I SA/Łd 471/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [....] w przedmiocie przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów oddala skargę. W dniu 20 października 2009 r. A. spółka akcyjna w Ł. wniosła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów. We wniosku wyjaśniła, że jest producentem wyrobów z włókien naturalnych. Od wielu lat sprawami związanymi z produkcją zajmował się dyrektor do spraw produkcji. W związku z rozwojem technologii i unowocześnieniem procesu produkcyjnego zaszła konieczność zmiany osoby pełniącej tę funkcję. Spółka wypowiedziała umowę o pracę dotychczasowemu dyrektorowi. Umowa uległa rozwiązaniu 30 września 2009 r. W tym też dniu pracodawca i zwolniony pracownik zawarli ugodę, w której ustalili, że w ramach odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę spółka: 1) udzieli pomocy w znalezieniu pracy poprzez zlecenie na własny koszt uzgodnionej firmie doradztwa personalnego poszukiwanie pracy odpowiadającej kwalifikacjom; 2) będzie wypłacała odszkodowania w okresie pozostawania bez pracy, nie dłużej niż do 31 grudnia 2010 r. W związku z powyższym spółka zapytała, czy przychód dla osoby fizycznej w wysokości wartości brutto wypłaconego wynagrodzenia dla firmy doradztwa personalnego, jak i wypłata odszkodowania w formie pieniężnej stanowić będzie przychód z "innych źródeł" w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; w skrócie "u.p.d.f."). Zdaniem wnioskodawczyni na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco, gdyż oba wymienione wyżej rodzaje świadczeń nie dotyczą pracownika, lecz osoby niebędącej pracownikiem. W związku z powyższym zgodnie z dyspozycją art. 42a u.p.d.f. spółka nie jest zobowiązana do poboru zaliczki na podatek dochodowy, jest jednak zobligowana do sporządzenia informacji o wysokości przychodów i jej przekazania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że równowartość świadczeń wskazanych we wniosku stanowi dochód podatnika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.f. Organ odwołując się do treści art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 11 ust. 1 u.p.d.f. wyjaśnił, że przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest każda forma przysporzenia majątkowego (pieniężna i niepieniężna). Taką korzyścią jest również równowartość wynagrodzenia dla firmy świadczącej usługi doradztwa personalnego, jak i wypłata świadczeń w formie pieniężnej z tytułu rozwiązania umowy o pracę. Wskazując na art. 12 ust. 1 u.p.d.f. podniósł, że o zakwalifikowaniu świadczenia, jako przychodu ze stosunku pracy, w rozumieniu tego przepisu, decyduje to, czy określone świadczenie może otrzymać wyłącznie pracownik, czy również inna osoba, niezwiązana (aktualnie lub w przeszłości) z pracodawcą. Istotne jest więc to, czy istnieje związek prawny lub faktyczny, danego świadczenia ze stosunkiem pracy. Zdaniem organu taki związek występował w przedmiotem sprawie, bowiem gdyby nie łączący pracownika z pracodawcą stosunek pracy, pracownik nie otrzymałby świadczeń określonych w ugodzie. Organ tym samym skonstatował, że przedmiotowe świadczenia, jako pochodne wynagrodzenia z tytułu rozwiązania umowy o pracę, należy zakwalifikować do przychodów, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.f. Spółka zaś, jako pracodawca, winna zgodnie z art. 31 u.pd.f. obliczyć i pobrać od powstałego dochodu należną zaliczkę na podatek dochodowy. Strona nie podzieliła powyższych argumentów i wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniosła skargę do tutejszego sądu. Zarzuciła w niej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f. poprzez uznanie wypłaty odszkodowania z tytułu zawartej ugody z byłym pracownikiem za przychody ze stosunku pracy, a także przepisów postępowania: 1. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.") wskutek wydania interpretacji indywidualnej niezawierającej oceny stanowiska strony; 2. art. 121 § 1 O.p. poprzez brak ustosunkowania się i pominięcie załączonych dowodów, w tym faktu wydania interpretacji indywidualnej znak [...], dotyczącej tego samego stanu i faktycznego, w której stanowisko organu jest sprzeczne ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej interpretacji; 3. art. 122 O.p. poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z podanym we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W postępowaniu dotyczącym indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Minister Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego i jest związany stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Wbrew zarzutom skargi Minister Finansów dokonał oceny stanu faktycznego przedstawionego przez stronę. Strona skarżąca wskazała, że stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem przez zakład pracy, a pracownik i pracodawca osiągnęli porozumienie co do warunków rozwiązania tego stosunku. Osiągnięcie porozumienia co do istotnych warunków rozwiązania umowy o pracę nie oznacza zmiany sposobu rozwiązania tego stosunku. Zaskarżona interpretacja w istocie dotyczy stanu faktycznego, w którym stosunek pracy zastał rozwiązany za wypowiedzeniem, zaś strony osiągnęły porozumienie co do warunków tego wypowiedzenia. W przedstawionym stanie faktycznym pracodawca na mocy zawartej ugody zobowiązał się do wypłaty "odszkodowania" za okres pozostawania bez pracy (nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2010 r.) oraz do poniesienia kosztów związanych z poszukiwaniem pracy, wypłaconych uzgodnionej firmie doradztwa personalnego. O rodzaju świadczenia wypłaconego przez pracodawcę nie decyduje jego nazwa użyta przez strony, ale jego charakter i związek ze stosunkiem pracy. Decydujące znaczenie dla określenia rodzaju spornych świadczeń ma nie tryb rozwiązania stosunku pracy (za wypowiedzeniem przez zakład pracy, czy za porozumieniem stron), ale okoliczność, że stosunek pracy został rozwiązany, a wypłacone świadczenia pozostają w związku z tym stosunkiem. Art. 12 ust. 1 u.p.d.f. zawiera bardzo szeroką definicję przychodów ze stosunku pracy. Zgodnie z tym przepisem za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W dniu 30 września 2009 r. strona skarżąca zawarła ugodę z osobą będącą jeszcze pracownikiem. Niewątpliwie źródłem świadczeń, do których pracodawca zobowiązał się na mocy tej ugody był stosunek pracy. Zachodziły więc uzasadnione podstawy do oceny, że wypłacone świadczenia stanowią przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.f. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że ponoszone przez pracodawcę świadczenia związane z rozwiązaniem umowy o pracę, takie jak np. odprawa pieniężna przyznawana pracownikowi na podstawie ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, kara umowna przyznana w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, czy świadczenie wypłacone na podstawie umowy w sprawie zmiany trybu rozwiązania umowy o pracę – stanowią przychód ze stosunku pracy (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2009 r. I SA/Wr 1453/09 LEX nr 550001, WSA w Warszawie z dnia 15 października 2007 r. III SA/Wa 1231/07 LEX nr 304045, WSA w P. z dnia 13 czerwca 2007 r. I SA/Po 1441/06 dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Nie ma żadnych podstaw aby dokonywać odmiennej oceny charakteru dodatkowych świadczeń, do jakich zobowiązał się pracodawca na podstawie ugody z dnia 30 września 2009 r. Również świadczenia związane z poszukiwaniem pracy (wynagrodzenie dla firmy doradztwa personalnego) należało ocenić jako związane ze stosunkiem pracy (świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika). Ocena interpretacji indywidualnej nr [...] dotyczącej kosztów uzyskania przychodów pozostaje poza zakresem rozpoznawanej sprawy i może być dokonana jedynie w odrębnym postępowaniu. Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji wyroku. Sz.Ch.