VII SA/Wa 1422/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpoznaniu wniosku S. G., omówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "A." Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno -usługowego z częścią biurowo - socjalną, muru ogrodzeniowego pełnego, miejsc parkingowych, kanalizacji deszczowej na terenie obejmującym działki nr ewid. [...], [...] położonym w miejscowości G., W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 16 K.p.a., dlatego też może być stosowane wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach przewidzianych w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie i prowadzenie postępowania na wniosek strony zależy od uprzedniej kontroli organu, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność, do których należy w pierwszej kolejności ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. W sprawie zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 r. z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane), będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 K.p.a. (w tej mierze organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06). Zgodnie z powołanym art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Badanie legitymacji strony, poza inwestorem, opiera się na ustaleniu obszaru oddziaływaniu obiektu, który zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wyznaczany jest przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie przepisów odrębnych, przez które to przepisy należy rozumieć przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W oparciu o zatwierdzony weryfikowaną decyzją projekt budowlany, organ ustalił, że projektowana hala produkcyjna z budynkiem biurowo-socjalnym zlokalizowana będzie w odległości 12,30 m od granicy działek nr [...] i [...], których współwłaścicielem jest S. G. Lokalizacja budynku, w ocenie organu, zgodna jest z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), bowiem projektowany budynek w najwyższym punkcie ma wysokość ok. 8,50 m nad poziomem terenu, co oznacza, że jest ona mniejsza niż odległość od granicy działek nr [...] i [...] i po zrealizowaniu budynek nie będzie powodował zacienienia ponad normę pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi zarówno w budynkach już istniejących, jak również w przypadku przyszłościowo planowanej zabudowy. Zdaniem organu, ograniczenia w zagospodarowaniu terenu położonego w otoczeniu planowanego obiektu nie wynikają również z innych przepisów w tym z zakresu ochrony środowiska, gdyż z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie ma żadnego wpływu na środowisko, jak również na zagospodarowanie działki S. G. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę Starosta [...] pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. wystąpił do Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w L. o wydanie opinii, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz czy wymagane jest przeprowadzenie postępowania z zakresu ustawy Prawo Ochrony Środowiska i rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań, związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], Starosta [...] poinformował, że przedmiotowa inwestycja nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dla tego rodzaju przedsięwzięć nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w ramach, której wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz wykonuje raport oddziaływania na środowisko, w związku, z czym nie jest wymagane określenie obszaru ograniczonego użytkowania dla terenów otaczających przedsięwzięcie, a ponadto z załączonego "Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia budowy hali produkcyjnej z budynkiem biurowo-socjalnym wraz z infrastrukturą firmy A. Sp. z o.o. na działkach o numerach [...] i [...] w G. k. L." wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie ma ponadnormatywnego wpływu na ludzi i na elementy środowiska, w tym walory krajobrazowe, istniejącą zabudowę i zagospodarowanie terenu - uciążliwość zamyka się w granicach działki inwestora to jest obszaru, do którego ma tytuł prawny. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działek nr [...] i [...] stanowiących współwłasność S. G., bowiem realizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie zmieni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości, a tym bardziej nie spowoduje ograniczeń w ich zagospodarowaniu. Ponadto organ stwierdził, że S. G. nie był stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. A ponadto w postępowaniu nadzorczym nie wykazał, aby miał interes prawny bycia stroną tegoż postępowania, dlatego organ z przyczyn podmiotowych uznał, że nie przysługuje mu status strony. W związku z tym na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji opisanej na wstępie. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. odwołanie złożył S. G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r, znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji, a ponadto stwierdził, że nieruchomości inwestycyjne, to jest działki o numerach ewid. [...] i [...], oddzielone są od nieruchomości należących do wnioskodawcy, stanowiących działki o numerach ewid. [...], [...], [...], [...], działkami oznaczonymi numerami ewid. [...] oraz [...]. Przedstawione wyżej usytuowanie nieruchomości inwestycyjnej wyklucza, w ocenie organu odwoławczego, negatywne oddziaływanie projektowanego obiektu na działki S. G. Organ wskazał, że nieruchomości S. G. nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), gdyż stosownie do przepisu § 12 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynek należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3 m, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Powołując się na projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, organ zwrócił uwagę, że planowany projekt został usytuowany w odległości ok. 12 m od granicy z działkami o numerach ewid. [...] i [...], zaś od działki o numerze ewid. [...] jest on oddalony o ponad 50 m., natomiast działka o numerze ewid. [...] nie jest uwidoczniona na analizowanych rysunkach projektowych, a jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji w postaci kopi mapy ewidencyjnej obrębu G., wydanej w dniu [...] grudnia 2009 r. przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartografii w L., wskazaną nieruchomość dzieli od zamierzonego przedsięwzięcia ponad 100 m. Organ odwoławczy stwierdził, że jak wykazała analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia dostępu S. G. do drogi publicznej, możliwości korzystania przez niego z wody, kanalizacji, energii elektrycznej lub cieplnej, a zatem projektowane przedsięwzięcie nie pozbawia działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], dostępu do światła słonecznego oraz nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na nich obiektów. Organ, ustosunkowując się do argumentacji skarżącego, stwierdził, że analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania zrealizowanego obiektu. W związku z tym, nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać, w ocenie organu odwoławczego, z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Podkreślił, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji (w tej mierze przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Tym samym okoliczności podnoszone przez S. G., dotyczące ewentualnych uciążliwości związanych z użytkowaniem obiektu, zwłaszcza zaś emisji hałasu nie mają wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji wynika, że uciążliwość projektowanych obiektów nie przekracza norm dopuszczalnych, w tym norm dotyczących poziomu hałasu poza terenem działki inwestycyjnej oraz nie narusza interesów osób trzecich, a jednocześnie brak jest potrzeby budowy ekranów akustycznych lub innych zabezpieczeń z uwagi na zachowanie przepisów ochrony środowiska. Ponadto realizacja projektowanego przedsięwzięcia nie narusza prawa własności do działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] oraz nie utrudnia korzystania z nich przez osoby uprawnione. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu mające wpływ na wynik sprawy, a to: art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego i wadliwych ustaleń, że skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania nadzorczego. Ponadto naruszenie ogólnych zasad postępowania: zasady legalizmu (art. 6 K.p.a. i art. 7 K.p.a.); zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 K.p.a.); zasady informowania stron (art. 9 K.p.a.); zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 28 § 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że w sprawie wniosku spółki A. o wydanie pozwolenia na budowę, nie jest wymagane dla tej inwestycji ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, co doprowadziło bezpośrednio do pozbawienia go statusu strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę; art. 61 § 1 ust. 1 w związku z art. 63 § 2 i w związku z art. 64 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie wbrew obowiązkowi prawnemu decyzji administracyjnej - zamiast postanowienia oraz wydanie decyzji bez wymaganej prawem opinii innego organu - regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawową kwestią, jaką należało w niniejszej sprawie rozpatrzyć, to kwestia legitymacji skarżącego, jako strony postępowania administracyjnego. Organy nadzoru odmówiły skarżącemu przymiotu strony i w konsekwencji odmówiły wszczęcia na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "A." Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno - usługowego z częścią biurowo- socjalną, muru ogrodzeniowego pełnego, miejsc parkingowych, kanalizacji deszczowej na terenie obejmującym działki nr ewid. [...], [...] położonym w miejscowości G. Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej można wszcząć m.in. na żądanie strony. W związku z tym, jeżeli podmiot składa żądanie przeprowadzenia postępowania nieważnościowego, to organ nadzoru w pierwszej kolejności zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. winien ustalić, czy taka osoba ma przymiot strony w takim postępowaniu. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale istnienie przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danego podmiotu, jako "interes prawny". Stwierdzić trzeba, iż krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę został uregulowany w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji pojęcia strony zawartej w art. 28 K.p.a., ustawodawca zawęził krąg uczestników występujących w sprawach o udzielenia pozwolenia na budowę tak, aby usprawnić i przyspieszyć proces inwestycyjny przez eliminację z postępowania podmiotów mogących ewentualnie występować z wnioskami zmierzającymi do zakwestionowania decyzji pozwalających na budowę. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania. Zatem stwierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego stanowi warunek wstępny wszczęcia postępowania. Ten wymóg wykazania istnienia interesu prawnego strony domagającej się wszczęcia postępowania dotyczy nie tylko postępowania zwykłego, ale i postępowań nadzwyczajnych, takich jak np. o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 431/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r, sygn. akt II SA/Wa 470/08). Treść przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu", przez który zgodnie z tą normą prawną należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Analizując powyższą normę koniecznym jest sięgnięcie do szczegółowych przepisów prawnych w tym norm techniczno-budowlanych. Stwierdzić trzeba, iż pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. W warunkach niniejszej sprawy, w której skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzające projekt budowlany przede wszystkim wskazał na normy techniczno - budowlane regulujące przekroczenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu zatwierdzonej inwestycji na obszarze oddziaływania obiektu, który rozciąga się na działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] i [...], stanowiące jego współwłasność. Słusznie, zatem w swojej skardze, skarżący podnosi, wskazując na naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, że organy nadzoru obu instancji, nie wyjaśniły należycie jego zarzutów. Przedstawił on organom jednoznaczne swoje stanowisko, z czego wywodzi swój interes prawny do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym. Organy obu instancji nie poczyniły właściwych w tej mierze ustaleń, mając na względzie przepisy prawa materialnego, a to: rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Organ pierwszej instancji powołał się jedynie na stanowisko Starosty [...] przedstawione w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. że "przedmiotowa inwestycja nie została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dla tego rodzaju przedsięwzięć nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w ramach, której wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz wykonuje raport oddziaływania na środowisko, w związku, z czym nie jest wymagane określenie obszaru ograniczonego użytkowania dla terenów otaczających przedsięwzięcie". Natomiast organ odwoławczy podzielił w tej mierze stanowisko organu pierwszej instancji, a nadto ustalił, że nieruchomości skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu w zakresie ich usytuowania, bowiem w tej mierze nie są naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w szczególności nie został naruszony § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia oraz po zrealizowaniu budynek nie będzie powodował zacienienia ponad normę pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi zarówno w budynkach już istniejących, jak również w przypadku przyszłościowo planowanej zabudowy. Zdaniem organu, ograniczenia w zagospodarowaniu terenu położonego w otoczeniu planowanego obiektu nie wynikają również z innych przepisów w tym z zakresu ochrony środowiska, gdyż z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie ma żadnego wpływu na środowisko, jak również na zagospodarowanie działki S. G. Natomiast, co się tyczy oddziaływania związanego z hałasem to w ogóle nie poczynił w tej mierze żadnych ustaleń, czym naruszył przepisy o postępowaniu. Tak jak już wcześniej powiedziano, podstawę do takich ustaleń, powinny stanowić przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.. Podnieść należy, że w aktach administracyjnych znajduje się szereg dokumentów, stanowiących sprawozdanie z pomiaru poziomu hałasu emitowanego do środowiska, jak i raport oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia budowy przedmiotowej hali produkcyjnej. Dowody te nie zostały ocenione przez organy i nie poczyniono w oparciu o nie ustaleń, które by pozwoliły na jednoznaczną ocenę, czy budowa przedmiotowej hali produkcyjnej, będzie negatywnie oddziaływać w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, na działki skarżącego. Ponadto w toku postępowania nadzorczego skarżący przedstawiał pisma, w których bardzo szczegółowo wskazywał na naruszenia norm hałasu. Identyczne zastrzeżenia zgłosił w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że w dniu [...] maja 2009 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w R. wykonał pomiary hałasu na jego posesji, z których to pomiarów wynika, że jest w oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji. Organy obu instancji nie odniosły się do jego twierdzeń i wniosków dowodowych. Wskazać należy, że wszelkie rozważania dotyczące rozstrzygnięcia powinny być poczynione w uzasadnieniu decyzji. Przede wszystkim rolą uzasadnienia jest między innymi wskazanie, na jakiej podstawie została podjęta decyzja oraz pomoc w kontroli jej trafności. Uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno składać się z dwóch elementów: uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. Uzasadnienie faktyczne dotyczy okoliczności faktycznych i powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne to po prostu wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Zwrócić należy uwagę na okoliczność, że uzasadnienie prawne różni się od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu organ tłumaczy, dlaczego zastosował dany przepis oraz przytacza treść tego przepisu. Natomiast w powołaniu podstawy prawnej organ tylko wskazuje przepis prawa na mocy, którego wydał decyzję, przez podanie jego metryki. Celem uzasadnienia prawnego jest ocena stanu faktycznego w świetle konkretnego przepisu prawa oraz wskazanie związku między tą oceną a osnową decyzji administracyjnej. Wszystkich tych elementów uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia i tym samym uniemożliwia dokonania kontroli legalności tej decyzji. Powyższe wskazuje, że organ w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu, w szczególności wskazanych przez skarżącego art. 7 i art. 77 k.p.a., jak również art. 107 § 3 K.p.a. oraz dopuścił się obrazy zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 7, art. 8 i 9 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wziąć pod uwagę wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu oraz dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, a w szczególności dopuścić dowód: z raportu oddziaływania na środowisko, z przeprowadzonych w dniu [...] maja 2009 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w R. pomiarów hałasu na działce skarżącego, a następnie ocenić, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 433 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.