III SA/Łd 504/10

Dnia 17 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 20 pkt8, art. 21ust. 1 i 1a, art. 29 ust. 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...],[...] w sprawie utworzenia Jednostki budżetowej o nazwie Zarząd Dróg i Transportu (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 160, poz. 1570) oraz art. 104 i art. 155 k.p.a., udzielił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. A. (działka o nr [...] obręb [...]) na teren nieruchomości usytuowanej przy ul. A. 81 (działka oznaczona nr [...] obręb [...] oraz działki o nr [...],[...] i [...] obręb [...]) na czas nieokreślony, zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji. Od powyższej decyzji "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Spółka podniosła, iż jest większościowym współużytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w L. przy ul. A. Nr 81/ B. Nr 3 składającej się z działki oznaczonej nr [...], a przysługujący jej udział w nieruchomości wspólnej przekracza 53% udziałów. Pomimo posiadania ponad 50% udziałów Spółka nie uczestniczyła w postępowaniu dotyczącym planowanego przedsięwzięcia, nie wyraziła na nie zgody, a informację o planowanej inwestycji powzięła dopiero z chwilą doręczenia decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego. Brak zgody Spółki posiadającej większość udziałów w przedmiotowej nieruchomości na realizację planowanego przedsięwzięcia, należącą do czynności przekraczających zakres czynności zwykłego zarządu, powoduje, ze stosownie do treści art. 199 k.c. wniosek dotknięty jest wadą formalną. Zarzucając naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu l instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie modernizacji jakichkolwiek zjazdów. Decyzją z dnia [...], nr [...]0 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przedmiotowej sprawie, jak wskazał organ występują dwie zasadnicze kwestie wymagające rozstrzygnięcia. Pierwsza dotycząca posiadania przez Spółkę przymiotu strony i druga odnosząca się do kwestii zasadności zgłoszonych zarzutów. Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych kwestii, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu, należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi. W niniejszej sprawie właścicielem działki oznaczonej nr [...] bezpośrednio przylegającej do pasa drogowego ulicy A. (działka oznaczona nr [...]) jest wyłącznie inwestor. Użytkownikiem wieczystym natomiast działki o nr [...], która przylega do działki nr [...] w części na której planowana jest inwestycja jest również inwestor. Działka nr [...] sąsiaduje we fragmencie z działką nr [...], które użytkownikiem wieczystym w części jest zarówno Spółka "B", jak i inwestor ale na wskazanym fragmencie zjazd nie będzie zlokalizowany. Inwestycja, jak podkreślił organ odwoławczy będzie realizowana wyłącznie na trzech działkach; działce o nr [...], której właścicielem jest inwestor, na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy ulicy A. oraz działce nr [...], której inwestor jest użytkownikiem wieczystym. Powyższe ustalenia faktyczne wynikają wprost z załącznika graficznego do projektu budowlanego, będącego załącznikiem do decyzji. W tym przypadku Spółce będącej użytkownikiem działki przyległej do pasa drogowego ulicy A., oznaczonej nr [...], przysługuje jedynie służebność przechodu i przejazdu, a jej zgoda nie warunkuje wydania zezwolenia przez organ administracji na lokalizację zjazdu publicznego. Nie ma to bowiem żadnego znaczenia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o normę zawartą w art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 listopada 2007 roku, sygn. VI SA/Wa 443/07, wskazując, iż art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie uzależnia ustanowienia zjazdu od zgody wszystkich właścicieli i użytkowników nieruchomości przyległych do drogi, lecz wymaga jedynie zezwolenia zarządcy drogi. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Spółka posiada większość udziałów ale wyłącznie w stosunku do działki oznaczonej nr [...], na terenie której planowana inwestycja nie będzie realizowana. Podzielając natomiast zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, iż uchybienie to w żadnym wypadku nie miało żadnego, wpływu na podjęte rozstrzygniecie, zwłaszcza, że Spółka złożyła skutecznie odwołanie, które zostało rozpoznane. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nie ma najmniejszych podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na budowę zjazdu publicznego wszczętego na wniosek Spółki "A" tylko dlatego, że Spółka "B" wyraziła taki pogląd. Do momentu bowiem kiedy podmiot, który zainicjował postępowanie nie złoży oświadczenia woli, że cofa wniosek, postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, chyba że nastąpiłaby taka zmiana w ustawodawstwie która wyeliminowałaby tryb decyzyjny w danym postępowaniu. Taka sytuacja w tym przypadku nie miała jednak miejsca. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skarżąca Spółka podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – tj. art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne zastosowanie, a także naruszenie przepisów procesowych tj. art. art. 138 § 1, art. 15 w zw. z art. 9 i 10 § 1 k.p.a. , art. 81 k.p.a., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała argumentacje dotycząca naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. wskazując, iż nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania i nieumożliwiono jej zapoznania się i wypowiedzenia w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 81 k.p.a. Ponadto Spółka podniosła, iż w okolicznościach niniejszej sprawy organy administracji całkowicie pominęły kwestie związane z ustaleniem i rozważeniem potencjalnego zagrożenia bezpieczeństwa dla ruchu drogowego w przedmiotowym obrębie, wiążącego z wybudowaniem nowego zjazdu z ul Wólczańskiej na teren nieruchomości położonej przy ul. A. 81. Z jednej bowiem strony planowany zjazd położony jest w bardzo bliskiej odległości od skrzyżowania ulic A-B, zaś z drugiej ma służyć do obsługi komunikacyjnej nieruchomości w obrębie której ma powstać kompleks szkolny i natężenie ruchu ulegnie znacznemu zwiększeniu, co w ocenie Spółki rodzi uzasadnione wątpliwości i zastrzeżenia dla proponowanego rozwiązania komunikacyjnego. Tym bardziej że przedmiotowe działki mają dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd prowadzący bezpośrednio z ulicy C, który w zupełności wystarczy do obsługi komunikacyjnej przedmiotowego kompleksu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z treścią art.50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z wymienionego przepisu wynika, iż o uprawnieniu do wniesienia skargi decyduje posiadanie interesu prawnego. Interes taki musi wynikać z przepisu prawa materialnego, przy czym chodzi o taki przepis z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy interes prawny będzie posiadał taki podmiot dla którego istnieje przepis prawa materialnego, z którego dla tego podmiotu można wyprowadzić uprawnienie lub obowiązek. Od interesu tego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 grudnia 1998r. w spr. II SA 1355/98 (nie publikowany), z 5 października 1998r. w spr. II SA 1104/98 (nie publikowany) i z 19 stycznia 1995r. w spr. I SA 1326/93 (Glosa nr 1 z 1995r. poz.5). Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż spółka "A" jest właścicielem działki nr [...] oraz użytkownikiem wieczystym działek nr [...] i [...]. Strona skarżąca jest natomiast współużytkownikiem wieczystym działki nr [...] ([...] części). Pozostałymi współużytkownikami tej działki są spółka "A" ([...] części) oraz W. L. ([...] części). Na działce nr [...] została jednocześnie ustanowiona nieodpłatna służebność gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działki nr [...] polegająca na bezpłatnym i nieograniczonym prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] do działki nr [...] przy czym szerokość wjazdu wynosi 3,80 m. Zgodnie z treścią art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19 z 2007r. poz.118 z późn. zm.) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W myśl art.29 ust.4 cytowanej ustawy ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Z przepisu art.29 ust.1 wymienionej ustawy wynika, iż w przypadku budowy lub przebudowy zjazdu stronami postępowania jest wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntu przyległego do gruntu do którego ma zostać wykonany zjazd. Inne podmioty w takim postępowaniu nie posiadają interesu prawnego. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2008r. w spr. I OSK 401/07 (Lex nr 456693) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 15 grudnia 2004r. w spr. II SA/Ka 488/03 (Lex nr 154452). W przepisie art.29 ust.1 nie zdefiniowano pojęcia użytkownika. W przekonaniu sądu nie jest nim tylko osoba, której przysługuje prawo użytkowania nieruchomości w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (czyli uprawnienie do używania i pobierania pożytków z rzeczy). Sąd stanął na stanowisku, iż użytkownikiem, w rozumieniu art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r., jest każdy podmiot posiadający tytuł prawny do korzystania z rzeczy. Jest nim zatem także właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości na rzecz którego ustanowiono służebność gruntową przejazdu lub przechodu przez nieruchomość przyległą do drogi publicznej. W rozpoznawanej sprawie na działce nr [...] jest ustanowiona służebność gruntowa na rzecz właściciela (użytkownika wieczystego) działki [...] polegająca na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] do działki nr [...]. Skoro zatem stronie skarżącej przysługuje prawo przejścia i przejazdu przez działkę [...] to można uznać, iż jest ona użytkownikiem tej działki w rozumieniu art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż służebność gruntowa na działce nr [...] jest wykonywana w południowej części tej działki. W tej części działki znajduje się wjazd, o szerokości 3,80 m, umożliwiający dostęp do działki nr [...]. Planowany zjazd ma natomiast zostać zlokalizowany w północnej części działki nr [...]. Wykonywanie służebności gruntowej oraz planowany zjazd znajdują się zatem w dwóch skrajnych częściach działki nr [...]Planowany zjazd nie wchodzi więc swym obszarem w pas gruntu użytkowany przez stronę skarżącą w celu dostępu do działki nr [...] (usytuowanie obu zjazdów przedstawiono na zdjęciu k.67). Strona skarżąca jest faktycznie użytkownikiem działki nr [...] ale tylko jej południowej części. Planowany zjazd nie koliduje zatem w żaden sposób z użytkowaniem działki nr [...] przez stronę skarżącą w ramach służebności gruntowej. Skoro więc planowany zjazd nie dotyczy w żaden sposób praw lub obowiązków strony skarżącej to zaskarżona decyzja nie dotyczy sfery prawnej skarżącej spółki. Oznacza to, iż strona skarżąca nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi. Sąd również rozważał możliwość, iż w przyszłości może dojść do zmiany miejsca wykonywania służebności gruntowej. Służebność ta, z jakichś bliżej nieokreślonych przyczyn, może bowiem być wykonywana w przyszłości nie w południowej ale w północnej części działki nr [...] (np. w miejscu planowanego zjazdu). Jest to możliwość całkowicie teoretyczna ale nie można jej wykluczyć. W sytuacji jednak gdyby doszło do takiej zmiany to strona skarżąca byłaby użytkownikiem tej części działki nr [...] na której planowany jest zjazd. Oceny posiadania interesu prawnego należy jednak dokonywać w dacie złożenia skargi a w tym momencie strona skarżąca nie posiada takiego interesu. W przekonaniu sądu posiadanie interesu prawnego nie można oceniać zakładając hipotetycznie, iż kiedyś może dojść do zmiany miejsca wykonywania służebności gruntowej na działce nr [...]. Ewentualna taka zmiana jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Nie wiadomo w ogóle czy kiedykolwiek do niej dojdzie. W związku z czym posiadanie interesu prawnego należy oceniać w dacie wniesienia skargi a nie w przyszłości kiedy hipotetycznie może nastąpić zmiana miejsca wykonywania służebności gruntowej. Strona skarżąca była zobowiązana do wykazania w piśmie procesowym posiadania interesu prawnego we wniesieniu skargi. W piśmie z [...] spółka wywiodła swój interes z trzech przepisów a mianowicie z art.285 § 1 Kodeksu cywilnego, z art.248 § 1 Kodeksu cywilnego i z art.6 ust.2 pkt.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz.717 z późn. zm.). W przekonaniu sądu strona skarżąca w tym piśmie nie wykazała, iż posiada interes prawny we wniesieniu skargi. Pierwszy z powołanych przepisów (art.285 § 1 kc) określa na czym polega służebność gruntowa. Okolicznością niesporną jest fakt, iż spółce przysługuje służebność polegająca na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...]. Podkreślić jednak należy, iż służebność ta jest wykonywana w południowej części działki [...] zaś planowany zjazd ma być zlokalizowany w jej północnej części. Planowany zjazd nie wpływa w żaden sposób na prawa strony skarżącej do przejścia i przejazdu przez działkę [...]. Skoro planowany zjazd nie dotyczy sfery prawnej strony skarżącej związanej z wykonywaniem służebności gruntowej to nie można uznać, iż przepis art.285 § 1 kc stanowi źródło posiadania interesu prawnego. Drugi przepis podniesiony w piśmie procesowym (art.248 § 1 kc) określa w jaki sposób może dojść do zmiany treści ograniczonego prawa rzeczowego. Z przepisu tego nie można w żaden sposób wywieść posiadania interesu prawnego strony skarżącej we wniesieniu skargi. Trzecim przepisem wskazanym w piśmie procesowym jest art.6 ust.2 pkt.2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz.717 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wymieniony przepis dotyczy postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest natomiast przepisem prawa materialnego, który kształtowałby sytuację prawną strony skarżącej. Nie przyznaje on jej bowiem żadnych konkretnych uprawnień, które mogłyby zostać naruszone na skutek budowy planowanego zjazdu. Przepis ten konstytuuje ogólną zasadę ochrony interesu prawnego danego podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Zasada ta dotyczy zwłaszcza naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz innych osób. Osoba domagająca się ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób powinna wskazać konkretny interes prawny podlegający ochronie. (wyrok NSA z 10 stycznia 2008r. w spr. II OSK 1335/07 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). Przepis art.6 ust.2 pkt.2 ustawy z 27 marca 2003r. nie może więc stanowić źródła posiadania interesu prawnego przez stroną skarżącą. W piśmie procesowym z [...] strona skarżąca podniosła, iż w czasie realizacji inwestycji prace budowlane spowodują ograniczenie w możliwości korzystania z nieruchomości służebnej w zakresie objętym służebnością. Nadto podniesiono, iż zakres inwestycji wchodzi swym obszarem w pas gruntu użytkowany przez spółkę w celu dostępu do działki nr [...]. Należy zaznaczyć, iż służebność gruntowa została ustanowiona na działce nr [...] a nie na ul. A. z której prowadzi zjazd, przez działkę [...], do działki [...]. Zakres inwestycji polegającej, na budowie planowanego zjazdu, nie wchodzi swym zakresem w pas gruntu użytkowany przez stronę skarżącą w celu dostępu do działki nr [...]. Spółka cały czas będzie mogła w sposób nieograniczony użytkować ten pas gruntu aby dostać się do działki [...]. Budowa planowanego zjazdu w żaden sposób nie ograniczy możliwości korzystania strony skarżącej z tego pasa gruntu. Reasumując sąd oddalił skargę z powodu braku interesu prawnego strony skarżącej w jej wniesieniu. Planowany zjazd nie dotyczy praw strony skarżącej jako użytkownika pasa gruntu w południowej części działki nr [...]. Spółka nie wykazała interesu prawnego we wniesieniu skargi. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ust6awy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę. Nawet gdyby uznać, iż strona skarżąca posiada interes prawny to i tak jej skarga nie zasługiwałaby na uwzględnienie. Zgodnie z treścią § 9 ust.1 pkt.5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43 poz.430) w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się na stępujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów: 5.) droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt.1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Z przepisu art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. wynika, iż zarządca drogi, w drodze decyzji administracyjnej, wyraża zgodę na budowę zjazdu. W przepisie tym nie sprecyzowano dokładnie kryteriów koniecznych do wyrażenia takiej zgody. Oznacza to, iż decyzja taka jest wyrażana w ramach uznania administracyjnego. Należy zaznaczyć, iż uznanie administracyjne dotyczy sytuacji gdy przepisy prawne przewidują możliwość różnego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach uznania administracyjnego organ ma pewną swobodę rozstrzygnięcia co nie oznacza dowolności w wyborze sposobu załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie winno być właściwie i w sposób przekonujący uzasadnione. Winno ono zawierać motywy potwierdzając zasadności takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy wyroku z dnia 19 grudnia 1990r. w sprawie I PR 170/90 (Wokanda nr 7 z 1991r. ) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1981r. w sprawie S.A. 974/81(ONSA nr 1 z 1981r. poz.49) i z dnia 13 lutego 1997r. w sprawie V S.A. 246/96(ONSA nr 1 z 1998r. poz.15). Analiza przepisów ustawy z 21 marca 1985r. i rozporządzenia z 2 marca 1999r. wskazuje, iż zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na budowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Jednym z takich wymogów jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca drogi winien zatem rozważyć czy wykonanie zjazdu przyczyniłoby się do ograniczenia płynności ruchu pojazdów i czy ograniczyłoby to bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż ul. A. jest drogą powiatową klasy Z. Na odcinku od ul. D do ul. C jest ona jednokierunkowa. Planowany zjazd znajduje się w odległości ok.36 metrów od skrzyżowania ulicy A (jednokierunkowej w tej części) z ulicą C, z której nie można skręcić w lewo w ulicę A w stronę planowanego zjazdu. Projektowany zjazd jest zlokalizowany w miejsce istniejącego obecnie zjazdu. Zostanie on jedynie dostosowany do wymogów zjazdu publicznego. Zostanie on utwardzony i będzie spełniał pozostałe wymogi przewidziane dla zjazdów publicznych. W rzeczywistości będzie miała miejsce przebudowa istniejącego zjazdu. Z uwagi na to, iż ulica A w tym miejscu jest jednokierunkowa i nastąpi jedynie dostosowanie istniejącego zjazdu do wymogów zjazdu publicznego, projektowany zjazd nie spowoduje zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ze względu na to, iż projektowany zjazd będzie spełniał wymogi zjazdu publicznego (poprzez m.in. zapewnienie odpowiedniego promienia skrętu i szerokości jezdni) w istocie poprawi on bezpieczeństwo ruchu drogowego w tym miejscu w stosunku do sytuacji istniejącej obecnie. Należy zaznaczyć, iż projektowany zjazd ma zapewnić obsługę komunikacyjną nieruchomości przy ul. A 81. Poprawi zatem sytuację właścicieli i użytkowników tej nieruchomości. Dodać również należy, iż konieczność obsługi komunikacyjnej nieruchomości przy ul. A 81 poprzez projektowany zjazd wynika również z decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku szkoły przy ul. A 81. W przekonaniu sądu brak było podstaw do odmowy wyrażenia zgody na lokalizację projektowanego zjazdu. W sytuacji zatem gdyby nawet uznać, iż strona skarżąca miałaby interes prawny we wniesieniu skargi to i tak jej skarga nie zasługiwałaby na uwzględnienie. b.a.