II OSK 264/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA del. Zygmunt Zgierski Protokolant: asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.H. i M.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 570/10 w sprawie ze skargi M.O. i A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestycji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 570/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M.O. i A.O. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestycji. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydent m. st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku J.C., A.O. i M.O., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] oraz na terenie działek ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł m. in., że przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego na podstawie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: T.H. oraz H.H. i M.T. Po rozpatrzeniu odwołania T.H. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia (pkt 1) oraz stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez H.H. i M.T. pozostawiając je bez rozpoznania (pkt 2). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego z uwagi na okoliczność, że nie ma powszechnego przeznaczenia, gdyż służyć będzie jedynie dostarczeniu gazu do dwóch działek ew. (nr [...] i [...]) stanowiących własność wnioskodawców. W tej sytuacji wnioskodawcy powinni wystąpić z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A.O. i M.O. W uzasadnieniu skargi wniesiono o uznanie przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego. Wskazano, że większość działek położonych w okolicy zamierzonej inwestycji została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i ich właściciele będą chcieli korzystać z gazociągu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 50 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dniu jej wydania, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Powyższe prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p. p. s. a. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 50 § 1 zd. pierwsze ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty planem miejscowym, stąd inwestycja celu publicznego na tym terenie powinna być lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu rację mają skarżący, że przedmiotowa inwestycja ma cechy inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Punkt 2 tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) stanowił m.in., że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Nikt prócz ustawodawcy nie jest uprawniony do nadawania terminowi "inwestycja celu publicznego" innej treści, niż ściśle zdefiniowana w tym przepisie. Nadto podniósł, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę jako organ II instancji, nie miał prawa do nadawania przepisowi art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami innej treści, niż z niego wprost wynikająca. W ocenie Sądu o publicznym celu inwestycji przesądzają dwa elementy: co najmniej lokalne znaczenie inwestycji oraz jej przedmiot (cel), mieszczący się w celach wymienionych w art. 6 ww. ustawy. Te dwa elementy są spełnione w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. W dalszej części Sąd wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne, będzie bowiem zaopatrywała w gaz budynki znajdujące się na działkach ew. nr [...] i nr [...]. Wskazał także, że ustawodawca nie określił, ile podmiotów powinno korzystać z danej inwestycji, aby można ją zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego. Niezależnie od tego ile osób mieszka w budynkach znajdujących się na działkach ew. nr [...] i [...], realizacja budowy przedmiotowej inwestycji należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych do funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Nadto podniósł, że gdyby ustawodawca chciał uzależnić określenie inwestycji jako "celu publicznego" od liczby osób czy podmiotów, którym będzie służyć, ograniczenie takie wprowadziłby do treści przepisu. Skoro ustawodawca nie zdecydował się na żadne ograniczenia ilościowe ani podmiotowe, to znaczy, że również inwestycja mająca na celu doprowadzenie gazu do dwóch działek jest inwestycją celu publicznego. Ponadto, w ocenie Sądu, przedmiot inwestycji mieści się w celach wymienionych w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a jest nim budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jednocześnie w motywach wyroku zaznaczono, że Sąd nie przesądził czy prawidłowa jest decyzja organu I instancji przy wzięciu pod uwagę zarzutów wyrażonych w odwołaniu od tego orzeczenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodły T.H. i M.T. zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego; 2. naruszenie przepisu art. 50 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego; 3. naruszenie przepisu art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisu art. 21 Konstytucji RP poprzez uzgodnienie inwestycji bez zgody właścicieli oraz wobec braku propozycji wykupienia dotkniętej nieruchomości czy też jej wywłaszczenia; W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania "ze skargi kasacyjnej" wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwotą 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w sprawie była prawidłowa. Zdaniem skarżących kasacyjnie rację ma bowiem organ, że inwestycja przeznaczona tylko dla dwóch działek nie uzasadnia jej uznania za inwestycję celu publicznego. Zdaniem skarżących kasacyjnie z definicji celu publicznego zawartego w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/2009 oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ww. ustawy, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak więc z treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto zarzucono, że nie przeprowadzono postępowania, czy dana inwestycja ma znaczenie lokalne czy ponadlokalne, co narusza art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie skarżących kasacyjnie przedmiotowa inwestycja nie posiada "pierwiastka publicznego", a tylko takie zamierzenie inwestycyjne można uznać za inwestycję celu publicznego. Nadto zauważono, że nawet jeśli przedmiotowa inwestycja została uznana za inwestycję celu publicznego, z czym skarżące kasacyjnie się nie zgadzają, to organ pominął kwestię art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 21 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących kasacyjnie organ I instancji wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego bez zgody właścicieli, a wnioskodawcy składając wniosek o ustalenie warunków inwestycji dla działki stanowiącej własność osób fizycznych, naruszyli jedną z podstawowych zasad konstytucyjnych obywateli, tj. zasadę ochrony prawa własności (art. 21 Konstytucji RP). Zatem okoliczność, że własność jest chroniona przez przepis Konstytucji nakazuje interpretowanie przepisów pozwalających na odjęcie czy ograniczenie własności w sposób literalny i zawężający, mający przede wszystkim na uwadze ochronę właściciela. Okoliczność, że określona osoba dla swej wygody chciałaby mieć ulicę przez działkę sąsiada nie uzasadnia wywłaszczenia tegoż sąsiada, bo inwestycja taka nie zmierza do zaspokojenia uzasadnionego interesu publicznego, a do zaspokojenia interesu prywatnego kosztem właściciela. Z taką sytuacją, zdaniem skarżących kasacyjnie, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W tej sytuacji zgodnie z przepisem art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami winno się w pierwszej kolejności właścicielom nieruchomości przeznaczonej na cele publiczne zaproponować jej wykupienie, a w przypadku niczym nieuzasadnionej odmowy, zgodnie z obowiązującą literą prawa, mogłoby dojść do wywłaszczenia nieruchomości za stosownym odszkodowaniem. W dalszej części wywodu autor skargi kasacyjnej poczynił także rozważania na temat dopuszczalności wywłaszczenia i wskazał, że wywłaszczenie nieruchomości może nastąpić jedynie przed rozpoczęciem inwestycji celu publicznego. Zaś zrealizowanie na nieruchomości celu publicznego przed wydaniem decyzji o jej wywłaszczeniu pozbawia skarżącego możliwości skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wywłaszczenie nieruchomości, gdyż cel publiczny został już zrealizowany. Brak celu publicznego skutkuje brakiem materialnej przesłanki z art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. M.O. i A.O. w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw, składając równocześnie wniosek o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach zgłoszonych zarzutów kasacji. Te zaś w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługiwały na uwzględnienie, a tym samym skargę kasacyjną należało oddalić. Wyjaśniając powyższe stanowisko w kontekście zgłoszonych zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pozostaje to, czy planowana inwestycja polegająca na budowie gazociągu średniego ciśnienia na terenie działek nr [...],[...],[...], [...] i [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] jest inwestycją celu publicznego. A więc czy inwestycja ta należy do katalogu z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm.) zwanej dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami i ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne w myśl art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 171 ze zm.) zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do dyspozycji art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu, a w przypadku jego braku, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie wydawana jest decyzja administracyjna wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przez pojęcie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wśród celów publicznych wymienia budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wykładnia powyższej definicji prowadzi więc do wniosku, iż na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Tak więc z treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami - porównaj wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, publikowany w systemie LEX nr 597750. Dla rozstrzygnięcia, czy przedmiotowe zamierzenie wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bez znaczenia pozostaje to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy też publiczny. O tym, czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym /powiatowym, wojewódzkim i krajowym/, stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tej sprawie realizacja przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia jest inwestycją celu publicznego, co trafnie uznał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a podniesione w kasacji zarzuty w żadnym wypadku nie mogą skutecznie zakwestionować tak prawidłowo wyrażonego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, poglądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego objęta wnioskiem inwestycja mieści się w zakresie celów publicznych objętych art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami skoro polegać ma, jak ustaliły to organy orzekające i czego nie kwestionują skarżące kasacyjnie, a co wynika z dokumentów dołączonych do wniosku, na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia. Sieć ta ułożona ma być na działkach o nr [...],[...],[...], [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w W. i ma na celu zapewnienie dostaw gazu do celów komunalno-bytowych i grzewczych dla budynków mieszkalnych położonych na działkach nr [...] i [...] i co nie zostało podważone, stanowić ma rozbudowę istniejącej publicznej dystrybucyjnej sieci gazowej miejskiej (porównaj pkt 1.3 decyzji pierwszoinstancyjnej). Natomiast spór w rozpoznawanej sprawie powstał na tle definicji inwestycji celu publicznego zawartej w wyżej cytowanym art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ogranicza się do kwestii znaczenia lokalnego (gminnego) wskazanej we wniosku inwestycji. Organ II instancji uznał bowiem, że budowa przedmiotowego gazociągu zapewniającego dostawy do dwóch działek nr [...] i [...] stanowiących własność wnioskodawców nie jest realizacją celu publicznego. Trafnie wadliwość tego stanowiska zakwestionował Sąd I instancji. Dokonując oceny znaczenia przedmiotowej inwestycji w kontekście użytego w ustawowej definicji określenia "o znaczeniu lokalnym (gminnym)" nie można kierować się kryterium formy własności nieruchomości, bowiem ustawodawca takiego rozróżnienia nie wprowadził i to zostało trafnie przyznane przez Sąd I instancji. Należy natomiast dodatkowo, wzmacniając stanowisko Sądu I instancji, zauważyć znaczenie inwestycji w ujęciu lokalnym, czyli z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Niewątpliwie zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym "Mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową" (ust. 1), "Ilekroć w ustawie jest mowa o gminie, należy przez to rozumieć wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium" (ust. 2). Zaś w art. 7 ust. 1 tej ustawy zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty ustawodawca zaliczył do zadań własnych gminy, wśród których w pkt 3 wymienił zaopatrzenie w gaz. Tym samym realizowanie sieci gazowej nawet na takim odcinku jak ten w niniejszej sprawie i to z istniejącej już sieci miejskiej gazowej jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym). Okoliczność, że dostarczanie gazu należy, jak to już zostało wyżej wskazane, do zadań własnych gminy ma wpływ na ocenę znaczenia określonej we wniosku inwestycji jako inwestycji celu publicznego, ponieważ pozwala na uświadomienie sobie jakie są priorytety w zaspokajaniu potrzeb społeczności lokalnej. W tej sytuacji należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że planowana inwestycja niezależnie od tego, ile osób mieszka w budynkach znajdujących się na działkach nr [...] i [...] należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Jeżeli zatem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Trzeba wskazać w tym miejscu na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11 (dostępny w Internecie w bazie orzeczeń NSA), który stwierdził: "Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy". Tym samym dotychczasowe rozważania nie pozwalają uznać za usprawiedliwione zarzuty kasacji błędnej wykładni art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego. To, że organ odwoławczy uznał odmiennie i wyłącznie tylko z tego powodu uchylił zaskarżoną decyzję zasadnie zostało zakwestionowane przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Tym samym zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przepisu art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisu art. 21 Konstytucji poprzez uzgodnienie inwestycji bez zgody właścicieli oraz wobec braku propozycji wykupienia dotkniętej nieruchomości czy też jej wywłaszczenia. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej przede wszystkim nie odpowiada dyspozycji art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego może polegać albo na jego błędnej wykładni bądź niewłaściwym zastosowaniu. Wadliwy sposób sformułowania powyższego zarzutu nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na prawidłowe odniesienie się do tak przywołanego zarzutu. Jednocześnie podkreślić należy, że kwestia naruszenia w/w przepisów pozostawała poza oceną Sądu I instancji, albowiem Sąd I instancji uznając przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne za inwestycję celu publicznego wyraźnie nakazał organowi odwoławczemu ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy tym razem przy uwzględnieniu zarzutów odwołania wniesionego przecież przez stronę postępowania jednoznacznie podkreślając, iż nie przesądza o prawidłowości decyzji I instancji. Natomiast, co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami jak i naruszenia art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zostały podniesione w złożonym w tej sprawie odwołaniu. Tym samym kwestia ta będzie przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy, co dodatkowo nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jej przesądzanie. Z powyższych względów, skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.