II SA/Rz 553/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Przedmiotem skargi I. P. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: PWIS) z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS ) z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] stwierdzającą brak podstaw do uznania u I. P. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869). W podstawie prawnej decyzji PWIS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm., określanej dalej k.p.a.) oraz § 8 ust. 1 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Z akt sprawy wynika, że PPIS po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u I. P. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], znak: [...] nie stwierdził u w.w. obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienioną w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Decyzja ta została utrzymana w mocy przez PWIS decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...]. W wyniku skargi złożonej przez I. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 139/07 uchylił w.w. decyzję organu II instancji, wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu Sąd w szczególności wytknął organom naruszenie przepisów art. 7 i 77 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm., określanej dalej k.p.a.), wskazując, że nie został ustalony prawidłowo stan faktyczny sprawy pozwalający na wydanie decyzji odpowiadającej warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując Sąd podkreślił, że stwierdzone naruszenia przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zalecił, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien wezwać skarżącą do oświadczenia, w jakich przychodniach lekarskich poza zakładową leczyła się w okresie pracy i na jakie schorzenia, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich trzech lat, wskazując dokumentację lekarską z tych przychodni. Dodatkowo Sąd nakazał organowi zwrócenie się do Zakładowej Przychodni Zdrowia o przedstawienie organowi historii choroby skarżącej lub innych wyników badań z poradni laryngologicznej, wewnętrznej i ogólnej. Następnie zebraną dokumentację medyczną Sąd zalecił przesłać do Instytutu w S. z zapytaniem o wskazanie zgodnie z aktualną wiedzą medyczną innych przyczyn powodujących uszkodzenie słuchu typu ślimakowego. Konkludując Sąd stwierdził, że tylko jednoznaczne wskazie przez medyczne jednostki orzecznicze innej, przyczyny niż hałas, jednoznacznie wykluczającej działanie hałasu na uszkodzenie narządu słuchu dla indywidualnie ocenionego przypadku I. P. może stanowić podstawę do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej w rozpoznawanej sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę PWIS wykonał zalecenia Sądu i decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia [...] czerwca 2006 r. Na skutek rozpoznania skargi I. P. WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 891/08 uchylił decyzję PWIS z dnia [...] października 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję PPIS z dnia [...] czerwca 2006 r., wyrok ten stał się prawomocny. Jako przyczynę uchylenia Sąd wskazał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, będące aktem prawnym niekonstytucyjnym nie mogło być zaakceptowane przez Sąd jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Ponownie rozpatrując sprawę PPIS decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], znak [...] nie stwierdził u I. P. choroby zawodowej opisanej powyżej. Jako podstawę decyzji organ wskazał art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851) oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu wskazał, że wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytut Pracy w S. o zajęcie Stanowska, w kwestii definicji choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób" zawodowych w.w. rozporządzenia. W odpowiedzi IMP w S. pismem z dnia 27 listopada 2009 r. poinformował, że nie znajduje podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 12 sierpnia 2008 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u I. P. Natomiast WOMP w piśmie z dnia 18 stycznia 2010 r. stwierdził, że orzeczenie lekarskie w przypadku strony zostało już wydane. PPIS dokonał oceny narażenia zawodowego na hałas strony w środowisku pracy i ustalił, że I. P. pracowała od dnia 21 września 1987 r. do 29 lutego 2004 r. jako tokarz w Kombinacie Przemysłowym [...], a także jako szlifierz prętów - operator urządzeń wykończających Huty [...], obecnie H. Zakład C. Sp. z o.o. Odwołanie od tej decyzji złożyła I. P. działając przez pełnomocnika Z. P., wnosząc o jej uchylenie lub zmianę poprzez stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Wyraziła swoje niezadowolenie z wydanej decyzji, określając ją jako wydaną z naruszeniem prawa i krzywdząca dla niej. W jej ocenie wystąpiły przesłanki pozwalające do stwierdzenie choroby zawodowej w tej sprawie. PWIS decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia [...] lutego 2010 r., opisaną na wstępie. W uzasadnieniu organ podniósł, że w aktach sprawy zalega sześć orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u strony rozpatrywanej choroby zawodowej, wskazując głównie nietypowy charakter stwierdzonego niedosłuchu oraz jego szybką progresję. W dalszej części organ wyjaśnił przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Odnosząc się do tych warunków wskazał, że strona była narażona w środowisku pracy na hałas, który okresowo przekraczał najwyższe dopuszczalne prawem normy, przez co spełniona została przesłanka istnienia narażenia na czynnik chorobotwórczy w środowisku pracy. W ocenie organu brak jest przesłanki drugiej tj. wystąpienia u strony schorzenia medycznego odpowiadającego wykazowi chorób zawodowych, a także przesłanki trzeciej w postaci związku typu przyczyna-skutek między narażeniem zawodowym, a chorobą, przez co nie można wydać decyzji pozytywnej w tej sprawie. W szczególności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że orzeczenia lekarskie jednoznacznie wykluczają możliwość powstania stwierdzonego u strony uszkodzenia słuchu przez hałas. Analiza zebranych w sprawie dowodów prowadzi do wniosku, że u I. P. nie można stwierdzić zawodowego źródła uszkodzenia słuchu, a zdiagnozowany u niej ubytek słuchu z punktu widzenia wiedzy medycznej nie jest ubytkiem hałasowym. Odnosząc się do zaświadczeń lekarskich strony wskazał, że nie wymagają one konieczności wzywania instytutów do wyjaśnienia ich treści, gdyż traktowane są przez organ jako dowód z dokumentu prywatnego, zgodny w swej treści z opiniami wydanymi w toku postępowania. Zaświadczenie z dnia 10 marca 2010 r. organ ocenił, że w najmniejszym stopniu nie dotyka kwestii leżących u podstaw negatywnego rozpoznania wyznaczonych w sprawie instytutów. Skargę na tę decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie I. P. działając przez pełnomocnika Z. P., tj. matkę. Wniosła o uchylenie w całości decyzji objętej skargą, jako naruszającej prawo, co miało w jej ocenie istotny wpływ na wynik sprawy, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powtórzyła jak w odwołaniu, że obie decyzje są dla niej krzywdzące. Zarzuciła, że zostały wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Skarżąca wskazała, ze Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia w S. w orzeczeniu lekarskim z dnia 28 lutego 2006 r. wskazał na istnienie niedosłuchu odbiorczego obustronnego ślimakowego określając to schorzenie dla pracy w narażeniu na hałas. W związku z tym w jej ocenie istnieje domniemanie prawne, pozwalające stwierdzić u niej chorobę zawodową określoną w poz. 21 wykazu chorób, zwłaszcza biorąc pod uwagę kilkanaście tat pracy w hałasie przekraczającym najwyższe dopuszczalne prawem normy. Zdaniem skarżącej, zgromadzony w sprawie materiał dowody zostały błędnie oceniony. W dalszej części wskazywała na istnienie związku przyczynowego między narażeniem na hałas na stanowisku pracy, a rozpoznanym głębokim niedosłuchem, co uzasadnia stwierdzenie choroby zawodowej. Na poparcie swojego poglądu powołała się na wyrok SN z dnia 19 lipca 1984 r. sygn. akt II PRN 9/84, OSNCP 1985 n nr 4, poz. 53. Wyraziła swoje wątpliwości co do rzetelności i obiektywizmu przeprowadzonych przez jednostkę orzeczniczą w S. orzeczeń w sprawie, mając na uwadze diagnozę Poradni Laryngologicznej w S. w postaci niedosłuchu odbiorczego powstałego w okresie pracy . zawodowej z powodu nadmiernego hałasu. Reasumując skarżąca stwierdziła, że stanowisko organów wyrządza jej szkodę i narusza zasady współżycia społecznego, gdyż pozostała bez środków do życia jako osoba samotna, bezrobotna, bez prawa do renty i na utrzymaniu matki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie niepełnowartościowych orzeczeniach lekarskich sporządzonych przez biegłych, podał, że wydają się one nie być słuszne, gdyż wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zasługują na wiarę w zakresie specjalistycznego rozstrzygnięcia. Wskazywanie przez skarżącą konieczności wymieniania przez tych biegłych alternatywnych źródeł dolegliwości domniemywania zawodowego źródła choroby stanowi nadinterpretację przepisów, gdyż żaden przepis prawny nie nakazuje organom inspekcji sanitarnej wskazywać innych źródeł choroby strony postępowania w razie wykluczenia jej zawodowego podłoża, wskazując na wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 234/08. Ponieważ w odpowiedzi na skargę organ wnosił o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, Sąd stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.) wezwał pełnomocnika skarżącej H. Zakład C. Sp. z o.o. do ustosunkowania się do tego wniosku i oświadczenia czy żądają wyznaczenia rozprawy. Strony w terminie 14 dni od zawiadomienia o tym wniosku, nie udzieliły odpowiedzi. W związku z tym Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym (art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Jej zakres wyznacza art. 134 P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1). Oznacza to po stronie sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to, jak w niniejszej sprawie decyzja, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2 P.p.s.a., jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu. Uwzględnienie skargi na decyzję polega na jej uchyleniu, stwierdzeniu nieważności lub niezgodności z prawem. Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei art. 170 P.p.s.a przewiduje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z treści przywołanych powyżej przepisów wynika, iż w przedmiotowej sprawie zarówno organ administracji, jak i sąd są związane z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyrokach wydanych w tej sprawie przez WSA w Rzeszowie z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 139/07, a także w wyroku tego Sądu z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 891/08. Skoro zaś Sąd w wyroku z dnia 19 maja 2009 r. odnosząc się do zarzutów skarżącej, uznał, że organ II instancji wykonał zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 4 października 2007 r. (opisane powyżej) w związku z tym Sąd ponownie rozpatrując tę samą sprawę przyjmuje, że dana kwestia prawna kształtuje się tak samo, jak stwierdzono to w prawomocnym wyroku z dnia 19 maja 2009 r. W konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Dlatego słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę organ II instancji, że WSA w wyroku z dnia 19 maja 2009 r. uchylił zapadłe uprzednio w sprawie decyzje administracyjne jedynie z przyczyn uwzględnionych z urzędu, z uwagi na oparcie decyzji na przepisach niekonstytucyjnych, wskazując jednocześnie, że treść zapadłych decyzji pozostawały bez zarzutu, przy czym Sąd jednoznacznie ocenił, że organ wykonał zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wydanego wcześniej wyroku. Takie rozważania pozostają wiążące i Sąd w całości podtrzymuje swoje stanowisko w tym zakresie. Wypadnie zauważyć, że ustawodawca ustanowił w art. 237 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia wykazu chorób zawodowych w drodze rozporządzenia. Na podstawie delegacji zawartej w art. 237 § 1 pkt 3 - 6 i § V Kodeksu pracy, którego obowiązujące brzmienie ustalone zostało nowelą z dnia 22 maja 2009 r., Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie z dniem 3 lipca 2009 r. Zastąpiło ono wcześniejsze rozporządzenie Rady Ministrów, regulujące zakres orzekania w przedmiocie choroby zawodowej, z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), które w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07, utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r. Z akt badanej sprawy wynika, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej, nastąpiło w dniu 28 czerwca 2004 r., a zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia u strony choroby zawodowej, wszczęte zostało na podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i stanowiło ono podstawę prawną czynności podejmowanych w dalszym toku postępowania, aż do czasu utraty jego mocy obowiązującej. W związku z tym czynności przeprowadzone przez organ na tej podstawie nie mogą być uznane za nieważne tylko z tego względu, że przepisy w oparciu o które zostały podjęte utraciły swą moc, co wynika między innymi z przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże, skoro w toku postępowania i przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. przestało obowiązywać, organ administracji obowiązany był uwzględnić w dalszym postępowaniu nową regulację, tym bardziej, że na ten aspekt zwrócił organowi II instancji uwagę WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 891/08. W tym zakresie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, jak również organ I instancji, ponownie wydając decyzję w tej sprawie, prawidłowo zastosowały przepis § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) uznając, że do tego postępowania zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy za chorobę zawodową uważa się schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W związku z tym, narażenie zawodowe nie jest jednak wyłącznym warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej. Jej objawy muszą bowiem odpowiadać opisowi schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa słuchu pod pozycją 21 wykazu chorób zawodowych zamieszczonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., określona została jako obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym, jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Bezspornym jest w sprawie, że skarżąca pracowała przez okres 17 lat w warunkach, w których występował czynnik szkodliwy dla zdrowia w postaci hałasu. Jednakże zdiagnozowane u niej schorzenie nie odpowiadało opisowi choroby zawodowej. Zaznaczyć trzeba bowiem, iż choroba zawodowa, to pojęcie prawne, a nie medyczne i nie każde schorzenie może zostać zakwalifikowane jako choroba zawodowa. Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby, która figuruje w wykazie chorób zawodowych lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Zgodnie z § 6 ust. 1 przywoływanego rozporządzenia orzeczenie lekarskie wydaje się na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub oceny narażenia zawodowego. Przeprowadzone przez uprawnione jednostki orzecznicze badania pozwoliły na rozpoznanie u skarżącej ubytku słuchu, wykluczając zawodowe podłoże schorzenia u skarżącej, określając, że ubytek ten nie jest ubytkiem hałasowym. Ustawodawca umieszczając chorobę zawodową pod pozycją 21 wykazu wyraźnie określił obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego jako chorobę zawodową, pod warunkiem, że jest on spowodowany hałasem. Rozpoznany u skarżącej ubytek słuchu nie spełnia tego warunku, gdyż rozpoznane u niej schorzenie spowodowane zostało pozazawodowym czynnikiem uszkadzającym narząd słuchu. Konkludując należy stwierdzić, że postępowanie organów zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się przy uwzględnieniu zasad wyznaczonych zarówno przepisami postęowania administracyjnego, jak i przepisami opisanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Organy inspekcji sanitarnej dokonały ustaleń w oparciu o wymagane prawem dowody w postaci dochodzenia epidemiologicznego i orzeczeń lekarskich, a ocenę zabranego materiału uzasadniły w sposób rzetelny i przekonywujący, zasadnie odmówiły stweirdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Odmienny pogląd co do charakteru choroby skarżącej prezentowany w skardze nie może zostać w powyższej sytuacji uwzględniony. Odnosząc się do prezentowanego przez skarżącą stanowiska trzeba wskazać, iż lekarze orzecznicy, wydający w jej sprawie opinie medyczne nie zaprzeczali, by skarżąca cierpiała na niedusłuch, ani też organy administracji nie negowały tego schorzenia u skarżącej. Z uwagi na niespełnienie bezwzględnych warunków, określonych w ustawie do uznania choroby zawodowej, brak było podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, tym samym niezasadny jest wniosek skargi dotyczący uchylenia tej decyzji. Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie od organu administracji kosztów postęowania sądowego, gdyż zgodnie z przepisem art. 200 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania dla skarżącego dopuszczalny jest wyłącznie w razie uwzględnienia skargi.