I OSK 1372/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędzia NSA Anna Lech (spr.), Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska, Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1716/09 w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na dzień 1 lipca 2004 r. oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1716/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203), ustalił średnią cenę rynkową zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na dzień 1 lipca 2004 r. i określił przedmiotową cenę 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego na terenie działania Oddziału Regionalnego w W. dla miasta W. na poziomie 2.700 zł. M. K. złożył odwołanie od tej decyzji. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania, wskazując, że powołana decyzja ma charakter czynności materialno-technicznej niezbędnej w procesie przygotowania umowy o wypłatę wskazanego wyżej ekwiwalentu. Wskazał, że mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania z przyczyn przedmiotowych, to jest brakiem przedmiotu zaskarżenia. Na to postanowienie M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że nawet, gdyby decyzja nie miała charakteru aktu indywidualnego – decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, to i tak stanowi inny akt z zakresu administracji publicznej i podlega kontroli sądowoadministracyjnej w oparciu o art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1716/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdził, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], nie jest decyzją administracyjną, a ustalenia poczynione przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej są w tym zakresie prawidłowe. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił już charakter prawny tej decyzji w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1557/09. Orzeczeniem tym Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych do kontroli tego rodzaju decyzji. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt I OSK 605/10, oddalił skargę kasacyjną od tego postanowienia. W związku z tym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie art. 170 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest związany swoim wcześniejszym, prawomocnym orzeczeniem i wyrażoną w nim oceną prawną. Tym samym Sąd uznał, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji samo nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją nie wystarcza do zakwalifikowania jej do kategorii decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie stanowi ona władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach indywidualnej osoby. Skoro zatem wniesione odwołanie dotyczy aktu, który nie rozstrzyga w sposób indywidualny o sytuacji prawnej skarżącego w konkretnej sprawie administracyjnej, a zatem nie ma on charakteru decyzji administracyjnej, to tym samym – w ocenie Sądu –zachodzi niedopuszczalność odwołania. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył M. K., wnosząc jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie – w przypadku niestwierdzenia naruszeń przepisów postępowania – o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Wniesiono także o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 170 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2, art. 134 § 1 i art. 135 oraz w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość stosunku prawnego uzasadniająca związanie Sądu rozstrzygającego wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem i wyrażoną w nim oceną prawną, a tym samym uchylenie się Sądu od realizacji swoich kompetencji poprzez odmowę dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej i w konsekwencji oddalenie skargi, b) art. 134 K.p.a. w związku z art. 151 powołanej wyżej ustawy poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodziła niedopuszczalność odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, c) art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203) oraz w związku z art. 2, art. 7, art. 45 ust.1, art. 77 ust. 2 i art. 184 Konstytucji RP, poprzez odmowę dokonania kontroli działalności organu administracji publicznej, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203) w związku z przepisami art. 13 ust. 5 i 6, art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 lipca 2004r. oraz przepisami rozporządzenia z dnia 16 września 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. Nr 124, poz. 818), przez błędną ich wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do powołania się na związanie prawomocnym wyrokiem sądu, gdyż nie zachodzi ani tożsamość podmiotowa, ani tożsamość w zakresie przedmiotu skargi. Wskazano, że przedmiotem poprzedniego zakończonego postępowania była skarga na decyzję wydaną przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na podstawie art. 52 § 4 i art. 53 § 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej zaś sprawie przedmiotem rozpoznania była skarga na postanowienie wydane w trybie art. 134 K.p.a. Ponadto inne były strony tych postępowań po stronie organu administracji: w poprzedniej sprawie Dyrektor Regionalnego Oddziału Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, natomiast w niniejszym postępowaniu Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Podkreślono ponadto, że powoływanie się na związanie sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną w innym orzeczeniu sądu administracyjnego nie dotyczy orzeczeń, które z przyczyn formalnych nie stanowią efektu działalności kontrolnej sądu administracyjnego. Skarżący kasacyjnie wskazał, że przez sprawy z zakresu administracji publicznej należy bowiem rozumieć wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, choćby były podejmowane z zamiarem realizacji w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych. Taką właśnie sprawą jest – w jego ocenie –decyzja będąca przedmiotem skargi. Jest bowiem rozstrzygnięciem z zakresu administracji publicznej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przyjęcie stanowiska Sądu pierwszej instancji prowadziłoby do sytuacji, w której kontrola działalności administracji publicznej na gruncie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłaby wyłącznie iluzoryczna i jako taka sprzeczna między innymi z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest wyjaśnienie charakteru prawnego aktu Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2004 r., w którym ustalił średnią cenę rynkową zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Rozważyć należy, czy akt ten jest decyzją administracyjną, bądź "innym aktem", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też nie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoczynając rozważania nad charakterem aktu prawnego Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podjętym w dniu [...] lipca 2004 r. przypomnieć wypada, że decyzja administracyjna jest zewnętrznym aktem władczym, określającym sytuację prawną konkretnie oznaczonego podmiotu w konkretnie oznaczonej sprawie. W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne i procesowe ujęcie decyzji. W ujęciu materialnym pod pojęciem decyzji rozumie się "...oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie" (vide: J. Lang. J. Służewski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska - Polskie prawo administracyjne, PWN Warszawa 1995, s. 190). Podobny pogląd został wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88 (OSPiKA 1989 Nr 3, poz. 59), zgodnie z którym "...decyzja to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracyjnych w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego (...), o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne". Natomiast procesowe pojęcie decyzji wywodzić należy z art. 104 K.p.a., łącznie z art. 105 oraz 107, a także art. 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z art. 104 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji. Załatwienie sprawy administracyjnej w formie decyzji, a więc aktu administracyjnego zewnętrznego, może oznaczać jedynie rozstrzygnięcie sprawy przez władcze działanie prawne organu administracji publicznej, skierowane do konkretnego adresata. Składniki treści decyzji administracyjnej określone są natomiast w art. 107 § 1 K.p.a., który stanowi, że decyzja administracyjne powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Oznacza to, że o uznaniu danego aktu za decyzję przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Tym samym, nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją nie wystarcza samo w sobie do zakwalifikowania jej do kategorii decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli nie stanowi ona władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach adresowanych do indywidualnej osoby, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. "decyzją" z dnia [...] lipca 2004 r., nr 2/ZGM/2004, ustalił średnią cenę rynkową zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Stwierdzić zatem należy, że "decyzja" ta w żadnym razie nie określa sytuacji prawnej konkretnie oznaczonego podmiotu w konkretnie oznaczonej sprawie, skierowana jest bowiem do bliżej nieokreślonej liczby adresatów. Można zatem uznać, że jest to akt o charakterze generalnym. Tym samym akt Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ani też "innym aktem lub czynnością", określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie dotyczy sprawy indywidualnej. Zaś akt lub czynność, który nie został skierowany do oznaczonego indywidualnie podmiotu i nie dotyczy bezpośrednio uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wskazać w tym miejscu należy, że podstawę prawną do żądania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery stanowi art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Po nowelizacji tej ustawy z dniem 1 lipca 2004 r. przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, w miejsce "ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery" wprowadzona zastała "odprawa mieszkaniowa". Wskazać należy, że z dniem 1 lipca 2004 r. ustawodawca odstąpił od zasady obliczania wysokości ekwiwalentu w oparciu o średnie ceny rynkowe 1 m2 lokalu w danym garnizonie na rzecz zasady, że wysokość ekwiwalentu jest obliczana przy zastosowaniu średniej ceny 1 m2 lokalu jednolicie ustalonej na dzień 1 lipca 2004 r. przez dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Jaki zatem charakter ma decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2004 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, ma zatem podstawę ustawową, normuje określoną sprawę, określa bowiem średnią cenę rynkową zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, wyznaczając zachowania powtarzalne, jest najbardziej zbliżona do aktu prawa wewnętrznie obowiązującego. Akt taki obowiązuje jedynie jednostki organizacyjne podporządkowane organowi, który te akty wydaje i może kształtować sytuacje prawne jedynie takiego podmiotu. Nie może natomiast stanowić o prawach i obowiązkach obywateli, ich organizacji, ani jednostek samorządu terytorialnego i ich związków ani upoważniać do bezpośredniego oddziaływania na zachowania obywateli (vide: Sławomira Wronkowska, Maciej Zieliński – Komentarz do zasad techniki prawodawczej dnia 20 czerwca 2002 r. Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2004 r., str. 266-267). Tak też uznał Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę z dnia 15 października 2009 r. stwierdzając, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r. ma charakter wewnętrznego stanowiska organu Agencji, a ponadto ma ona charakter czynności materialno – technicznej niezbędnej w procesie przygotowania umowy cywilnoprawnej o wypłatę ekwiwalentu. Wskazać nadto należy, że w taki sposób określona cena 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego stanowi element do wskazania proponowanej kwoty odprawy mieszkaniowej ustalonej w formie umowy cywilnoprawnej. Zatem propozycja ta podlega negocjacji i nie musi być przyjęta przez żołnierza zawodowego występującego o ustalenie tej odprawy. Uznać zatem należy, że w niniejszej sprawie akt podjęty przez Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2004 r., ustalający cenę za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nie został wydany w sprawie indywidualnej i nie rodzi dla skarżącego kasacyjnie żadnego uprawnienia, ani nie nakłada obowiązku określonego w przepisach prawa. Zawarcie umowy pomiędzy stronami następuje bowiem z chwilą zgodnego oświadczenia woli obu stron. Oznacza to, że w sytuacji, gdy żołnierz nie wyraża zgody na proponowaną wysokość odprawy mieszkaniowej, nie dochodzi do podpisania umowy. Wtedy właściwą drogą postępowania będzie droga przed sądem powszechnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skutecznego argumentu nie dostarcza w tej sprawie także powołanie się w skardze kasacyjnej na fragment wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I CSK 279/06, czy też z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II CSK 651/07, w których Sąd ten stwierdził, że przepisy art. 13 ust. 5 i 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wyraźnie stanowią, że dyrektorzy oddziałów regionalnych Wojskowych Agencji Mieszkaniowych wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach ustawy, na zasadach i w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Pogląd ten wiąże w konkretnej sprawie, należy jednak wziąć pod uwagę, że z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji), a także ogólnej zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. wynika, że stosowania władczej i indywidualnej formy działania organów, jaką jest decyzja administracyjna, nie można domniemywać. Podstawa do jej zastosowania musi wynikać z obowiązującego przepisu prawa materialnego. Ze wskazanych w wyrokach Sądu Najwyższego przepisów art. 13 ust. 5 i 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie wynika kompetencja dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do rozstrzygania o wysokości stawki ekwiwalentu za rezygnację z kwatery w drodze decyzji administracyjnej, lecz pozostawione to zostało umowie cywilnoprawnej. Tym samym uznać należy, że sprawy dotyczące wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery mają charakter cywilnoprawny i nie stosuje się do nich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r. zawierała pouczenie, że nie jest to decyzja administracyjna w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że nie przysługiwało od niej odwołanie w tym trybie. Zauważyć w tym miejscu należy, że, jak wynika z protokołu niniejszej rozprawy, przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa w Warszawie zostało zawieszone postępowanie z powództwa M. K. o zapłatę, sygn. akt I C 666/08, do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze powyższe wywody i okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Z tych względów Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.