I OZ 348/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń Z. F. i Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2011 r. sygn. akt II SO/Wa 92/10 o wymierzeniu Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy w przedmiocie wniosku z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenia Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2010 r. Z.F. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wniosku z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku podał, że pomimo upływu ustawowego terminu do przekazania skargi, organ obowiązku tego nie wykonał, zasadnym jest zatem wymierzenie organowi grzywny. Wskazał jednocześnie, że za identyczne zaniedbanie ustawowych obowiązków organ został ukarany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt II SO/Wa 75/10 grzywną w wysokości 500 zł. W odpowiedzi na wniosek Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego oddalenie, wskazując, że wymierzenie grzywny ma charakter dyscyplinujący i ma na celu przymuszenie organu do wypełnienia obowiązków ciążących na nim z mocy ustawy, ukaranie grzywną nie ma charakteru obligatoryjnego. Tymczasem organ wypełnił wskazane obowiązki, przesyłając w dniu 28 stycznia 2011 r. skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie organu uchybienie terminowi powinno znaleźć usprawiedliwienie w szczególnym charakterze sprawy (nietypowym, mając na uwadze zasadniczy zakres działalności Prezesa ZUS), jak również trudnościach natury technicznej (akta sprawy były przekazywane pomiędzy Oddziałem ZUS w S., a siedzibą Prezesa ZUS) a także wielością spraw sądowych zainicjowanych przez skarżącego w tej samej sprawie - jedna sprawa prowadzona przez Sąd cywilny i obecnie dwie sprawy prowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając na uwadze, iż w toku postępowania wydawano kilka decyzji (część z nich uchylono), w celu przygotowania odpowiedzi na skargę (lub uchylenia bądź zmiany decyzji bez przekazywania jej do sądu) koniecznym było po raz kolejny zapoznanie się z całością akt sprawy. Stąd też termin 15 dni okazał się dalece niewystarczający. Organ zaznaczył, że opóźnienia w przekazywaniu akt wraz ze skargą (jak i w wykonywaniu innych terminowych czynności) w działalności instytucji państwowych, w praktyce występują niemal powszechnie. Wymierzenie grzywny powinno być zarezerwowane dla skrajnych przypadków bezczynności organu. Okolicznością, którą również należy brać pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy o wymierzenie organowi grzywny, jest brak szkody po stronie skarżącego. W piśmie z dnia 24 lutego 2011 r. Z.F., odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, stwierdził, że instytucja wymierzenia grzywny ma charakter nie tylko dyscyplinujący, lecz również restrykcyjny. Podkreślił, że okoliczności podnoszone przez organ nie mają znaczenia w sprawie dotyczącej obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 3 marca 2011 r. pełnomocnik organu podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, podnosząc, że przedmiotowa sprawa jak i wszelkie pozostałe wszczynane przez skarżącego w tym samym przedmiocie nie służą ochronie bądź realizacji praw podmiotowych, a działania organu tych praw nie naruszyły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 marca 2011 r. wymierzył Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych grzywnę na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości 3000 złotych i zasądził na rzecz Z.F. od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym, mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. termin do 15 dni. Sąd podał, że w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd podkreślił, że przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 p.p.s.a., jak i w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd wskazał, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy z uchybieniem piętnastodniowego terminu. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia [...] października 2010 r. wpłynęła bowiem do organu w dniu 5 listopada 2010 r., natomiast przekazana została Sądowi dopiero w dniu 28 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego). Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 53/11. Uwzględniając treść art. 83 § 2 p.p.s.a. ostatni dzień terminu do przekazania skargi wraz z odpowiedzą na skargę i aktami sprawy upływał w poniedziałek 22 listopada 2010 r. Stąd też organ uchybił wskazanemu terminowi o 67 dni. Odnosząc się do argumentów organu zawartych w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Sąd stwierdził, że użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak Sąd podkreślił, że wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd podał, że wymierzenie grzywny w tej sprawie ma przede wszystkim charakter restrykcyjny, co jest zgodne także z ratio legis uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej. Orzekając o wysokości grzywny Sąd wziął pod uwagę szczególny przedmiot sprawy (dostęp do informacji publicznej), związany z nim skrócony termin do wykonania ciążącego na organie obowiązku przekazania skargi oraz fakt uprzedniego ukarania organu postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 75/10 grzywną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, a także rodzaj powołanych dla usprawiedliwienia uchybienia terminu okoliczności, których w ocenie Sądu nie można uznać za wystarczające, w tym skomplikowany charakter sprawy, konieczność zebrania i przeanalizowania akt sprawy oraz powszechne niedotrzymywanie terminów przez organy administracji, jak również fakt, że organ przekazał skargę do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd dodał, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., M.P. Nr 11, poz. 120) wyniosła 3224,98 zł (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z.F., zaskarżając je w części dotyczącej wysokości nałożonej grzywny na Prezesa ZUS. Domagał się przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia w celu zmiany zaskarżonego postanowienia, lub jego zmiany przez NSA w ten sposób, aby na Prezesa ZUS była nałożona grzywna w większej wysokości, adekwatnej do popełnionego czynu i proporcjonalna do nakładanych przez sądy administracyjne grzywien w podobnych przypadkach, a w przypadku pozostawienia wysokości nałożonej na organ grzywny – by dokonano uzupełnienia uzasadnienia postanowienia z dnia 29 marca 2011 r., aby w tym uzasadnieniu omówione zostały wszystkie te przyczyny, które Sąd uwzględnił nakładając grzywnę na organ, a także wszystkie te, których Sąd nie uwzględnił. Wnoszący zażalenie domagał się, by Sąd orzekający w sprawie wysokości grzywny miał możliwość zapoznania się ze stanowiskiem skarżącego odnośnie pisma skarżonego z dnia 3 marca 2011 r. Ponadto wniósł, by Sąd ustalając wysokość zwrotu kosztów sądowych zmienił pkt 2 sentencji wydanego postanowienia w ten sposób, by uwzględnione zostały wszystkie faktyczne, udowodnione koszty postępowania poniesione przez skarżącego, tj. oprócz wpisu sądowego również koszty przesyłek pocztowych, jakie skarżący poniósł w sprawie oraz o zwrot poniesionych kosztów niniejszego postępowania odwoławczego. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2011 r. wniósł również Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zaskarżając je całości i zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 55 § 1 p.p.s.a. poprzez nałożenie na organ grzywny w wysokości 3.000,00 zł pomimo, że: a) opóźnienie organu było usprawiedliwione wielością zainicjowanych przez Z.F. i znajdujących się w toku postępowań, w tym samym co do zasady przedmiocie, w tym przed sądami administracyjnymi, jak i sądem powszechnym, sprawa ma złożony charakter, opóźnienie nie wynikało ze złej woli organu, organ przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przekazał skargę wraz z odpowiedzią, a ponadto szczegółowo wyjaśnił okoliczności, które przyczyniły się do niewykonania w terminie ciążącego na organie obowiązku, b) nałożenie grzywny na organ nie spełnia jej celu (nie przeciwdziała spadkowi zaufania do wymiaru sprawiedliwości, nie przeciwdziała brakowi wiary w efektywność sądowej kontroli administracji, sankcjonuje wszczynanie kolejnych postępowań administracyjnych i sądowych ze skutkami finansowymi dla budżetu państwa w tej samej co do zasady sprawie), c) nie służy ochronie praw podmiotowych albowiem WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SO/Wa 1504/10 prowadził już zbieżne co do zasady do przedmiotu niniejszej sprawy postępowanie ze skargi Z.F., lecz skarżący po zainicjowaniu powyższego postępowania i złożeniu w jego toku wniosku o wymierzenie grzywny Prezesowi ZUS, zażalenia na postanowienie WSA w Szczecinie z 20 lipca 2010 r. o przekazaniu sprawy według właściwości WSA w Warszawie, zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o wyłączeniu z akt sprawy wniosku o wymierzenie organowi grzywny w sprawie ze skargi na decyzje Prezesa ZUS nr [...]z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, następnie nie uczynił zadość wezwaniu WSA w Warszawie i nie uiścił wpisu sądowego od wniesionej skargi w efekcie uniemożliwiając dokonanie kontroli sądowej przysługujących mu praw wszczynając za to kolejne (przedmiotowe) postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne w zbieżnej co do zasady sprawie; Z.F. dysponuje wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie V Wydział Cywilny - Odwoławczy z 11 lutego 2011 r. oznaczonym sygn. akt V Ca 97/11, niekwestionowanym przez Prezesa ZUS, w uzasadnieniu którego Sąd Okręgowy wskazał jakich informacji Prezes ZUS musi udzielić skarżącemu i jakie warunki skarżący musi spełnić, aby umożliwić ZUS udzielenie tych informacji, pomimo tego Z.F. nadal prowadzi w zbieżnej, co do zasady sprawie, postępowanie przed WSA w Warszawie chociaż posiada prawną możliwość, niekwestionowaną przez ZUS, uzyskania żądanych informacji, po wskazaniu we wniosku o udostępnienie danych personaliów i danych indywidualizujących członków władz Z. U. T. w S. Wskazując na powyższe organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, ewentualnie o rozpoznanie zażalenia jako oczywiście uzasadnionego w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, przy czym w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione – organ przekazał skargę po upływie ustawowego terminu, a skarżący złożył stosowny wniosek. W związku z powyższym, skoro w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazał skargę Z.F. wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę z naruszeniem ustawowego terminu, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, iż przesłanka do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie wystąpiła. W tej sytuacji nie może mieć znaczenia podnoszony przez organ fakt, iż skarga wraz z odpowiedzią została przekazana do Sądu przed wydaniem postanowienia o wymierzeniu grzywny (patrz: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Jak słusznie podniósł Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. oznacza, iż grzywna, o jakiej mowa ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nieuprawnione jest tym samym przypisywanie art. 55 § 1 p.p.s.a. wyłącznie funkcji dyscyplinującej. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi również sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 180-181). Poza tym, grzywna ta pełni także funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie organu służy zapobieganiu naruszeniu prawa przez organ w przyszłości. Realizacja tej funkcji odnosi się zarówno do organu, któremu grzywnę wymierzono, jak i innych organów, a jej celem jest zapobieganie przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zwłaszcza, że zasada szybkości postępowania (art. 7 p.p.s.a.) jako jedna z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego służy realizacji konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Nie można zatem przyznać słuszności twierdzeniu organu, iż nałożenie grzywny nie spełnia jej celu i nie służy ochronie praw podmiotowych. Podkreślić należy, że przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny organowi, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie podziela stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w wyroku z dnia 1 lipca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II GZ 78/08, na który powoływał się w swoim zażaleniu Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z wnioskiem o wymierzenie grzywny skarżący może wystąpić w każdym czasie po upływie przewidzianego w ustawie terminu. Nie ma podstaw do przyjęcia, że Sąd nie może takiego wniosku uwzględnić i wymierzyć organowi grzywny wówczas, gdy organ z uchybieniem terminu wypełnił obowiązek określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. i przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny, ale przed rozpoznaniem jej przez Sąd. Takie też stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wcześniej uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09. Podnoszona w zażaleniu organu kwestia trudności natury technicznej wyrażających się w tym, że akta sprawy były przekazywane pomiędzy oddziałem ZUS w S. a siedzibą Prezesa ZUS nie może uchylać odpowiedzialności organu, w orzecznictwie podkreśla się, że organ niedopełniający obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w ustawowym terminie nie może skutecznie zasłaniać się problemami wewnętrznymi występującymi w jego funkcjonowaniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2005 r. sygn. akt. I OZ 360/05; z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt. I OSK 986/07, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Złożoność sprawy oraz fakt, że skarżący zainicjował także w inne postępowania w tym samym przedmiocie, na które wskazuje się w zażaleniu nie mogą być również dostatecznym wytłumaczeniem zaniedbań organu. Jednakże, jak wyżej wskazano, przyczyny nieprzekazania skargi przez organ mogą mieć wpływ na wymiar wymierzonej organowi grzywny. W tym miejscu wyjaśnić należy, że wydając rozstrzygnięcie w omawianej kwestii Sąd wymierza grzywnę wedle swego uznania, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił całokształt okoliczności sprawy, który przedstawił w uzasadnieniu postanowienia. Sąd prawidłowo wymierzył organowi grzywnę w wysokości 3.000 zł, albowiem przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. pozwala na wymierzenie grzywny w tej wysokości. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji uchybił przepisom prawa. Sąd władny jest wymierzyć grzywnę w granicach zakreślonych dyspozycją art. 154 § 6 p.p.s.a., a kwota 3.000 zł mieści się w granicach wyznaczonych tym przepisem. Wysokość grzywny należy uznać za odpowiednią także z uwagi na znaczny stopień zaniedbania obowiązków przez organ, o czym świadczy przekroczenie terminu przewidzianego dla przekazania skargi o 67 dni. Dodać trzeba, że okoliczności każdej sprawy oceniane są odrębnie. Sąd określając wysokość grzywny nie odnosi jej kwoty do wysokości grzywien wymierzanych innym podmiotom w innych sprawach i przy zaistnieniu innych okoliczności, jak tego domagał się Z.F. W tej sytuacji wymierzoną grzywnę należy uznać za odpowiednią dla celu, jaki ma spełniać w ramach swych funkcji, w tym przypadku, wobec wykonania przez organ obowiązków, jedynie funkcji represyjnej i prewencyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do zmiany punktu 2 sentencji zaskarżonego postanowienia i przyznania skarżącemu zwrotu dalszych kosztów tego postępowania. Sąd I instancji zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 złotych nie uchybił art. 205 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił obydwa zażalenia.