II GSK 251/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 795/09 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnemu w Ł.; 2. zasądza od G. M. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. po rozpoznaniu skargi G.M. uchylił decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2008 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] czerwca 2008 roku, w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Przedstawiając stan sprawy, w uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że w dniu 23 grudnia 2004 r. G.M. złożyła do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych wraz z wymaganymi załącznikami. Wnioskodawczyni zadeklarowała do zalesienia działki rolne: A (1,75 ha), B (1,74 ha), C (1,70 ha), D (8,23 ha), E (1,44 ha), F (0,19 ha), G (0,47 ha), H (1,71 ha), I (0,50 ha), J (0,18 ha), K (0,47 ha) oraz L (0,73 ha) położone na działkach ewidencyjnych o nr: 45, 47, 46, 518/3, 131, 124, 128, 126, 130, 125 oraz 129, w województwie ł., powiat p., gmina Ł., obręb ewidencyjny P. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. przyznał G.M. płatność na zalesienie gruntów rolnych obejmującą wsparcie na zalesienie, premię pielęgnacyjną i premię zalesieniową, w łącznej kwocie 120.916,60 złotych, powołując jako podstawę prawną, m. in. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.). W oparciu o powyższe strona złożyła w dniu 7 lipca 2006 r. wniosek o wypłatę powyższej kwoty. W dniu 18 sierpnia 2006 r. w gospodarstwie rolnym G.M. przeprowadzona została kontrola na miejscu w wyniku której inspektorzy terenowi stwierdzili zaniżenie o 0,20 ha rzeczywistej powierzchni zalesionej na kompleksie leśnym nr 2, obejmującym działki rolne A, B i C, w stosunku do powierzchni zadeklarowanej. Stwierdzili ponadto nieudokumentowanie zakupu sadzonek w ilości podanej w planie zalesienia, zgodnie z którym zakup powinien obejmować 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, natomiast wnioskodawczyni przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007 r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesienie, po czym w oparciu o wynik przeprowadzonej kontroli, wskazując m. in. na treść wymienionego wyżej art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, a także § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. przyznał G.M. płatność z sankcjami na zalesienie gruntów rolnych w kwocie 119.692,60 złotych. Jednocześnie kwotę tę odpowiednio pomniejszył w związku ze stwierdzeniem różnicy 0,20 ha między zadeklarowaną a rzeczywistą powierzchnią zalesienia oraz o sankcję w wysokości 50 % kwoty wsparcia na zalesienie (tj. łączną kwotę 42.382,00 złotych), z tytułu braku dowodu zakupu sadzonek. Obliczona po pomniejszeniach kwota płatności wyniosła zatem 77.310,60 złotych. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2007r. została uchylona w całości przez Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR, w związku z odwołaniem strony. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia i zobowiązując Kierownika Biura Powiatowego AR i MR w P. do rozważenia materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a., organ odwoławczy w decyzji z dnia 15 października 2007r. stwierdził m.in., że nie dokonano analizy art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18). Zgodnie z tym przepisem, organ I instancji powinien umożliwić rolnikowi wykazanie, iż nie jest on winny nieprawidłowości wskazanych w złożonym przez siebie wniosku. Uwzględniając powyższe, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. uchylił w całości własną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., po czym orzekł o przyznaniu G.M. płatności w kwocie 119.692,60 złotych, pomniejszonej o kwotę sankcji - 42.382,00 złotych, co w sumie dało kwotę 77.310,60 złotych. Wydaną w związku z wniesionym odwołaniem decyzją z dnia [...] maja 2008 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tym razem organ II instancji wskazał, iż w uchylonej decyzji nie została powołana podstawa prawna wznowienia postępowania administracyjnego oraz rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zaś postępowanie powinno być przeprowadzone jeszcze raz, z uwagi na konieczność ponownej oceny całokształtu materiału dowodowego przez organ I instancji. W dniu [...] czerwca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał kolejną decyzję o uchyleniu w całości własnej decyzji z dnia [...] marca 2006 r., ponownie przyznając G.M. płatność w kwocie 119.692,60 złotych, która po pomniejszeniu o sankcje (na sumę 42.382,00 złotych), wyniosła 77.310,60 złotych. Wyjaśniając w uzasadnieniu podstawę ustalenia płatności w takiej kwocie, organ wskazał na niespełnienie przez wnioskodawczynię wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa, co skutkowało uwzględnieniem przy wyliczeniu różnicy 0,20 ha między powierzchnią zalesienia zadeklarowaną a rzeczywistą, ustaloną w wyniku kontroli z dnia 18 sierpnia 2006 r., a ponadto naliczeniem 50% sankcji z tytułu braku udokumentowania całości zakupu sadzonek. Zgodnie z planem zalesienia, zakup ten powinien obejmować nabycie 138,47 tysięcy sztuk sadzonek. Wnioskodawczyni przedstawiła zaś faktury na ich zakup w ilości 84 tysięcy. Organ nie uwzględnił wyjaśnień strony, co do pochodzenia części sadzonek z własnej produkcji. Zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz. U. Nr 73, poz. 761) produkcja i obrót leśnym materiałem rozmnożeniowym mogą być dokonane wyłącznie przez dostawców zarejestrowanych w Rejestrze Dostawców prowadzonym w imieniu Ministra Środowiska przez Dyrektora Biura Nasiennictwa Leśnego. G.M. nie legitymowała się wpisem do tego rejestru, a przedstawione przez nią świadectwa pochodzenia leśnego materiału roślinnego nie są zgodne z wzorami świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz. U. Nr 86, poz. 803). Wnioskodawczyni nie spełniła przy tym wymagań określonych w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116, poz. 1222). Mając to na uwadze, nie zostały przez organ uwzględnione dokumenty wewnętrzne gospodarstwa rolnego G.M. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zwrócił uwagę, że w związku z art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia dla rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), przepisów rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/82 (Dz.U..UE.L. z 2001 r., Nr 327, poz. 11) nie stosuje się do wsparcia środków dotyczących leśnictwa, innych niż zalesianie gruntów rolnych. Wskazał również na art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., według którego każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację powstałą z wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy. Utrzymując tę decyzję w mocy, w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r., Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił, iż sadzonka przeznaczona na cele leśne musi mieć udowodnione stosownym świadectwem pochodzenie z materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego z leśnego materiału podstawowego. Uwzględnienie przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów wewnętrznych przemieszczenia sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń było niedopuszczalne, gdyż czynności takich nie dopuszczają przepisy prawa. Powołując się na wynik kontroli z dnia 18 sierpnia 2006 r., za niezasadne organ uznał też zarzuty odnośnie zgodności powierzchni zadeklarowanej do zalesienia i powierzchni faktycznie zalesionej. Jego zdaniem, w sprawie nie miał zastosowania art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., gdyż z przepisu tego wynika, że ciężar udowodnienia braku winy w złożeniu błędnego wniosku pod względem faktycznym, spoczywa na rolniku. W świetle zaś zgromadzonego materiału dowodowego, G.M. braku swej winy nie wykazała. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009r. o sygn. akt II GSK 128/09 uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 listopada 2008r., o sygn. akt II SA/Łd 781/08, którym wyeliminowano z obrotu prawnego powyższą decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] sierpnia 2008 r.. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stan faktyczny sprawy wymaga ponownego ustalenia. Za błędne uznał w szczególności stanowisko Sądu pierwszej instancji, kwestionujące prawidłowość dokonanych w sprawie pomiarów zalesienia gruntów z uwagi na brak "certyfikatu zgodności" dla urządzenia GPS. Podnosząc powyższe Sąd zwrócił uwagę, iż w wykonaniu zawartej w art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.) delegacji, rozporządzeniem z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 10 stycznia 2007 r., Nr 3 poz. 27) Minister Gospodarki określił między innymi zasadnicze wymagania dla przyrządów pomiarowych podlegających ocenie zgodności i procedury oceny zgodności (§1) oraz rodzaje przyrządów pomiarowych, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie. Z § 2 pkt 10 wynika, że cytowane rozporządzenie stosuje się do przyrządów do pomiaru długości, pola powierzchni, wielu wymiarów. Powołane rozporządzenie regulujące wymagania dla przyrządów pomiarowych nie obowiązywało jednak w dacie dokonanych pomiarów, a zatem nie istniał obowiązek wydania certyfikatu dla urządzenia GPS. Uchylenie decyzji organów obu instancji z tej przyczyny stanowiło zatem naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. Stan faktyczny sprawy wymaga tym samym ponownego ustalenia. W uzasadnieniu wymienionego na wstępie wyroku z dnia 3 grudnia 2009r., o sygn. akt II SA/Łd 795/09, którym po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylono decyzje organów obu instancji z [...] sierpnia oraz [...] czerwca 2008 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., stwierdził, iż mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga podlega uwzględnieniu. Stan faktyczny sprawy nie został bowiem ustalony w sposób, który umożliwiałby ocenę, czy właściwie zastosowano prawo materialne. Powołując przepis art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/82 (Dz.U..UE.L. z 2001 r., Nr 327, poz. 11) stanowiący, że bez uszczerbku dla obniżek i wyłączeń zgodnych z art. 32-35, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o pomoc przekracza ustalony obszar dla grupy upraw w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu, pomoc ustalana jest w oparciu o obszar ustalony dla tej grupy upraw, Sąd pierwszej instancji podniósł, że z formalnego punktu widzenia, został on przez organ zastosowany właściwie. Jednak merytoryczna ocena zasadności takiego działania nie znajduje odzwierciedlenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Organ nie ustalił bowiem, czy wnioskodawczyni nie zalesiła całej powierzchni działki zadeklarowanej we wniosku, czy też zalesiła całą działkę, ale jej powierzchnia jest mniejsza o 0.20 ha w stosunku do zadeklarowanej wnioskiem i wynikającej z rejestru gruntów z dnia 23 listopada 2004 r.. W ocenie Sądu, żaden z dokumentów załączonych do akt sprawy nie wyjaśnia tej kwestii. Ł. Oddział Regionalny ARiMR Kierownik Biura Kontroli na Miejscu w piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. wskazywał, że kontrola na miejscu obejmowała m.in. ustalenie granic uprawy leśnej i dokonanie pomiarów powierzchni, na której zostało wykonane zalesienie, weryfikując zarazem zapisy z Planu zalesienia. Z uwagi na jednolity charakter całej uprawy leśnej dokonano pomiaru całej uprawy, a następnie porównano wyniki uzyskanego pomiaru z sumą powierzchni zadeklarowanych działek rolnych wchodzących w skład kompleksu leśnego. We wcześniejszych wyjaśnieniach, pismem z dnia 12 marca 2008 r. Kierownik BKM podawał, że określenie powierzchni zalesionej w obrębie działki/działek ewidencyjnych składało się z dwóch etapów. Etap pierwszy miał na celu pozyskanie danych wektorowych z pomiaru bezpośredniego powierzchni ogólnej zalesienia zadeklarowanej przez kontrolowanego producenta rolnego, drugi natomiast obejmował określenie powierzchni zalesionych w obrębie działki ewidencyjnej, na podstawie wektoryzacji tych powierzchni w ramach pomierzonego kompleksu zalesienia i granic działek ewidencyjnych. Jednakże, jak wynika z dalszej części wyjaśnień, w dniu 22 sierpnia 2006 r. Zastępca Prezesa ARiMR zaakceptował odstąpienie od wykonywania weryfikacji powierzchni zalesienia w obrębie działek ewidencyjnych, czyli drugi etap kontroli nie został zrealizowany. Brak ustaleń, co do powierzchni zalesionej w obrębie działki ewidencyjnej powoduje, iż nie wiadomo, czy to skarżąca nie zalesiła całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, czy też zalesiła cały obszar w obrębie kompleksu drugiego, a obszar zgłoszonych działek jest mniejszy, niż wynika to z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów. Podnosząc, iż ewidencja jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, za istotne Sąd I instancji uznał ustalenie, czy skarżąca zalesiła całą działkę, a jej powierzchnia odbiega od tej, ujawnionej w ewidencji gruntów, czy też zalesiła tylko część tej działki, którą wskazała we wnioski i w planie zalesienia. Będzie to miało znaczenie, dla ustalenia podstawy obliczenia płatności. Bowiem zadeklarowanie przez rolnika obszaru działki, zgodnego z urzędowym rejestrem, ale odbiegającego od stanu stwierdzonego na gruncie, zawsze powinno być przyjmowane jako poprawne pod względem faktycznym, a więc prawidłowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z punktu widzenia ustalenia podstawy obliczenia płatności ważnym pozostaje również, wyjaśnienie kwestii wpływu na wynik pomiaru końcowego wskazanego współczynnika tolerancji. Jednostka ta została przywołana w protokole z kontroli i określona na 0.14 m, jednakże pozostała bez wpływu na wynik pomiaru. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu podawał, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich, regulują tylko odległości od działek będących własnością innego producenta rolnego. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. jako akt wiążący w całości i stosowany bezpośrednio we wszystkich Państwach Członkowskich, obowiązujący w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005 r., znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej. W punkcie 58 preambuły wskazuje, iż w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową, nieprawidłowości zazwyczaj dotyczą części obszarów. Przekroczenie powierzchni wnioskowanej w odniesieniu do jednej działki może być zrównoważone poprzez zaniżenie powierzchni wnioskowanej działek z tej samej grupy upraw. Z pewnym marginesem tolerancji należy przewiedzieć, że wnioski pomocowe będą dostosowywane wyłącznie do obszaru zadeklarowanego, oraz że potrącenia zaczną być stosowane po przekroczeniu tego marginesu. Tolerancja pomiaru, którą określają właściwe władze nie powinna przekraczać 5% powierzchni działki lub szerokości strefy buforowej równej 1,5 m okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. (art. 30 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia nr 796/2004, przed zmianami obowiązującym od 6 stycznia 2006 r. i 21 sierpnia 2007 r.). Wskazane więc byłoby dokonanie weryfikacji powierzchni zalesienia w obrębie poszczególnych działek ewidencyjnych i stwierdzoną różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a rzeczywistą wyliczać z uwzględnieniem tolerancji pomiaru nieprzekraczającego 5% powierzchni działki i odległości od działek innego podmiotu - 1,5 m. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącej odnośnie zastosowanej sankcji w postaci zmniejszenia kwoty wsparcia na zalesienie. W tej kwestii powołał przepisy § 12 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. (Dz.U. Nr 60, poz. 424 ze zm.), w myśl których producent rolny, któremu przyznano płatność na zalesianie, przechowuje przez 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych działek rolnych i repelentów. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny nie posiada dokumentów, o których mowa w § 12 wsparcie na zalesienie podlega zmniejszeniu o 50%, zgodnie z treścią załącznika nr 5 do rozporządzenia. W związku z tym, że § 12 rozporządzenia wyraźnie mówi o dowodach zakupu, to zdaniem Sądu, organy administracji prawidłowo powołały się na przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. Nr 73, poz. 761 ze zm.), która określa szczegółowe warunki jakie powinien spełniać leśny materiał podstawowy, wyprodukowany z niego materiał rozmnożeniowy, a także sposób wprowadzenia go do obrotu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określającego nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. Wzory świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz.U. Nr 86, poz. 803). Jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 grudnia 2009r., z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to oczywiście z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. Koszty te zwracane są natomiast w postaci płatności. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła wymaganych dokumentów, zgodnych z obowiązującymi wzorami oraz świadczących o pochodzeniu jej sadzonek od uprawnionego podmiotu, dlatego nałożenie na skarżącą sankcji w postaci zmniejszenia o 50 % kwoty wsparcia na zalesienie jest, zdaniem Sądu, zasadne. Obowiązujące w dniu wydania decyzji przepisy § 12 i § 13 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r., organy zastosowały więc prawidłowo, przy czym za nieistotną Sąd uznał argumentację skarżącej, że przepisy rozporządzenia zmieniły się na jej niekorzyść w toku postępowania administracyjnego i dlatego powinny mieć zastosowanie odpowiednie przepisy wcześniejsze. Argumentacja jest bez znaczenia dla zastosowanych sankcji, albowiem, jak zauważył Sąd, zmianie uległa jedynie treść załącznika Nr 5 do rozporządzenia, który szczegółowo określał rozmiar sankcji, a sama wysokość sankcji nie zmieniła się. Zmianie uległo natomiast określenie uchybienia z "nieudokumentowane pochodzenie sadzonek" na "brak dowodu zakupu sadzonek", aby doprowadzić do zgodności brzmienia § 12 z treścią załącznika nr 5. jednak zmianie nie uległ sam wymóg posiadania dowodów zakupu sadzonek w postaci dokumentów. W skardze kasacyjnej Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. Orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, a mianowicie pkt 67 preambuły, art. 30 w zw. z art. 80 ust. 1 zdanie 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, w zw. z art. 70 rozporządzenia (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). w zw. z § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, w sytuacji gdy wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych dotyczył roku 2004, a zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 80 ust. 1 rozporządzenia WE 796/2004 rozporządzenie WE nr 2419/2001 traci moc, jednak będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005r., a wobec powyższego zastosowanie w sprawie winny znaleźć przepisy rozporządzenia WE nr 2419/2001; 2) naruszenie prawa materialnego przez jego błędne niezastosowanie, a mianowicie art. 31 i art. 22 oraz art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001r. nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE nr L 355 z 05/12/1992 r.,) (Dz. U. UE nr L 327 z 12/12/2001, str.11-32) w zw. z art. 70 rozporządzenia (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zw. z art. 80 ust. 1 zdanie 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE. L 04.141.18) i w zw. z § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.08.2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187 poz. 1929), w sytuacji gdy wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych dotyczył roku 2004, a zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 80 ust. 1 rozporządzenia WE 796/2004 rozporządzenie WE nr 2419/2001 traci moc, jednak będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005r., a wobec powyższego zastosowanie w sprawie winny znaleźć przepisy rozporządzenia WE nr 2419/2001; 3) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 lit.a i § 3 ust. 2 oraz § 6 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich i w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz art. 4 i art. 5, art. 31 i art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE nr L 355 z 05/12/1992 r.), w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027) poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że "płatność przysługuje na zalesione działki ewidencyjne, zaś istotne znaczenie dla oceny działania wnioskodawcy i składanych przez niego deklaracji mają dane ujęte w ewidencji gruntów" oraz przyjęcie, iż zadeklarowanie przez rolnika obszaru działki zgodnego z urzędowym rejestrem, ale odbiegającego od stwierdzonego na gruncie zawsze powinno być przyjmowane jako poprawne pod względem faktycznym, a więc prawidłowe", mimo iż wyżej powołane przepisy rozporządzenia i ustawy wprost wskazują, że płatność przysługuje na zalesione działki rolne, obszar działek rolnych nie musi obejmować całej działki ewidencyjnej, a ewidencja gruntów ma charakter tylko i wyłącznie pomocniczy, zaś na kopii części mapy ewidencji gruntów i budynków z oznaczeniami poszczególnych rolnik dokonuje oznaczenia działek rolnych przewidzianych do zalesienia, co potwierdza również fakt, iż istotne znaczenie ma rzeczywisty obszar działki wykorzystywanej rolniczo, a nie dane z ewidencji gruntu; 4) naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust.1 pkt 2 lit.a i § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE nr L 355 z 05/12/1992 r., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż dla oceny zasadności przyznania płatności ma znaczenie, czy wnioskodawca zadeklarował zbyt duży (w stosunku do użytkowanego rolniczo) gruntu jako działkę rolną do zalesienia, czy też zalesił mniejszy obszar niż deklarowany we wniosku do zalesienia obszar działek użytkowanych rolniczo, w sytuacji gdy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, płatność jest przyznawana producentowi rolnemu, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, a więc muszą być spełnione obie przesłanki dla przyjęcia, iż płatność przysługuje, a mianowicie producent rolny winien zadeklarować zalesienie wyłącznie obszaru działek rolnych, które będzie zalesiał, a wobec tego w sytuacji gdy stwierdzone i ustalone zostanie, że obszar zalesiony jest mniejszy od deklarowanego, dla zastosowania art. 31 ust. 2 rozporządzenia 2419/2001 nie ma znaczenia, czy przyczyną takiego stanu faktycznego jest zadeklarowanie większej powierzchni działek rolnych, niż ta która faktycznie była użytkowana rolniczo przed złożeniem wniosku o zalesienie, czy też przyczyną takiego stanu faktycznego jest zalesienie tylko części deklarowanej działki rolnej; 5) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 w stopniu który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ze względu na brak ustaleń, co do powierzchni zalesionej działki ewidencyjnej wskutek czego nie wiadomo, czy to skarżąca nie zalesiła całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, czy też zalesiła cały obszar w obrębie kompleksu drugiego, a obszar zgłoszonych działek jest mniejszy, niż wynika to z danych z ewidencji gruntów, w sytuacji gdy okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a przyjęcie innego stanowiska jest rezultatem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, przy czym okolicznością niekwestionowaną przez Sąd jest, iż obszar zalesionych działek rolnych stwierdzony i ustalony w oparciu o dane z protokołu kontroli na miejscu został ustalony w sposób prawidłowy urządzeniem GPS oraz, że jest on mniejszy od obszaru zadeklarowanego we wniosku, a wobec tego skarga strony winna zostać jako bezpodstawna oddalona; 6) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt lIit. c oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE nr L 355 z 05/12/1992 r.), poprzez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o przyjęcie, iż to organ winien badać z urzędu, czy działanie producenta rolnego było niezawinione i zarzucenie organowi, iż nie prowadził postępowania dowodowego na tę okoliczność z urzędu, w sytuacji gdy przepis art. 44 rozporządzenia 2419/2001 wprost stanowi, iż to producent rolny winien udowodnić brak zawinienia, a skoro w niniejszej sprawie producent rolny nie udowodnił braku zawinienia, a okolicznością ustaloną i nie kwestionowaną przez Sąd była okoliczność, iż stan faktyczny deklarowany we wniosku nie odpowiadał stanowi stwierdzonemu w toku kontroli, decyzja w tym zastosowanie sankcji było prawidłowa, a skarga jako bezpodstawna winna zostać oddalona, 7) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uchylenie decyzji w wyniku zakwestionowania waloru dowodowego protokołu z kontroli na miejscu, w sytuacji gdy kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w sposób prawidłowy zostały dokonane pomiary, w tym w szczególności przy uwzględnieniu tolerancji pomiaru wynikającej z obowiązujących przepisów, co wynika zarówno z protokołu kontroli jak i dodatkowych wyjaśnień kontrolujących, a wobec tego uchylenie zaskarżonej decyzji było bezpodstawne i skarga winna zostać oddalona, 8) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 184, art. 185, art. 186, art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdy podstaw do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia nie znalazł Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z listopada 2008r. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania a nie stosując art. 184 p.p.s.a., przy czym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany rozpatrując ponownie sprawę. Uzasadniając skargę kasacyjną strona podniosła m.in., że ponownie orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z dnia z dnia 29 lipca 2009r. Mając to na uwadze, uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009r., zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z naruszeniem art. 184, art. 185, art. 186, art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa w zw. art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. W związku ze sformułowanym w pkt 1 petitum skargi zarzutem naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie i skorelowanym z nim zarzutem naruszenia tego prawa poprzez niezastosowanie właściwych przepisów (pkt 2 petitum skargi) strona zwróciła uwagę, że wniosek o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych na rok 2004 został złożony w dniu 23 grudnia 2004r., a więc z zachowaniem terminu przewidzianego w § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.08.2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187 poz. 1929). Stosownie do przepisów przejściowych, tj. art. 80 ust. 1 rozporządzenia WE 796/2004, rozporządzenie WE nr 2419/2001 traci moc, jednak będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005r.. Zastosowanie w sprawie powinny więc znaleźć przepisy rozporządzenia WE nr 2419/2001. Tymczasem w uzasadnieniu wyroku Sąd odwołał się o preambuły rozporządzenia 796/2004, podnosząc na stronie 13 in fine, że "rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. jako akt wiążący w całości i stosowany bezpośrednio we wszystkich Państwach Członkowskich, obowiązujący w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005r., znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej". Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR nie zgodził się z argumentacją Sądu, że brak ustaleń, co do powierzchni zalesionej w obrębie działki ewidencyjnej powoduje, iż nie wiadomo, czy to skarżąca nie zalesiła całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, czy też zalesiła cały obszar w obrębie kompleksu drugiego, a obszar zgłoszonych działek jest mniejszy niż wynika to z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntu. Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi, taka argumentacja jest wynikiem błędnej wykładni i w rezultacie błędnego niezastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z 3 ust. 1 pkt 2 lit.a i § 3 ust. 2 oraz § 6 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz .2027). W tej kwestii skarżący organ wskazał na dotychczasowe orzecznictwo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.12.2008r. sygn. akt: II GSK 598/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 03.07.2007r., sygn. akt: III SA/Kr 1381/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt: II GSK 259/07), w świetle którego pojęcia działki ewidencyjnej nie można utożsamiać z definicją działki rolnej. Każde z tych pojęć regulowane jest odrębnymi przepisami, zaś podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z aktualnymi danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został złożony poprawnie, a zawarte w nim dane zgodne są z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych. Nawet w przypadku gdy wnioskodawca zadeklaruje we wniosku, że położenie poszczególnych działek rolnych pokrywa się z odpowiadającymi im działkami ewidencyjnymi, nie zawsze będzie to oznaczało, że powierzchnia działki rolnej odpowiada powierzchni działki ewidencyjnej. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (czyli właściciel, a w odniesieniu do gruntów - państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części) i art. 51 (władający) - są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do prowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Starosta, do którego kompetencji należy prowadzenie ewidencji gruntów i budynków nie ma obowiązku (za wyjątkiem przewidzianej przepisami sukcesywnej modernizacji ewidencji) dokonywania z urzędu zmian w tej ewidencji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2007 r. - I SA/OI 485/2007). Mając powyższe na uwadze, powoływanie się przez producenta rolnego na brak po jego stronie zawinienia, ze względu na nieaktualność danych w ewidencji gruntów do której to aktualizacji on sam jest zobowiązany, nie może być skuteczne i skutkować zwolnieniem go od zastosowania sankcji i obniżek. Stanowiłoby to bowiem rodzaj nagrody za niedopełnienie obowiązków z zakresu aktualizacji danych w ewidencji gruntów, co sprzeciwiałoby się konstytucyjnej zasadzie praworządności. Nie można tym samym zaaprobować stanowiska Sądu, iż zadeklarowanie przez rolnika obszaru działki zgodnego z urzędowym rejestrem, ale odbiegającego od stwierdzonego na gruncie zawsze powinno być przyjmowane jako poprawne pod względem faktycznym, a więc prawidłowe. Jak podniósł organ, rolnik zobowiązany jest deklarować powierzchnie gruntów faktycznie użytkowane rolniczo, które stanowią działki rolne w rozumieniu ustawy o krajowym systemie ( ... ), a nie deklarować do płatności działki w oparciu wyłącznie o dane z ewidencji gruntów. W szczególności nie może powoływać się na zgodność z urzędowym rejestrem, skoro obowiązek aktualizacji tego rejestru spoczywa na samym rolniku. Niezrozumiałe dla skarżącego jest przy tym powoływanie się przez Sąd na pkt 67 preambuły do rozporządzenia 796/2004, w sytuacji gdy kwestię tę reguluje art. 68 tego aktu. W ocenie kasatora, Sąd błędnie przyjął, iż dla oceny zasadności przyznania płatności ma znaczenie, czy wnioskodawca zadeklarował zbyt duży (w stosunku do użytkowanego rolniczo) grunt jako działkę rolną do zalesienia, czy też zalesił mniejszy obszar niż deklarowany we wniosku do zalesienia obszar działek użytkowanych rolniczo. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia RM z dnia 11 sierpnia 2004r., płatność jest przyznawana producentowi rolnemu, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza. Muszą być więc spełnione obie przesłanki dla przyjęcia, iż płatność przysługuje, a mianowicie producent rolny winien zadeklarować zalesienie wyłącznie obszaru działek rolnych, które będzie zalesiał, a wobec tego, w sytuacji gdy stwierdzone i ustalone zostanie, że obszar zalesiony jest mniejszy od deklarowanego, dla zastosowania art. 31 ust. 2 rozporządzenia 2419/2001 nie ma znaczenia, czy przyczyną takiego stanu faktycznego jest zadeklarowanie większej powierzchni działek rolnych, niż ta która faktycznie była użytkowana rolniczo przed złożeniem wniosku o zalesienie, czy też przyczyną takiego stanu faktycznego jest zalesienie tylko części deklarowanej działki rolnej. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania wymienionych w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej strona podniosła, że uchylenie prawidłowo wydanej decyzji stanowi konsekwencję opisanej wcześniej, błędnej wykładni przepisów prawa materialnego dotyczącej definicji działki rolnej. Przy przyjęciu bowiem, że działka rolna to zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego, rozważania dotyczące działek ewidencyjnych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Okolicznością niekwestionowaną przez Sąd jest, iż obszar zalesionych działek rolnych stwierdzony i ustalony w oparciu o dane z protokołu kontroli na miejscu został ustalony w sposób prawidłowy urządzeniem GPS oraz, że jest on mniejszy od obszaru zadeklarowanego we wniosku. Uznać wobec tego należało, iż kontrolę w dniu 18 sierpnia 2006r. przeprowadzono prawidłowo, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 ust. 1-8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), co potwierdził zresztą Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2009r.. Wobec powyższego, uznanie przez organy administracji sporządzonego w sprawie protokołu z kontroli na miejscu za dowód wiarygodny, który powinien stanowić podstawę dokonania ustaleń, w tym co do powierzchni gruntów zalesionych, było jak najbardziej zasadne. Wnoszący skargę kasacyjną zwrócił uwagę, że treść protokołu kontroli wyraźnie wyróżnia działkę ewidencyjną i działkę rolną, wskazując jednocześnie, iż stwierdzone zaniżenie powierzchni zalesienia w stosunku do deklarowanego dotyczy działki rolnej. Sąd dokonał więc oceny znajdujących się w aktach dowodów z naruszeniem art. 133 i art. 106 § 3 p.p.s.a.. Prawidłowo zostały też dokonane przez organ pomiary gruntów, z uwzględnieniem tolerancji pomiaru wynikającej z obowiązujących przepisów. Definiując tolerancję pomiaru Sąd I instancji błędnie zastosował zaś w sprawie przy art. 30 ust. 1 zd. 2 rozporządzenia nr 796/2004, zamiast art. 22 rozporządzenia 2419/2001, przy czym definicje uwzględnianej przez kontrolujących tolerancji pomiaru w obu aktach prawnych różnią się, co ma istotne znaczenie w sprawie. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że skoro protokół z kontroli na miejscu stanowił pełnowartościowy dowód w sprawie, a ustalenia wynikające z tego protokołu nie zostały skutecznie podważone, to należało uznać, iż organ nie naruszył wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów procesowych. W ocenie kasatora, błędnie też Sąd I instancji przyjął, że to organ winien badać z urzędu, czy działanie producenta rolnego było niezawinione. W tym względzie Sąd powołał się na pkt 65 preambuły do rozporządzenia 796/2004, podczas gdy kwestię tę szczegółowo reguluje art. 68 wymienionego rozporządzenia. Gdyby Sąd zastosował właściwy przepis, jasne stałoby się, iż to producent rolny winien udowodnić brak zawinienia po swojej stronie w zadeklarowaniu większej powierzchni aniżeli powierzchnia gruntów, na której realizowane jest działanie, za które przysługuje płatność. W przedmiotowej sprawie do rozważań Sądu winien znaleźć zastosowanie art. 44 rozporządzenia 2419/2001, a nie art. 68 rozporządzenia 796/2004. Przepis ten co do zasady odpowiada brzmieniu art. 68 rozporządzenia 796/2004. Zgodnie z art. 44 rozporządzenia 2419/2001: 1. Obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. 2. Obniżki i wyłączenia przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz, że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powoduje, że wniosek jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. Sformułowanie lub "gdy może wykazać, że jest niewinny" oznacza, że ciężar dowodu braku winy rolnika obciąża tegoż rolnika wnioskodawcę i w tym przedmiocie nie ma zastosowania art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim wprowadzają obowiązek działania organu z urzędu i dochodzenia do prawdy materialnej. Podnosząc powyższe zarzuty procesowe skarżący organ stwierdził, iż uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, Sąd naruszył przepisy postępowania, a mianowicie art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, 1270 ze zm.), w zw. z art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 14.06.l960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Powinien bowiem skargę oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak również żadna z przesłanek wymienionych w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny zbadał zasadność podnoszonych przez kasatora zarzutów w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie złożona skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, związanych z kwestionowaniem przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku, ustaleń faktycznych. Formułując w skardze kasacyjnej zarzuty w tym zakresie Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego AR i MR zwracał uwagę na bezzasadne podważenie wyniku kontroli w dniu 18 sierpnia 2006r., przeprowadzonej Jego zdaniem prawidłowo, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 ust. 1-8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). W ocenie kasatora, błędnie też Sąd I instancji przyjął, iż ciężar dowodu w zakresie ustalenia winy producenta rolnego spoczywa na organie, a nie na wnioskującym o płatność. Postawione przez skarżący organ zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się zasadne, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Za słuszne Naczelny Sąd Administracyjny uznał w szczególności zawarte w punktach 5 i 6 zarzuty skargi kasacyjnej, odnośnie naruszenia art. 133 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 31 ust. 2 i art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 3 grudnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., w związku z uwzględnieniem skargi stwierdził, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób, który umożliwiałby ocenę, czy właściwie zastosowano prawo materialne. Uznał wprawdzie, że z formalnego punktu widzenia art. 31 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001, w myśl którego, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o pomoc przekracza ustalony obszar dla grupy upraw w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu, został przez organ właściwie zastosowany, jednak merytoryczna ocena zasadności takiego działania nie znajduje odzwierciedlenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Organ nie ustalił bowiem, czy wnioskodawczyni nie zalesiła całej powierzchni działki zadeklarowanej we wniosku, czy też zalesiła całą działkę, ale jej powierzchnia jest mniejsza o 0.20 ha w stosunku do zadeklarowanej wnioskiem i wynikającej z rejestru gruntów z dnia 23 listopada 2004 r.. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, brak ustaleń co do powierzchni zalesionej w obrębie działki ewidencyjnej powoduje, iż nie wiadomo, czy to skarżąca nie zalesiła całego obszaru zadeklarowanego we wniosku, czy też zalesiła cały obszar w obrębie kompleksu drugiego, a obszar zgłoszonych działek jest mniejszy, niż wynika to z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów. Wywodząc z powyższego konieczność podjęcia przez organ dalszych ustaleń faktycznych, Sąd zwrócił uwagę na szczególny walor ewidencji gruntów, jako specjalnie prowadzonego i wywierającego określone skutki prawne zbioru informacji o gruntach. Dlatego, za istotne uznał ustalenie, czy skarżąca zalesiła całą działkę, a jej powierzchnia odbiega od tej, ujawnionej w ewidencji gruntów, czy też zalesiła tylko część tej działki, którą wskazała we wniosku i w planie zalesienia, co ma znaczenie dla ustalenia podstawy obliczenia płatności. Zadeklarowanie przez rolnika obszaru działki, zgodnego z urzędowym rejestrem, ale odbiegającego od stanu stwierdzonego na gruncie, zawsze powinno być przyjmowane jako poprawne pod względem faktycznym, a więc prawidłowe. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, rację ma autor skargi kasacyjnej wywodząc, iż uchylenie decyzji wobec braku ustaleń w powyższym zakresie, stanowi konsekwencję błędnej wykładni przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż ustalanie obszaru upraw dla których przyznawana jest płatność rolna, w tym na zalesianie gruntów rolnych, nie następuje na podstawie danych zawartych w ewidencjach i rejestrach, lecz przede wszystkim na podstawie kontroli na miejscu, a w szczególności fizycznej inspekcji działek co do rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw (p. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2007r. sygn. akt II GSK 259/07, wyrok NSA z dnia 18.12.2008r. o sygn. akt: II GSK 598/08, – opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Wynika to m.in. z tego, że w myśl zarówno przepisów prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego przyznawanie płatności pomocowych odnosi się do pojęcia działek rolnych. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, wydanego na podstawie art. 3 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187poz. 1929), stanowi, iż płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 rozporządzenia, płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na podstawie art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w brzmieniu, który stosuje się do płatności jakich dotyczy niniejsza sprawa, działka rolna to zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Do pojęcia działki rolnej prawodawca wspólnotowy odwołuje się natomiast w art. 4 ust.1 rozporządzenia 2419/2001, stwierdzając, iż system identyfikacyjny określony w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, działa na poziomie działki rolnej. Państwa Członkowskie mogą przewidzieć wykorzystanie w tym celu zamiast działki rolnej, innej jednostki, takiej jak działka katastralna lub blok produkcyjny, co jednak nie wystąpiło w ustawodawstwie polskim. Zgodzić należało się tym samym z argumentacją kasatora, iż zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważania dotyczące działek ewidencyjnych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Podstawowe znaczenie dla ustalenia płatności pomocowej ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. W niniejszej sprawie, obszar zalesionych działek rolnych został stwierdzony i ustalony przez organy w oparciu o dane z protokołu kontroli na miejscu, na podstawie prawidłowo dokonanych pomiarów urządzeniem GPS, co do których Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w wyroku z dnia 29 lipca 2009r.. Jak wynika z protokołu kontroli, pomiaru tego dokonano dla oznaczonych działek rolnych wchodzących w skład danego kompleksu leśnego, uwzględniając m.in. wynikającą z obowiązujących przepisów tolerancję pomiaru. Poczynione przez Dyrektora Oddziału ARiMR ustalenia były więc prawidłowe i nie było zasadnym dokonanie weryfikacji powierzchni zalesienia w obrębie poszczególnych działek ewidencyjnych, w celu ustalenia różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a rzeczywistą. Słuszną jest przy tym argumentacja strony skarżącej, iż wykazanie braku zawinienia w podaniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym spoczywa na deklarującym powierzchnię działek rolnych do płatności, producencie rolnym. Oznacza to, że ciężar dowodu braku winy obciąża wnioskującego o przyznanie płatności rolnika, a nie organ. W tym zakresie nie ma zastosowania art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, a więc obowiązek działania organu z urzędu i dochodzenia do prawdy materialnej. Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że po przeprowadzeniu oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd w pierwszej instancji, uchylając decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. błędnie przyjął, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony. Bezpośrednia przyczyna takiej oceny związana była zaś z wadliwą wykładnią cyt. wyżej przepisów prawa materialnego. Trafne są ponadto zarzuty strony skarżącej wymienione w punktach 1 i 2 petitum skargi. W sytuacji bowiem gdy wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych dotyczył roku 2004, a zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 80 ust. 1 rozporządzenia WE 796/2004 rozporządzenie WE nr 2419/2001 traci moc, jednak będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005r., zastosowanie w sprawie miały przepisy rozporządzenia WE nr 2419/2001. To niewątpliwe uchybienie nie miało jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wpływu na wynik sprawy, skoro rozwiązania prawne objęte przepisami art.31 ust.2, art.22 ust.1 i 2 i art. 44 rozporządzenia WE nr 2419/2001 zawiera odpowiednio: art. 50 ust. 2, art. 30 ust. 1 i 2 i art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE L 141 z 30 kwietnia 2004 r.). Sąd nie podzielił natomiast argumentacji kasatora, zawartej w punkcie 5 skargi kasacyjnej, w świetle której uzasadniając wyrok z dnia 29 lipca 2009r., Naczelny Sąd Administracyjny w całości potwierdził prawidłowość ustaleń przeprowadzonej kontroli. Zauważyć należy, iż jak wynika z treści uzasadnienia tego wyroku, uchylenie wyroku Sądu I instancji nastąpiło wobec bezzasadności podważenia sposobu obliczenia powierzchni zalesionych gruntów metodą GPS. To zaś powodowało bezzasadność dalszego rozważania przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności zarzutów naruszenia pozostałych przepisów procesowych. Podkreślić też należy, iż rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, w wyroku z dnia 29 lipca 2009r. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w zakresie sformułowanych w niej zarzutów i nie dokonywał oceny prawnej całokształtu okoliczności sprawy. Sąd I instancji związany był zatem stanowiskiem NSA zawartym w treści uzasadnienia wyroku uchylającego, odnoszącym się do konkretnie wskazanych kwestii. Wbrew twierdzeniom skarżącego (pkt 8 skargi kasacyjnej), możliwość uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji, po ponownym ustaleniu stanu faktycznego, nie została wymienionym wyrokiem wyłączona. Uznając z opisanych wyżej względów, że skarga kasacyjna Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR jest zasadna, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, w toku którego Sąd pierwszej instancji dokona ponownego merytorycznego rozważenia i oceny zarzutów skargi, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).