II SA/Łd 1021/10

Dnia 26 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. z dnia 9 marca 2010r., zatwierdził projekt budowany i udzielił pozwolenia na przebudowę budynku "D" w kompleksie usługowo-mieszkalnym przy ul. A [...] w Ł. na działce nr 150. W uzasadnieniu wskazał, iż przedłożone z wnioskiem dokumenty spełniają wymagania określone w art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w konsekwencji zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę jest w pełni zasadne. W dniu 14 kwietnia 2010r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w W. Pełnomocnik Spółki sformułował zarzuty naruszenia: art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania, art. 33 ust. 1 w/w ustawy poprzez wydanie decyzji z pominięciem etapowania inwestycji przewidzianego w decyzji z dnia [...]r., art. 35 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy w związku z art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r., art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo sprzeczności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, art. 35 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy poprzez zatwierdzenie projektu nieposiadającego wszystkich wymaganych opinii i uzgodnień, art. 10 §1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w sprawie oraz niepoinformowanie stron postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów i zastrzeżeń zgłaszanych przez strony w toku postępowania. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazując na zasadność postawionych zarzutów i wniosków pełnomocnik argumentował, iż zaskarżona decyzja dotyczy terenu, który objęty jest inną decyzją o pozwoleniu na budowę, przebudowa budynku D jest bowiem częścią większego zamierzenia, polegającego na budowie kompleksu usługowo-mieszkalnego przy ul. A [...], dla którego ustalono warunki zabudowy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. Dalej, wyjaśniając zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, podniósł, iż organ nie ustalił, kto ma przymiot stron postępowania i komu należy zapewnić czynny udział w każdym jego stadium, w konsekwencji doszło do pominięcia szeregu podmiotów, które powinny brać udział w niniejszym postępowaniu w charakterze stron, w tym skarżącej Spółki, jako właścicielki lokalu znajdującego się w budynku przy ul.B [...], której przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego sąsiadującej z terenem inwestycji działki nr 145. Podkreślił, iż nie budzi wątpliwości, iż działka nr 145 znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji a zatem brak zaliczenia w poczet stron postępowania czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Pełnomocnik wskazał również, iż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy, która dotyczy zamierzenia polegającego na budowie zespołu zabudowy usługowo-mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami, infrastrukturą techniczną wraz z zagospodarowaniem terenu. Z definicji "budowy", zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, wynika, że w pojęciu tym nie mieści się wykonywanie robót polegających na przebudowie istniejących obiektów budowlanych, zaskarżona decyzja dotyczy zaś przebudowy. Przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych wskazał na zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i zaznaczył, iż organ nie zbadał zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, nie zweryfikował poprawności złożonej dokumentacji. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28, art. 127 § 1 i art. 105 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, umorzył postępowanie odwoławcze. Wskazując na zasadność swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, iż jak wynika z art. 127 k.p.a. odwołanie od rozstrzygnięcia organu administracji I instancji przysługuje tylko stronie. Organ odwoławczy obowiązany jest tym samym do zbadania, czy odwołanie wniosła strona postępowania, przy czym na gruncie Prawa budowlanego - strona - w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, iż stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ zauważył, iż jak wynika z decyzji organu I instancji, obszar oddziaływania spornej inwestycji obejmuje tylko działkę nr 150, należącą do inwestora. Natomiast Spółka, wezwana do wykazania interesu prawnego w złożeniu odwołania, wyjaśniła, iż jest nabywcą lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku przy ul. B [...] oddalonego o 20 m od granicy, zlokalizowanym na działce nr 145, która sąsiaduje z terenem inwestycji i z tego tytułu wywodzi przymiot strony postępowania. Wojewoda zwrócił uwagę, iż mieszkańców budynku przy ul. B [...] reprezentuje Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. B [...], zaś wspólnoty mieszkaniowe podlegają zasadom określonym w ustawie o własności lokali oraz kodeksie cywilnym. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Wojewoda wywiódł, iż z poczynionych ustaleń wynika, że w imieniu Wspólnoty odwołanie może wnieść tylko jej zarząd, a w konsekwencji Spółce nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc uprawnione było umorzenie postępowania odwoławczego. Organ zauważył dodatkowo, iż decyzja organu I instancji obejmuje prace budowlane związane z podziałem pomieszczeń wewnątrz budynku, żadne z prac objętych pozwoleniem nie będą wykonywane na zewnątrz budynku przy granicy z działką nr 145. Oznacza to, iż prawidłowo stwierdził organ I instancji, że obszar oddziaływania zamyka się na działce inwestora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka A zarzuciła organom administracji naruszenie: - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne ustalenie, że strona skarżąca nie jest stroną postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, - art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów Państwa, niewystarczające wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia, - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz - art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego, pomimo braku zaistnienia podstawy do jego umorzenia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony, wywodząc jak w odwołaniu, podniósł szereg zarzutów merytorycznych dotyczących decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazując na zasadność zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego podkreślił, iż obszar oddziaływania należy ustalać nie tylko w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, ale i przepisy szczególne, mające wpływ na zagospodarowanie terenów sąsiadujących z terenem inwestycji. Zdaniem strony mogą być to przepisy dotyczące m.in. ochrony wód i ujęć wody, ochrony powietrza i ochrony sanitarnej, ochrony przed hałasem i drganiami, zapewnienia dostępu światła i nasłonecznienia, odległości przeciwpożarowych. Wszystkie te przepisy winny zostać poddane gruntownej analizie organu w aspekcie oddziaływania inwestycji, a zatem - ustalenia kręgu stron postępowania. Przywołując argumentację Wojewody [...] o członkostwie we wspólnocie mieszkaniowej, pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł, wskazując na odpowiednie orzeczenia sądów administracyjnych, iż art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali nie wyłącza w sposób absolutny legitymacji czynnej członka wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu administracyjnym. Członek wspólnoty może bowiem posiadać własny indywidualny interes, odrębny od interesu wspólnoty i wówczas brak podstaw do odmowy przyznania statusu strony postępowania. Zwrócił uwagę, iż członek wspólnoty może wywodzić swój interes chociażby z prawa do niezakłóconego korzystania z przysługującej mu własności, którego nie można nie uznać za interes dający mu status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Kończąc obszerne wywody pełnomocnik podkreślił, iż zaskarżona decyzja wydana została bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnej jego analizy, a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 26 października 2010r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał stanowisko wywiedzione w skardze i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach sąd doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem. W pierwszej kolejności, z uwagi na sformułowane w skardze zarzuty odnoszące się do merytorycznej decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, wyjaśnić należy, iż przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Oznacza to, iż sformułowane w skardze zarzuty merytoryczne nie mogą być i nie będą przedmiotem rozważań sądu. Istota zagadnienia w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy stronie skarżącej przysługiwał przymiot strony postępowania, co warunkowało rozpoznanie wniesionego od decyzji organu I instancji odwołania. Udzielając odpowiedzi na tak sformułowane pytanie przywołać wpierw należy unormowanie przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, w oparciu o którą, dla potrzeb postępowania administracyjnego, ustalany jest krąg stron postępowania. Pojęcie strony, o jakim mowa w art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku. Wykształcone na kanwie przywołanej normy prawnej orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 1999r., IV SA 1285/98, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 47898). Niemniej jednak w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ustawodawca zamieścił przepis art. 28 ust. 2, który stanowi lex specialis do art. 28 k.p.a. i określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiuje pojęcie "obszaru oddziaływania", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Wprowadzenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz legalnej definicji "obszaru oddziaływania" miało na celu zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do podmiotów wymienionych w tym przepisie, dla których planowana inwestycja ma powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające w przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Celem tej zmiany było również przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie ( w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem ( por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 325 -326). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny ( por. np. wyrok NSA z dnia14 grudnia 2006 r. II OSK 75/06 – LEX nr 319183; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 18 listopada 2005 r. VII SA/Wa 786/05 – LEX nr 198955 i z dnia 4 lipca 2006 r. VII SA/Wa 121/06 – LEX nr 243787). Nawet w przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego, chronionego przepisem art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Powracając na grunt niniejszej sprawy przypomnieć wypada, iż skarżąca Spółka jest właścicielem odrębnego lokalu w budynku usytuowanym na działce bezpośrednio graniczącej z działką inwestora. Wskazując na interes prawny, uzasadniający zaliczenie w poczet stron postępowania, Spółka powoływała się na przepisy dotyczące m.in. ochrony wód i ujęć wody, ochrony powietrza i ochrony sanitarnej, ochrony przed hałasem i drganiami, zapewnienia dostępu światła i nasłonecznienia, odległości przeciwpożarowych. Wywodziła nadto, iż posiada interes prawny, gdyż jest właścicielem odrębnego lokalu i służą jej wszystkie prawa wynikające z prawa własności i współużytkowania wieczystego działki, na której budynek się znajduje. Strona podkreśliła, iż wszystkie te przepisy winny zostać poddane gruntownej analizie organu w aspekcie oddziaływania inwestycji. Zdaniem składu orzekającego tak pojmowany interes nie stanowi interesu prawnego, a wyłącznie interes faktyczny strony. Skarżąca Spółka nie wskazała na żaden konkretny przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie mogłaby skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Lektura argumentacji Spółki zgłaszanej tak w skardze, jak i w odwołaniu, uzasadnia stwierdzenie, iż zdaniem strony to organ powinien był przeanalizować obszerne ustawodawstwo związane z realizacją zamierzenia inwestycyjnego, właśnie pod kątem ustalenia, czy strona posiada interes prawny w tym postępowaniu. Badając w tym zakresie poprawność czynności podjętych przez organy administracji, zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy ustaliły obszar oddziaływania inwestycji i co za tym idzie - krąg stron postępowania, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Pamiętać trzeba, iż aby dany podmiot został uznany za stronę postępowania, musi wykazać istnienie ograniczeń w zabudowie na jego terenie, a także iż jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Granice obszaru oddziaływania wyznacza zaś oddziaływanie faktyczne, polegające w szczególności na emisji zanieczyszczeń, czy powodowaniu nadmiernego hałasu. Ocena prawna dopuszczalności tych wpływów powinna opierać się na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, dotyczących tychże sfer oddziaływania. Strona skarżąca takich ograniczeń nie wykazała. Jak wynika natomiast z ustaleń organu sporna inwestycja ma polegać na pracach budowlanych wewnątrz budynku, prace te związane będą z podziałem pomieszczeń wewnątrz budynku, zatem żadne z prac objętych pozwoleniem nie będą wykonywane na zewnątrz budynku przy granicy z działką nr 145. Mając na uwadze charakter tych prac budowlanych nie sposób nie podzielić stanowiska organu, iż obszar oddziaływania zamknie się w obszarze działki inwestycyjnej. Okolicznością istotną w sprawie jest ponadto fakt, iż skarżąca Spółka jest właścicielem odrębnego lokalu w budynku na sąsiedniej działce, w którym funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, a Spółka jest jej członkiem. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903) zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Sąd orzekający podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i znajdujące oparcie w wykształconym orzecznictwie sądowym, iż stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nieruchomości sąsiedniej, jest wyłącznie wspólnota, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Właściciel lokalu nie ma zatem przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mimo, że przysługuje mu współwłasność nieruchomości (por. wyrok WSA z dnia 3 września 2008r., II SA/GL 238/08, niepubl., dostępny w Lex nr 526467). Wprawdzie w orzecznictwie sądowym wykształciło się również stanowisko, iż członek wspólnoty może być stroną takiego postępowania, niemniej jednak wyłącznie, gdy wykaże własny, zindywidualizowany interes prawny, znajdujący oparcie w przepisie prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Niewątpliwie natomiast, jak już zostało to wywiedzione przez sąd, skarżąca Spółka istnienia takiego interesu prawnego nie wykazała. Reasumując, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko organu wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości sądu, iż skarżąca Spółka nie wykazała istnienia własnego konkretnego interesu prawnego i ustalenie w tym zakresie obligowało organ II instancji do umorzenia postępowania odwoławczego. Organ II instancji po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać dopuszczalność wniesionego środka odwoławczego. Dopuszczalność ta wyznaczana jest przesłankami przedmiotowymi i podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. W razie jednak, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym, nie można przyjąć, że organ tych ustaleń będzie dokonywał poza formami postępowania administracyjnego, bez zapewnienia udziału jednostki powołującej się na własny interes prawny. W takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest podjąć postępowanie odwoławcze, a w razie gdy ustali, że jednostka wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja ta rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie, nie ma znaczenia prawnego dla możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w której odwołanie wniosły legitymowane podmioty ( por. np. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009r., II OSK 316/08, niepubl., dostępny w Lex nr 526409). Subiektywne przekonanie strony skarżącej, iż decyzja organu I instancji dotyczy jej praw i obowiązków, nie zostało pozytywnie zweryfikowane, gdyż strona nie wykazała swego interesu prawnego. Wobec poczynionych ustaleń organ odwoławczy prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego, które nie może zostać skutecznie wszczęte przez podmiot nie posiadający odpowiedniego umocowania w prawie. W świetle materiału, jakim dysponował organ, brak było jakiejkolwiek podstawy prawnej do przyznania stronie skarżącej przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. ar