I SA/Ol 585/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r., sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2006 oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" określającą Spółce A. podatek od nieruchomości za 2006r. w kwocie 857.969,00 zł. Z akt sprawy i motywów decyzji wynika, że : Przedmiotem opodatkowania były działki, stanowiące własność Skarbu Państwa, dzierżawione przez Spółkę. Były to działki według wypisu z ewidencji gruntów : 1) nr "[...]" (obręb S.) o powierzchni łącznej 124,5382 ha; w skład której wchodzą grunty sklasyfikowane jako użytki kopalne (K) o powierzchni 106,8128 ha, tereny różne (Tr) o powierzchni 3,1662 ha i rowy (W) o powierzchni 14,5592 ha; 2) nr "[...]" (obręb K.) o powierzchni łącznej 0,4438 ha; w skład której wchodzą grunty sklasyfikowane jako łąki trwałe (L V) o powierzchni 0,3432 ha i rowy (W) o powierzchni 0,1006 ha; 3) nr "[...]" (obręb K.) o powierzchni 2,8196 ha sklasyfikowane jako łąki trwałe (L IV). Organ I instancji w stosunku do powierzchni obejmującej 31662 m² gruntów sklasyfikowanych jako tereny różne (Tr) zastosował stawkę podatkową jak za grunty pozostałe, resztę gruntów (użytki kopalne - K, rowy - W i łąki trwałe - LV i LIV) opodatkował stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego została wydana w sytuacji prawnej, o której mowa w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Organ stwierdził bowiem, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna - wyższa - niż wykazana w deklaracji. W deklaracji, która wpłynęła do organu 17 stycznia 2006r. Spółka dokonała "samoopodatkowania" na kwotę 340.632 zł; natomiast w korekcie deklaracji, która wpłynęła do organu w dniu 16 maja 2006r. - na kwotę 542.930 zł. W odwołaniu od decyzji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 6 ust. 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 9 pkt 2, art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm. - zwanej dalej: "u.p.o.l."), a ponadto art. 197 § 1, 187 § 1, 194 § 1 i 191 § 2 Ordynacji podatkowej. Spółka wskazała, iż różnica pomiędzy złożoną przez podatnika deklaracją a skarżoną decyzją dotyczy opodatkowania gruntów w odniesieniu do: - zmiany sposobu użytkowania gruntów w ciągu roku podatkowego; - opodatkowania gruntów objętych ochroną przyrodniczą; - gruntów, na których znajdują się rowy technologiczne; - opodatkowania gruntów rolnych (łąk) pomimo, iż jedynie ich część jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania. Organ podniósł, że niesporne w przedmiotowej sprawie jest to, iż grunty o łącznej powierzchni 1.278.016 m² (127,8016 ha) są w posiadaniu przedsiębiorcy (spółki z o.o.) na podstawie umowy dzierżawy zawartej ze Skarbem Państwa (w imieniu którego działa Starosta). Odwołując się do unormowania zawartego w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. uznał, że skoro grunty sklasyfikowane jako użytki rolne (łąki trwałe LV i LIV) były w roku podatkowym zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, to podlegały one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie została zastosowana stawka podatkowa - jak za grunty pozostałe (0,33 zł/m2) w stosunku do 31662 m2 gruntów sklasyfikowanych jako tereny różne (Tr); pozostałe natomiast grunty (użytki kopalne - K, rowy - W i łąki trwałe - LV i LIV) zostały opodatkowane stawką 0,68 zł/ m2, a więc stawką od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - wg określenia zawartego w art. 5 pkt 1 lit. a ustawy o opłatach i opłatach lokalnych). Stawki te są zgodne z § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. a i c uchwały Rady Gminy z dnia 25 listopada 2005r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na obszarze Gminy. Organ wyjaśnił, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a ust. 1 pkt 3 zawiera definicję (dla potrzeb tej ustawy) gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podstawową przesłanką, aby uznać, że m.in. grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jest ich posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Ustawodawca wprowadził - co do gruntów trzy wyjątki: 1) grunty związane z budynkami mieszkalnymi; 2) grunty, o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt. l lit. b tej ustawy (tj. grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych); 3) grunty, które jako przedmiot opodatkowania nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. To niezdefiniowane (przepisami ustawy) pojęcie "względy techniczne" stanowiło i nadal stanowi istotę sporu między Spółką a organami podatkowymi przy opodatkowaniu gruntów za poszczególne lata podatkowe. SKO podniosło, iż w kilku kolejnych wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (w podobnych rodzajowo sprawach dotyczących przedmiotowej Spółki) przyjął, iż brak możliwości wydobywania torfu z gruntu obszaru górniczego w niektórych okresach roku przez skarżącą Spółkę, nie powoduje zaistnienia tzw. względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowisko to podzielił również NSA (np. w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt FSK 1517/07). Reasumując Kolegium stwierdziło, iż grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej - co do zasady. Od tej zasady ustawodawca wprowadził wyjątki wymienione enumeratywnie w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych i nawet okresowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę gruntu z tych przyczyn nie oznacza, że grunty te, jako podmiot opodatkowania nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Na powyższą decyzję Spółka A. wniosła skargę domagając się jej uchylenia i decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie odnośnie części gruntu znajdującego się w ustalonej decyzją koncesyjną strefie ochronnej o pow. 10,6455 ha; - naruszenie przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie za zasadne opodatkowania gruntów rolnych rowów podatkiem od nieruchomości według stawki jak za grunty związane z działalnością gospodarczą z uwagi na ich związanie z tą działalnością, gdy w ocenie podatnika istotne jest ich zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, zajęcie to ma miejsce jedynie przez część roku podatkowego; - naruszenie przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie za zasadne opodatkowania całej powierzchni gruntów rolnych łąk trwałych według stawki jak za grunty związane z działalnością gospodarczą, gdy tylko część była faktycznie zajęta, o pw. 1,1ha na działce "[...]" oraz 0,0444 na działce "[...]", w pozostałej części uzasadnione było opodatkowanie podatkiem rolnym. W ocenie strony skarżącej, zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, przedmiotem posiadania podatnika w roku podatkowym 2006 były następujące rodzaje gruntów: 1. działka 350/0 o powierzchni 124,5382 ha (składająca się z gruntów o powierzchni: 106,8128 ha oznaczone jako K kopalne; 3,1662 ha TR tereny różne; 14,5592 ha oznaczone jako W rowy); 2. działka "[...]" o powierzchni 0,4438 ha (składająca się z gruntów o powierzchni: 0,3432 ha oznaczone jako L V łąki trwałe; 0,1006 ha oznaczone jako W rowy); 3. działka "[...]" o powierzchni 2,8196 ha, grunty oznaczone jako L IV łąki trwałe. Spółka podniosła, że zgodnie z decyzją koncesyjną Wojewody Elbląskiego z dnia 26.07.1996r. ustalona została strefa ochronna, w szczególności: przy obliczeniu powierzchni eksploatacji wyłączono z niej część złoża w pasie o szerokości 100 m od granic istniejącego rezerwatu OSIEK II, tworząc dla niego strefę ochronną. W obrębie tej strefy znajdują się tereny leśne. Z kolei w ewidencji gruntów grunty te obecnie są oznaczone jako Tr, K i W. Dokładna powierzchnia w roku 2006 strefy ochronnej nie była znana, ponieważ nie stanowiła ona osobnej działki geodezyjnej, jej powierzchnia nie była w decyzji koncesyjnej zdefiniowana liczbowo. Natomiast z akt sprawy wynikało, iż jej powierzchnię obliczono na podstawie mapy wysokościowej i zgodnie z tymi obliczeniami powierzchnia ta wynosiła 9,92 ha, z czego 0,94 ha stanowiły rowy. W związku z podziałem geodezyjnym powierzchnia strefy ochronnej została obliczona i wynosi 10,6455 ha, a nie 9,92 ha (dowodem dołączona do skargi: decyzja Wójta Gminy nr "[...]" z dnia 5.12.2008r, postanowienie Wójta Gminy z dnia 21.11.2008r., mapa z zaznaczoną strefą ochronną). W ocenie skarżącego grunty znajdujące się w strefie ochronnej powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki jak za grunty pozostałe, a nie według stawki jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie są one gruntami związanymi z działalnością gospodarczą, ponieważ grunt ten nie był i nie mógł być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, pomimo że znajdował się on w posiadaniu przedsiębiorcy. Takie prawne znaczenie zakazu wynikającego z decyzji koncesyjnej jest analogiczne do znaczenia zakazu eksploatacji wynikającego z decyzji o zakończeniu rekultywacji, który skutkował opodatkowaniem gruntów zrekultywowanych podatkiem od nieruchomości według stawki jak za grunty pozostałe, pomimo że oznaczenie w ewidencji tych gruntów nie zmieniło się z gruntów K. Ponadto część tych gruntów stanowią grunty rolne /Rowy/, które w ogóle me podlegają podatkowi od nieruchomości o ile nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego, organy podatkowe dokonały błędnej wykładni przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty oznaczone w ewidencji jako W (rowy) są to użytki rolne w rozumieniu § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ze zm.). O tym, czy dany grunt jest rowem decyduje jego oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Rowy jako użytki rolne co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podatkiem od nieruchomości będą obciążone wtedy, gdy są fizycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Rowy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej jedynie przez część roku podatkowego, w tym sensie, iż jedynie przez część roku odwadniają one torfowisko. Spółka podniosła, że pojęcie "gruntu związanego z działalnością gospodarczą" jest pojęciem różniącym się od pojęcia "gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej". Grunty "zajęte" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Pojęcie "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" dotyczy tych gruntów, które są gruntami rolnymi (gruntami sklasyfikowanymi w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne). A zatem określenie to należy interpretować według jego językowego znaczenia tzn. jako grunt używany faktycznie do prowadzenia działalności gospodarczej (tak m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2007r., sygn. I SA/ Wr 819/07). Podstawową funkcją rowów posiadanych przez spółkę jest odwadnianie torfowiska. W toku postępowania dowodowego przed organami podatkowymi ustalono, iż właściwości torfowiska nie pozwalają na wydobycie kopaliny przez cały rok podatkowy, a wynika to z faktu, iż system rowów nie usuwa wody z torfowiska przez cały rok podatkowy. Okres ten należy uznać za okres, kiedy grunty te nie są przez podatnika "zajęte". Rowy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej tylko w okresie odwaniania torfowiska, co nie ma miejsca w okresach I - III oraz XII. Zdaniem Spółki, organy podatkowe w niewłaściwy sposób zastosowały przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w odniesieniu do gruntów rolnych znajdujących się na działkach "[...]" i "[...]" stanowiących łąki trwałe bądź rowy. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż na działce "[...]" znajdował się tor oraz pas wykorzystany do przejazdu maszyn. W ocenie strony skarżącej, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak za grunty związane z działalnością gospodarczą podlegała jedynie część działki, znajdująca się pod torem oraz pod owym "pasem", a nie cała powierzchnia działki. Z kolei na działce "[...]" przebiegał tor kolejki, były tam hałdy torfu oraz pojemniki, a zatem zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej była tylko ta część działki, na której znajdował się tor kolejki, hałdy torfu oraz pojemniki i jedynie ta część powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości jak za grunty związane z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009r. sygn. akt I SA/Ol 85/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosły obie strony postępowania. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2010r. sygn. akt I FSK 1637/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania oddalił jednocześnie skargę kasacyjną Spółki A. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zatem wskazać, że w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 145 par 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. przez błędne uznanie, że organy podatkowe naruszyły reguły procedury podatkowej. Wyraził stanowisko, iż w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zebrały kompletny materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny zgodnie z wymogami art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim nie zgodził się ze stanowiskiem sądu I instancji, iż organy podatkowe nie oceniły dowodu w postaci decyzji Wojewody Elbląskiego z dnia 26 lipca 1996 r. o udzieleniu Spółce koncesji na wydobycie torfu ze złoża Józefowo. Powyższą decyzją wyłączono z eksploatacji część złoża, tworząc strefę ochronną dla rezerwatu Osiek II (cześć działki "[...]"). Dowód ten był badany przez organy podatkowe zarówno pod kątem zasadności opodatkowania przedmiotowego terenu i braku podstaw do zwolnienia podatkowego oraz zasadności zastosowania stawki wyższej tj. jak za grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd kasacyjny nie stwierdził również braku odniesienia się organów do sposobu i zakresu zajęcia działki nr "[...]". Za uznaniem, że cała ta działka zajęta była na działalność gospodarczą, przemawiały wnioski oparte na przeprowadzonych oględzinach przedmiotowego gruntu. Wynikało z nich, iż na działce tej zmagazynowane są zapasy torfu w postaci cegiełek oraz w postaci rozdrobnionej, usypanej w hałdy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podatkowy prezentując logiczne rozumowanie wskazał, iż choć hałdy torfu nie zajmowały całej powierzchni działki, konieczny był do nich dostęp jak i odpowiedni teren dla ruchu ciężkiego sprzętu służącego transportowi torfu. Sposób (a więc i rozmiar) zajęcia gruntu wynikał więc z bieżących potrzeb przedsiębiorcy, który ten grunt posiadał i wykorzystywał do powadzonej działalności zgodnie z tymi potrzebami. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji w konsekwencji dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 ust.2 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przepisy te zostały przez Sąd błędnie zinterpretowane i niewłaściwie zastosowane wobec przyjęcia, iż grunty oznaczone jako działka nr "[...]" w obrębie K., sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako łąki trwałe (LV) nie były zajęte w całości na prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę A. oraz, iż część działki nr "[...]" w obrębie S., sklasyfikowana jako użytki kopalne (K) nie była w roku podatkowym 2006 i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Odwołał się w tym miejscu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt SA/Ol 473/06 dotyczącego opodatkowania tej samej Spółki za 2005 r., w którym to Sąd nie podzielił stanowiska Kolegium, że do gruntów objętych strefą ochronną należało zastosować stawkę jak dla gruntów pozostałych. Zauważył, iż zasadnie wskazał wówczas Sąd, iż przedsiębiorcy – jako odrębna kategoria podmiotów zobowiązanych w podatku od nieruchomości traktowani są w sposób szczególny w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem posiadane przez nich nieruchomości są zawsze związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na to do jakich celów wykorzystane są przez tego przedsiębiorcę. W związku z tym, pozostając w zgodzie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, grunty obejmujące tę strefę należałoby opodatkować według stawek obowiązujących dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą bez względu na to, czy są przez Spółkę w ogóle wykorzystywane. Podobnie zaaprobować należy pogląd Sądu I instancji wyrażony w przywołanym wyroku, iż sam zakaz wydobywania torfu w strefie ochronnej nie może być utożsamiany z pojęciem "względów technicznych", o jakich mowa w tym przepisie. Tym samym za prawidłowe Sąd kasacyjny uznał ustalenia organu podatkowego, iż cała działka o nr "[...]" była związana z działalnością gospodarczą, skoro na tej działce nie tylko był zmagazynowany torf, ale również pracowały w jej obrębie maszyny do jego przeładowywania i przez tą działkę przejeżdżał ciężki transport. Stwierdził, że nie może być zatem wątpliwości, iż działka ta była w roku 2006 (podobnie jak w 2005) gruntem związanym z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Oddalając skargę kasacyjną Spółki A., Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż ogólna zasada unormowana w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określa istotę sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z zasadniczą cechą tego podatku jako podatku majątkowego (od posiadania majątku), o charakterze nominalnym i na podstawie znamion zewnętrznych. Objęcie nieruchomości w posiadanie przez przedsiębiorcę oznacza więc, co do zasady, powstanie u tegoż przedsiębiorcy obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, jako nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego też wydana skarżącej decyzja koncesyjna oraz zawarta przez nią umowa dzierżawy określają w sposób pełny i wystarczający obszar gruntów, który skarżąca, jako przedsiębiorca, objęła w posiadanie. Tym samym grunty te uzyskały status gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jakkolwiek grunty te są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków już to jako grunty rolne, już to jako grunty leśne, łąki, rowy, wszystkie one jednak, po pierwsze, są w posiadaniu przedsiębiorcy, oraz, po drugie, są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność skarżącej Spółki polega bowiem na prowadzeniu zakładu górniczego, wydobywającego torf, oraz na transportowaniu wydobytego torfu, jego przerabianiu, a wreszcie sprzedaży uzyskanych wyrobów. Aby prowadzić zakład górniczy w zgodzie z warunkami udzielonej koncesji, skarżąca musiała wydzielić pas gruntu jako strefę ochronną. Strefa ta jest jednak immanentną, niezbędną częścią terenu eksploatowanego górniczo; bez jej wydzielenia zakład górniczy nie mógłby w ogóle funkcjonować, gdyż nie mógłby prowadzić wydobycia. Związek strefy ochronnej z funkcjonowaniem zakładu górniczego i, co za tym idzie, z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej, jest tak ścisły, że wniosek w postaci uznania także gruntów zajętych na strefę ochronną jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest oczywisty. Niezależnie bowiem od powierzchni tej strefy grunt pod nią zajęty był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dlatego też nie może być mowy o niemożności wykorzystywania go w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Odnosząc się do gruntów oznaczonych jako rowy wskazał, iż przede wszystkim rowy te znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i już wskutek tego są nieruchomościami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponadto ich związek z eksploatacją torfu wskutek odwadniania wyrobiska jest tak ścisły i oczywisty, że funkcjonowanie zakładu górniczego bez wykorzystania tychże rowów byłoby w ogóle niemożliwe. Podkreślił, że niemożność wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej gruntów sklasyfikowanych jako rowy w ogóle nie wchodzi w rachubę, skoro stanowią one niezbędną funkcjonalnie część zakładu górniczego. Nie zgodził się także ze stanowiskiem skarżącej odnośnie sezonowości wykorzystywania tych rowów w działalności gospodarczej. Wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach z dnia 17 stycznia 2008 r. (II FSK 1517/07), a także z dnia 14 października 2009 r. (II FSK 747/08), wyjaśnił, że przeszkody o charakterze sezonowym czy technologicznym są przy eksploatacji złóż torfu elementem przewidywalnym i nie stanowią względów technicznych, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przewidziany w tym przepisie wyjątek musi być interpretowany ściśle i odnoszony wyłącznie do przyczyn o charakterze obiektywnym, niezależnym od przedsiębiorcy, definiowanych ad casum, a więc w realiach określonej sprawy. Sezonowość wydobywania torfu nie oznacza sezonowości ruchu zakładu górniczego jako całości, a już tym bardziej nie oznacza sezonowości prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, polegającej wszak nie tylko na wydobywaniu kopaliny, ale także na jej przetwarzaniu i sprzedaży uzyskanego produktu. Zarówno wydobycie, jak i składowanie oraz przerób torfu wiążą się z wykorzystywaniem całego dzierżawionego przez skarżącą gruntu, choć różne jego części wykorzystywane są w różny sposób oraz, być może, w różnych okresach roku. W tej sytuacji nie można uznać twierdzeń Spółki o sezonowości korzystania z gruntu podyktowanej względami technicznymi związanymi z niemożnością jej wykorzystywania do prowadzenia tej działalności, ani też o zaistnieniu w trakcie roku podatkowego zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania w rozumieniu art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Odnośnie naruszenia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Sąd kasacyjny stwierdził, iż wyjątek ustanowiony w tym przepisie trzeba wykładać w ten sposób, że jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, to, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba, że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są zajęte wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną. Przy czym zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej powinno mieć charakter faktyczny. Skarżąca Spółka nie powoływała się jednak na fakt rolniczego wykorzystywania gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne, a sposób wykorzystywania sklasyfikowanych w ten sposób rowów został już omówiony. Tym samym zajęcie tych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej nie budzi wątpliwości. Przytoczone wyżej fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazują na stanowisko tego Sądu odnośnie wykładni przepisów procedury podatkowej jak i przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mających w sprawie zastosowanie. Wynika z niego jednoznacznie, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji nie może uznać, iż zaskarżona decyzja, określająca Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa. Stąd zarzuty i argumenty skargi nie mogły doprowadzić do jej uchylenia. .Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.