III SA/Wa 1902/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi G. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz G. P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Na podstawie przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przez Ministra Finansów akt przedmiotowej sprawy Sąd oceniał następujący stan faktyczny i prawny: w dniu 26 lutego 2008 r. G. P. (dalej – "Skarżący", "Strona") złożył do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku Skarżący wskazał, że posiada miejsce zamieszkania w Polsce. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej też dalej "u.p.d.f.", podlega on w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W ramach stosunku pracy Skarżący zatrudniony jest w spółce i z tego tytułu otrzymuje miesięczne wynagrodzenie. Pracodawca jako płatnik Skarżącego oblicza i pobiera od należnego mu wynagrodzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy i w określonym w tym przepisie terminie, Skarżący planuje złożyć pracodawcy, na odpowiednim formularzu, oświadczenie dla celów dokonania rocznego obliczenia podatku dochodowego od dochodu (PIT-12), potwierdzające, iż spełnia on warunki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 5 u.p.d.f. W konsekwencji, w myśl art. 37 ust. 1 i ust. 23 ww. ustawy, roczne obliczenie podatku od dochodu uzyskanego przez podatnika w danym roku podatkowym sporządzi pracodawca, a podatek wynikający z obliczenia rocznego dokonanego przez pracodawcę będzie podatkiem należnym za dany rok, zgodnie z art. 37 ust. 1b ustawy. Jednocześnie, na podstawie art. 45 ust. 5c ustawy, Skarżący chciałby złożyć wniosek do właściwego naczelnika urzędu skarbowego o przekazanie kwoty nie przekraczającej 1% podatku dochodowego należnego za rok podatkowy na rzecz organizacji pożytku publicznego. W związku z powyższym Skarżący zwrócił się z zapytaniem: czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy wskutek złożonego pracodawcy przez podatnika oświadczenia dla celów dokonania rocznego obliczenia podatku dochodowego, o którym mowa w art. 37 ust. 1 u.p.d.f, obliczenia rocznego podatku dochodowego od dochodu Skarżącego dokona pracodawca, właściwy naczelnik urzędu skarbowego powinien przekazać kwotę nie przekraczającą 1% podatku należnego za rok podatkowy na rzecz wybranej przez Skarżącego organizacji pożytku publicznego, wskazanej w pisemnym oświadczeniu złożonym przez Skarżącego temu naczelnikowi przed upływem terminu do złożenia zeznania podatkowego za dany rok podatkowy, o ile zostanie spełniony warunek określony wart. 45 ust. 5f u.p.d.f, tzn. roczne obliczenie podatku od dochodu uzyskanego przez Skarżącego w roku podatkowym zostanie złożone przed upływem ustawowego terminu.? 2. Zdaniem Skarżącego, jeżeli podatnik, od którego zaliczki miesięczne pobiera płatnik określony w art. 31 ustawy (pracodawca), złoży, przed dniem 10 stycznia roku następującego po roku podatkowym, oświadczenie sporządzone według ustalonego wzoru, wówczas płatnik jest obowiązany sporządzić, według ustalonego wzoru, roczne obliczenie podatku od dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym, na zasadach określonych w art. 27 ustawy. Na podstawie art. 37 ust. 1a ustawy, dokonując rocznego obliczenia podatku, płatnik: 1) uwzględnia koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 11 ustawy, 2) odlicza od dochodu potrącone w ciągu roku składki na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 punkt 2 lit. b) ustawy, 3) na wniosek podatnika odlicza od dochodu zwrócone płatnikowi świadczenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 punkt 5 ustawy - jeżeli nie zostały one potrącone od dochodu przy poborze zaliczek, 4) odlicza od podatku: a) kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b ust. 1 punkt 2 i ust. 2 ustawy, pobranej w roku podatkowym, b) na wniosek podatnika kwotę, o której mowa w art. 27f, tj. kwotę stanowiącą iloczyn liczby wychowywanych dzieci i dwukrotności kwoty zmniejszającej podatek, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy (przy spełnieniu warunków określonych w art. 37 ust. 1 punkt 4 lit. b) ustawy, 5) dolicza do podatku obliczonego zgodnie z art. 27 ustawy otrzymany zwrot uprzednio zapłaconej i odliczonej składki na ubezpieczenia zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.). Natomiast art. 45 ust. 5c ww. ustawy zobowiązuje, zdaniem Skarżącego, właściwego naczelnika urzędu skarbowego do przekazania na wniosek podatnika, na rzecz jednej organizacji pożytku publicznego, kwotę w wysokości nie przekraczającej 1% podatku należnego wynikającego z zeznania podatkowego. Przekazania przedmiotowej kwoty na rachunek bankowy organizacji pożytku publicznego dokonuje właściwy naczelnik urzędu skarbowego w terminie trzech miesięcy od upływu terminu dla złożenia zeznania podatkowego, pod warunkiem, że zeznanie podatkowe zostanie złożone przed upływem terminu określonego dla złożenia tego zeznania, co wynika z art. 54 ust. 5e i 5f ustawy. W ocenie Skarżącego, w sytuacji gdy obliczenia rocznego podatku dokona za Skarżącego pracodawca na zasadach określonych w art. 37 ustawy, właściwy naczelnik urzędu skarbowego powinien przekazać kwotę nie przekraczającą 1% podatku należnego za rok podatkowy na rzecz wybranej przez Skarżącego organizacji pożytku publicznego, wskazanej w pisemnym oświadczeniu złożonym temu naczelnikowi przed upływem terminu do złożenia rocznego obliczenia podatku od dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym (PIT-40), pod warunkiem, że obliczenie to zostanie złożone przed upływem ustawowego terminu. Ponadto, w ocenie Skarżącego, odmienna interpretacja przepisów podatkowych, w szczególności skutkująca pozbawieniem Skarżącego możliwości przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego w sytuacji, gdy obliczenia rocznego podatku należnego od uzyskanych przez niego dochodów dokona pracodawca, byłaby wyrazem nieuzasadnionej dyskryminacji podatników, za których rocznego obliczenia podatku dochodowego dokonują pracodawcy, w stosunku do podatników obliczających ten podatek samodzielnie. W ocenie Skarżącego brak odpowiednich rubryk w formularzach świadczy jedynie o tym, że przy dokonaniu rocznego obliczenia podatku pracownika przez pracodawcę nie jest możliwe wskazanie przez pracodawcę w zeznaniu podatkowym pracownika (PIT-40) organizacji pożytku publicznego, na której rzecz właściwy naczelnik urzędu skarbowego powinien wpłacić kwotę nie przekraczającą 1 % podatku należnego za rok podatkowy. Fakt ten nie oznacza jednak bynajmniej, że podatnik taki nie ma możliwości złożenia wniosku do naczelnika urzędu skarbowego o przekazanie części podatku wskazanej przez niego organizacji pożytku publicznego. Przeciwnie, podatnik taki może złożyć organowi podatkowemu wniosek, o którym mowa w art. 45 ust. 5c mimo, iż zeznanie PIT - 40 nie zawiera przeznaczonej na ten cel rubryki. W tej sytuacji wniosek podatnika może być złożony w dowolnej formie, pod warunkiem, że posiadać będzie cechy podania określone w art. 168 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2000 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej jako "ustawa Ord. pod.") , i zostanie wniesiony przed upływem terminu określonego w art. 45 ust. 5f u.p.d.f. 3. W dniu [...] czerwca 2008 r. Minister Finansów wydał interpretację, w której uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ uznał, że podatnik rozliczający się za pośrednictwem płatnika nie ma możliwości przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, z uwagi na to, iż na formularzu PIT-40 nie przewidziano rubryki dla tego typu wpłat. Nie nałożono też na płatników obowiązku uwzględniania takiej dyspozycji podatnika. Nie oznacza to jednak, że podatnicy rozliczający się za pośrednictwem pracodawcy w ogóle nie mają możliwości przekazania 1% podatku. Mogą to zrobić składając do dnia 30 kwietnia ponownie samodzielnie zeznanie podatkowe na druku PIT-37. Wtedy jednak podatnik musi uwzględnić wszystkie dochody, również te, które rozliczył już pracodawca. Minister Finansów wskazał również, że wszyscy podatnicy rozliczający się do 30 kwietnia mają prawo wyboru między rozliczeniem samodzielnym, a rozliczeniem za pośrednictwem płatnika. Podatnik wybierając rozliczenie za pośrednictwem płatnika godzi się na ten rodzaj rozliczenia. Tym samym bezzasadny jest zarzut Skarżącego, iż jest on dyskryminowany. Po wezwaniu Organu do usunięcia naruszenia prawa oraz po uznaniu przez Ministra Finansów, iż nie zachodzą podstawy do zmiany stanowiska, Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: - przepisów art. 45 ust. 5c-5f oraz art. 37 ustawy w związku z art. 32 Konstytucji, - przepisu art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził m.in., że interpretacja, poza tym, iż narusza przywołane przepisy, jest nieracjonalna ze względów praktycznych, gdyż zmusza podatników, którzy powierzyli dokonanie obliczenia rocznego podatku dochodowego swym pracodawcom, do ponownego wykonania tych samym czynności co pracodawca, czyli obliczenia podatku oraz sporządzenia i złożenia zeznania podatkowego, co pozbawia sensu cały mechanizm rozliczenia za pośrednictwem pracodawcy przewidziany w art. 37 ustawy. Ponadto wykładnia przyjęta przez Ministra Finansów zniechęca podatników do dokonywania dyspozycji na rzecz organizacji pożytku publicznego, przez co jest sprzeczna z prospołeczną funkcją art. 45 ust. 5c ustawy. 4. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzeczeniem z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2713/08 uchylił zaskarżony akt administracyjny wskazując, iż Minister Finansów, z uwagi na brak doręczenia indywidualnej interpretacji w terminie 3 miesięcy naruszył dyspozycję przepisu 14 d ustawy Ord. pod. 6. Na powyższe orzeczenie skargę kasacyjną wniósł Minister Finansów. 7. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. Sygn. akt II FSK 622/09 uchylił zaskarżony wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji. Sąd kasacyjny zgodził się z postawionym przez Ministra Finansów w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 14o § 1 i art. 14d Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r.) w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niespornym stanie faktycznym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu w dniu 3 marca 2008 r. Termin określony w art. 14d ustawy Ord. pod. upływał z dniem 3 czerwca 2008 r. W dniu [...] czerwca 2008 r. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną, która została doręczona stronie w dniu 10 czerwca 2008 r. Sąd pierwszej instancji w całości podzielił stanowisko zawarte uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, że pojęcie "niewydanie" oznacza brak doręczenia indywidualnej interpretacji podatkowej w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie, uznając, że w niniejszej sprawie uchybiono temu terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji oparł się natomiast na uchwale całej Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09, podjętej w następstwie wystąpienia przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie całej Izby NSA uchwały wydanej w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09. Z powyższych względów przyjęto, iż uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ uchybił terminowi, o którym mowa w art. 14d ustawy Ord. pod. było błędne, co skutkowało niezasadnym uchyleniem interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako: "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 8. Przyjmując kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego zawarte w przepisach ustawy p.p.s.a. Sąd uznał, iż zaskarżona do Sądu administracyjnego indywidualna interpretacja prawa podatkowego w przedmiocie prawa do złożenia wniosku podatnika w zakresie przekazania 1% podatku należnego za rok podatkowy na rzecz wybranej organizacji pożytku publicznego – wiążącego płatnika (pracodawcę) składającego za podatnika zeznanie podatkowe PIT-40 – naruszała przepisy prawa materialnego, a także przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił w całości stanowisko Skarżącego, iż organ podatkowy w wydanej indywidualnej uznającej stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe - zaprezentował błędną wykładnię przepisów art. 45 ust. 5c-5 f w związku z art. 37 u.p.d.f. 9. Podnieść należy, iż wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji został złożony w dniu 3 marca 2008 r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem przepisów ustawy o podatku od osób fizycznych (art. 37 ust. 1) jeżeli podatnik, od którego zaliczki miesięczne pobierają płatnicy określeni w art. 31, art. 33 lub art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, złoży płatnikowi przed dniem 10 stycznia roku następującego po roku podatkowym oświadczenie sporządzone według ustalonego wzoru, które traktuje się na równi z zeznaniem, że: 1) poza dochodami uzyskanymi od płatnika nie uzyskał innych dochodów, z wyjątkiem dochodów określonych w art. 30-30c oraz art. 30e, 2) nie korzysta z odliczeń, z zastrzeżeniem ust. 1a pkt 2-4, 3) nie korzysta z możliwości opodatkowania dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 lub 4, 4) (uchylony), 5) nie ma obowiązku doliczenia kwot uprzednio odliczonych, z zastrzeżeniem ust. 1a pkt 5 - płatnik jest obowiązany sporządzić, według ustalonego wzoru, roczne obliczenie podatku, na zasadach określonych w art. 27, od dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym. W myśl przepisu art. 37 ust. 1 a u.p.d.f. przy dokonywaniu rocznego obliczenia podatku, o którym mowa w ust. 1, płatnik: 1) uwzględnia koszty, o których mowa w art. 22 ust. 11, 2) odlicza od dochodu potrącone w ciągu roku składki na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), 3) na wniosek podatnika odlicza od dochodu: a) (uchylona), b) zwrócone płatnikowi świadczenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 - jeżeli nie zostały one potrącone od dochodu przy poborze zaliczek, 4) odlicza od podatku: a) kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b ust. 1 pkt 2 i ust. 2, pobranej w roku podatkowym, b) na wniosek podatnika kwotę, o której mowa w art. 27f, jeżeli podatnik w terminie, o którym mowa w ust. 1, złoży oświadczenie, w którym: – stwierdzi, że spełnia warunki określone w art. 27f, – wskaże liczbę dzieci, na które przysługuje odliczenie, – wskaże kwotę odliczenia, obliczoną zgodnie z art. 27f ust. 2-5, 5) dolicza do podatku obliczonego zgodnie z art. 27 otrzymany za jego pośrednictwem zwrot uprzednio zapłaconej i odliczonej składki na ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135). Stosownie do dyspozycji art.; 31 ust. 1b u.p.d.f. podatek wynikający z obliczenia rocznego przez płatnika jest podatkiem dochodowym należnym od podatnika za dany rok, chyba że naczelnik urzędu skarbowego wyda decyzję określającą inną wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. Termin do sporządzenia przez płatników rocznego obliczenia podatku upływa z końcem lutego po upływie roku podatkowego. W tym samym terminie płatnicy przekazują sporządzone obliczenia podatku podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (art. 37 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy różnice między podatkiem wynikającym z rocznego obliczenia a sumą zaliczek pobranych za miesiące od stycznia do grudnia pobiera się z dochodu za marzec roku następnego. Różnicę tę, na wniosek podatnika, pobiera się z dochodu za kwiecień roku następnego. Zacytować także należy przepis art. 45 ust. 5c u.p.d.f. zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego na wniosek podatnika, przekazuje na rzecz jednej organizacji pożytku publicznego działającej na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego, wybranej przez podatnika z wykazu, o którym mowa w art. 45 ust. 5g ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych kwotę w wysokości nie przekraczającej 1% podatku należnego wynikającego z zeznania podatkowego, po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w dół. (Art. 45 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że minister finansów właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" wykaz organizacji mających status organizacji pożytku publicznego na dzień 30 listopada roku podatkowego). Przekazania przedmiotowej kwoty na rachunek bankowy organizacji pożytku publicznego - po pomniejszeniu o koszty przelewu bankowego - dokonuje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejscowo dla złożenia zeznania podatkowego w terminie trzech miesięcy od upływu terminu dla złożenia zeznania podatkowego, pod warunkiem, że zeznanie podatkowe zostanie złożone przed upływem terminu określonego dla złożenia tego zeznania, co wynika z art. 54 ust. 5e i 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 10. Przechodząc do istoty sporu w rozpoznawanej sprawie wyjaśnić należy, iż Strona Skarżąca wskazała w opisie stanu faktycznego, iż na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 u.p.d.f. i w określonym w tym przepisie terminie planuje złożyć pracodawcy na odpowiednim formularzu oświadczenie dla celów dokonania rocznego obliczenia podatku dochodowego od dochodu (PIT-12) potwierdzające, iż spełnia warunku określone w art. 37 ust. 1 pkt 1- 3 i pkt 5 u.p.d.f. W konsekwencji w myśl art. 37 ust. 1 oraz ust. 3 u.p.d.f. roczne obliczenie podatku od dochodu uzyskanego przez podatnika w danym roku podatkowym sporządzi pracodawca a podatek wynikający z obliczenia rocznego dokonanego przez płatnika będzie podatkiem należnym za dany rok zgodnie z art. 37 ust. 1b u.p.d.f. Jednocześnie Skarżący powołując się na wykładnię gramatyczną przepisów art. 45 ust. 5c – 5g u.p.d.f. wskazuje, iż w oparciu o złożone przez niego oświadczenie właściwy naczelnik urzędu skarbowego byłby zobligowany do przekazania kwoty w wysokości nieprzekraczajacej 1% podatku dochodowego należnego za rok podatkowy na rzecz wskazanej przez niego organizacji pożytku publicznego wymienionej w wykazie, o którym mowa w art. 45 ust. 5 f u.p.d.f. Minister Finansów nie zgodził się z powyższym stanowiskiem wskazując, że regulacje przepisów ustawy podatkowej określające procedurę przekazania organizacji pożytku publicznego 1% podatku należnego za rok podatkowy mają zastosowanie jedynie do podatników rozliczających się samodzielnie. Natomiast podatnicy rozliczający się za pośrednictwem płatnika nie mają w ocenie Ministra Finansów możliwości przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego z uwagi na to, iż na formularzu PIT-40 nie przewidziano rubryki dla tego typu wpłat. Nie nałożono też na płatników obowiązku uwzględnienia takiej dyspozycji podatnika. Organ podatkowy wskazał na możliwość przekazania 1% podatku wyłącznie poprzez samodzielne złożenie przez podatnika zeznania podatkowego PIT -37 na ogólnych zasadach. Minister Finansów odnosząc się do zarzutu Spółki odnośnie dyskryminacji określonej grupy podatników podniósł, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie bowiem wszyscy podatnicy rozliczający się za pośrednictwem płatnika są w tej samej sytuacji prawnej. 11. W ocenie Sąd na aprobatę zasługuje stanowisko Strony Skarżącej, iż w stanie prawnym z dnia złożenia wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji ustawodawca nie zawarł wyraźnego przepisu pozbawiającego podatników uzyskujących dochody ze stosunku pracy za których obliczenia rocznego podatku dokonuje pracodawca prawa do żądania przekazania części podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego. Podnieść należy, iż w przepisie art. 45 ust. 5 c u.p.d.f jest mowa o tym, iż "naczelnik urzędu skarbowego, na wniosek podatnika przekazuje na rzecz ...." Przepis ten zdaniem Sądu nie zawiera ograniczenia co do rodzaju zeznania, którego złożenie przez podatnika przesądzałoby o możliwości skorzystania z przedmiotowego przywileju. Nie można też przyjąć, iż zgodnie z tym przepisem uprawnieni do zastosowania instytucji przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego są tylko podatnicy składający zeznania podatkowe samodzielnie. Sąd w całości zaakceptował stanowisko Strony, iż podatnik nie może zostać pozbawiony takiego uprawnienia jedynie mocą samej konstrukcji formularzy podatkowych (PIT-40 oraz PIT-12) tj. przez fakt, że nie zawierają one odpowiednich rubryk do wskazania odpowiedniej organizacji pożytku publicznego, wysokości kwoty, czy też pouczeń w tym zakresie. Sąd uznał także, iż stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonym akcie odnośnie braku możliwości przekazania poprzez płatnika części podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego jest nieracjonalne. Nie ulega wątpliwości, iż wykładnia przyjęta przez organ wymuszająca składanie ponownego zeznania podatkowego przez samego podatnika, a także obligująca organ podatkowy do ponownej analizy poprawności zeznania podatkowego powoduje nieuzasadnione utrudnienia po stronie podatników, które de facto zniechęcają do przekazywania części podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego. 12. Nie ulega też wątpliwości, iż w myśl art. 45 ust. 5c u.p.d.f., przekazanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego 1 % podatku wybranej przez podatnika organizacji pożytku publicznego odbywa się na wniosek podatnika. Prawo podatnika do kierowania wniosków do organów podatkowych wynika z ogólnych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (art. 168 i nast.). Przewidziane w przytoczonym przepisie uprawnienie jest równoznaczne z obowiązkiem organów podatkowych przyjęcia kierowanych do nich wniosków podatników. Oznacza to, iż na podstawie przepisu prawa materialnego podatnik uzyskuje uprawnienia do: zadysponowania kwotą 1% podatku w granicach przewidzianych prawem a także do żądania od organu podatkowego dokonania fizycznego przekazania takiej kwoty na rachunek właściwej organizacji pożytku publicznego. Jedynym warunkiem koniecznym do skorzystania z tych uprawnień jest złożenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego wniosku podatnika, w którym wskazana zostanie organizacja pożytku publicznego wymieniona w wykazie, o którym mowa w art. 45 ust. 5f u.p.d.f. Jednocześnie organ podatkowy nie może odmówić przyjęcia takiego wniosku. Zgodnie z art. 37 ust. 5d u.p.d.f., na równi ze złożeniem przez podatnika wniosku, o którym mowa w art. 45 ust. 5c traktuje się wskazanie w zeznaniu podatkowym organizacji pożytku publicznego poprzez podanie jej nazwy i numeru wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Z literalnego brzmienia przytoczonych przepisów nie wynika, jakoby wyłącznie wskazanie w zeznaniu podatkowym składanym samodzielnie przez podatnika organizacji pożytku publicznego, na której rzecz Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien przekazać kwotę nieprzekraczającą 1% podatku było jedynym możliwym sposobem złożenia przez podatnika wniosku, o którym mowa w art. 45 ust. 5c u.p.d.f. Przeciwnie dyspozycja przepisu art. 45 ust. 5d u.p.d.f stanowi wprost, że wskazanie takiej organizacji w zeznaniu podatkowym jest jedynie czynnością "traktowaną na równi" ze złożeniem takiego wniosku przez podatnika, a zatem możliwe są także inne sposoby wnioskowania o przekazanie części podatku wybranej przez podatnika instytucji. Dla swej skuteczności, wniosek taki może zostać złożony w dowolnej formie pisemnej, pod warunkiem, że zawiera on wymagane prawem informacje, a złożenie nastąpiło w ustawowym terminie. Zatem podkreślić ponownie należy, że brak odpowiednich rubryk w formularzach PIT-12 oraz PIT-40 świadczy jedynie o tym, że przy dokonaniu rocznego obliczenia podatku pracownika przez pracodawcę nie jest możliwe wskazanie przez pracodawcę w zeznaniu podatkowym pracownika (PIT-40) organizacji pożytku publicznego, na której rzecz właściwy naczelnik urzędu skarbowego powinien wpłacić kwotę nieprzekraczającą 1% podatku należnego za rok podatkowy. Pracodawca nie jest również zobowiązany do dokonywania takiej dyspozycji na żądanie podatnika. Sąd w tym względzie podzielił pogląd Skarżącego, iż fakt ten nie oznacza jednak, że podatnik za którego obliczenie rocznego podatku dokonuje płatnik nie ma w ogóle możliwości złożenia wniosku. W ocenie Sadu wniosek taki podatnik może złożyć bezpośrednio do Naczelnika Urzędu Skarbowego powołując się na zeznanie podatkowe PIT-40 przesłane przez płatnika lub złożyć taki wniosek swojemu pracodawcy zobowiązując go do przekazania w formie pisemnej lub elektronicznej wraz z zeznaniem podatkowym. 13. W ocenie Sądu wniosek podatnika rozliczającego się za pośrednictwem płatnika o przekazanie na rzecz jednej z organizacji pożytku publicznego 1% podatku należnego wynikającego z zeznania podatkowego PIT-40, o którym to wniosku mowa w przepisie art. 45 ust. 5c u.p.d.f. podatnik może złożyć w dowolnej formie pod warunkiem, że będzie on spełniał warunki przewidziane dla podania określone w art. 168 ust. 2 ustawy Ord. pod. i zostanie wniesiony przed upływem terminu określonego w art. 45 ust. 5 f u.p.d.f. Zdaniem Sądu jedynie taka wykładnia ww. przepisu ustawy zapewni podatnikowi pełną realizację jego ustawowego uprawnienia nie tworząc nadmiernych barier natury formalnej. (podkr Sądu). 14. W ocenie Sądu za słuszny uznać także należy pogląd Strony, że tylko wykładnia art. 45 ust. 5c, w myśl której prawo do wnioskowania o przekazanie części kwoty podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego przysługuje również podatnikom, za których rocznego obliczenia podatku dochodowego dokonuje pracodawca zapewnia pełną realizację konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zasada ta, sformułowana w art. 32 Konstytucji, nakazuje jednakowe traktowanie przez władze publiczne osób znajdujących się w porównywalnej sytuacji. Nie uzasadnione zróżnicowane traktowanie podatkowe grup podatników uzyskujących przychody z tego samego źródła (t.j. ze stosunku pracy) spośród których pierwsza sama oblicza roczny podatek dochodowy, a obliczenia za drugą z nich dokonuje pracodawca, przejawiające się w tym, że ta pierwsza mogłaby żądać przekazania części podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego a druga grupa poprzez nieuzasadniony formalizm byłaby takiego przywileju pozbawiona, stanowiłoby oczywistą dyskryminację, sprzeczną z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. 15. Odnosząc się do zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania, Sąd uznał że zasługują one na uwzględnienie. Analiza sprawy wskazuje, iż mimo obszernych wywodów wniosku Skarżącego co do wykładni gramatycznej przepisu art. 45 ust. 5 c-5f w związku z art. 37 in fine u.pd.f. Minister Finansów nie odniósł się do przedstawionej przez Stronę argumentacji stwierdzając gołosłownie, że stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe a powołane powyżej przepisy mają zastosowanie wyłącznie do podatników rozliczających się samodzielnie. 16. Podkreślić również należy, iż przedmiotowe orzeczenie wiąże wyłącznie w zakresie stanu faktycznego i prawnego przedstawionego we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji z dnia [...] marca 2008 r. Z powyższych względów Sąd odstąpił od analizy obowiązujących, analogicznych przepisów ustawy podatkowej dotyczących przekazywania kwoty w wysokości nieprzekraczającej 1% podatku należnego przez podatników na rzecz organizacji pożytku publicznego. 17. Minister Finansów ponownie rozpatrując wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji zastosuje się do zaakceptowanej przez Sąd i przedstawionej w uzasadnieniu orzeczenia prawidłowej wykładni prawa materialnego. 18. Sąd biorąc pod uwagę powyższe rozważania i wnioski podzielając tezę i argumentację Skarżącej co do możliwości skorzystania przez podatnika rozliczającego się za pośrednictwem płatnika z prawa do przekazania części podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego orzekł jak w sentencji. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącego koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a.