I SA/Gl 96/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.N. na upomnienie Wójta Gminy L. z dnia [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Nakazem płatniczym z dnia [...] nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego i leśnego za 2010 rok Wójt Gminy L. ustalił H.N. łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości 381 zł. Wobec nieuregulowania przez podatniczkę powyższych należności w terminie, Wójt Gminy L. upomnieniem z dnia [...] nr [...] – działając na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 – obecnie Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wezwał H.N. do uregulowania powyższych należności podatkowych w kwocie 381 zł oraz kosztów upomnienia. Upomnienie to zostało doręczone podatniczce w dniu 16 grudnia 2010 r. Pismem z dnia 27 grudnia 2010 r. H.N. wniosła skargę na powyższe upomnienie kierując je za pośrednictwem Urzędu Gminy w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Autorka skargi powołując się na art. 417 Kodeksu cywilnego, wskazując jednocześnie, że "kwestie egzekucji reguluje kodeks postępowania w art. 776-795" wniosła o jego unieważnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarga H.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stanowi zaskarżenia żadnego aktu administracyjnego, podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Nie sposób bowiem przyjąć, iż upomnienie do uregulowania należności podatkowych jest decyzją administracyjną lub postanowieniem. Nie jest też żadnym innym aktem administracyjnym lub wyrazem czynności podlegającym z mocy art. 3 § 2 pkt 4 ppsa zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wyjaśnić w tym miejscu przyjdzie, że charakter prawny upomnienia wzywającego zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku polega na tym, że ma ono jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane. W przeciwieństwie do decyzji administracyjnych nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, a jedynie przypomina o konieczności wykonania tych już istniejących. Nie jest ono również rozstrzygnięciem odpowiadającym postanowieniu. Wskazać należy, że rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następują w formie postanowienia, stosownie do treści art. 17 §1 u.p.e.a. Natomiast w ramach upomnienia wierzyciel nie dokonuje żadnej oceny faktycznej lub prawnej, która to występuje w rozstrzygnięciach lub stanowiskach. Upomnienie jest czynnością ze strony wierzyciela zawierającą informację o możliwości dobrowolnego uregulowania należności gdyż w przeciwnym razie wdrożona zostanie egzakcja zmierzającą do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 158/10). Skoro upomnienie nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy ppsa to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 792/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 501/06, postanowienie WSA w Opolu z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 716/02, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 49/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzając zatem w niniejszej sprawie brak tzw. substratu zaskarżenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.