I SA/Kr 988/10

| |W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Jolanta Płoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r., sprawy ze skargi P. Sp. jawna w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 16 lutego2007 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001r. -skargę oddala- Decyzją z dnia 9 listopada 2006 r Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, określił skarżącej spółce "P" T.P. S. K. spółce jawnej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2001 r. w kwocie 93. 983 zł. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, że w deklaracji podatkowej VAT – 7 złożonej za miesiąc grudzień 2001 r. skarżąca spółka zawyżyła wykazaną kwotę podatku naliczonego o 92 107 zł. Strona skarżąca ujęła w rozliczeniu faktury VAT nr [...] z dnia 04.12.2001 r, nr [...] z dnia 05.12.2001 r. nr [...] z dnia 11.12.2001r. nr [...] z dnia 17.12.2001r. nr [...] z dnia 19.12.2001r. nr [...] z dnia 21.12.2001r. nr [...] z dnia 27.12.2001r. nr [...] z dnia 28.12.2001r. na łączną kwotę 92.107 zł. Faktury te zostały wystawione przez "T" Sp. z o.o. w K. W ocenie organu powyższe faktury nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty, albowiem dokumentowały transakcje, które zdaniem organu nie mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, a ponadto zostały wystawione przez organ nie uprawniony do ich wystawienia. Organ stwierdził, że sprzedawane skarżącej przez spółkę "T" sp. z o.o. paliwo, nie stanowiło własności spółki, a należało do T.K., który to faktycznie kierował działalnością spółki "T", sam będąc pozbawiony prawa prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w okresie objętym kontrolą w spółce "T" sp. z o.o., tj. w latach 2001-2002 spółka ta nie wykonywała żadnych czynności, lecz wyrażała zgodę na posługiwanie się jej firmą, nazwą "T" w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej lub zatajenia prawdziwych rozmiarów działalności T.K. oraz grupy osób z nim współpracujących. Skarżąca spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 113, art. 121 § 1 i § 2 , art. 122, art. 123, art. 187, art. 188, art. 192, art. 193 § 2 i § 4 ustawy Ordynacji podatkowej - art. 2 ust. 1, art. 5 ust 1 pkt 1, art. 9, art. 19 ust 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - § 36, § 50 ust. 4 pkt 4 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 16 lutego 2007 r utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podtrzymując dokonane ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji ustalono, że Spółka "P" prowadziła w kontrolowanym okresie sprzedaż detaliczną i hurtową paliw silnikowych. Sprzedaż detaliczną Spółka "P" T. P & K prowadziła na stacji paliw położonej w K. przy ulicy B. , dzierżawionej od Spółki "B" S.A. na podstawie umowy z dnia 31.08.1999r. Odbiorcą paliw w zakresie działalności hurtowej była Firma P.P.H.U. "P" S.A. w L. W okresie od listopada do grudnia 2001r. Spółka "P" T. P & K dokonywała zakupu towarów tj. oleju napędowego, etyliny PB-95 i PB-98 oraz U-95 od T Sp. z o.o., w K.. Współpracę rozpoczęto w oparciu o umowę pośrednictwa z dnia 05.11.2001r., zgodnie z którą Spółka "P" zobowiązała się przyjąć do sprzedaży i pośredniczyć przy sprzedaży produktów paliwowych znajdujących się w ofercie handlowej Spółki T w zamian przysługiwała jej prowizja w wysokości między 0,07 zł a 0,12 zł za litr brutto towaru. Produkty paliwowe były dostarczane transportem zleceniodawcy, a umowa podpisana była na czas nieoznaczony. Spółka T. powstała na mocy umowy spółki w dniu 13 listopada 2000r. zaś jej jedynym udziałowcem był W.R.. Zgodnie z umową z 12.02.2001r. wszystkie udziały zostały zbyte na rzecz J.M., który został Prezesem Zarządu "T" Sp. z o.o. Spółka nie prowadziła jednak żadnych czynności, a jedynie wyrażała zgodę na posługiwanie się firmą T w celu zatajenia działalności gospodarczej lub prawdziwych rozmiarów działalności prowadzonej przez T.K.. Firma ta uczestniczyła w procederze polegającym na nielegalnym wprowadzaniu na rynek produktów ropopochodnych używanych jako paliwo do silników spalinowych. Faktycznym producentem i właścicielem paliwa był T.K., z jego magazynu Spółka "T" otrzymywała paliwo bez dokumentów, zatem nie będąc właścicielem towaru nie mogła go sprzedać, tym samym nie następowało przeniesienie własności paliwa, a faktury nie wywoływały skutków prawnych związanych z umową sprzedaży. Wszystkie pieniądze jakie wpływały na konto Spółki były środkami T.K., bowiem pochodziły ze sprzedaży jego paliwa. W miesiącu grudniu 2001 r Firma T wystawiła na rzecz podatnika następujące faktury nr [...] z dnia 04.12.2001 r, nr [...] z dnia 05.12.2001 r. nr [...] z dnia 11.12.2001r. nr [...] z dnia 17.12.2001r. nr [...] z dnia 19.12.2001r. nr [...] z dnia 21.12.2001r. nr [...] z dnia 27.12.2001r. nr [...] z dnia 28.12.2001r. na łączną kwotę 92.107 zł. Ustalając powyższy stan faktyczny organ oparł się na zeznaniach złożonych przed organami ścigania przez J.M. (Prezesa Zarządu "T" Sp. z o.o.), A. P. (byłego v-ce Prezesa Zarządu "T" Sp. z o.o. i prokurenta Spółki), T. R., T.K., P. K. Oceniając ich zeznania podkreślono, że osoby te w sposób jednoznaczny opisują okoliczności związane z działalnością T. Cytując obszerne fragmenty zeznań tych osób składane w ramach postępowania karnego w charakterze zarówno oskarżonych jak i świadków, wskazywano na te fragmenty, które wzajemnie uzupełniały i potwierdzały te zeznania. Dotyczyło to zarówno okoliczności założenia spółki T , jak też jej roli w łańcuchu firm paliwowych, oraz działań jakie były podejmowane w celu uwiarygodnienia, iż spółka faktycznie dokonywała obrotu paliwami. Z tego względu opierając się na powyższych zeznaniach uznano księgi spółki za nierzetelne gdyż stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i sporządzono protokół w trybie art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej. Uznano bowiem, że ponieważ Spółka "T" nie była właścicielem towaru, nie mogła go więc sprzedać a co za tym idzie nie mogło dojść do przeniesienia własności paliwa, którego faktycznym właścicielem był T.K.. Nie można zatem mówić o dokonaniu transakcji kupna - sprzedaży pomiędzy Spółką "P" a Spółką "T", jako że rzeczona Spółka nie będąc właścicielem paliwa nie miała prawa do rozporządzania nim. W rzeczywistości umowa sprzedaży mogła być zawarta jedynie pomiędzy Spółką "P" a K. Dlatego też uznano, że przedstawione wyżej faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o wykazany w nich podatek naliczony na podstawie § 50 ust.4 pkt. 1 lit.a oraz pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Powołano się również na art. 5 , art. 19 ust 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym , a także na § 36 powyższego rozporządzenia. Przepisy te zastosowano w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania obowiązku podatkowego. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji w całości bądź uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, bądź też uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w związku z § 50 ust.4lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że strona skarżąca nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, - a także naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 120 w związku z art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa( Dz. U. z 2005r Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej gdyż wskazany art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - będący podstawą prawną rozstrzygnięcia, nie obowiązywał w dacie powstania obowiązku podatkowego. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na tym, że organ I instancji ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług nie przytoczył przepisów prawa materialnego na podstawie, którego nastąpiła konkretyzacja normy prawnej w indywidualnej sprawie. Skarżąca stwierdziła także, że zaskarżona decyzja narusza też art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 193 § 3 Ordynacji podatkowej, przez błędne ustalenia faktyczne i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko . Wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r wydanym w sprawie I SA/Kr 431/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Uznał bowiem, że skoro organy podatkowe nie kwestionowały ani wydania paliwa , ani dokonania zapłaty, ani także formalno-prawnego istnienia spółki z o.o. "T.", jako osoby prawnej, natomiast głównym powodem, dla którego pozbawiono skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego z przedmiotowych faktur był fakt, iż spółka ta nie była właścicielem sprzedawanego stronie skarżącej paliwa, to organy powinny rozważyć zastosowania art. 169 § 1 kodeksu cywilnego, który reguluje kwestię przeniesienia własności rzeczy cudzej. Na podstawie tego przepisu jeżeli osoba nie uprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze. Orzeczenie to zostało jednak uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r wydanego w sprawie I FSK 1719/08. W uzasadnieniu uznano pogląd Sądu I Instancji za nieprawidłowy . Podkreślono, że kwestia możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot, który tylko "firmuje" działalność innego podmiotu była już wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt I FSK 317/08 (opubl. CBOS) celnie wskazano, że przepis art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nierealizującym czynności opisanej w tej fakturze (innym zagadnieniem jest obowiązek uiszczenia przez ten podmiot podatku wykazanego na fakturze bez obowiązku podatkowego). Tymczasem prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Względy bowiem obiektywne powodują, że nie można odliczyć podatku, który nie powstał w ogóle na uprzednim etapie obrotu. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającej odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. W omawianym przypadku kwota wykazana na fakturze jako podatek, nie jest natomiast faktycznym podatkiem należnym Skarbowi Państwa, lecz kwotą "podszywającą" się pod ten podatek. W dalszym toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie strona skarżąca wniosła o jego umorzenie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Z wyjaśnień organu wynika natomiast, że zobowiązania faktycznie uległo przedawnieniu bowiem nie wystąpiły okoliczności powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona Oceniając w pierwszej kolejności zebrany w sprawie materiał dowody należy stwierdzić, iż na organach podatkowych spoczywa zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uszczegółowieniem tej zasady jest wyrażony w art. 187 § 1 ordynacji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zakres dopuszczalnych dowodów określa natomiast art. art. 180 § 1 Ordynacji, który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Obszerne i wielowątkowe postępowanie dowodowe wskazuje na to, że organy podatkowe spełniły te wymagania . Nieuzasadniony jest przy tym zarzut, iż częścią materiału dowodowego są między innymi zeznania oskarżonych składane w postępowaniu karnym. Powyższe przepisy wprowadzają bowiem otwarty katalog dowodów, a możliwość skorzystania z materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego dopuszcza wprost art. 181 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji obu instancji ) dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdza, że ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem: "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności szeroko omówił zeznania świadków. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń. Prawidłową ocenę materiału dowodowego dokonaną w zaskarżonej decyzji potwierdza także analiza akt postępowania administracyjnego przeprowadzona przez Sąd . Zeznania K. i M. są zgodnie i wzajemnie się uzupełniają co do istotnych elementów stanu faktycznego , takich jak firmanctwo , organizacja spółki T, okoliczności jej założenia i powołana M. na Prezesa , a także rolę poszczególnych osób. Także zeznania A. P. potwierdzają istotne elementy stanu faktycznego. Proceder nielegalnego blendowania oleju opałowego i obrotu pustymi fakturami potwierdził także P.K., który zeznał, że tryb wystawiania faktur bez pokrycia obejmował dwa łańcuszki firm. Jeden łańcuszek obejmował firmy wystawiające faktury VAT na nie zakupiony przez jego przedsiębiorstwo olej napędowy, tak zwane faktury puste, które nie miały odzwierciedlenia w zakupie towaru. Do firm wystawiających puste faktury należała w 2001r. między innymi spółka "T". Natomiast drugi łańcuszek obejmował firmy które skupowały od jego przedsiębiorstwa, wcześniej nabyte i przeznaczone do produkcji komponenty i te faktury również nie mają swego odzwierciedlenia w sprzedaży towaru, gdyż zostały w jego magazynie a następnie zużyto je w wielkości dokonanego zakupu bezpośrednio do produkcji oleju napędowego. Działanie takie było niezbędne z tego względu, że do nielegalnej produkcji oleju napędowego zużywał komponenty, czyli produkty ropopochodne, a zatem musiał pozbyć się ich oficjalnie poprzez fikcyjną ich sprzedaż. Fikcyjną sprzedaż komponentów dokonywał w niezmienionej postaci, w tych samych ilościach, jakie kupił. Taką sprzedaż dokonywał do różnych odbiorców - według uzgodnień dokonanych z T. K. W fikcyjne faktury na zakup oleju napędowego zaopatrywała go między innymi firma T Takie działanie miało na celu zabezpieczenie się przed ewentualną kontrolą ilości nabytych produktów ropopochodnych, a zarazem umożliwiało dokonanie rozliczeń za nieoficjalnie dostarczone komponenty. Przedstawione w tych zeznaniach postępowanie było logiczne i wyjaśniało ekonomiczny aspekt działania całej grupy. W tym świetle nieuzasadnione są zarzuty co do prowadzenia postępowania dowodowego. Nie można było także wymagać od organów podatkowych, aby w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej występowały do sądu powszechnego o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego. Jak wskazuje bowiem powołana wyżej ocena materiału dowodowego nie wynikły w tym zakresie obiektywne wątpliwości. Dlatego sąd uznał stan faktyczny ustalony w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej za prawidłowy i przyjął go do jako stan faktyczny ustalony przez Sąd. Uzupełnił go tylko w tym zakresie iż przyjął, że zobowiązanie podatkowe, którego płatność przypadła na styczeń 2002 r przedawniło się z dniem 31 grudnia 2007 r . Przy tak ustalonym stanie faktycznym wykładnia prawa materialnego dokonana w cytowanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r wydanym w sprawie I FSK 1719/08 przesądza o konieczności oddalenia skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 19 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowiła natomiast suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, a więc takich która wynikała z realnie przeprowadzonej transakcji. Podatku należnego nie można natomiast obniżyć o kwotę wykazaną jedynie jako ten podatek, nie będąc nim faktycznie, a więc nie będąc świadczeniem należnym Skarbowi Państwa. Ponadto spółka T nie mogła być uznana za podatnika, nie spełniała bowiem warunku określonego w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie wykonywała bowiem we własnym imieniu i na własny rachunek czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Daje to podstawę do zastosowania oraz § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a i § 50 ust 4 pkt 5 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz.1245) w związku z art. 113 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm.). W tym kontekście bezpodstawne są zarzuty związane z dobrą wiarą podatnika, co do faktycznej działalności spółki T . Ocena przepisów prawa materialnego dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest związany na mocy art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czyni nieuzasadnionymi podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej gdyż wskazany art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - będący podstawą prawną rozstrzygnięcia, nie obowiązywał w dacie powstania obowiązku podatkowego. Obowiązywał on już jednak w dacie wydania decyzji, a poza tym treść art. 10 ust 2 tej ustawy w brzmieniu z 2001 r także uprawniała organy skarbowe do określenia innej wysokości zobowiązania podatkowego niż wynikająca z deklaracji podatkowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu przedawnienia należy stwierdzić, że co prawda w dacie wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązanie to uległo już przedawnieniu, ale nastąpiło to po wydani zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy merytorycznie, ale jego kompetencje są ograniczone tylko do kontroli decyzji administracyjnych. Sprawdza zatem tylko czy organ administracji właściwie zastosował prawo materialne i prawidłowo przeprowadził postępowanie nie naruszając norm proceduralnych. Z tego też względu bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie sporządzania zaskarżonej decyzji. W omawianej sprawie będzie to 16 lutego 2007 r W tej dacie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r jeszcze nie wygasło. Zgodnie natomiast z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W tym przypadku termin płatności podatku VAT za grudzień 2001 r przypadał na styczeń 2002 r, a zatem bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2002 r , a pięć lat upłynęło w dniu 31 grudnia 2007 r . Upływ terminu przedawnienia skutkuje zgodnie z treścią art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej wygaśnięciem zobowiązania. Nie będzie ono zatem mogło być egzekwowane niezależnie od wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.