I SA/Gl 935/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Katarzyna Kot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. C. (C.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania pana A.C. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] znak [...] odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2006 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł, Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 18 stycznia 2010 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynął wniosek pana A. C. o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług oraz kosztów egzekucyjnych naliczonych przez poborcę w związku z egzekucją zapłaconych składek z tytułu ubezpieczenia społecznego na rzecz ZUS. Do protokołu z dnia 8 lutego 2010 r. podatnik sprecyzował żądanie wnosząc o umorzenie ww. zaległości podatkowej oraz wszystkich kosztów egzekucyjnych powstałych w Urzędzie Skarbowym. Wnioskodawca motywował złożenie wniosku trudną sytuacją finansową, wynikającą z osiąganego niskiego wynagrodzenia obciążonego dodatkowo alimentami. Wskazał, że zaległość podatkowa powstała w okresie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i wynika z transakcji sprzedaży salonu samochodowego KIA, z której środki nie wystarczyły nawet na pokrycie wszystkich zobowiązań jakie posiadał. Wyjaśnił, że starała się spłacić wszystkie inne zadłużenia w Urzędzie Skarbowym i ZUS-ie. W związku z tym, iż obecnie środki uzyskiwane ze stosunku pracy nie wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb, podatnik wniósł o umorzenie obciążających go zaległości. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał decyzję, mocą której odmówił umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2006 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie i umorzenie przedmiotowej zaległości zarzucając, iż organ pierwszej instancji nie zbadał obiektywnie zebranego w sprawie materiału dowodowego twierdząc, że sytuacja materialna strony może ulec w przyszłości zmianie i nie biorąc przy tym pod uwagę jego stanu zdrowia, który nie pozwoli na osiąganie wyższych dochodów w przyszłości. Ponadto, zdaniem strony, bezzasadne było analizowanie przez organ podatkowy stanu finansowego jego córki, gdyż jest to osoba trzecia w sprawie, która po ukończeniu studiów, jeśli podejmie zatrudnienie to zapewne założy własną rodzinę. Odwołujący podkreślił ponadto, że część środków jakie uzyskał od komornika po sprzedaży nieruchomości, przeznaczył na spłatę zobowiązań z różnych tytułów w tym wobec ZUS i Skarbu Państwa. Strona wskazała, że mimo sytuacji w jakiej się znalazła w 2006 r., nie uległa załamaniu psychicznemu i mimo choroby stara się nadal nie być obciążeniem dla Państwa, co przemawia za umorzeniem powstałej zaległości. Organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a następnie przywołał treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wyjaśniając, że decyzje wydane na podstawie tego przepisu podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego w sytuacji, gdy wystąpiła którakolwiek z przesłanek wyboru tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Biorąc pod uwagę charakter powyższych decyzji, należy mieć przede wszystkim na uwadze, że nawet wówczas, gdy strona spełniłaby kryteria określone w tym przepisie prawa, w sposób obiektywny czy subiektywny, nie stanowiłoby to, iż organ podatkowy jest obowiązany wydać decyzję pozytywną umarzającą w całości lub w części zaległości podatkowe. Następnie organ odwoławczy ustalił, że podatnik ma 50 lat, przedmiotowe zobowiązanie dotyczy podatku VAT za 2006 r., które powstało w wyniku sprzedaży salonu samochodowego, podatnik prowadził działalność gospodarczą od 1982 r. do 2008 r., obecnie jednak utrzymuje się ze stosunku pracy z wynagrodzeniem netto [...] zł. W 2006 r. osiągnął przychody [...] zł, koszty [...] zł uzyskując stratę, w 2007 r. [...] zł, koszty [...] zł i dochód [...] zł, w 2008 r. [...] zł, koszty [...] zł oraz dochód [...] zł. Gospodarstwo domowe odwołujący się prowadzi wraz z żoną i córką na rzecz, których płaci alimenty w kwocie łącznej [...] zł. Zamieszkuje w domu należącym do sióstr i córki, do których również należy całe wyposażenie domu. Żona lat 49, bezrobotna, bez prawa do zasiłku, o orzeczonym [...], której jedynym źródłem dochodów są otrzymywane od męża alimenty. Córka lat 22, niepracująca, studiująca, której źródłem utrzymania są alimenty otrzymywane od ojca. Zgodnie z oświadczeniem, strona nie posiada żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomości. Stałe miesięczne koszty związane z utrzymaniem domu i rodziny podatnika wynoszą, jak wskazywał, [...] zł, zaś wydatki na leki około [...] zł miesięcznie. Na zobowiązania publiczno – prawne oprócz przedmiotowej należności, składają się również: zaległości w Państwowym funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych [...] zł i ZUS [...] zł. Ponadto pan A. C. wskazał, iż od dłuższego czasu choruje na [...]. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał sytuację strony za trudną, gdyż zobowiązany posiada niskie stałe dochody, które pozwalają mu zabezpieczyć podstawowe potrzeby egzystencjalne, lecz równocześnie nie posiada środków finansowych na natychmiastową zapłatę swoich zobowiązań podatkowych. W opinii organu odwoławczego były zatem podstawy do twierdzenia, że okoliczności opisane powyżej świadczą o ważnym interesie podatnika w umorzeniu zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Następnie organ podatkowy drugiej instancji zauważył, że organ podatkowy, obok przesłanki ważnego interesu podatnika, zobligowany jest także do zbadania występowania przesłanki interesu publicznego. Ocena zaistnienia interesu publicznego w przedmiotowej sprawie, wymagała dokonania oceny skutków rozstrzygnięcia z punktu widzenia respektowania wartości ogólnych jak np.: sprawiedliwość, równość, które winno się wziąć pod uwagę przy stosowaniu prawa jak również skutków jakie może wywołać odmowa udzielenia wnioskowanej ulgi związanych z potencjalnymi wydatkami budżetowymi. Przyznanie ulgi podatkowej w postaci umorzenia stanowi odstępstwo od zasady równości opodatkowania, a zatem jej stosowanie może mieć miejsce w okolicznościach faktycznych nadzwyczajnych, z reguły od podatnika niezależnych. Owe szczególne okoliczności, mogące przemawiać za zastosowaniem wnioskowanej przez stronę ulgi winny być powodowane przez czynniki, na które strona nie może mieć wpływu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa zaległość podatkowa powstała poprzez niezapłacenie w terminie zobowiązania podatkowego w podatku VAT. Zaznaczył, że w przypadku wysokiego przychodu ze sprzedaży podatnik musi się liczyć z koniecznością zabezpieczenia środków finansowych – podatek do zapłaty jest bowiem konsekwencją otrzymanych środków pieniężnych. Wskazał, że w interesie publicznym leży m.in. zapewnienie systematycznych i terminowych wpływów budżetowych, umożliwiających funkcjonowanie Państwa. Z wpływów tych zaspakajane są potrzeby materialne i niematerialne ogółu społeczeństwa – w tym podatnika i jego rodziny. Podkreślił, że powstanie przedmiotowego zobowiązania nie było nagłą, nadzwyczajną sytuacją, która bezpośrednio wpłynęła na generowane przez stronę zobowiązanie podatkowe i mogłaby stanowić wyjątkową okoliczność przemawiającą za udzieleniem ulgi w przedmiotowej sprawie. Dlatego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, trudno mówić, że skomplikowana sytuacja finansowa podatnika, będąca wynikiem niepowodzeń jako przedsiębiorcy, jest szczególną i wyróżniającą go spośród innych podatników. Odpowiedzialny przedsiębiorca powinien rozważnie podejmować swoje decyzje gospodarcze – w tym terminowo dokonywać czynności prawnych związanych z działalnością i przewidywać niekorzystne sytuacje mogące mieć wpływ na jej funkcjonowanie. Stwierdził, że kwota podatku VAT nie obniża kosztów działalności podatnika i jest pobierana od kontrahenta przy dokonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Nie zapłacenie tego podatku jest równoznaczne z kredytowaniem bieżącej działalności podatnika. Taki sposób działania nie może przemawiać za udzieleniem ulgi podatkowej i nie może, że względu na ważny interes Skarbu Państwa, zostać akceptowany przez organ podatkowy jako pozytywne kryterium wyboru. Organ odwoławczy podniósł, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdził wystąpienia przesłanki interesu publicznego, bowiem interes publiczny przejawia się też w jednolitym dla wszystkich systemie podatkowym. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że chociaż aktualna sytuacja podatnika jest trudna to organy podatkowe nie mogą premiować podatników, posiadających w odpowiednim czasie dochody, pozwalające na zapłatę należności podatkowych. Podatnik jest w pełni zdolny do pracy, posiada zatrudnienie i możliwości zarobkowe, a ponadto nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na zły stan zdrowia. Ani jego żona ani pełnoletnia córka, nie podjęła pracy co mogłoby wpłynąć na poprawę sytuacji gospodarczej tej rodziny. Istnieje więc prawdopodobieństwo w przyszłości ściągnięcia przedmiotowych zaległości co prowadzi do wniosku, że ich umorzenie byłoby w tej sytuacji przedwczesne i niesprawiedliwe. Organ odwoławczy wskazał, że badając sytuację finansową podatnika należało uwzględnić wszystkie jego źródła przychodów i dochodów w tym osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, umożliwiające finansowanie wydatków w tym gospodarstwie. Powołał się przy tym na przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego tj. art. 128 i art. 129 ust. 1 tej ustawy. Podsumowując organ odwoławczy ustalił, że w przedmiotowej sprawie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika lecz korzystając z prawa wyboru postanowił nie udzielać ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący pan A.C. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że w jego odczuciu organy te powierzchownie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wskazał, że stan zdrowia daje mu niewielkie szanse na to, aby w przyszłości był w stanie osiągnąć dochody, z których mógłby pokryć zaległości wobec Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącego brak obiektywnej i rzetelnej analizy sytuacji finansowej i jego stanu zdrowia potwierdza fakt posługiwania się przez organ odwoławczy cytatami z opublikowanych w komentarzach do ordynacji podatkowej uzasadnień wyroków sądowych. Stwierdził, że z informacji jakie ma od prowadzących go lekarzy wynika, że nie ma szans na polepszenie stanu zdrowia, a wręcz przeciwnie jego zdolności zarobkowania mogą w krótkim czasie ulec drastycznemu ograniczeniu. Podkreślił, że nie posiada żadnego majątku a przewlekła choroba, na którą cierpi, ciągle się pogłębia. Jego córka zamierza wkrótce się usamodzielnić ( zamążpójście) co oznacza, że nie będzie w stanie udzielać mu pomocy finansowej, ewentualnie sporadycznie. Według skarżącego zebrana w sprawie dokumentacja jest wyczerpująca i wynika z niej jednoznacznie, że nie ma szansy na to, aby móc podjąć działania zmierzające do uzyskania środków, które pozwoliłoby zadowolić roszczenia Skarbu Państwa. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że interes podatnika i interes publiczny nie powinny się wykluczać, zaś interes publiczny nie może przeważać nad interesem podatnika oraz złożył kserokopię zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67 b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. "Wydając orzeczenie w trybie art. 67a § 1 o.p. organ administracji publicznej powinien przedstawić interpretację przesłanek warunkujących wydanie decyzji w przedmiocie ulgi płatniczej ( tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny ), a następnie uwidocznić w decyzji analizę sytuacji wnioskodawcy w ich kontekście. Organ obowiązany jest w sposób czytelny i umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Konieczne jest zatem wskazanie wyraźnych kryteriów decyzyjnych (dóbr chronionych przez prawo), w tym zwłaszcza znajdujących oparcie w wartościach konstytucyjnych, dopiero bowiem ich należyta identyfikacja i ustalenia ich hierarchii na tle konkretnego stanu faktycznego pozwala na instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia mającego charakter uznaniowy, odwołującego się do ocen" (tak wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1254/08). Trudna sytuacja rodzinna podatnika czy niekorzystna sytuacja finansowa nie są wystarczającą podstawą do udzielenia ulgi podatkowej i nie rodzą po stronie organów podatkowych obowiązku jej udzielenia ( tak wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 294/09). Okoliczność powstania zaległości podatkowej u wnioskującego o jej umorzenie lub rozłożenie na raty mieszczą się w zakresie badania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi płatniczej. Przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji, gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem ( tak wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r. sygn. akt II FSK 805/08). Sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne ( tak wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07). Uwzględniając bezsporny w sprawie stan faktyczny w zakresie sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności te świadczą o ważnym interesie podatnika w umorzeniu zaległości podatkowych wraz z odsetkami zwłoki uznając zarazem, że obok przesłanki ważnego interesu podatnika zobligowany jest także do zbadania występowania przesłanki interesu publicznego. Zauważył, że o zasadności przyznania jednej z wnioskowanej ulgi decyduje m.in. sposób powstania zaległości podatkowej. Ustalił, że przedmiotowa zaległość podatkowa powstała poprzez niezapłacenie w terminie zobowiązania podatkowego w podatku VAT powstałego w wyniku sprzedaży salonu samochodowego. Podkreślił, że powstanie przedmiotowego zobowiązania nie było nagłą nadzwyczajną sytuacją, która bezpośrednio wpłynęła na generowane przez stronę zobowiązanie podatkowe i mogłaby stanowić wyjątkową okoliczność przemawiającą za udzieleniem ulgi w przedmiotowej sprawie. Dodał, że podatek od towarów i usług jest podatkiem specyficznym, którego ciężar ponosi w ostatecznym rezultacie nabywca towaru czy usługi, a nie zapłacenie przez jednostkę gospodarczą tego podatku jest równoznaczne z kredytowaniem bieżącej działalności tej jednostki. Wskazał, że taki sposób działania nie może przemawiać za udzieleniem ulgi podatkowej i nie może, ze względu na ważny interes Skarbu Państwa, zostać zaakceptowany przez organ podatkowy jako pozytywne kryterium wyboru. Stwierdził, że zebrany w sprawie materiał, nie potwierdził wystąpienia przesłanki interesu publicznego, bowiem interes publiczny przejawia się też w jednolitym dla wszystkich systemie podatkowym. Organ odwoławczy podniósł, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na zły stan jego zdrowia, zaś istniejącego stanu materialnego i finansowego podatnika nie należy traktować jako trwałego, ale jedynie jako stan przejściowy. Uznał, że umorzenie przedmiotowych zaległości byłoby w tej sytuacji przedwczesne i niesprawiedliwe. Organ odwoławczy ustalił więc, że w sprawie występuje przesłanka ważnego interesu strony lecz korzystając z prawa wyboru postanowił nie udzielać ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia. Organy podatkowe zgromadziły cały dostępny materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej analizy i oceny dochodząc do przekonujących ustaleń w zakresie istnienia ważnego interesu podatnika, o którym mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadnie również ustalił, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, która uzasadniałaby zastosowanie przedmiotowej ulgi. Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno ważny interes podatnika, jak i interes publiczny to dwie odrębne, niezależne od siebie przesłanki. Zaistnienie przynajmniej jednej z nich warunkuje możliwość merytorycznego rozstrzygania w granicach zakreślonych art. 67a §1 Ordynacji podatkowej. Przesłanki te nie są wobec siebie konkurencyjne. Istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego pozwala na zastosowanie ulgi podatkowej a nie odmowy jej udzielenia. Warto również wskazać, że sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy. Jeżeli więc organ podatkowy, dokonując koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oraz jeżeli dokonanej ocenie tego stanu faktycznego nie można zarzucić dowolności, to wyprowadzenie z takiej oceny wniosku, czy należy umorzyć zaległości podatkowe, jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli sądu administracyjnego sprawującego tylko kontrolę legalności, czyli zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem ( tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 945/07). Dopiero stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do badania okoliczności uzasadniających podjęcie decyzji w ramach uznania administracyjnego, a więc czy w ustalonym stanie faktycznym należy czy nie należy przedmiotowej ulgi udzielić. Odmawiając udzielenia wnioskowanej ulgi organ odwoławczy stwierdził, że samo wykazanie trudności finansowych nie wystarcza dla skorzystania z tego przywileju, oraz że przedmiotowe zobowiązanie nie powstało nagle czy w sytuacji nadzwyczajnej albo wyjątkowej. Uwzględnił również sposób i termin powstania przedmiotowej zaległości podatkowej, jej wysokość oraz możliwości finansowe i zarobkowe podatnika. Wyraził przypuszczenie, że sytuacja materialna strony może ulec poprawie, skoro podatnik jest w pełni zdolny do pracy, pracuje i osiąga z zatrudnienia stałe dochody. Zauważył, że ani żona podatnika ani ich dorosła córka, mimo trudnej sytuacji finansowej rodziny, nie podjęły pracy pozostając na utrzymaniu podatnika. Ustalenia te nie zostały przez podatnika podważone, zaś jego twierdzenie o złym stanie zdrowia nie zostały w żaden sposób wykazane czy udokumentowane. Dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący złożył zaświadczenie o pozostawaniu pod stałą kontrolą lekarską z powodu opisanych tam schorzeń w tym [...] i [...]. Z dokumentu tego nie wynika, by skarżący korzystał ze zwolnień lekarskich, leczył się szpitalnie czy ambulatoryjnie, przebywał w sanatorium czy też by jego stan zdrowia kwalifikował go do grupy inwalidztwa. Treść dokumentu nie przeczy ustaleniom organu odwoławczego o zdolności podatnika do pracy czy istnienia możliwości zarobkowych. Dodatkowo należy odnotować, że wbrew wcześniejszym oświadczeniom podatnika w skardze stwierdził on, że jego córka udziela mu pomocy i to w formie finansowej. Oznacza to, że sytuacja finansowa rodziny podatnika uległa poprawie co świadczy o poprawności ustalenia organu odwoławczego co do przedwczesności umorzenia przedmiotowych zaległości. Warto przy tym wskazać, że w sensie faktycznym, zwyczajowym i prawnym członkowie rodziny powinni udzielać sobie wsparcia również finansowego. Sąd uznał za słuszne stanowisko organu odwoławczego, że ulga o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dotyczy wyłącznie sytuacji nadzwyczajnych. Decydując o przeznaczeniu otrzymanych w wyniku sprzedaży przedmiotowego salonu samochodowego środków pieniężnych na inne cele niż uiszczenie należnego z tytułu tej czynności podatku VAT skarżący świadomie zignorował istniejący porządek prawny i obowiązek płacenia podatków, zaś taka postawa nie może przemawiać za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Niepowodzenia działalności gospodarczej nie mogą skutkować obowiązkiem umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami zwłoki, a zadłużenie ( czy jego spłata ) wobec innych niż organ podatkowy podmiotów ( osób czy jednostek ) nie uzasadnia konieczności udzielenia takiej ulgi. Podobnie sama wysokość zaległości podatkowej nie obowiązuje organu podatkowego do udzielenia pomocy w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy rozważył wszystkie okoliczności sprawy i podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie naruszając przy tym zasad prowadzenia postępowania ani reguł wykładni art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa a przez to skargę podatnika, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić.