II SA/Kr 1103/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S.B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu I uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego S.B. kwotę 100 zł (słownie stu zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1103/10 Uzasadnienie wyroku z dnia 30 listopada 2010 roku Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał S.B. dokonać rozbiórki szczegółowo wymienionych w w/w decyzji obiektów budowlanych. Powyższa decyzja została wysłana do S.B. w dniu 10 grudnia 2009 roku na adres: [...] i zwrócona organowi I instancji przez Urząd Pocztowy z adnotacją na kopercie: "awizowano nie podjęto w terminie". W dniu 4 lutego 2010 roku organ ponownie dokonał wysłania do S.B. w/w decyzji na adres: [...]. Przesyłka ta również nie została doręczona adresatowi i została zwrócona organowi przez Urząd Pocztowy z adnotacją na kopercie "awizo 05.02.2010". Na potwierdzeniu odbioru wypełniono wyłącznie pkt 4, z którego wynika, że przesyłka nie została doręczona, ponieważ adresat nie odebrał awizowanej przesyłki. Pismem z dnia 2 czerwca 2010 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. , zwrócił się do Naczelnika Urzędu Pocztowego w S. z prośbą o udzielenie informacji, czy przesyłka wysłana w dniu 4 lutego 2010 roku była doręczona zgodnie z wymogami art. 44 k.p.a. W odpowiedzi na w/w pismo, Naczelnik Urzędu Pocztowego w S. poinformował, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana (drugi raz 18 lutego 2010), a awizo pozostawiono w drzwiach. W dniu 29 marca 2010 roku S.B. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009 roku. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 roku ([...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że odwołanie powyższe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu przytoczył okoliczności faktyczne dotyczące doręczenia S.B. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009 roku i z powołaniem się na art. 44 § 4 k.p.a. uznał, że w przedmiotowym wypadku doszło do tzw. doręczenia zastępczego w dniu 19 lutego 2010 roku. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem 5 marca 2010 roku, a zatem odwołanie wniesione w dniu 29 marca 2010 roku, zostało wniesione z uchybieniem terminu o jakim stanowi art. 129 § 2 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2010 roku wniósł S.B. , podnosząc m.in., że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009 roku nie została mu prawidłowo doręczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wskazując, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej "ppsa". Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych przytoczyć należy treść art. 44 k.p.a., regulującego tryb i przesłanki uznania za skuteczne tzw. doręczenia zastępczego: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Następnie wskazać należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że aby doręczenie przesyłki w trybie o jakim stanowi art. 44 k.p.a. mogło być uznane za skuteczne, winny być ściśle zachowane wszystkie wymogi formalne przewidziane w w/w przepisie (m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 15.10.2008 roku, II SA/Wr 278/08), w myśl którego: "Warunkiem skuteczności zastępczego doręczenia przesyłki jest udokumentowanie ścisłego dokonania wszelkich ustanowionych w art. 44 k.p.a. czynności przez doręczycieli. Odpowiednim do tego dokumentem jest potwierdzenie odbioru przesyłki". Jednym z podstawowych warunków uznania doręczenia zastępczego za skuteczne jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki. Również przykładowo można powołać wyrok NSA Warszawie z 06.02.2008 roku (II OSK 1983/06), w myśl którego: "Wynikające z art. 44 k.p.a. domniemanie doręczenia pisma nie dotyczy pisma z błędnym adresem odbiorcy" oraz wyrok WSA w Warszawie z 29.03.2007 roku (VI SA/Wa 38/07), w którym wyrażono pogląd, że: "Fikcja prawna doręczenia pisma nie podjętego z poczty przez adresata może mieć miejsce tylko wtedy, kiedy przesyłka była zaadresowana prawidłowo". Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący zamieszkuje pod adresem: [...] . Tymczasem w pierwszej przesyłce zawierającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009 roku (której jak należy domniemywać z podjętych następnie czynności, organ I instancji nie uznał za prawidłowo doręczoną) został wskazany inny kod pocztowy tj. [...] przesyłka została natomiast zaadresowana na adres [...], a zatem oprócz innego kodu pocztowego, przesyłkę zaadresowano także na inną miejscowość. Oprócz wystąpienia powyższych uchybień, przedmiotowych przesyłek nie można uznać za skutecznie doręczone również z powodu nieprawidłowości jakie popełnił doręczyciel i Urząd Pocztowy w S. W przypadku pierwszej przesyłki w ogóle nie został wypełniony blankiet potwierdzenia odbioru, a w przypadku drugiej przesyłki - którą organ uznał za doręczoną - nie zostały wypełnione pkt. 2 i 3. Jak ponadto wynika z załącznika do skargi, również awizo, które skarżący znalazł w miejscu zamieszkania po powrocie z leczenia, nie jest prawidłowo wypełnione przez doręczyciela. Nie zawiera ono bowiem daty jego pozostawienia, informacji, czy jest to pierwsze, czy drugie awizo, kiedy upływa termin odbioru przesyłki, a w szczególności jakiej przesyłki dotyczy. Są to niewątpliwie uchybienia pracowników Urzędu Pocztowego, niemniej jednak obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji wyegzekwowanie od Urzędu Pocztowego prawidłowego doręczenia przesyłki, a nie uznawanie za skutecznie doręczoną przesyłki, która za taką uznana być nie może. W tym miejscu przytoczyć można wyrok WSA w Warszawie z dnia 04.11.2008 roku (III SA/Wa 1694/08), w myśl którego: "Obowiązkiem organów jest wyegzekwowanie od urzędów pocztowych ścisłego przestrzegania zawartych z nimi umów o doręczaniu adresatom przesyłek". Konkludując należy wskazać, że wszystkie powyżej wymienione uchybienia jakich dopuszczono się przy doręczaniu skarżącemu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2009 roku, skutkują tym, iż nawet w świetle pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego w S. z dnia 11 czerwca 2010 roku, przesyłki tej nie można uznać za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Tym samym, rzeczą organu będzie prawidłowe doręczenie skarżącemu w/w decyzji albowiem "nie sposób przyjąć, że doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a. uznać należy za tożsame z dowiedzeniem się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a." ( wyrok WSA w Lublinie z 26.05.2009 roku, II SA/Lu 25/09) Mając zatem na uwadze powyższe, uznając skargę za uzasadnioną, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.