I SA/Sz 58/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej w ramach konkursu RPOWZ/1.1.1/Schemat A /2009/1 1. uwzględnia skargę i stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, 2. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "C" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w dniu 25 sierpnia 2009 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Wprowadzenie innowacyjnych usług internetowych - nowoczesny monitoring oferowany przez "C" w S." w ramach konkursu [...] ogłoszonego w dniu 30 czerwca 2009 r. przez Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013. Pismem z dnia 12 stycznia 2010 r. Instytucja Zarządzającej RPO WZ poinformowała Spółkę, że jej wniosek uzyskał pozytywną ocenę podczas poszczególnych etapów oceny i zostaje przekazany pod obrady Zarządu Województwa [...], który podejmie decyzję o dofinansowaniu projektów w ramach konkursu. Uchwałą Zarządu Województwa nr [...] z dnia [...] Spółka otrzymała dofinansowanie w wysokości [...] na realizację zgłoszonego projektu. Następnie, wezwano Spółkę do dostarczenie dokumentów (m.in. oświadczenia o statusie przedsiębiorstwa), niezbędnych do przeprowadzenia weryfikacji formalno-prawnej i podpisania umowy o dofinansowanie. Po przedłożeniu dokumentów, pismem z dnia 15 lipca 2010 r., Spółka została poinformowana, że Zarząd Województwa uchwałą nr [...] z dnia [...] odmówił podpisania umowy o dofinansowanie z uwagi na utratę przez Spółkę statusu mikroprzedsiębiorstwa, zgodnie bowiem z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 88 i 87 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych - Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), w ramach schematu A poddziałania 1.1.1, dofinansowanie jest udzielane tylko i wyłącznie mikroprzedsiębiorstwom. Wobec powyższego, pismem z dnia 31 września 2010 r., Spółka wniosła protest na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] Pismem z dnia [...] nr [...] Instytucja Zarządzająca RPO WZ poinformowała Spółkę o pozostawieniu jej protestu bez rozpoznania ze względu na to, że odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), co wyklucza możliwość wniesienia środków odwoławczych przewidzianych tym przepisem. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną powyżej informację z dnia 8 października 2010 r., zarzucając jej naruszenie: – art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez mylne przyjęcie, że podjęcie uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie projektu nie stanowi negatywnej oceny projektu i, tym samym, nie daje podstaw prawnych do wniesienia środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego; – art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przez pozbawienie Spółki prawa do odwołania od uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie projektu, która to uchwała w istocie jest decyzją administracyjną; – art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), przez pozbawienie Spółki prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd; – art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej, przez pozbawienie Spółki prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego w powyższej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że konkurs, w ramach którego Spółka ubiegała się o dofinansowanie projektu, przeznaczony był dla mikroprzedsiębiorstw. Identyczny konkurs dotyczył także małych przedsiębiorstw. Składając wymagane dokumenty Spółka wykazała status mikroprzedsiębiorcy w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008 z dnia 3 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 89 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych - Dz. Urz. UE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.). Powołując się na zapis art. 2 załącznika nr 1 do wskazanego rozporządzenia strona skarżąca wyjaśniła, że do kategorii mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) należą te, które zatrudniają mniej niż 250 pracowników i których roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR a/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 43 milionów EUR. Zgodnie zaś z ustępem 2 tego artykułu, w kategorii MŚP małe przedsiębiorstwo definiuje się jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 50 pracowników i którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 10 milionów EUR. Natomiast, ustęp 3 wskazuje, iż w kategorii MŚP, mikroprzedsiębiorstwo definiuje się jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 pracowników i którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 milionów EUR. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 2 tego załącznika, jeżeli w dniu zamknięcia ksiąg rachunkowych dane przedsiębiorstwo stwierdza, że w skali rocznej przekroczyło pułapy zatrudnienia lub pułapy finansowe określone w art. 2, lub spadło poniżej tych pułapów, uzyskanie lub utrata statusu średniego, małego lub przedsiębiorstwa, następuje tylko wówczas, gdy zjawisko to powtórzy się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych. Dalej, odwołując się to treści wytycznych dla wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie ww. projektu w ramach RPO WZ na lata 2007-2013 oraz do wzoru wniosku o dofinansowanie, strona skarżąca wskazała, że okres jaki był badany przy określeniu statusu mikroprzedsiębiorcy obejmował ostatni okres sprawozdawczy, przedostatni okres sprawozdawczy oraz okres poprzedzający przedostatni okres sprawozdawczy, czyli lata 2006-2008. Spółka w latach 2006 i 2007 nie przekroczyła pułapów określonych w art. 2 ust. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Wprawdzie, Spółka zmieniła status z mikroprzedsiębiorstwa na małe przedsiębiorstwo, gdyż w 2008 r. i 2009 r. przekroczyła określony w art. 2 ust. 3 załącznika nr 1 do Rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008 pułap zatrudnienia (14 osób), jednak - według strony skarżącej - nie powinno to mieć znaczenia dla zawarcia przez Instytucję Zarządzająca umowy o dofinansowanie, gdyż zmiana statusu nastąpiła w okresie nie objętym już badaniem w ramach przeprowadzonego konkursu. A, ponieważ tak przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Regionalny Program Operacyjny Województwa [...] na lata 2007-2013 jak i wytyczne dla wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie, milczą na temat skutków zmiany statusu przedsiębiorcy pomiędzy udzieleniem dofinansowania, a podpisaniem umowy o dofinansowanie, to istotnego znaczenia nabiera informacja o konkursie ujawniona na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego. Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy jest zatem ustalenie zakresu pojęciowego zwrotu: "ubiegać się", który to zwrot zgodnie z definicją językową oznacza: "dążyć do uzyskania czegoś lub osiągnięcia czegoś". Wobec tego, skoro celem wnioskodawcy było uzyskanie dofinansowania, a cel ten można było uzyskać wyłącznie poprzez złożenie wniosku wraz ze wszystkim załącznikami, to ubieganie się o uzyskanie dofinansowania jest równoznaczne ze złożeniem wniosku. Zatem, na dzień złożenia wniosku należało badać spełnienie wszelkich wymaganych warunków uzyskania dofinansowania. Ponadto, odwołując się do treści uchwały Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] o dofinansowaniu projektu w wysokości [...] strona skarżąca wskazała, że odmowa podpisania umowy o dofinansowanie tylko z tego powodu, że w kolejnym okresie, nie objętym już wnioskiem o dofinansowanie, zmienił się status przedsiębiorstwa, pozbawiona jest podstaw prawnych. Kategoryczne sformułowanie zawarte w przepisie art. 30a ust. 1 o treści: "umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana" dowodzi, że Instytucja Zarządzająca ma obowiązek zawrzeć umowę w odniesieniu do projektu, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania oraz, którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Strona skarżąca uznała także, że skoro art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404) za dzień udzielenia pomocy uznaje dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy, to Spółka nabyła takie prawo w dniu 19 stycznia 2010 r., kiedy to Zarząd Województwa [...] podjął uchwałę nr [...] o przyznaniu Spółce dofinansowania w ramach złożonego projektu. Końcowo, strona skarżąca, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz powołanych powyżej przepisy prawa, przedstawiła argumenty z powodu których uznała, że stanowisko Instytucji Zarządzająca RPO WZ z dnia 8 października 2010 r. o pozostawieniu protestu Spółki bez rozpoznania, wniesionego od odmowy podpisania umowy o dofinansowanie, z uwagi na to, że nie stanowi ona informacji o negatywnej ocenie projektu, w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jest wadliwe i pozbawia Spółkę prawa do sądu. W konkluzji, strona skarżąca stwierdziła, że taki pogląd Instytucji Zarządzającej RPO WZ skutkował brakiem oceny wszystkich okoliczności sprawy i brakiem merytorycznej oceny protestu wniesionego przez Spółkę. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 831/10 odrzucił skargę Spółki jako niedopuszczalną, wskazując na art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa jest w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż sądy administracyjne mogą orzekać jedynie w sprawach skarg w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje zaś orzekania w sprawach na inne, kierowane do strony, informacje (np. informacje: o pozytywnej ocenie projektu, w przedmiocie zawarcia umowy o dofinansowanie, o negatywnym wyniku procedury odwoławczej). W tej sytuacji, jakkolwiek uchwała o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie w istocie jest informacją negatywną dla Spółki, to jednak nie można uznać, że stanowi ona informację o negatywnej ocenie projektu, w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Spółki wniesionej od ww. postanowienia Sądu, Naczelny Sąd Administracyjny Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 1495/10 uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż - w jego ocenie - pozostawienie protestu bez rozpatrzenia jest formalnym rozstrzygnięciem w sprawie pisma złożonego przez stronę postępowania, a zatem może być potraktowane jako negatywny wynik procedury odwoławczej i jako taki być zaskarżony do sądu (art. 30c ust. 1 ustawy). Czym innym jest bowiem negatywna ocena projektu, która jest przedmiotem środka odwoławczego, a czym innym negatywny wynik postępowania odwoławczego, który podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30b ust. 5). NSA, posiłkując się wykładnią gramatyczną oraz systemową, uznał, że przez: "pozytywną ocenę projektu", uniemożliwiającą stronie wniesienie środków odwoławczych, należy rozumieć takie zakończenie procedury wyboru projektu, które jest równoznaczne ze skierowaniem projektu do dofinansowania. Ocena pozytywna będzie zatem przeciwieństwem negatywnej oceny, którą jest taka ocena (lub dany jej etap), której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania. Według NSA, chodzi o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego wnioskodawcy. Celem bowiem złożenia wniosku jest uzyskanie przez wnioskodawcę środków pieniężnych, a zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca środków pieniężnych nie otrzymał, trudno jest oceniać końcowe rozstrzygnięcie jako pozytywne załatwienie sprawy. Za taką interpretacją pojęcia oceny pozytywnej - w ocenie NSA - przemawia treść art. 30a ust. 1 ustawy, z którego wynika wprost, że umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest w odniesieniu do projektu, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania oraz, którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego; dopiero tak zweryfikowany wniosek daje stronie prawo do ubiegania się o zawarcie umowy o dofinansowanie projektu, na podstawie której może następnie żądać wydania jej przydzielonych środków. W konkluzji NSA podkreślił, że przyjęcie innej wykładni art. 30a ust. 1 ustawy pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania w postępowaniu odwoławczym prawidłowości dokonanych ocen. Taka interpretacja byłaby dokonywana z naruszeniem przepisu art. 30b ust. 2 ustawy, stanowiącego, że realizacji programu musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w innym składzie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest informacja z dnia [...] o nr [...] wydana przez Instytucję Zarządzająca RPO WZ, w której poinformowano Spółkę o pozostawieniu jej protestu bez rozpoznania ze względu na to, że odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu, w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) , co wyklucza możliwość wniesienia środków odwoławczych przewidzianych tym przepisem. Na wstępie zauważyć należy, iż - stosownie do treści przepisu art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł jej rozpoznać w innym składzie - innemu sądowi administracyjnemu. Zgodnie z art. 190 tej ustawy, sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co wyklucza możliwość oparcia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez sąd kasacyjny. I, aczkolwiek przepis art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi jedynie o związaniu wykładnią prawa, to bynajmniej nie oznacza to, że sąd administracyjny, któremu sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu kasacyjnego, o jakim to związaniu stanowi przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten wprawdzie zawarty jest w Dziale III ww. ustawy, regulującym zasady postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (sądem I instancji) i stanowi o związaniu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zarówno organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, jak i sądu orzekającego w danej sprawie, to niemniej ze względu na zawarte w art. 193 tej ustawy odesłanie do odpowiedniego stosowania, w kwestiach odmiennie nieuregulowanych, przepisów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym również w postępowaniu kasacyjnym, oczywiste jest, iż rozpatrując ponownie sprawę - na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia uprzednio wydanego wyroku - wojewódzki sąd administracyjny (a w ślad za nim również organ, którego działalność lub bezczynność są przedmiotem zaskarżenia) związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie w kwestii dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na ww. informację, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. postanowieniu z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 1495/10 uznał, że ocenie sądu administracyjnego podlega również taka negatywna ocena organu, której wyniki nie pozwalają na skierowanie wniosku o dofinansowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania. W konkluzji NSA podkreślił, że przyjęcie innej wykładni art. 30a ust. 1 ustawy pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania w postępowaniu odwoławczym prawidłowości dokonanych ocen. Taka interpretacja byłaby dokonywana z naruszeniem przepisu art. 30b ust. 2 ustawy, stanowiącego, że realizacji programu musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akr II GSK 248/10). Mając zatem na uwadze powyższe oceny prawne, należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Według składu orzekającego w sprawie, uzasadnione są zarzuty strony skarżącej, iż Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego w zaskarżonej informacji nie odniósł się do argumentacji Spółki szczegółowo przedstawionej w proteście i tym samym nie uzasadnił dostatecznie powodów, dla których odmówiono Spółce podpisania umowy o dofinansowanie. Z analizy treści protestu wynika, że Spółka stanęła na stanowisku, iż spełniała wszystkie kryteria do przyznania jej dofinansowania, tj. przede wszystkim posiadała status mikroprzedsiębiorcy na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Utrata tego statusu, w związku ze zwiększeniem liczby zatrudnienia, nastąpiła po podjęciu przez Zarząd Województwa uchwały nr [...] z dnia [...], na mocy której Spółka otrzymała dofinansowanie w wysokości [...] na realizację zgłoszonego projektu, a przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Spółka podniosła również, że wobec braku precyzyjnych zapisów zarówno w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Regionalnym Programie Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 jak i wytycznych dla wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie na temat skutków zmiany statusu przedsiębiorcy pomiędzy udzieleniem dofinansowania, a podpisaniem umowy o dofinansowanie na dzień złożenia wniosku należało badać spełnienie wszelkich wymaganych warunków uzyskania dofinansowania. Tymczasem, Zarząd Województwa [...] w zaskarżonej informacji ograniczył się do szczegółowego opisu przebiegu postępowania konkursowego i do procesowej oceny wniesionego przez Spółkę protestu, uznając, że jest to niedopuszczalny środek zaskarżenia, gdyż ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie przewiduje możliwości zaskarżania rozstrzygnięć odmownych dotyczących tych podmiotów, które przeszły pozytywną weryfikację konkursową, ale którym odmówiono podpisania umowy o dofinansowanie. Tym samym, uzasadniony stał się zarzut Spółki podniesiony w skardze, że pozostawienie protestu bez rozpoznania z przyczyn procesowych i wyłącznie z takim uzasadnieniem, nie zawiera merytorycznej oceny odmowy podpisania ww. umowy. W tej sytuacji, podzielając zasadność ww. zarzutu strony skarżącej, wobec tego, że zaskarżona informacja nie zawiera uzasadnienia co do wskazania przyczyn, dla których odmówiono podpisania umowy o dofinansowanie, ani odniesienia się do argumentacji Spółki co do kwestii, do którego momentu przedsiębiorca ubiegający się o dofinansowanie powinien spełniać określone kryteria co do statusu mikroprzedsiębiorstwa, jak też brak odwołania się do przepisów regulujących powyższe kwestie, należało przyjąć, że zaskarżona informacja nie stanowi o rozpoznaniu protestu Spółki, uniemożliwiając tym samym Sądowi przeprowadzenie merytorycznej kontroli powodów, które zadecydowały o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Wobec tego, na podstawie przepisów art. 30c ust. 3 pkt 1 i art. 30b ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), w wyniku rozpatrzenia skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, Sąd uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał jednocześnie sprawę celem ponownego jej rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]. Naruszenie prawa – według składu orzekającego w sprawie – polegało na błędnym ustaleniu, że wnioskodawcy nie przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie i, w konsekwencji, pozostawieniu bez merytorycznego rozstrzygnięcia tego protestu zaskarżoną skargą informacją (rozstrzygnięciem) z dnia [...] o nr [...], którą Instytucja Zarządzająca RPO WZ poinformowała Spółkę o pozostawieniu jej protestu bez rozpoznania ze względu na to, że odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, co – w błędnym jej przekonaniu – wyklucza możliwość wniesienia środków odwoławczych przewidzianych tym przepisem. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.