II OSK 2476/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółka Komandytowa od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 835/10 odrzucającego skargę "[...]" Spółka Komandytowa na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 835/10 odrzucił skargę "[...] " Spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych. Strona skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lipca 2010 r., aby w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, uzupełniła braki skargi wniesionej na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., poprzez nadesłanie jednego egzemplarza skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Sąd I instancji ustalił, że odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 26 lipca 2010 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. W dniu 14 września 2010 r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo strony skarżącej, przekazane przez Wojewodę Małopolskiego, opatrzone datą 28 lipca 2010 r. Do pisma tego pełnomocnik strony skarżącej dołączył odpis skargi. Z koperty, w której znajdowało się to pismo wynika, że przesyłka została nadana 28 lipca 2010 r., a jej adresatem był Wojewoda Małopolski. Pismo wpłynęło do Wojewody w dniu 5 sierpnia 2010 r., a następnie zostało przekazane do WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do pisma strony należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Zatem strona skarżąca, oprócz egzemplarza skargi przeznaczonego dla Sądu, była zobowiązana dołączyć również odpisy skargi i załączników w liczbie odpowiadającej ilości stron postępowania. Brak odpowiedniej ilości odpisów skargi należy traktować jako brak formalny skargi, do uzupełnienia którego Sąd wzywa skarżącego na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika, że strona skarżąca, pomimo wezwania nie uzupełniła braków formalnych swojej skargi w zakreślonym terminie. Wezwanie do uzupełnienia zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 26 lipca 2010 r., który wprawdzie nadał przesyłkę z pismem uzupełniającym braki formalne skargi 28 lipca 2010 r., lecz błędnie skierował pismo do Wojewody Małopolskiego. Na podstawie art. 83 § 3 p.p.s.a., równoznaczne z wniesieniem do sądu jest również oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym, jednak pod warunkiem, że zostało ono prawidłowo zaadresowane. Natomiast pismo wniesione do niewłaściwego organu lub sądu uznaje się za wniesione do sądu właściwego dopiero z chwilą jego skierowania do tego sądu. Tymczasem w niniejszej sprawie pismo pełnomocnika strony skarżącej uzupełniające braki formalne skargi wpłynęło do Wojewody Małopolskiego już po upływie siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (termin ten upłynął w dniu 2 sierpnia 2010 r., a pismo wpłynęło do Wojewody Małopolskiego w dniu 5 sierpnia 2010 r.). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła "[...]" Spółka Komandytowa zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 49 § 1 w związku z art. 47 § 1, art. 54 § 1, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późń. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że zasadne jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w sytuacji gdy podmiot, dla którego odpis jest przeznaczony udzielił już odpowiedzi na skargę (a tym samym znał jej treść) oraz poprzez błędne przyjęcie, że niewykonanie bezzasadnego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, może być podstawą do odrzucenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd I instancji niewłaściwe zastosował w sprawie art. 49 § 1 p.p.s.a. i niezasadnie wezwał skarżącego do nadesłania odpisu skargi administracyjnej, a następnie błędne zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Wobec braku przesłanek do wezwania do usunięcia braku formalnych skargi, niewykonanie zobowiązania do usunięcia braków nie mogło być podstawą do odrzucenia skargi. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. przedmiotem wezwania Przewodniczącego Wydziału może być wyłącznie usunięcie braków, które uniemożliwiają nadanie sprawie prawidłowego biegu. Wojewoda Małopolski, będący stroną postępowania sądowego w tej sprawie, zapoznał się z treścią skargi administracyjnej w dniu 13 lipca 2010 r. i sporządził odpowiedź na skargę, a następnie w dniu 15 lipca 2010 r. doręczył WSA całość akt administracyjnych (wraz ze skargą oraz odpowiedzią na skargę). Sąd przed odrzuceniem skargi z uwagi na brak odpowiedniej liczby odpisów skargi powinien ocenić, kto jest stroną postępowania i czy brak odpisów skargi w liczbie określonej w wezwaniu uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Strona skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie nawet nienadesłanie odpisu skargi administracyjnej nie stanowi braku istotnego uniemożliwiającego przyjęcie sprawy do rozpoznania. W sytuacji, gdy sąd dysponował aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na skargę organu, a w sprawie poza skarżącym i organem nie występowały inne strony ani uczestnicy, nie było podstaw do przyjęcia, że brak odpisu skargi uniemożliwia nadanie sprawie biegu. Oznacza to, że nie zachodziły przesłanki do wystosowania wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosowanie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle treści art. 49 § 1 p.p.s.a., są to jedynie takie braki, których wystąpienie uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. O braku formalnym skargi z powodu niedołączenia odpisu skargi można mówić wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła odpowiedniej liczby odpisów skargi, a zachodzi konieczność doręczenia odpisu skargi pozostałym stronom i z tego względu skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Sąd przed odrzuceniem skargi z uwagi na brak odpowiedniej liczby odpisów skargi powinien dokonać oceny czy brak odpisów skargi w liczbie określonej w wezwaniu uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Należy mieć na uwadze, że organ, będący stroną postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie zapoznał się z treścią skargi, udzielił na nią odpowiedzi i przekazał akta sprawy Sądowi I instancji. W sytuacji gdy Sąd dysponował aktami administracyjnymi oraz odpowiedzią na skargę organu, a w sprawie poza skarżącym i organem nie występowały inne strony ani uczestnicy, nie było podstaw do przyjęcia, że brak odpisu skargi uniemożliwiał nadanie sprawie biegu. Oznacza to, że nie zachodziły przesłanki do wystosowania wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pogląd powyższy jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2583/04; ONSA i wsa 2006/2/42 oraz z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1563/08). W związku z wnioskiem strony skarżącej o zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego należy wskazać, że jednoznaczne brzmienie art. 203 i 204 p.p.s.a. nie daje podstawy do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. Koszty postępowania kasacyjnego podlegają rozliczeniu w zależności od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie przepisów 199-200 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 lipca 2005 r., II OSK 552/05 ONSA i wsa 2006/1/17 oraz z dnia 3 grudnia 2010 r. I OSK 1940/10). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 1 i 3 oraz art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.