II GZ 266/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 582/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi "F." Spółki z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 582/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem o sygn. akt III SA/Gd 262/10, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jako podstawę prawną zawieszenia postępowania Sąd I instancji wskazał art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez jego zastosowanie. Skarżący organ podkreślił, że przedmiotem skargi jest przedłużenie decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podkarpackiego, a Sąd I instancji zawieszając postępowanie powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. odnoszące się do zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Skarżący organ podniósł, że dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych zapadało w sprawach o zbliżonym stanie prawnym i faktycznym w kwestii umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (m.in. wyroki WSA w R. z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 550/10, z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 787/10, z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 723/10). Organ podniósł ponadto, że orzeczenia te zapadły po zadaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego przepisów ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej w P. stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. był władny samodzielnie wydać rozstrzygnięcia w sprawach analogicznych do przedmiotowej, wskutek czego odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. nie jest niezbędna do wydania orzeczenia przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniami z dnia 16 listopada 2010 r. zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z trzema pytaniami prejudycjalnymi: 1) w sprawie III SA/Gd 261/10: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca zmiany urządzania gry; 2) w sprawie III SA/Gd 262/10: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych; 3) w sprawie III SA/Gd 352/10: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zawieszając postępowanie uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Błędnie jednak wskazał na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 262/10 zawierające pytanie prawne dotyczące przepisu zakazującego wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry, podczas gdy zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczyło pytanie prawne zadane w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi. Zarzut sformułowany w zażaleniu organu opiera się na twierdzeniu, że wydanie orzeczenia przez Sąd I instancji powinno nastąpić niezależnie od pytania prawnego zadanego przez WSA w G. do Trybunału Sprawiedliwości. Odnosząc się do tych argumentów należy przede wszystkim wskazać, że nie jest rolą organów administracji ocena, czy konieczne było zadanie pytania prejudycjalnego i czy jest ono właściwie sformułowane, bowiem to sąd orzekający w sprawie rozważa, czy w sprawie występuje zagadnienie prawne, które wymaga skierowania pytania do Trybunału, a postanowienie sądu odnośnie tej kwestii nie podlega zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.