II SA/Kr 1046/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.L. na decyzję Wojewody z dnia 5 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia 14 maja 2010 r. Starosta T. , na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia [...] 2010 r., złożonego przez A.L. wniósł sprzeciw na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, basenu o powierzchni do 30 m2 oraz utwardzeniu gruntu na działce nr ewid. [...] Obr. [...] w Z. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że zgłaszana budowa narusza ustalenia Uchwały Nr XVF185/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lipki". Działka nr ew. [...] obr. [...] położona jest w terenie oznaczonym symbolem planu KS - tereny parkingu, co powoduje, że na przedmiotowej działce nie jest możliwe wykonanie zgłoszonych prac. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A.L. , wskazując, że zgłoszony przez organ sprzeciw został wniesiony z naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane, gdyż do dnia 16 maja 2010 r. nie został poinformowany o zgłoszonym sprzeciwie. Zarzucił, że organ powołał w uzasadnieniu § 10 planu dotyczący wyłącznie przyszłego ewentualnego możliwego przeznaczenia terenu, nie uwzględniając treści art. § 4 pkt 3 i 5. Podkreślił, że obowiązujące zapisy planu zagospodarowania przestrzennego nie zakazują zabudowy i utwardzania powierzchni gruntu. Zgłoszone roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, nie zmieniają dotychczasowego przeznaczenia terenu, są bezpośrednio związane z funkcjonowaniem budynku mieszkalnego i uzupełniają jego funkcje. Zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 80, art. 107 § 3 kpa. Decyzją z dnia 5 lipca 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zgłoszone do realizacji zamierzenie inwestycyjne nie może być zrealizowane, ponieważ narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że § 4 pkt 3 planu nie zezwala na wznoszenie nowych obiektów niezgodnie z przeznaczeniem, a jedynie dopuszcza utrzymanie dotychczasowego zagospodarowania (i użytkowania) terenów i obiektów, znajdujących się w obszarach przeznaczonych w ustaleniach planu na inne cele. Natomiast § 4 pkt 5 planu określa zasady na jakich można realizować nowe budynki i rozbudowywać istniejące, ale nie zezwala na realizację zamierzeń inwestycyjnych wbrew pozostałym zapisom planu. Wskazał również, że nadanie decyzji w polskiej placówce pocztowej w dniu 14 maja 2010 r. sprawia, że termin wynikający z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane został zachowany. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] wniósł A.L. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 31 § 1, § 2, art. 64 oraz art. 75 §1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie konstytucyjnego prawa do korzystania z własności - art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane poprzez wniesienie sprzeciwu po terminie, - art. 30 ust.6 pkt.2 ustawy prawo budowlane poprzez jego wadliwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające między innymi na błędnym przyjęciu, iż skarżący zgłosił budowę obiektów budowlanych i wykonanie robót budowlanych, które nie mogą być zrealizowane w trybie zgłoszenia ponieważ naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, - art. 7, art. 8, art. 9, art. 107 § 3, art. 14 § 2, art. 77, art. 80 kpa, w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie wzięcie pod uwagę aktualnego zagospodarowania i użytkowania terenu oraz brak poinformowania (telefonicznego) skarżącego o wydanej decyzji mimo świadomości, że decyzja w formie pisemnej nie będzie mogła być doręczona na czas, - art. 4 ustawy prawo budowlane oraz art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie prawa do wolności zabudowy i ograniczeniu prawa do swobodnego zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Skargę należy uznać za niezasadną, albowiem organy administracji przy wydawaniu decyzji nie naruszyły prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 16 kwietnia 2010 r. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, basenu o powierzchni do 30 m2 oraz utwardzenia gruntu na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z. , określając termin rozpoczęcia robót na dzień [...] maja 2010 r. Decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wydana w dniu 14 maja 2010 r. i w tym samym dniu wysłana stronom postępowania. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 20 maja 2010 r., po uprzednim awizowaniu przesyłki w dniu 17 maja 2010 r. Stosownie do treści art.30 ust.5 zdanie drugie prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Dlatego też należało w pierwszej kolejności ustalić, czy organ zachował termin do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu termin ten został w rozpoznawanej sprawie przez organ zachowany. Wniesienie sprzeciwu należy rozumieć bowiem jako sporządzenie oraz wysłanie decyzji przez organ. Przepis art.30 ust.5 prawa budowlanego wyraźnie stanowi o wniesieniu sprzeciwu w drodze decyzji i nie zawiera normy, że w określonym w nim terminie sprzeciw winien zostać doręczony stronie. Dlatego też nie można tego terminu utożsamiać z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu Wprawdzie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano w zasadzie, że termin 30 dni jest terminem na załatwienie sprawy, a nie na sporządzenie decyzji, co interpretowano w ten sposób, że decyzja zostaje wydana, a sprzeciw zgłoszony dopiero z dniem doręczenia decyzji, to jednak stanowisko to uległo zmianie. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko, że przepisy nie nakładają na organ obowiązku doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie w terminie 30 dni od doręczenia organowi zgłoszenia. Ustawodawca nie uzależnił bowiem skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia lub ogłoszenia, ale od jego wniesienia. W sprawie niniejszej 30 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu rozpoczął swój bieg w dniu 17 kwietnia 2010 r., tj. następnego dnia po dokonanym zgłoszeniu. Koniec biegu terminu 30 dniowego dla organu nastąpił w dniu 17 maja 2010 r. , bowiem 30 dzień terminu, jakim był 16 maja 2010 r., przypadał w niedzielę (por. art. 57 k.p.a.). Organ wniósł i wydał sprzeciw w dniu 14 maja 2010 r. Stąd też wniesienie przez organ sprzeciwu nastąpiło w terminie określonym w art. 30 ust.5 ustawy. (por. wyrok NSA z dnia 21.04.2009 r., sygn. II OSK 574/08, LEX nr 555017, wyrok NSA z dnia 12.12.2006 r., sygn. II OSK, Lex nr 319177; wyrok NSA z dnia 13.03.2007 r., sygn. II OSK 445/06, Lex nr 341353; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.01.2006 r. sygn. VII SA/Wa 1084/05, Lex nr 220795; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.01.2008 r. sygn. VII SA/Wa 1944/07, Lex nr 485801). Wreszcie, ocenić pozostaje, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art.30 ust.6 pkt 2) prawa budowlanego, stanowiącego, że organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Rozważania rozpocząć należy od uwag ogólniejszych. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717 z późn.zm.) ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pod pojęciem "przeznaczenia terenu" należy rozumieć określenie na przyszłość celu, któremu ma dany teren służyć. Zgodnie z przepisem art.6 ust. 1 i 2 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w myśl przepisu art. 35 ustawy, tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Z powyższych regulacji wynika, że ustalenia planu miejscowego regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu i są wiążące dla właścicieli nieruchomości i inwestorów. Jak wynika z § 10 części tekstowej i rysunkowej "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lipki", uchwalonego Uchwałą Nr XVF185/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r., działka inwestora położona jest w terenie oznaczonym symbolem planu KS - tereny parkingu. Plan nie przewiduje innego przeznaczenia tego terenu, co powoduje, że na przedmiotowej działce nie jest możliwe wykonanie zgłoszonych prac. Podkreślenia nadto wymaga, że przepis § 4 pkt 3 uchwały z dnia 25 października 2007 r. nie zezwala na wznoszenie nowych obiektów niezgodnie z przeznaczeniem określonego terenu wynikającego z planu, a jedynie dopuszcza utrzymanie dotychczasowego zagospodarowania (i użytkowania) terenów i obiektów, znajdujących się w obszarach przeznaczonych w ustaleniach planu na inne cele. Natomiast § 4 pkt 5 uchwały określa zasady, na jakich można realizować nowe budynki i rozbudowywać istniejące, co nie oznacza, że zezwala na realizację zamierzeń inwestycyjnych wbrew pozostałym zapisom planu. Wobec powyższego uznać należy, że ocena organu, że zgłaszana budowa narusza ustalenia Uchwały Nr XVF185/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lipki" jest prawidłowa. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.