I GZ 458/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 816/09 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 816/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił wniosek R. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 25 maja 2010 r., w którym pełnomocnik skarżącego przekazał mu odpis postanowienia tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2010 r. o odrzuceniu skargi. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął w dniu 1 czerwca 2010 r. i dlatego wniosek skarżącego, złożony w dniu 30 lipca 2010 r. Sąd odrzucił, jako spóźniony. Na powyższe postanowienie R. P. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu stwierdził, że termin do wniesienia odwołania uchybił pełnomocnik skarżącego nie zaś sam skarżący. Natomiast strona skarżąca nie była świadoma i nie mogła zapobiec nieuczciwemu postępowaniu ustanowionego z urzędu adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Skarżący w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, adwokata K. S. Powierzając prowadzenie swoich spraw pełnomocnikowi, tak w ramach prawa pomocy, jak i ustanowionego w sprawie z wyboru, strona winna liczyć się z tym, iż wszelkie jego działania, jak również jego zaniechania w podejmowaniu określonych czynności procesowych, będą odnosić skutek prawny wobec mocodawcy. Dlatego też zaniechanie dokonania czynności przez pełnomocnika strony musi być traktowane jako zachowanie samej strony. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez radcę prawnego lub adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika (m. in. post. NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt I FZ 421/07; post. NSA z 11 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 737/09; post. NSA z 29 września 2009 r., sygn. akt II OZ 800/09; post. NSA z 23 października 2009 r., sygn. akt II OZ 911/09). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (por. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że jak wynika z akt sprawy odpis postanowienia z dnia 26 kwietnia 2010 r. o odrzuceniu skargi został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 maja 2010 r. (k. 50 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin, zakreślony w art. 87 § 1 p.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, należało liczyć od dnia następnego tj. 14 maja 2010 r. Pomimo tego Sąd I instancji przyjął wobec skarżącego datę rozpoczęcia biegu tego terminu na dzień 25 maja 2010 r., tj. dzień w którym pełnomocnik skarżącego przekazał mu odpis postanowienia odrzucającego skargę. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie ustalił, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał 1 czerwca 2010 r. Termin ten bowiem upłynął już w dniu 20 maja 2010 r., tj. siódmego dnia od daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi. Jednakże tego rodzaju uchybienie nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro wniosek taki strona skarżąca złożyła dopiero w dniu 30 lipca 2010 r. Wobec odrzucenia wniosku jako spóźnionego nie istniała potrzeba badania, czy uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło z przyczyn zawinionych przez skarżącego. Istnienie podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu jest rozważane przez Sąd tylko wtedy, gdy wniosek złożono w terminie i jest on dopuszczalny. Dlatego też argumenty wskazane w zażaleniu nie mogły wywołać skutku w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.