II OSK 1536/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 168/10 w sprawie ze skargi P. K. na uchwałę Rady Gminy Chełmża z dnia 30 października 2009 r. nr XLVI/308/09 w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 23 marca 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 168/10) oddalił skargę P. K. na uchwałę Rady Gminy Chełmża z dnia 30 października 2009 r. w przedmiecie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chełmża. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynikają następujące istotne okoliczności sprawy. Skarżący w skardze na uchwałę w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chełmża zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa i wynikające z niego uprawnienie do gospodarowania nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, poprzez pozbawienie go pierwszeństwa w nabyciu dzierżawionej nieruchomości rolnej. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że już na etapie opracowywania projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chełmża, pismem z dnia 17 lipca 2009 r., złożył swoje uwagi, wskazując, iż jest zaniepokojony zlokalizowaniem strefy aktywności gospodarczej (AG) na terenach rolnych o wysokiej przydatności rolniczej obejmujących dobre gleby trzeciej klasy, które od wielu lat dzierżawi i ubiega się o ich wykup na powiększenie gospodarstwa rodzinnego. Wskazał również, że taka lokalizacja strefy AG jest sprzeczna z opisowymi założeniami studium, w których gwarantuje się pozostawienie funkcji rolniczej na terenach o dużej przydatności do prowadzenia upraw rolnych. Podkreślił, że jest skłonny przystać na propozycje zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze w projektowanym studium części dzierżawionej przez niego nieruchomości (działki nr 44 i nr 42/2 oraz część działki nr 41 o łącznej powierzchni około 27 ha) z uwagi na ich położenie. Według skarżącego pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości po cenie ustalonej w sposób określony w ustawie o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa przysługuje dzierżawcy zbywanej nieruchomości, jeżeli legitymuje się on co najmniej trzyletnim faktycznym okresem dzierżawy tej nieruchomości, przy czym uprawnienie do pierwszeństwa w nabyciu może być realizowane tylko wówczas, gdy Agencja Nieruchomości Rolnych przeznaczy tę nieruchomość do sprzedaży. Jego zdaniem o takim przeznaczeniu Agencja zobowiązana jest zawiadomić na piśmie osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu danej nieruchomości. Wskazał, że od wielu lat dzierżawi od Agencji Nieruchomości Rolnych grunty, które w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chełmża zostały określone jako strefa aktywności gospodarczej AG i od wielu też lat ubiega się o ich wykup na powiększenie własnego gospodarstwa rodzinnego. Zaznaczył, że ze względu na interes Skarbu Państwa do sprzedaży na rzecz dzierżawcy, w ramach pierwszeństwa, oferowane są nieruchomości rolne, które są wykorzystywane do produkcji rolnej i nie są przeznaczone na cele inne niż rolne. Ofertą sprzedaży nie są zaś objęte przede wszystkim grunty przeznaczone do pozarolniczego wykorzystywania np. pod budownictwo mieszkaniowe, handel, usługi, przemysł, rekreację i wypoczynek, a przy identyfikacji nieruchomości o takim charakterze Agencja bierze pod uwagę przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wnosząc o oddalenie skargi Rada Gminy wskazała, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy uwzględniając zasady, ustalenia i uwarunkowania, a część ustaleń określających cele i kierunki polityki przestrzennej ma charakter wytycznych ukierunkowanych na dalsze prace planistyczne, w tym opracowywanie planów miejscowych, przy czym postanowienia studium są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Dalej organ stwierdził, że przy tak ustawowo określonym charakterze studium trudno mówić o przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem studium jako akt planowania, wiążący organy gminy, może jedynie pośrednio wpływać na prawa i obowiązki podmiotów spoza administracji publicznej, przez co nie dochodzi do bezpośredniego naruszenia indywidualnych interesów prawnych lub uprawnień tych podmiotów. Ponadto, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1468/07, organ administracji stwierdził, że interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości i interes ten znajduje ochronę w przepisach kodeksu cywilnego, zaś interesu prawnego nie ma w tym postępowaniu podmiot nie posiadający tytułu prawnego do gruntu, położonego na obszarze objętym projektowanym planem. Nie ma interesu prawnego w postępowaniu planistycznym zdaniem organu nawet ten, komu przysługuje roszczenie o ustanowienie określonego prawa do gruntu, ponieważ w postępowaniu planistycznym roszczenie to nie jest chronione żadnym przepisem prawa materialnego. Z kolei powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 706/07, wprost przyjął, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) wykazać może właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, a nie jej dzierżawca. Wyjaśniając oddalenie skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, odwołując się do wyroku NSA z 23 listopada 2005 r. w sprawie I OSK 715/05, że zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podlega uchwała organu gminy, która jest niezgodna z prawem i jednocześnie godzi w sferę prawną skarżącego - wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne np. znosi, ogranicza czy uniemożliwia realizację jego uprawnienia, interesu prawnego oraz że o powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego, w związku z czym przyjmuje się, że interes prawny powinien być bezpośredni i realny. Zaznaczył, że od tak zarysowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania uchwały organu gminy, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Dalej stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżący powołuje się właśnie na naruszenie interesu faktycznego, wskazując m.in. iż działanie postanowień zaskarżonej uchwały i w jej następstwie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, spowodowały dla niego negatywne konsekwencje w postaci utraty możliwości nabycia w przyszłości w drodze pierwszeństwa nieruchomości objętych sporną uchwałą. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w ocenie skarżącego, źródłem jego interesu prawnego jest status dzierżawcy nieruchomości przysługujący jemu na mocy umowy z właścicielem gruntów objętych zaskarżoną uchwałą. Następnie, stwierdził, że art. 693 § 1 k.c. stanowi, iż przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Z tego wywiódł, że umowa dzierżawy nieruchomości jest stosunkiem o charakterze zobowiązaniowym i co do zasady nie kreuje po stronie dzierżawcy uprawnienia do występowania w obrocie publicznym. Stwierdził, że źródłem uprawnień dzierżawcy jest wprost stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości oraz że dzierżawa jako stosunek o charakterze zobowiązaniowym, nie wiąże się z prawem do gruntu, bowiem zgodnie z art. 693 k.c. daje dzierżawcy jedynie prawo do używania rzeczy i pobierania z niej pożytków. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, który jako źródło swego interesu prawnego wskazał art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przysługujące skarżącemu uprawnienie z tytułu pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości zagwarantowane tą ustawą, aktualizuje się dopiero w przypadku sprzedaży nieruchomości rolnej. Jego istotą jest nałożone na właściciela nieruchomości ograniczenie wyboru potencjalnego nabywcy w przypadku ewentualnej sprzedaży nieruchomości. Takie ograniczenie prawa własności nie może być jednak utożsamiane z nabyciem przez dzierżawcę z tytułu tej ekspektatywy jakichkolwiek praw do nieruchomości ponad te, które wynikają ze zobowiązaniowego tytułu do władania nieruchomością. Reasumując Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, co prowadzi do wniosku, że nie ma on legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Z tego powodu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący przytoczył jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez błędne stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, lecz jego interes faktyczny oraz art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa przez błędne przyjęcie, że możliwość wykonania ustawowego prawa pierwszeństwa nabycia przez dzierżawcę dzierżawionej nieruchomości nie jest źródłem interesu prawnego. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuzasadniony stawia znak równości pomiędzy rolnikiem dzierżawiącym grunty od Agencji Nieruchomości Rolnych a rolnikami dzierżawiącymi grunty od innych podmiotów na zasadach określonych wyłącznie w przepisach Kodeksu cywilnego. Zdaniem skarżącego wieloletnia dzierżawa od Agencji Nieruchomości Rolnych jest szczególnym typem dzierżawy uregulowanym zarówno w kodeksie cywilnym jak w przepisach szeregu innych ustaw. Twierdził, że dzierżawiąc grunty od Agencji Nieruchomości Rolnych, rolnik nabywa pewne szczególne uprawnienia wykraczające poza stosunek prawny pomiędzy dzierżawcą a wydzierżawiającym. Dalej wskazał, że w pierwszym rzędzie dzierżawiący od Agencji Nieruchomości Rolnych, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym są podatnikami podatku rolnego, tak jak właściciele i użytkownicy wieczyści, podczas gdy inni dzierżawcy (za wyjątkiem dzierżawiących na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych) podatnikami nie są. Ponadto na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o podatku rolnym, grunty wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, objęte w trwałe zagospodarowanie, korzystają ze zwolnienia z podatku rolnego obok będących przedmiotem własności nabytych w drodze umowy sprzedaży oraz gruntów objętych w użytkowanie wieczyste. Najistotniejszym uprawnieniem dzierżawcy nieruchomości jest prawo pierwszeństwa nabycia dzierżawionej nieruchomości, które aktualizuje się po trzech latach faktycznego trwania dzierżawy. Nie jest to, jak wskazał, wprawdzie roszczenie dzierżawcy o wykup nieruchomości, ale z uwagi na wynikające z przepisów ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi podstawowe zadanie Agencji, polegające na prywatyzacji gruntów z zasobu poprzez ich sprzedaż, uprawnienie powyższe ma realny kształt. Tak też było, jak zaznaczył, w rozpoznawanej sprawie, w której od wielu miesięcy trwały przygotowania do sprzedaży gruntów przez agencję, i były one niweczone właśnie przez zamierzenia gminy w dziedzinie planowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego przeznaczenie terenu na cele intensywnej działalności pozarolniczej pozbawia dzierżawcę możliwości skorzystania z prawa pierwszeństwa kupna dzierżawionej nieruchomości. Twierdził, że ten skutek prawny następuje z chwilą uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jak wywodził, dzierżawca zostaje wtedy pozbawiony prawa pierwszeństwa, albowiem prawo to się nigdy nie zaktualizuje, gdyż grunt zostaje wyłączony ze sprzedaży. W ocenie skarżącego nie sposób więc utrzymywać, że działania gminy polegające na przyjęciu zaskarżonej uchwały, nie mają wpływu na sytuację prawną dzierżawcy i nie naruszają jego interesów prawnych. Jego zdaniem uzasadnione jest przyjęcie tezy, iż dzierżawę gruntów Skarbu Państwa należy traktować jako szczególny rodzaj dzierżawy wykraczający poza klasyczne ramy określone art. 693 § 1 k.c. oraz że wieloletnia dzierżawa nieruchomości Skarbu Państwa jest bliższa prawom rzeczowym na nieruchomości, niż klasycznej dzierżawie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Skarżący podniósł też, że błędne jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż skarżący powołuje się na naruszenie interesu faktycznego, nie zaś interesu prawnego. Stwierdził w związku z tym, że posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały rady gminy oznacza istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia będzie miało miejsce, gdy skarżącemu kwestionowanym aktem zostanie odebrane lub ograniczone, wynikające z prawa materialnego, uprawnienie, względnie zostanie nałożony nowy lub też zmieniony ciążący na nim dotychczas obowiązek. Interes prawny (uprawnienie), o którym mowa, musi być konkretny, a nie ewentualny czy obiektywny, a także musi mieć charakter bezpośredni, co oznacza, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania oprzeć na przepisach prawa powszechnie obowiązującego. To przedstawiając skarżący stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie opiera swoje uprawnienie na art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, mówiącym o pierwszeństwie w zakupie dzierżawionej nieruchomości. W jego ocenie nie jest to nic nie znacząca ekspektatywa, a konkretne uprawnienie mające oparcie w przepisach prawa powszednie obowiązującego. Dobro prawne naruszone ustaleniami zaskarżonej uchwały jest więc konkretne i zindywidualizowane. Podniósł ponadto, że od lat starał się o wykup dzierżawionych gruntów. Początkowo wykup ten nie był możliwy, ze względu na nieuregulowany stan prawny. Uczynił jednakże wiele osobistych starań w celu uregulowania stanu prawnego gruntów i w obecnej chwili, kiedy wykup stał się możliwy i trwały rozmowy z Agencją na temat przeznaczenia gruntów do sprzedaży, zaskarżona uchwała pozbawiła go możliwości skorzystania z przysługującego mu uprawnienia. Organ administracji wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której domagał się jej oddalenia. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Istota podstaw wniesionej w rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia, że wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji, interes prawny lub uprawnienie skarżącego, związane z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. nr 231 z 2007 r., poz. 1700 ze zm.), zostały naruszone zaskarżoną uchwałą w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chełmża. W związku z tym należy przyjrzeć się uprawnieniu wynikającemu z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Zgodnie z tym przepisem dzierżawcy zbywanej nieruchomości, jeżeli dzierżawa trwała faktycznie przez okres co najmniej trzech lat, przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa po cenie ustalonej w sposób określony w powołanej ustawie. Zatem, uprawnienie to powstaje w razie zbywania nieruchomości Zasobu. Zbycie nieruchomości Zasobu, jak wynika z art. 24 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, jest jednym ze sposobów gospodarowania tym Zasobem. Poza tym nieruchomości Zasobu mogą być m.in. oddawane na czas oznaczony do odpłatnego korzystania osobom prawnym lub fizycznym, wnoszone do spółki, oddawane na czas oznaczony administratorowi, przekazywane w zarząd, zamieniane, odłogowane, przekazywane nieodpłatnie Lasom Państwowym lub jednostkom samorządu terytorialnego. Wybór sposobu gospodarowania nieruchomością Zasobu pozostawiony został Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Powstanie prawa pierwszeństwa, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o własności rolnej Skarbu Państwa, zależy więc od okoliczności faktycznej, polegającej na tym, czy Agencja wybierając sposób gospodarowania nieruchomością Zasobu, zdecyduje się na jej sprzedaż. To zaś czy taką decyzję przyjmie może zależeć od wielu innych czynników faktycznych (ekonomicznych, społecznych itp., bądź, jak wskazuje sam skarżący w skardze, "ze względu na interes Skarbu Państwa"). Nie można wykluczyć, że Agencja, decydując o sprzedaży nieruchomości, będzie uwzględniać także jej przeznaczenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jednakże taka ewentualna zależność pomiędzy studium a przeznaczeniem nieruchomości Zasobu do sprzedaży nie będzie miała charakteru prawnego. Brak bowiem podstawy w powszechnie obowiązujących przepisach prawa do przyjęcia wiążącego charakteru tej relacji. Nie jest w szczególności tak, jak twierdzi skarżący, że na skutek przeznaczenia w zaskarżonym studium nieruchomości, którą dzierżawi, na działalność inną niż rolną została ona wyłączona ze sprzedaży. Wiążący charakter relacji pomiędzy przeznaczeniem nieruchomości w studium a przeznaczeniem jej do sprzedaży nie wynika też, jak zdaje się sugerować skarżący, który naruszenie swego interesu prawnego lub uprawnienia dodatkowo opiera na art. 1 pkt 1 ustawy o własności rolnej Skarbu Państwa, z tego przepisu. Powołany przepis stanowi, że ustawa ta reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych i w cale nie oznacza, że nie mogą być sprzedawane nieruchomości, które w planie miejscowym nie są przeznaczone na cele gospodarki rolnej. Przepis ten określa bowiem zakres stosowania ustawy, a więc także to, które nieruchomości weszły do Zasobu, zaś sprzedawane mogą być nieruchomości Zasobu bez względu na co są w planie miejscowym przeznaczone. Ograniczenie sprzedaży nieruchomości Zasobu tylko do tych, które są przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne nie wynika z przepisów powołanej ustawy. Nadto z innych jej przepisów wynika, że rozróżnia się sprzedaż nieruchomości oraz sprzedaż nieruchomości rolnej (art. 28a, art. 30 ust. 1 i 2), co jednoznacznie świadczy, ze przeznaczona do sprzedaży może być tez nieruchomość, która nie jest nieruchomością rolną. Tym bardziej zatem powołany przez skarżącego art. 1 pkt 1 ustawy o własności rolnej Skarbu Państwa nie oznacza, że nie mogą być sprzedawane nieruchomości nie przeznaczone na cele gospodarki rolnej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. To wszystko prowadzi do wniosku, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego interes prawny lub uprawnienie skarżącego, wywodzone z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy o własności rolnej Skarbu Państwa, zaskarżoną uchwałą nie zostały naruszone. Na taką ocenę nie wpływa przy tym kwalifikacja dzierżawy gruntów rolnych od Agencji Nieruchomości Rolnych dokonana przez skarżącego, z którą można się zgodzić w tym sensie, że ta dzierżawa rzeczywiście różni się w pewnym zakresie od dzierżawy zawartej na zasadach ogólnych. Nie zmienia to jednak oceny uprawnienia wynikającego z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w kontekście jego naruszenia przez uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną skarżącego oddalił.