II OSK 240/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 409/10 w sprawie ze skargi M. U. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 409/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. U. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. W motywach orzeczenia Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 5, art. 40 w zw. z art. 37 oraz art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) nakazał H. D. wykonać w terminie do 30 sierpnia 2010 r. w budynku gospodarczym orynnowanie dachu w granicach własnej działki, z odprowadzeniem wód opadowych na działkę własną i roboty nakazał wykonać pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Po wykonaniu ww. prac organ zobowiązał inwestora do dostarczenia do organu inwentaryzacji powykonawczej budynku gospodarczego wraz z oceną techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Od powyższej decyzji odwołali się H. D. i M. U. H. D. podniósł, że wykonał orynnowanie w 2007 r. i dlatego też decyzja organu I instancji jest dla niego niezrozumiała, wobec czego wnosi o jej uchylenie. M. U. natomiast zarzucił organowi I instancji brak szczegółowej analizy art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., podkreślając, że przedmiotowy budynek w obecnej formie wpływa na pogorszenie warunków użytkowych sąsiedniej działki stanowiącej jego własność, poprzez immisje na teren jego posesji, powoduje obniżenie jej walorów użytkowych, a także zmniejszenie jej wartości. Wydana decyzja – zdaniem odwołującego - nie spowoduje dostosowania inwestycji do stanu zgodnego z prawem umożliwiającego jej lokalizację. Po rozpatrzeniu wspomnianych odwołań Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane o nałożeniu na H. D. obowiązku wykonania orynnowania dachu w granicach działki z odprowadzeniem wód na własną działkę. W ocenie organu odwoławczego prowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające narusza przepisy prawa materialnego. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy prawa budowlanego z 1974 r. z uwagi na czas wybudowania budynku gospodarczego. Prowadząc postępowanie w ramach nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej powstałej przed 1 stycznia 1995 r. winien on jednak przy braku aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego wziąć pod uwagę obowiązujące w dacie budowy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź założenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania dla tego terenu, jeśli takie zostało przyjęte, lub decyzję o warunkach zabudowy dla terenu danej działki, a także charakterystykę zabudowań na terenach przyległych. Organ I instancji ustalił, że brak jest aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś przedmiotowa działka była przeznaczona w chwili realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego pod zabudowę rozproszoną. Jednakże organ I instancji nakazując na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r. obowiązek dostarczenia inwentaryzacji powykonawczej budynku gospodarczego wraz z oceną techniczną, spowodował wadliwość wydanego przez siebie rozstrzygnięcia, gdyż takie zobowiązanie wydane w oparciu o wspomnianą podstawę prawną może być dokonane wyłącznie w formie postanowienia wydanego w trakcie gromadzenia materiału dowodowego, a nie w drodze decyzji administracyjnej rozstrzygającej o istocie sprawy. Takie postanowienie ma charakter dowodowy i nie przysługuje na nie zażalenie. Z tego też powodu organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję jednocześnie orzekając na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. U. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc zarzut naruszenia: I. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego z 1974 r.; II. prawa procesowego to jest art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 i 107 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 139 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej jedynym rozwiązaniem jest przebudowa dwuspadowego dachu budynku na jednospadowy, nadto organ II instancji jako podstawę wydanej decyzji wskazał art. 138 § 2 k.p.a., którego treść nie odnosi się do uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, lecz do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania, a wydana decyzja narusza dodatkowo zasadę zakazu reformationis in peius. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wspomnianym na wstępie wyrokiem z dnia 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając w oparciu o dyspozycję art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.") oddalił skargę M. U. W ocenie składu orzekającego Sądu I instancji zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem jak trafnie uznały organy orzekające wobec zrealizowania inwestycji w latach 1975 – 1985 zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, a w szczególności art. 37 tej ustawy, normujący zasady postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z tym przepisem, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W świetle przytoczonej regulacji proces legalizacyjny należy rozpocząć od analizy inwestycji w odniesieniu do przepisów o planowaniu przestrzennym. Jak podkreślił Sąd I instancji, PINB takiej analizy dokonał i ustalił, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w chwili realizacji inwestycji działka, zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania była przeznaczona pod zabudowę rozproszoną. Inwestycja odpowiadała także istniejącej zabudowie na terenach przyległych. Rację mają wobec tego organy orzekające w sprawie, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Ustalić jednak należało, czy inwestycja nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem Sądu bez wątpienia przedmiotowy budynek nie stanowi zagrożenia dla ludzi lub mienia oraz nie pogarsza warunków zdrowotnych, zaś jedynym elementem jaki można w sprawie rozważać jest niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Sąd I instancji za trafny uznał pogląd organów nadzoru budowlanego co do tego, że orynnowanie dachu budynku od strony skarżącego z odprowadzeniem wód opadowych na własną działkę powoduje, że nie można mówić o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków użytkowych otoczenia. O ile odprowadzenie wód opadowych oraz zsuwającego się z dachu śniegu w okresie zimowym na działkę skarżącego mogłoby powodować wskazane wcześniej pogorszenie, o tyle samo zagrożenie osuwającym się z dachu śniegiem nie może być uznane za niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych. Rzadka częstotliwość tego rodzaju sytuacji powoduje, że nie może to stanowić nadmiernej uciążliwości. Po przeciwnej stronie mamy bowiem interes inwestora, który czyniąc zadość żądaniom skarżącego winien dokonać kosztownej przebudowy nie tylko dachu, ale i konstrukcji budynku. Z tych powodów zasadnym było przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego tezy, że nie nastąpiło niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Orzeczenie nakazu rozbiórki jest środkiem ostatecznym, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w przepisach zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Nakaz rozbiórki powinien mieć zastosowanie nie wtedy, gdy zachodzi taka możliwość, lecz wówczas, gdy występuje taka konieczność. Sąd odnosząc się następnie do zarzutu skargi o wadliwej podstawie prawnej decyzji organu II instancji przyznał w tym wypadku rację stronie skarżącej podnosząc, iż istotnie WINB jako podstawę prawną decyzji podał art. 138 § 2 k.p.a., a następnie dokonał błędnego sprostowania na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji i nie mogło skutkować usunięciem decyzji z obrotu prawnego w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. W kwestii zarzutu naruszenia zakazu reformationis in peius, Sąd zauważył, że poza skarżącym odwołanie od decyzji organu I instancji złożył także inwestor i dlatego też zarzut ten nie może zasługiwać na uwzględnienie. Sąd odnosząc się wreszcie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazał, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy zatem wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżący natomiast poza przywołaniem treści odpowiednich przepisów postępowania nie wskazał na czym polegało ich naruszenie i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd stwierdził, iż nie zauważył innych uchybień przepisów prawa materialnego, jak i procesowego skutkujących uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. U. reprezentowany przez radcę prawnego K. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wnoszący kasację zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, przez: 1. niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię w sprawie przepisów art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, 2. niezastosowanie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji nieustosunkowanie się do stanowiska strony dotyczącego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, który stanowi, że obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami ówczesnej wiedzy, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym przypadku mamy do czynienia z naruszeniem interesu M. U. właściciela działki nr [...], poprzez immisje na teren jego posesji, obniżenie jej walorów użytkowych, a także zmniejszenie jej wartości. Sporny budynek gospodarczy zlokalizowany jest przy granicy z działką nr [...] o dwuspadowej konstrukcji dachu. Usytuowanie budynku gospodarczego z dachem o konstrukcji dwuspadowej przy granicy z działką sąsiednią narusza zatem art. 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Ponieważ ściana przedmiotowego budynku znajduje się w granicy, a dach wystaje na odległość 30 cm ze względów technicznych brak jest możliwości realizacji zawartych w decyzji zaleceń. Nie jest możliwe, aby H. D. wykonał orynnowanie dachu w granicy własnej działki, bez uprzedniej zmiany konstrukcji dachu, dlatego jedynym rozwiązaniem jest przebudowa dwuspadowego dachu budynku na jednospadowy. Bezsprzecznym jest również, iż nakazanie przez organ I instancji działania w żaden sposób nie będzie kryterium pozwalającym uznać, iż obiekt dostosowano do stanu zgodnego z prawem umożliwiającego jego lokalizację. Uzasadniając następnie zarzut niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, Kasator podkreślił, że w jego opinii Sąd I instancji błędnie przyjął, że orynnowanie dachu budynku od strony skarżącego z odprowadzaniem wód opadowych na własną działkę powoduje, że nie można mówić o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków użytkowych otoczenia. Sąd I instancji błędnie przyjął, iż osuwanie się z dachu śniegu nie stanowi nadmiernej uciążliwości i nie może być uznane za pogorszenie warunków użytkowych. Jednocześnie Sąd nie rozważył innych skutków istnienia przedmiotowej nieruchomości, w sposób niedopuszczalny pogarszających warunki użytkowe. Dwuspadowa konstrukcja dachu uniemożliwia skarżącemu wybudowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną zgodnie ze sporządzonym projektem zagospodarowania działki w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. ze zm.). Jedynie przebudowanie dachu na jednospadowy i tym samym kierowanie wód opadowych oraz całego śniegu w stronę działki, na której usytuowany jest przedmiotowy budynek umożliwi wybudowanie skarżącemu obiektu zgodnie z § 12 w/w rozporządzenia. Sąd I instancji po przeciwnej stronie postawił interes "inwestora", który ma dokonać kosztownej przebudowy dachu i jego konstrukcji zapominając, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest obiekt wybudowany niezgodnie z przepisami. Przywołane przez Sąd pierwszoinstancyjny orzeczenia tj. wyrok NSA z 17 kwietnia 1989 r. sygn. akt IV SA 83/89, Lex nr 10062, oraz wyrok z 26 stycznia 1988 r., sygn. akt IV SA 915/87, (opubl. Lex Polonica), utwierdzają jedynie skarżącego w dochodzeniu swoich praw. Przedmiotowa budowla wybudowana niezgodnie z obowiązującymi w okresie budowy przepisami nie jest budynkiem oddalonym bądź znajdującym się w sąsiedztwie działki skarżącego. Budynek ten znajduje się na granicy i niewątpliwie oddziałuje na nieruchomość skarżącego, co stanowi niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych. Opinia Sądu I instancji w tej kwestii była subiektywna i opierała się jedynie na kwestii związanej z wodami opadowymi i śniegiem czyli tylko częścią przesłanek dla stwierdzenia niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych. Pominięte zostały natomiast kwestie związane z wpływem istniejącej budowli na wykorzystanie przez skarżącego swojej nieruchomości poprzez możliwość wybudowania budynku gospodarczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę kasacyjną w zakreślonych zarzutami granicach, NSA nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia. Brak jest zaś przesłanek do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego w trybie art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a. W tej sprawie, kasacja została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię przepisów art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz niezastosowanie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Jednakże przedstawienie okoliczności uzasadniających pierwszy z zarzutów ograniczone zostało do polemiki z oceną dokonaną przez Sąd pierwszej instancji i przedstawienie własnego stanowiska, polegającego na tym, że przedmiotowy budynek gospodarczy na działce sąsiedniej powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych działki Skarżącego kasacyjnie, co zdaje się wskazywać, że zarzut ten dotyczy normy objętej przepisem art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Brak natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniesienia się do pozostałych regulacji objętych art. 37, w tym ust. 1 pkt 1 i ust. 2, a zarzucanych skargą kasacyjną, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne ich rozpoznanie i czyni zarzut w tym zakresie nieskutecznym. Przepis art. 176 p.p.s.a. wymaga oprócz przytoczenia podstaw kasacyjnych, również ich uzasadnienia. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może i powinien przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Kasacja nieodpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2011 r., II FSK 539/10, LEX nr 898866 oraz postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2011 r., I OSK 2070/11, LEX nr 1069645). W odniesieniu do objętych zarzutem naruszenia prawa materialnego, przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 brak jakiegokolwiek uzasadnienia w treści skargi kasacyjnej. A w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. autor kasacji powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym wyrokiem, przepisy prawa materialnego, sposób ich naruszenia i wyjaśnienie na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jak powinny być rozumiane i stosowane. Dla skuteczności argumentacji kasacyjnej wskazującej na błędną wykładnię niezbędne jest, aby autor skargi kasacyjnej wykazał, na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Obejmuje to przede wszystkim wykazanie, że nieprawidłowy jest wynik wykładni danego przepisu prawnego (treść zrekonstruowanej normy), występującego samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami, ale także może się wiązać z podniesieniem nieprawidłowości w ramach przebiegu procesu wykładni (np. kolejności odwołania się do jej reguł) czy sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni. Drugim, równie istotnym składnikiem argumentacji autora skargi kasacyjnej, odwołującego się do zarzutu błędnej wykładni, powinno być wykazanie, jak w kontekście wykazanych uchybień, powinna wyglądać wykładnia prawidłowa, czyli do jakiego wyniku powinna ona doprowadzić oraz ewentualnie, jak powinna przebiegać i w jaki sposób powinny zostać zastosowane poszczególne dyrektywy wykładni (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2011 r., I OSK 846/10, LEX nr 998895). Kasacja w sprawie niniejszej, formułując zarzut naruszenia prawa materialnego, w punkcie pierwszym, ograniczyła się do wskazania art. 37 ust. 1 i 2 prawa budowlanego, zarzucając błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zaskarżonym orzeczeniu, bez odniesienia się do treści zawartych w tym artykule norm, sposobu ich rozumienia przez wnoszącego kasację, błędu Sądu w ich interpretacji oraz właściwego zastosowania. Zarzut naruszenia art. 37 ust. 1, w zakresie niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, nie może być uznany za usprawiedliwiony. Sąd pierwszej instancji orzekając, nie stosował tego przepisu lecz oceniał, czy organ właściwie zastosował przywołaną normę prawną, zaś autor kasacji uzasadniając ten zarzut nie wskazał na elementy stanowiące o naruszeniu prawa materialnego lecz odniósł się do okoliczności faktycznych w sprawie, związanych ze skutecznością nakazanych robót budowlanych (orynnowania dachu budynku z odprowadzaniem wód opadowych na własną działkę) oraz możliwością ich wykonania, co nawiązuje do uchybień natury procesowej. A przecież podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku nie została podważona i wiąże sąd kasacyjny, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu badać trafności ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji, jeżeli skarga kasacyjna nie została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych nie może więc skutecznie nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2004 r., FSK 192/04, LEX nr 151337). Tak więc zarzut niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni przepisów art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, jako nieuargumentowany w sposób wymagany przepisem art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Za nieskuteczny należało uznać również zarzut sformułowany jako niezastosowanie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, bowiem również nie czyni on zadość wymogowi z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazania błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania, ani nie jest powiązany z zarzutem dotyczącym kwestionowania ustaleń stanu faktycznego sprawy, ponieważ skarga kasacyjna nie formułowała zarzutów w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Tak więc w ramach zarzutu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., wskazywanie na błędne przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, iż nałożone przez organ nadzoru budowlanego obowiązki wykonania określonych robót budowlanych nie będą mogły być zrealizowane i nie doprowadzą obiektu do stanu zgodnego z prawem nie może być uwzględnione. Wobec tego, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a Naczelny Sąd Administracyjny ograniczony jest w badaniu sprawy jej zarzutami, zobowiązany był do jej oddalenia, na podstawie art. 184 p.p.s.a.