I SA/Op 547/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006r. oddala skargę. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2007r. r. Nr [...] Wójt Gminy T. ustalił H.M. wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 5.412,00 zł., w ramach której poddano opodatkowaniu grunty pozostałe o powierzchni 959 m² według stawki 0,27 zł za m² oraz budynki pozostałe o powierzchni 1058,09 m² według stawki 4,87zł za m². W toku prowadzonego z urzędu postępowania podatkowego Wójt Gminy T. wystąpił do wojewódzkiego konserwatora zabytków z prośbą o udzielenie informacji, czy stan budynku administracyjnego "R", którego właścicielem jest H.M., jest nadal niezgodny z przepisami o ochronie zabytków. W udzielonej odpowiedzi Opolski Wojewódzki Konserwator Zabytków stwierdził, że stan budynku jest niezgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a utrzymywanie obiektu w takim stanie przyczynia się do dalszego pogorszenia jego stanu technicznego (pisma z dnia: 29.11.2005r. nr [...], 29.05.2007r. nr [...] oraz 05.07.2007r. nr [...]). Mając na uwadze fakt, że pomimo wpisania budynku administracyjnego w zespole fabryki porcelany "R" w T. do rejestru zabytków województwa opolskiego (nr rejestru 2374/97) z poczynionych ustaleń faktycznych wynikało, że w spornym roku podatkowym jego utrzymanie i konserwacja jest niezgodna z przepisami o ochronie zabytków, w ocenie organu I instancji nie podlega on zwolnieniu stosownie do art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. N 9, poz. 31 ze zmianami). Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie, w którym wskazując na zarzuty naruszenia prawa, w szczególności art. 139 § 1, art. 21 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, wniosła o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji, względnie jej uchylenie. Uzasadniając odwołanie wskazała, że decyzja została wydana dopiero po upływie roku i czterech miesięcy od wszczęcia postępowania w tej sprawie, chociaż nie zachodziły żadne okoliczności, które uzasadniałyby taką zwłokę, a organ nie powiadomił strony o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie. Dodatkowo podkreśliła, że podstawą wydania decyzji była opinia wojewódzkiego konserwatora zabytków wydana w roku 2005 oraz stanowisko tego organu wyrażone w pismach z roku 2007. W postępowaniu zaniechano natomiast ustalenia stanu nieruchomości w roku 2006, zaś powoływanie się przez organ na oględziny przeprowadzone w budynku w kwietniu i w lipcu 2004 r. nie mogło, jej zdaniem, stanowić o powstaniu obowiązku podatkowego w roku 2006. Decyzją z dnia 21 stycznia 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Kolegium, odwołując się do art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w myśl którego przysługuje zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych do rejestru zabytków, ale pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, wskazało, że w niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony. Potwierdzają to ustalenia wojewódzkiego konserwatora zabytków zawarte w znajdujących się w aktach sprawy jego pismach, pozwalających na stwierdzenie, że sporna nieruchomość znajdowała się takim stanie od maja 2004r., a zatem także w roku podatkowym objętym zaskarżoną decyzją. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, Wójt Gminy T. zasadnie ustalił H.M. wymiar podatku od za rok 2006 przyjmując w tym zakresie wysokość stawek na podstawie uchwały Rady Gminy T. nr [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania wskazano, że organy podatkowe, stosownie do treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, mają obowiązek jako dowód w sprawie dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też, skoro w niniejszej sprawie istotne były ustalenia dotyczące należytego utrzymania budynku wpisanego do rejestru zabytków, od których uzależnione było korzystanie przez nieruchomość ze zwolnienia podatkowego, organ słusznie w tym względzie oparł się na ustaleniach poczynionych w tym zakresie przez kompetentny organ tzn. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu. Te ustalenia stały się podstawą do wydania decyzji wymiarowej, a zarzuty naruszenia art. 139 i 140 Ordynacji podatkowej pozostają, zadaniem Kolegium, poza przedmiotem niniejszej sprawy. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem H.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zarzuciła naruszenie art. 123, 209 i 21 Ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację podobną do argumentacji wyrażonej w odwołaniu i zakwestionowała wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu wydaną bez jej udziału oraz podkreśliła, że ustalono zobowiązanie podatkowe za rok 2006 w oparciu o pisma z roku 2007. Podkreśliła przy tym, że w niniejszej sprawie konserwator nie wydał żadnej decyzji. Skarżąca zarzuciła również, iż nie wyjaśniono kwestii opodatkowania gruntów pod budynkiem, które, jej zdaniem, także powinny być wpisane do rejestru zabytków. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Op 272/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uznając skargę za uzasadnioną, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W poczynionych rozważaniach Sąd odwołując się do treści art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. wskazując, że w sytuacji gdy zwolnienie ma charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy, a utrata zwolnienia następuje, gdy nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, stanowisko co do stanu utrzymania organ podatkowy winien posiąść od wojewódzkiego konserwatora zabytków, który w tej mierze sprawuje odpowiednią kontrolę, zaś wystąpienie z takim zapytaniem winno się odbyć w trybie art. 209 §1 Ordynacji podatkowej – przewidującego obowiązek współdziałania organów. Dalej Sąd zważył, że stosownie do treści powołanej normy - jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W § 2 powołanego artykułu przewidziano, iż organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. W myśl § 3 organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 od dnia doręczenia mu wystąpienia o zajęcie stanowiska. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§5). Dlatego też, w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ograniczyły się jedynie do uzyskania pisemnego stanowiska konserwatora z pominięciem reguł wynikających z art. 209 Ordynacji podatkowej, za słuszny uznano zarzut skargi, że znajdujące się w aktach sprawy pisma sporządzane były w roku 2007 i odwołano się w nich do ustaleń roku 2005, nie precyzując jednak jaki był faktycznie stan budynku w roku 2006 i jakie w tym zakresie poczyniono ustalenia. Żadne też z tych pism, na co zwrócił uwagę Sąd, nie zostało wydane w formie postanowienia, o którym mowa w art.209 Ordynacji podatkowej, oraz żadne z nich nie zawiera pouczenia o przysługującym stronie prawie do wniesienia zażalenia. W konsekwencji Sąd uznał, że doszło także do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym wyrażonej w art.123 Ordynacji podatkowej. Naruszenie tego przepisu oraz art.209 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które zdaniem sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za prawidłowe natomiast uznano opodatkowanie gruntów, albowiem skoro nie zostały one wpisane do rejestru zbytków, brak było podstaw do zwolnienia ich w trybie w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.. Powyższy wyrok poddany został skardze kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, które wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania. Skargę kasacyjną oparto między innymi na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zmianami- zwanej dalej p.p.s.a.) przez błędną jego wykładnię, a to art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l., polegającą na: nietrafnym przyjęciu, że do prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków wymagane jest podjęcie czynności na podstawie art. 209 Ordynacji podatkowej, tj. w sformalizowanym trybie współdziałania organów - w tym przypadku: wójta oraz wojewódzkiego konserwatora zabytków, podczas gdy przepisy prawa materialnego nie nakładają na organ podatkowy takiego obowiązku, a ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanek wymienionego zwolnienia od podatku jest skutkiem oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ podatkowy na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 343/09 w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie zostanie omówione w dalszej części rozważań, ze względu na wynikające z art. 190 p.p.s.a., związanie nim Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. skarżąca podtrzymała w całości dotychczasowe zarzuty skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W myśl art.145 §1 pkt 1 p.p.s.a sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jednakże takich naruszeń Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie. W pierwszej kolejności odnosząc się do oceny zarzutów skargi, która zawiera zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, zwłaszcza w zakresie postępowania dowodowego, należy podkreślić, że jej rozpoznanie, na obecnym etapie postępowania sądowo administracyjnego następuje po uprzednim uwzględnieniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 24 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 343/09 skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Op 278/08 i po jego uchyleniu, przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Dlatego też, na obecnym etapie rozpoznania sprawy, Sąd jest zobligowany, na mocy art. 190 p.p.s.a. do uwzględnienia stanowiska wyrażonego przez sąd kasacyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Jednakże, jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268), natomiast w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. W judykaturze i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak-Molczyk (w:) H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Odnosząc przedstawione powyżej rozważania teoretyczne do okoliczności rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że NSA – uchylił wprawdzie zaskarżony wyrok tut. Sądu z uwagi na dostrzeżone uchybienia w zakresie przepisów postępowania – jednocześnie dokonał także wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa procesowego i materialnego. Jak wskazał w wyroku kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny, trafnymi były zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania - art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niesłuszne przyjęcie, że zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, jako wydanej z naruszeniem art. 209 en bloc, art.122, art.123 §1, art.187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej, wskutek pominięcia trybu współdziałania organów oraz nieustalenia stanu opodatkowanego budynku w roku 2006. Za błędny należało bowiem uznać wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, iż w stanie faktycznym sprawy organy miały obowiązek zastosowania art. 209 Ordynacji podatkowej. Dalej skonstatowano, że zasady i tryb postępowania w zakresie działań wspólnych organów, które reguluje w/w norma prawna były już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych., a jednoznaczne stanowisko w tej kwestii, w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym zajął już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009r. sygnatura akt II FSK 1840/07. Podzielając w pełni wyrażone w owym orzeczeniu poglądy stwierdzono, iż art. 209 Ordynacji podatkowej reguluje instytucję współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji podatkowych, jednakże podstawą prawną współdziałania musi być przepis prawa materialnego. Z konkretnego więc przepisu prawa materialnego musi wynikać obowiązek uzyskania przez organ załatwiający sprawę stanowiska innego organu, które w takim wypadku stanowi niezbędną przesłankę rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji podatkowej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 15 maja 2007 r., I SA/Wr 1724/06, niepubl.; A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2009, str. 771 - 773). Będący podstawą wymiaru podatku od nieruchomość w rozpoznawanej sprawie był art.6 ust.7 u.p.o.l. który stanowi, iż podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust.11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Natomiast w myśl art.7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem jak zważył dalej NSA, ani art.7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l., ani art. 6 ust.7 u.p.o.l. nie uzależniają bezpośrednio wydania decyzji w zakresie podatku od nieruchomości od zajęcia stanowiska przez inny organ w trybie współdziałania na podstawie art. 209 Ordynacji podatkowej. Dlatego też, spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami. Toteż skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji, względnie przedstawienie przez zainteresowanego podatnika odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art.122, art.123 §1, art.187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej, bowiem tym sposobem organ dąży do zebrania wszechstronnego materiału dowodowego uzasadniającego bądź nie możliwość skorzystania przez podatnika z wymienionej w art. 6 ust. 7 u.p.o.l. ulgi. Mając na uwadze wyżej powyższe stanowisko dokonując w dalszej części czynionych rozważań, na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego NSA stwierdziło, iż analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy w ramach nałożonych na nich przepisami prawa obowiązków poczyniły wystarczające starania co do pozyskania niezbędnych danych dotyczących stanu przedmiotowego zabytku. Z treści otrzymanej w toku postępowania korespondencji ewidentnie wynikało, że konserwator udzielał informacji na podstawie zebranego w sprawie materiału i nie dysponował żadnymi innymi danymi z których by wynikało, że zabytek podlegał konserwacji zagospodarowaniu, zabezpieczeniu. Założenie to należało uznać za uprawnione, skoro sama strona ani na etapie postępowania przed organami, ani też potem - przed sądem - nie okazała się żadnym konkretnym dokumentem, czy też żadną konkretną informacją co do tego, że ustalenia wojewódzkiego konserwatora zabytków przyjęte następnie przez organ co do stanu tego zabytku były niezasadne. Sama też skarżąca nie zgłaszała w tej kwestii jakiekolwiek wniosków dowodowych, a jej argumentacja ograniczała się jedynie do kwestionowania tych dowodów z uwagi na datę ich sporządzenia. Dlatego też według NSA, za w pełni uprawniony należało uznać wniosek autora skargi kasacyjnej, że - budynek, który pozostawał w złym stanie technicznym w latach 2004, 2005 i 2007 i nie był poddawany pracom konserwatorskim lub zagospodarowaniu - znajdował się w złym stanie technicznym również w roku 2006. Skoro bowiem konserwator zabytków ustalił w roku 2004, iż obiekt jest w złym stanie, a w latach następnych nie powziął wiadomości, że zabytek podlegał konserwacji, zagospodarowaniu lub zabezpieczeniu (choć o pracach tego rodzaju, prowadzonych zgodnie z prawem, musiałby wiedzieć), to jest to wystarczające do przyjęcia, że skarżąca nie spełniła warunków do uzyskania zwolnienia od podatku z art.7 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym brak odrębnych dowodów dotyczących stanu budynku z roku 2006 nie stanowił, w tym przypadku, wady postępowania dowodowego. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, co do wydania zaskarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokonując w ramach ponownego rozpoznania sprawy ocenę legalności zaskarżonej decyzji , Sąd nie podzielił zarzutów skargi, co do wskazywanych w niej wad postępowania, w tym niekompletności materiału dowodowego. Ponieważ, stosownie do art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. N 9, poz. 31 ze zmianami), przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków, uwarunkowane zostało ich utrzymaniem i konserwacją zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, niespełnienie tego warunku w danym roku podatkowym, skutkowało objęciem nieruchomości obowiązkiem podatkowym na ogólnych zasadach. Wskazane zwolnienie ma bowiem charakter indywidualny i dotyczy wyłącznie budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków i utrzymywanych oraz konserwowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zmianami). Utrata zwolnienia następuje, gdy nieruchomość wpisana do rejestru zabytków nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Obowiązkiem organów podatkowych było zatem poczynienie na etapie postępowania, ustaleń co do wpisania spornego budynku administracyjnego "R" do rejestru zabytków, oraz czy był on utrzymywany oraz konserwowany w danym roku podatkowym zgodnie z wymogami wyżej przywołanej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. O ile w odniesieniu do przedmiotowego budynku został spełniony pierwszy z warunków, to z poczynionych w sprawie dalszych ustaleń wnikało, że stan budynku jest niezgodny z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a utrzymywanie obiektu w takim stanie przyczynia się do dalszego pogorszenia jego stanu technicznego (pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia: 29.11.2005r. nr [...], 29.05.2007r. nr [...] oraz 5.07.2007r. nr [...]). Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy pozwalał na ocenę stanu budynku w spornym roku podatkowym. Stan ten nie uległ poprawie w stosunku do lat ubiegłych, skoro, na co zwrócił uwagę NSA, z ustaleń konserwatora zabytków dotyczących roku 2004, wynikało, iż obiekt jest w złym stanie, a w latach następnych nie powziął żadnych wiadomości, że zabytek podlegał konserwacji, zagospodarowaniu lub zabezpieczeniu (choć o pracach tego rodzaju, prowadzonych zgodnie z prawem, musiałby wiedzieć). Informacje tą potwierdzono także w roku 2007, gdyż Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Opolu szczegółowo wskazując na nieprawidłowości w utrzymaniu obiektu, potwierdził istnienie nadal jego stanu niezgodnego z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Te ustalenia organów podatkowych, przy braku jakichkolwiek przeciwdowodów przywołanych przez samą zainteresowaną, w pełni pozwalały organom na przyjęcie, że w spornym roku podatkowym w stosunku do budynku administracyjnego "R", nie miało zastosowania ustawowe zwolnienie od podatku z art.7 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na rozprawie w dniu 24 listopada 2010r skarżąca oświadczyła, że nie posiada zaświadczenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o utrzymaniu nieruchomości w należytym stanie, a także ze względu na upływ czasu nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających poczynienie nakładów finansowych na nieruchomość za 2006r. Ponieważ same gruntu nie były w ogóle wpisane do rejestru zabytków, również one nie mogły korzystać z tego zwolnienia. W tym stanie faktycznym należało zgodzić się ze stanowiskiem organów, że całość nieruchomości skarżącej podlegała opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj na podstawie art.6 ust.7 i ust 11 u.p.o.l., przy równoczesnym uwzględnieniu stawek podatkowych wynikających z obowiązującej w spornym roku podatkowym uchwały Rady Gminy T. nr [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło także z zachowaniem trzyletniego ustawowego terminu przedawnienia wynikającego z uregulowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zmianami).