II OSK 426/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Gd 30/10 w sprawie ze skargi E. Spółki z o.o. w Szczecinie na bezczynność Rady Miasta U. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/10, po rozpoznaniu skargi E. Sp. z o.o. zobowiązał Radę Miasta U. do sporządzenie i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta U. w zakresie nieobjętym istniejącymi planami w terminie dwóch lat od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie wniosła skargę na bezczynność Rady Miasta U. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 a ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). W uzasadnieniu skargi wskazano, że Rada Miasta U. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym zaniechała uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu miasta U. Skarżąca stwierdziła, że z uwagi na brak planu została pozbawiona możliwości realizowania zamierzeń inwestycyjnych w odniesieniu do gruntów, których jest właścicielem, a położonych w obrębie obszaru uzdrowiska, zarówno na podstawie planu, jak i w procedurze bezplanowej. Organy administracji zawiesiły bowiem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta U. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w zaskarżonym wyroku, iż zgodnie z treścią art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (ust. 2). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności Sąd rozważył czy Rada Miasta pozostając w bezczynności tego rodzaju nie wykonuje czynności nakazanych prawem. Zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego, w tym uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W świetle treści przepisów tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma, co do zasady charakter fakultatywny. Uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 14 ust. 2). Zgodnie jednak z treścią art. 14 ust. 7 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Takim przepisem odrębnym jest art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. nr 167, poz. 1399 ze zm.), który stanowi, że gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Bezsporne jest, że miasto U. zostało uznane za uzdrowisko z dniem 1 stycznia 1988 r. na podstawie uchwały Rady Ministrów nr 210 z dnia 23 grudnia 1987 r. (M.P. nr 38, poz. 333). Uchwała powyższa została podjęta na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz.U. nr 23, 150). Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych obowiązuje od dnia 2 października 2005 r. Wskazać jednakże należy, że stosownie do art. 59 ust. 1 tej ustawy obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy. Gmina właściwa ze względu na położenie uzdrowiska została zobowiązana przepisami ust. 2 i 3 tego artykułu do uchwalenia statutu, pod rygorem pozbawienia przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia danego obszaru takiego statusu (art. 59 ust. 2-5 oraz art. 44 ust. 2 i 3 ustawy). Bezsporne jest, że w odniesieniu do miasta U. takie rozporządzenie nie zostało wydane. Sąd stwierdził zatem, że miasto U. posiada status uzdrowiska. Okoliczność ta zresztą nie była w toku niniejszego postępowania kwestionowana. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że Rada Miasta U. zobowiązana była do sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta U. w terminie do 2 lat od dnia wejścia w życie, wprowadzającej ten obowiązek, ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, tj. do 2 października 2007r. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł w wyroku na podstawie art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Organ wnosił o wyznaczenie mu terminu do roku 2020 wskazując na możliwości finansowe i organizacyjne. Sąd zakreślił jako termin wykonania obowiązku termin 2 lat, wynikający z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, mając na uwadze, że taki właśnie termin ustawodawca uznał za odpowiedni do przeprowadzenia procedury planistycznej. Od powyższego wyroku Rada Miasta U. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. przepisów art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, iż Rada Miasta U. nie wykonuje nakazanych prawem czynności, pozostając w bezczynności w przedmiocie sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Miasto U. (Uzdrowiska U. ), 2. naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. przepisów art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, poprzez przyjęcie, iż termin dwuletni na sporządzenie i uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez gminy uzdrowiskowe jest terminem ustawowym, który bezwzględnie nie może być przekroczony, nie zaś terminem instrukcyjnym, 3. naruszeniu przepisu postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.), poprzez nieuzasadnienie stanowiska polegającego na przyjęciu, iż art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. konstruuje termin ustawowy, który nie może być przekroczony, nie wyjaśniając istoty wyrażonego stanowiska i nie odnosząc się także do odmiennego stanowiska skarżącej w tej kwestii, 4. naruszeniu przepisu postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 149 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, że organ gminy pozostaje w bezczynności, pomijając przedstawione przez Radę Miasta U. wnioski dowodowe w przedmiocie czynności podejmowanych w celu ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla miasta U. Mając powyższe na uwadze Rada Miasta U. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Gminy Miasto U. od E. Spółki z o.o. kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że regulacja zawarta w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym będzie miała zastosowanie w tych przypadkach, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. Wobec powyższego, skarżąca nie kwestionuje istnienia nałożonego na nią w treści art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych obowiązku sporządzenia i uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie uzdrowiska U. Jednakże w ocenie Rady Miasta U. Sąd I instancji w sposób nieuzasadniony przyjął, iż organ gminy nie wykonuje nakazanych prawem czynności, dopuszczając się w tym samym bezczynności. Jak już zostało wskazane: "bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., VI SAB/Wa 23/07, LEX nr 395285). Obowiązek nałożony przepisem art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. rozpatrywać należy w odniesieniu do całego obszaru gminy, nie zaś w odniesieniu do jej poszczególnych elementów. Zatem objęcie części Gminy Miasto U. planami zagospodarowania przestrzennego (jak wskazywano w toku postępowania: Gmina ta jest "oplanowana" w 42,4 %) jest wystarczające do uznania, iż określone czynności są podejmowane, a zatem nie jest możliwym mówienie o bezczynności organu. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można zatem przyjąć, wbrew stanowisku Sądu I instancji, iż organ gminy nie podjął i nie podejmuje żadnych czynności w przedmiocie uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organowi można by było zarzucić bezczynność tylko wówczas, gdyby w sferze władztwa planistycznego gminy nie podejmowano jakichkolwiek czynności prowadzących do sporządzenia i uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co bezsprzecznie w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma miejsca. Przy ocenie wykonywania tego obowiązku należy mieć na uwadze sam charakter procesu planistycznego, który ze swej natury jest procesem długotrwałym i złożonym w swej strukturze, co niejednokrotnie prowadzić może do niezadowolenia osób trzecich wywodzących określone skutki prawne bądź faktyczne z uchwalenia określonego aktu prawa miejscowego. Wobec powyższego podkreślić należy, iż od chwili uzyskania przez Gminę Miasto U. statusu uzdrowiska niejako w sposób uproszczony z dniem 2 października 2005 r., tj. od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. do dnia złożenia odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, obszar miasta U. objęty był planami zagospodarowania przestrzennego w 42,4 %, a łączna liczba uchwalonych planów zagospodarowania przestrzennego wynosiła siedem. Z tego wynika, iż średniorocznie w Gminie Miasto U. uchwalany jest co najmniej jeden plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto kolejne dziewięć planów było w trakcie opracowywania. Aktualnie te proporcje uległy zmianie, bowiem uchwałą Rady Miasta U. z dnia 29 lipca 2010 r. nr XLIX/415/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta U. pn. "Centrum 3 Bis" (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego w dniu 1 października 2010 r. nr [...] , poz. [...] ) uchwalony został kolejny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym dodatkowo objęto planem kolejną część Gminy Miasto U. , część nieznaczną, bo zaledwie o powierzchni 0,08 ha, niemniej powyższe świadczy o konsekwentnym prowadzeniu prac planistycznych przez Gminę Miasto U. W ocenie Rady Miasta U. powyższy dwuletni termin należy traktować jako formę terminu instrukcyjnego. Takie stanowisko reprezentuje w szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, czemu dało wyraz w treści postanowienia z dnia 3 grudnia 2009 r. które jest związane z niniejszą sprawą ([...] ) oraz w treści postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. ([...] ). Upływ powyższego terminu nie wyłącza obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązek taki istnieje nadal, mimo niedotrzymania terminu przez organ. Organ może określonej czynności dokonać w terminie krótszym lub dłuższym. Termin instrukcyjny ma na celu jedynie zapewnienie sprawności i szybkości postępowania i dotyczy on z reguły wewnętrznej sfery działania danego organu i rodzić może ujemne skutki prawne tylko w tej sferze, natomiast nie rodzi skutków materialnoprawnych na zewnątrz (uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 czerwca 1993 r., W 4/93, Dz.U. 1993 r., nr 50, poz. 234). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r. IV SA/Wa 159/2008, LexPolonica 2320859): "Podkreślić przy tym należy, iż przywołany w ustawie dwuletni termin liczony od dnia uzyskania statutu, w którym gmina ma obowiązek sporządzenia planu należy traktować jedynie jako termin porządkowy. Jego bezskuteczny upływ nie znosi bowiem ciążącego na gminie obowiązku uchwalenia planu". Terminy instrukcyjne mają jedynie charakter dyscyplinujący, służący zapewnieniu szybkości i sprawności postępowania. Przekroczenie tego terminu nie może jednak powodować negatywnych konsekwencji dla organu administracji w sytuacji, gdy wykonuje on nakazane prawem czynności, jednakże z większą rozpiętością czasową, niż to wynika z art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Stąd też skarżąca podtrzymuje swoje uprzednie stanowisko w powyższej kwestii wyrażone przed Sądem pierwszej instancji w przedmiocie charakteru terminu określonego art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 ze zm.) stanowi, iż "Gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie 2 lat od dnia uzyskania statusu". W myśl zaś art. 59 ust. 1 tej samej ustawy obszary uznane za uzdrowiska na podstawie przepisów wcześniej obowiązujących – to znaczy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz.U. nr 23, poz. 150 z późn.. zm.) stają się uzdrowiskami w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Tak więc nie ulega wątpliwości, że Miasto U. było zobowiązane w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. sporządzić i uchwalić plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący obszar całego miasta. Zgodnie zaś z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczące obszaru, co do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Występujące w przepisach prawa administracyjnego terminy można rozmaicie klasyfikować. Wyróżnia się np. terminy ustawowe i terminy wyznaczone; terminy zawite i terminy instrukcyjne; terminy dotyczące czynności organu prowadzącego postępowanie i terminy odnoszące się do czynności uczestników postępowania. Zauważyć trzeba, iż klasyfikacje te mogą się wzajemnie krzyżować. Terminy ustawowe to terminy określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, np. dla wniesienia odwołania czy zażalenia, terminy wyznaczone zaś to terminy określane przez organ prowadzący postępowanie, np. termin rozprawy (art. 92 k.p.a.). Terminy zawite, zwane też terminami prekluzyjnymi (zazwyczaj odnoszące się do czynności strony), to terminy, których naruszenie powoduje bezskuteczność dokonanej czynności, np. termin do wniesienia odwołania, zaś terminy instrukcyjne (najczęściej odnoszące się do czynności organu) to terminy, których naruszenie nie ma wpływu na skuteczność czynności prawnej dokonanej z owym uchybieniem. Rodzić może jednak różnorodne skutki prawne. Polegać one mogą np. na uprawnieniu strony do złożenia zażalenia na niewydanie decyzji w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.) – por. A. Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, t. I., Kraków 2005, s. 563-565. Uwzględniając wskazane klasyfikacje termin określony w art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych określić należy jako termin ustawowy, o charakterze instrukcyjnym. Jest to termin określony bezpośrednio w ustawie, ale jednocześnie termin po upływie, którego uprawnienie gminy do sporządzenia i uchwalenia planu miejscowego nie wygasa. Rada gminy może bowiem sporządzić i uchwalić taki plan również w terminie późniejszym niż wskazany w ustawie. Nie oznacza to jednak, iż nie dotrzymując tego terminu rada gminy nie narusza prawa. Stosownie do art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym, a w myśl art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Okoliczność, że miasto U. posiadające status uzdrowiska, nie dotrzymało terminu uchwalenia planu miejscowego, a zamierza doprowadzić do zgodności uchwalanego przez siebie prawa miejscowego z obowiązkiem ustawowym (art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.) dopiero do 2020 r. w kontekście powołanych przepisów Konstytucji jest nie do zaakceptowania. Jeżeli w trosce o zachowanie ładu przestrzennego w uzdrowisku zobowiązano gminy na terenie, których znajdują się uzdrowiska do uchwalenia planów miejscowych, a jednocześnie w sprawach o ustalenie warunków zabudowy obligatoryjnie zawiesza się postępowanie administracyjne do czasu uchwalenia takiego planu, to nie do przyjęcia jest koncepcja składającej skargę kasacyjną traktująca termin uchwalenia planu, jako nic nieznaczący zwrot ustawodawcy. Przypomnieć wypada, iż stosownie do uregulowań zawartych w art. 44 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia wydanego na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia pozbawić dany obszar statusu uzdrowiska lub statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej, jeżeli ustały warunki do posiadania takiego statusu. Wśród tych warunków mieści się również warunek określony w analizowanym art. 38 ust. 2 ustawy. Posiadanie statusu uzdrowiska to nie tylko określony prestiż i uprawnienia, ale także obowiązki spoczywające na organach gminy. Okoliczność, iż w Sejmie trwają prace nad nowelizacją ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., jak trafnie wskazał Sąd I instancji nie mają żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem działań organów gminy w rozpoznawanej sprawie. Sądowa kontrola administracji sprawowana przez sądy administracyjne jest przecież wyłącznie kontrola legalności zaskarżonych do sądu aktów lub czynności, a także bezczynności organów administracji, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty podjęcia aktu, czynności luz znajdowania się w stanie bezczynności organów administracji publicznej. W myśl art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) przepis art. 101 umożliwiający zaskarżenie do sądu uchwały lub zarządzenia organu gminy przez każdego czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem. Jest rzeczą niewątpliwą, iż Rada Miasta U. nie wykonała takiej czynności nakazanej je przez art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. W takiej sytuacji Sąd I instancji władny był nakazać tej Radzie sporządzenie i uchwalenie planu miejscowego w zakreślonym przez siebie terminie. Niejako na marginesie można zauważyć, iż lepiej było posługiwać się w zaskarżonym wyroku nomenklaturą z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym "niewykonywanie czynności nakazanych prawem", niż posługiwać się terminologia z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a – "bezczynność", która przecież ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do aktów wskazanych w punktach 1 – 4a art. 3 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać, iż żaden ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania nie okazał się zasadny. Dodatkowo można zauważyć, iż Sąd I instancji nie naruszył także art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż jego rozważania w zakresie charakteru terminu z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. i określenie tego terminu jako ustawowego były trafne, chociaż nie do końca precyzyjne. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.