomość został naruszony. Jako inwestor liczyła się bowiem z realizacją inwestycji budowlanej na szerszą skalę z perspektywą zdecydowanie wyższych zysków, niż może to nastąpić przy brzmieniu planu w obecnym kształcie. Nie mniej jednak musiała się liczyć z możliwością przekwalifikowania terenu pod budownictwo jednorodzinne skoro dla miasta P. obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P., przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.