VII SA/Wa 1896/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: A. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wew. instalacjami: wod.-kan., co., gazową elektryczną oraz zjazdu przy ul. [...] w [...]. Jako podstawę stwierdzenia nieważności wnioskodawca wskazał przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.) i podniósł kwestie związane z zacienianiem przez projektowany budynek; brakiem analizy czasu nasłonecznienia i jednoznacznej informacji o spełnieniu warunków § 13 i 60 rozporządzenia rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wymienionego wniosku A. F. o stwierdzenie nieważności, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania A. F. od wymienionej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], którą organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oraz opisał jedną z przesłanek jej zastosowania jaką jest rażące naruszenie prawa. Następnie przywołał treść art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), według stanu na dzień 29 grudnia 2008 r. i stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nie narusza w sposób rażący przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy zauważył, że inwestor – W. S. wraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2008 r., złożyła prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważył również, że planowana inwestycja, jest zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] - obr. [...] [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w ww. decyzji, co do linii zabudowy (8,5 m), szerokości elewacji frontowej (14 m), wysokości elewacji frontowej do poziomu okapu (7,30 m), wysokości do poziomu kalenicy (10,80 m) oraz geometrii dachu (dach wielospadowy symetryczny o kącie nachylenia dachu 30°), jak również wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (ok. 30 %). Ponadto organ podniósł, iż badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. W szczególności projektowane budynki w zabudowie bliźniaczej usytuowane zostały na działce w taki sposób, że spełniają wymogi określone w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek. Otwory okienne zostały zaprojektowane w elewacji zachodniej i wschodniej projektowanych budynków. Ściana północna budynku znajduje się w odległości 3,12 m od granicy działki o nr ewid. [...], zaś ściana południowa została zaprojektowana w odległości 3,12 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Ściana wschodnia budynków znajduje się w odległości 11,6 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Natomiast ściana zachodnia została zaprojektowana w odległości 8,5 m od granicy działki o nr ewid. [...] (droga). Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentując swe rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2010 r. przywoła treść § 13 ust. 1 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i podniósł, iż w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], dotyczącego upoważnienia do udzielenia zgody inwestorowi W. S. na odstępstwo od § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, polegającego na usytuowaniu ściany projektowanego budynku bez zachowania pomiędzy budynkiem istniejącym na działce nr ewid. [...] a projektowanym budynkiem odległości równej wysokości przesłaniania - pismem z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] - upoważnił Prezydenta Miasta [...] do wyrażenia takiej zgody w drodze postanowienia. Prezydenta Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], taką zgodę na odstępstwo wyraził. Ponadto, organ podniósł, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia elewacji zachodniej budynku przy ul. [...] [...] wykonanej przez architekta T. M. jednoznacznie wynika, iż budynek ma zapewniony czas nasłonecznienia pomiędzy godziną 13:00 a 18:00. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie naruszono § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stąd też organ II instancji uznał, że decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], należało utrzymać w mocy. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braków w dokumentacji projektowej organ odwoławczy wskazał, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym (por. Projekt budowlany Tom I i Tom II). W pełni podzielił w tej kwestii stanowisko Wojewody [...], który w sposób szczegółowy opisał dokumentację projektową w aspekcie zarzucanych braków. Organ II instancji również za bezzasadny uznał zarzut odwołania dotyczący nieskutecznego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. A. F. Stwierdził, że ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie organ za nieskuteczny uznał zarzut, że w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zachodzi "powaga rzeczy osądzonej". Zauważył, że decyzja ta została wydana w wyniku rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2008 r., który w swej treści nie był tożsamy z wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2007 r., po rozpatrzeniu którego Prezydent Miasta [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. O braku tożsamości wymienionych wniosków zdaniem organu świadczy chociażby dołączenie do wniosku z dnia 14 listopada 2008 r. postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], wrażającego zgodę na odstępstwo od § 13 ust. 1 pkt 1a ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. złożył A. F. wnosząc o uchylenie wymienionych decyzji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania, tj.: a) art. 15 k.p.a. (zasady dwuinstancyjności) poprzez jego rażące naruszenie - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji powtórzył jedynie argumenty przedstawione w decyzji I instancji nie rozpatrując w praktyce zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji Wojewody [...]; b) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., pomimo zaistnienia powagi rzeczy osądzonej, oraz c) 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., pomimo zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek rażących naruszeń prawa; - mające wpływ na wadliwość zaskarżonych decyzji, tj.: a) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; b) art. 10 k.p.a. poprzez jego całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, które w konsekwencji pozbawiło stronę skarżącą czynnego udziału w każdym stadium przedmiotowego postępowania, a w szczególności nie umożliwiło jej wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów na podstawie których wydano zaskarżone decyzje; c) art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonych decyzji; d) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego; e) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] nie jest dotknięta wadą skutkującą jej nieważność; f) art. 107 k.p.a. poprzez jedynie pozorne uzasadnienie decyzji, albowiem w zaskarżonych decyzjach brak jest uzasadnienia odmowy stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 11 stycznia 2011 r. uczestniczka postępowania W. S. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie i podniosła m.in., że w sprawie niniejszej wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie zachodzą żadne z naruszeń przepisów postępowania, a także nie istnieją żadne podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A. F. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie - mając na uwadze zarzuty skargi - przede wszystkim wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Natomiast przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, przy czym pierwsza z decyzji jest ostateczna. Tożsamości sprawy ma miejsce w sytuacji, gdy w sprawie występują te same podmioty, ten sam przedmiot oraz ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1885/05, Lex nr 232198; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1448/09, Lex nr 582713). Sąd podziela zdanie organów obu instancji orzekających w trybie stwierdzenia nieważności, iż badanej w tym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej nie można postawić zarzutu wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności rażącego naruszenia prawa czy też tego, że decyzja ta dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż decyzja ta nie narusza w sposób rażący ani przepisów ustawy Prawo budowlane tj. art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy, ani też przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, tj. § 12 ust . 1, § 13, § 60 tego rozporządzenia, obowiązujących w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w jego brzmieniu aktualnym na dzień 29 grudnia 2008 r. – pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 wymienionej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ zobligowany był sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z akt sprawy wynika, że inwestor – W. S. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 14 listopada 2008 r. złożyła prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja, była zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ewid. [...] - obr. [...] [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul [...] w [...]. Z projektu budowlanego wynika, że parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w ww. decyzji, co do linii zabudowy (8,5 m), szerokości elewacji frontowej (14 m), wysokości elewacji frontowej do poziomu okapu (7,30 m), wysokości do poziomu kalenicy (10,80 m) oraz geometrii dachu (dach wielospadowy symetryczny o kącie nachylenia dachu 30°), jak również wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (ok. 30 %). Z akt sprawy wynika również, że projektowane budynki w zabudowie bliźniaczej usytuowane zostały na działce w taki sposób, że spełniają wymogi określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek. Otwory okienne zostały zaprojektowane w elewacji zachodniej i wschodniej projektowanych budynków. Ściana północna budynku znajduje się w odległości 3,12 m od granicy działki o nr ewid. [...], zaś ściana południowa została zaprojektowana w odległości 3,12 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Ściana wschodnia budynków znajduje się w odległości 11,6 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Natomiast ściana zachodnia została zaprojektowana w odległości 8,5 m od granicy działki o nr ewid. [...] (droga). W przedmiotowej sprawie zachowane zostały warunki określone w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz w § 60 ust. 1 i 2 wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m; b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 (dotyczącym zachowania przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy) i § 60. Natomiast, zgodnie z treścią § 60 ust. 1 i 2 wymienionego rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września), w godzinach 7:00 -17:00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], dotyczącego upoważnienia do udzielenia zgody inwestorowi W. S., na odstępstwo od § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegającego na usytuowaniu ściany projektowanego budynku bez zachowania pomiędzy budynkiem istniejącym na działce nr ewid. [...] a projektowanym budynkiem odległości równej wysokości przesłaniania - pismem z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] - upoważnił Prezydenta Miasta [...] do wyrażenia takiej zgody w drodze postanowienia. Prezydenta Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], taką zgodę na odstępstwo wyraził. Ponadto, ze znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia elewacji zachodniej budynku przy ul. [...] [...] wykonanej przez architekta T. M., wynika jednoznacznie, że budynek ma zapewniony czas nasłonecznienia pomiędzy godziną 13:00 a 18:00. Oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie naruszono § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W ocenie Sądu analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], prowadzi - jak słusznie uznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - do stwierdzenia, że decyzja ta nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 15 k.p.a., art. 7, 10, 11, 77, 80 i 107 k.p.a. wskazać trzeba, że organ odwoławczy orzekający w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - tak samo jak organ odwoławczy orzekający w trybie zwykłym postępowania - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji, przy czym kryteria kontroli podejmowanej przez organ odwoławczy nie wyczerpują się na legalności decyzji, ale obejmują także celowość, racjonalność, czy też słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 786/07, Lex nr 507212). W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie odwoławcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego dokonana została z zachowaniem reguł określonych w art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. zastosowanych w zw. z art. 140 k.p.a. i objęła swym zakresem zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji jak i ocenę stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w ramach motywowania podjętej decyzji ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, a w szczególności zawartych w odwołaniu. Odzwierciedlenie obowiązku nałożonego przepisem art. 107 § 3 k.p.a. znalazło się zaś w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braków w dokumentacji projektowej prawidłowo wskazał, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym (por. Projekt budowlany Tom I i Tom II), a dokumentacja projektowa została przez organ I instancji orzekający w trybie nadzoru opisana w sposób szczegółowy. Ponadto, organ II instancji zasadnie zauważył, że zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. A. F. jest bezzasadny. Ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie – w ocenie Sądu prawidłowo - organ II instancji za nieskuteczny uznał zarzut odwołania, że w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zachodzi "powaga rzeczy osądzonej". Omawiając tę kwestię po pierwsze wskazać trzeba, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. została wydana w wyniku rozpoznania wniosku inwestora z dnia 14 listopada 2008 r. o pozwolenie na budowę, który w swej treści nie był tożsamy z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 25 kwietnia 2007 r. Do wniosku z dnia 14 listopada 2008 r. dołączone zostało postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...], wrażającego zgodę na odstępstwo od § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 25 kwietnia 2007 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach nie można więc zdaniem Sądu uznać, że sprawa zakończona wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2007 r. jest tożsama ze sprawą zakończoną wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., bowiem nie można powiedzieć, iż w przypadku obu wniosków był ten sam stan faktyczny i prawny sprawy. Natomiast, istnienie tożsamości sprawy zachodzi jedynie w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (zob. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 908/07, Lex nr 471565). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zasadnie zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak Wojewoda [...] uznał, że weryfikowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nie można postawić zarzut wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności rażącego naruszenia prawa czy też tego, że decyzja ta dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.